บทที่ 82 : ลุยเดี่ยว!
บทที่ 82 : ลุยเดี่ยว!
บทที่ 82 : ลุยเดี่ยว!
ครั้งนี้ มีหอกยาวสามเล่มพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
เเต่ร่างกายของเฉินซานซือก็เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ในพริบตาเดียวเขาก็หายไปจากหลังม้า ใช้มือข้างหนึ่งจับอานม้า ส่วนร่างกายห้อยอยู่ข้างๆ จึงหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด
เเละก่อนที่อีกฝ่ายจะดึงหอกกลับ เฉินซานซือก็ใช้แรงส่งจากเอว ดีดตัวกลับขึ้นไปบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว คว้าด้ามหอกทั้งสามเล่มของศัตรูเอาไว้ใต้รักแร้ กล้ามเนื้อบนแขนเริ่มปูดโปน…พลังจากเลือดช้างมังกรบวกกับกายาเก้ามังกร ทำให้เขามีกำลังมหาศาลจนสามารถหักด้ามหอกไม้ทั้งสามเล่มได้อย่างง่ายดาย
“ฟุ่บ—”
มีเสียงคมอาวุธแหวกอากาศมาจากด้านหลัง
เฉินซานซือใช้ประสาทหูรับรู้ถึงการโจมตีนี้
ศัตรูฉลาดมาก รู้ว่าตัวเขาว่องไว…จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาโจมตีม้าขาวแทน
“ไป!”
เฉินซานซือกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ยื่นหอกแทงทะลุร่างของทหารถือหอกที่เสียอาวุธไปแล้ว แย่งม้าของมันมา แล้วใช้ศพของมันเป็นอาวุธฟาดไปข้างหลัง
ระหว่างนั้น ม้าขาวที่ไม่ต้องแบกน้ำหนักเฉินซานซือก็พุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง หลบคมดาบจากด้านหลังได้สำเร็จ
ความรู้สึกเชื่อมโยงกัน!
จนถึงตอนนี้ที่ได้ออกรบจริงๆ เฉินซานซือถึงได้เข้าใจว่ามันสำคัญแค่ไหน
เขากระโดดกลับขึ้นไปบนหลังม้าขาว แทงทหารม้าตายไปอีกสามนาย และหลุดจากวงล้อมอีกครั้ง
เพียงแค่สิบกว่าวินาที…ก็มีทหารม้าตายไปหกเจ็ดนายแล้ว
“นายร้อย!” ทหารม้าของชนเผ่าป่าเถื่อนลังเล ไม่กล้าบุกโจมตีอีก
พวกเขา ต่างก็มองไปที่นายร้อยของตน
แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้รับคำสั่ง…ชายขี่ม้าขาวก็เป็นฝ่ายบุกเข้ามาแทน
ท่ามกลางความโกลาหล
เฉินซานซือเห็นเพียงคมดาบ คมหอก และคมอาวุธต่างๆที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
ศัตรูล้อมรอบตัวเขาจากทุกทิศทาง เขาจึงไม่มีเวลาแยกแยะว่าใครเป็นขุนพล ใครเป็นทหาร ได้แต่วาดหอกยาว แทงพวกคนเถื่อนตายไปทีละคน พร้อมกับป้องกันการโจมตีจากทุกทิศทางจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วราวกับสายฝนสีเลือด
การต่อสู้เต็มกำลังเช่นนี้ เป็นการใช้พลังปราณเเละเลือดอย่างหนักหน่วง สำหรับผู้ฝึกยุทธทุกคน
นอกจากพละกำลังจากร่างกายแล้ว ผู้ฝึกยุทธยังใช้พลังปราณเเละเลือดเพื่อเสริมการโจมตีอีกด้วย
มันก็เหมือนกับการใช้สกิล ที่ต้องใช้มานา
เมื่อมานาหมด ก็จะเหลือแต่พลังจากร่างกายเท่านั้น
โชคดีที่มานาของเฉินซานซือมากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย
พลังจากเลือดช้างมังกรไหลเวียนอย่างไม่หยุดยั้ง จนร่างกายของเฉินซานซือร้อนผ่าว
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย หอกในมือยิ่งทิ่มแทงยิ่งแม่นยำ ยิ่งทิ่มแทงยิ่งรุนแรง…เหล่าทหารม้าของศัตรูล้มลงต่อหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่ขาดสาย
“บุกต่อไป!” นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนถือดาบโค้ง จ้องมองสถานการณ์อย่างตั้งใจ
เขาพร้อมที่จะลงมือด้วยตัวเอง หลังจากอีกฝ่ายใช้พลังปราณเเละเลือดจนเกือบหมด
หลังจากที่ผู้ฝึกยุทธทะลวงไปถึงระดับหลอมกระดูก สิ่งที่เพิ่มขึ้นหลักๆคือพลังป้องกัน พละกำลัง และความเร็…ส่วนพลังปราณเเละเลือดจะเพิ่มขึ้นไม่มากนัก
ดังนั้น ตามทฤษฎีแล้ว
การจะใช้ทหารม้าสังหารผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูก จึงต้องแลกมาด้วยความสูญเสียอย่างหนัก
แต่การใช้ชีวิตของทหารม้ายี่สิบกว่านาย ก็น่าจะทำให้พลังปราณเเละเลือดของอีกฝ่ายลดลงไปได้สักครึ่งหนึ่ง…เเละเมื่อถึงตอนนั้น เขาค่อยลงมือ ก็จะได้เปรียบ เเถมหากมีคนช่วยโจมตีด้านข้าง ก็สามารถตัดหัวอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย!
การใช้ชีวิตยี่สิบกว่าคนแลกกับชีวิตของนายร้อยระดับหลอมกระดูก ถือว่าคุ้มค่ามาก
แต่ไม่นานนัก…นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เพราะนายร้อยหนุ่มของต้าเซิ่งดูเหมือนจะยังคงแข็งแกร่งเหมือนเดิม ถึงแม้จะฆ่าทหารม้าไปยี่สิบกว่านายแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพลังปราณเเละเลือดจะลดลง แม้แต่พลังป้องกันที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูกก็ยังไม่ถูกใช้งาน
พูดง่ายๆก็คือ แม้แต่ผิวหนังของอีกฝ่ายก็ยังไม่ถลอกด้วยซ้ำ!
“เป็นไปไม่ได้ จากข้อมูลที่สายลับส่งมาเมื่อสองเดือนก่อนบอกว่ามีนายร้อยหนุ่มที่เพิ่งเริ่มฝึกวิชาหลอมกระดูก…แล้วคนที่พึ่งจะฝึกสำเร็จมันจะมีพลังรบขนาดนี้ได้ยังไง”
“หรือแค่สองเดือนมันก็ทะลวงระดับได้แล้วงั้นเหรอ ตอนนี้มันดูเหมือนจะมีพลังขั้นความสำเร็จเล็กน้อยหรือขั้นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของระดับหลอมกระดูกด้วยซ้ำ!”
นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนรู้สึกมึนงง
ที่เขาตัดสินใจล้อมฆ่าอย่างรวดเร็วก็เพราะข้อมูลนี้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้อมูลจะผิดพลาดอย่างมหันต์
“เราไม่มีเวลาแล้ว!”
กว่าจะรู้ตัว ทหารม้าต้าเซิ่งก็ใกล้จะตามมาทันเต็มที
“ถอยทัพ!” นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนตะโกน แล้วเป็นคนแรกที่ถอยกลับไป
เหล่าทหารชนเผ่าป่าเถื่อนที่เหลืออีกสามสิบกว่านายก็ไม่อยากสู้ต่อแล้ว ต่างก็หันหลังกลับแล้วควบม้าหนีไปทางเหนือ
“นายร้อย!”
“เจ้าบ้านั่น…มันยังตามมาอยู่ขอรับ!”
“อะไรนะ!” นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนหันไปมอง ก็เห็นม้าขาวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เหล่าทหารม้าที่กล้าขวางทางมัน ต่างก็ร่วงลงจากหลังม้าด้วยเสียงร้องโหยหวนโดยไม่มีใครหยุดได้
ในพริบตาเดียวมันก็มาอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสิบจั้งแล้ว
“เเกอยากตายนักใช่ใหม” นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนเดือดดาลสุดขีด
เอาเข้าจริง ตัวเขาก็มีพลังถึงระดับหลอมกระดูกขั้นความสำเร็จเล็กน้อย
ที่ยังไม่ออกโรงก็เพราะต้องการความปลอดภัยที่เเน่นอน
แต่ในเมื่อถอยไม่ได้….ก็ไม่ต้องถอยมันแล้ว!
เขาฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายแทงหอกใส่ทหารนายหนึ่งแล้วยังไม่ทันได้ดึงหอกกลับ ควบม้าพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วเล้วฟันดาบลงมาเหมือนแสงจันทร์สีดำ มุ่งตรงไปที่คอของอีกฝ่ายอย่างเเม่นยำ
แต่ทันใดนั้นเอง
“ฟุ่บบบ”
หอกยาวกลับเปลี่ยนทิศทางเเล้วพุ่งออกมาด้วยมุมที่แปลกประหลาด
แถมหอกนี้เร็วกว่าดาบของเขา มันจึงแทงทะลุไปที่หัวใจของเขาในพริบตา
นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนอยากจะหลบ แต่ก็ไม่ทันแล้ว เขาจึงได้แต่ยกแขนที่สวมปลอกแขนขึ้นมาป้องกัน
“เปรี้ยงงง”
“ฉัวะะะะ—”
ปลอกแขนขาดเหมือนกระดาษ จากนั้นหอกก็แทงทะลุแขนของเขาอย่างง่ายดาย
นายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนกัดฟันทนความเจ็บปวด พยายามใช้มือจับด้ามหอกเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย และจะทำการโจมตีแลกชีวิต
แต่น่าเสียดาย ที่เขาไม่มีโอกาสนั้น
อาวุธยาวกว่าสามเมตรที่ควรจะเทอะทะ กลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วในมือของอีกฝ่าย …ตอนนี้มันดูรวดเร็วยิ่งกว่ามีดสั้นเสียอีก
เขายังไม่ทันได้มอง ปลายหอกก็หายไปจากแขนของเขา แล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งที่กลางอก
“ตาย!”
เฉินซานซือระเบิดพลังปราณเเละเลือดทั่วร่าง ส่งพลังทั้งหมดไปที่แขน แล้วส่งต่อไปที่หอกยาว
“กร็อบ!”
ปลายหอกแหลมคมเหมือนสว่าน เจาะทะลุกระดูกและหัวใจนายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อน
เฉินซานซือชูศพนายร้อยของชนเผ่าป่าเถื่อนขึ้นสูง โบกร่างนั้นไปรอบๆเหมือนธง แล้วโยนออกไปทับร่างทหารม้าที่กำลังวิ่งหนีจนล้มลง
เพียงแค่การปะทะครั้งเดียว…เหล่าทหารม้าของชนเผ่าป่าเถื่อนต่างก็ต้องตกตะลึงสุดชีวิต
นายร้อยของพวกเขา พ่ายแพ้ในการปะทะเพียงครั้งเดียว!
“ถอยทัพ!”
“ถอยเร็ว!”
แม่ทัพตาย ขวัญกำลังใจก็พังทลาย
ทหารม้าของชนเผ่าป่าเถื่อนแตกตื่น ขบวนทัพแตกกระเจิง ต่างคนต่างก็ควบม้าหนีเอาชีวิตรอด
แต่ม้าขาวที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้านั้นเป็นดั่งกำแพงกั้นนรก ใครที่กล้าเข้าใกล้ก็จะถูกแทงตายอย่างรวดเร็ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีทหารม้าต้าเซิ่งอีกกว่าร้อยนายตามมาสมทบ
ข้างหน้าไม่มีทางไป ข้างหลังมีข้าศึกไล่ตาม
ชัดเจนว่าพวกเขา ถึงคราวตายแล้ว
“ยอมแพ้!”
“นายท่านโปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วย! พวกข้ายอมแพ้เเล้ว!”
นายทหารคนหนึ่งเป็นคนเริ่ม จากนั้นคนอื่นๆก็ทำตาม
“ยอมแพ้?” เฉินซานซือขมวดคิ้ว
“ใครอนุญาตให้พวกเเกยอมแพ้กัน”
“ท่านหมายความว่ายังไง” เหล่าทหารม้าของชนเผ่าป่าเถื่อนยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นม้าขาวพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างโหดเหี้ยมอีกครั้ง
พวกเขาจึงต้องกัดฟันต่อสู้จนสุดกำลัง
…
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น”
ในที่สุดจ้าวคังก็มาถึงสนามรบ
เมื่อเขาเห็นม้าขาวกำลังพุ่งเข้าใส่ศัตรูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนศพเกลื่อนกลาดสนามรบ เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก
แค่คนกับม้าตัวเดียว ก็สามารถไล่ตีทหารม้าห้าสิบกว่านายจนแตกกระเจิงได้จริงหรือ
นั่นห้าสิบกว่านายเชียวนะ!
จำนวนมากขนาดนั้น แม้แต่ผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูก ก็คงต้องใช้พลังปราณเเละเลือดจนหมด…จากนั้นก็ต้องใช้พละกำลังในการต่อสู้เเทน!
ที่สำคัญ อีกฝ่ายก็มีนายร้อยระดับหลอมกระดูกเหมือนกัน!
หากเฉินซานซือเผยจุดอ่อนเพียงเล็กน้อย ก็อาจจะทำให้เขาถูกลอบสังหารจนถึงแก่ความตายได้!
เเต่ตอนนี้เป็นสถานการณ์คับขัน ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมัวตกตะลึง…จ้าวคังจึงรีบออกคำสั่งให้กำลังพลเข้าร่วมรบทันที
“รีบเข้าไปช่วยนายร้อยเฉิน, ห้ามปล่อยให้ศัตรูหนีไปได้แม้แต่คนเดียว!”
…
หลังจากนั้น การไล่ล่าก็จบลงภายในครึ่งก้านธูป
ทหารม้าของชนเผ่าป่าเถื่อนทั้งห้าสิบนายไม่มีใครรอดกลับไป ส่วนใหญ่ถูกฆ่าตายในสนามรบ เหลือเพียงสองคนที่เอาไว้เค้นถามข้อมูล
นอกจากนี้ ยังยึดม้าศึกได้ยี่สิบกว่าตัว หอก และดาบอีกจำนวนหนึ่ง
“นายร้อยเฉิน เจ้าเก่งเกินไปแล้ว” จ้าวคังกล่าวด้วยความรู้สึกทึ่ง
“ถ้าเป็นข้า คงโดนทหารม้าสูบพลังปราณเเละเลือดไปหลายส่วน…แล้วก็โดนแม่ทัพข้าศึกลอบโจมตีจนตาย”
“เเต่เจ้ากลับสามารถสังหารทหารม้าไปได้ถึงสามสิบกว่านาย แถมยังสังหารแม่ทัพข้าศึกที่ระดับสูงกว่า… กลับไปคราวนี้ นอกจากรางวัลปกติแล้ว เจ้าต้องได้เลื่อนขั้นอย่างแน่นอน”
“นายร้อยจ้าวชมกันเกินไปแล้ว” เฉินซานซือพูดด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ
เเต่ที่เขาเบิกบานใจไม่ใช่เพราะได้รับความดีความชอบ แต่เพราะการต่อสู้ครั้งนี้ได้ผลลัพท์ที่ดีอย่างมากต่างหาก!
ตอนนี้ พิษในเส้นชีพจรของเขาถูกย่อยสลายไปจนเกือบจะหมดไป เเถมความชำนาญของวิชาหอกก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ดูเหมือนว่าการต่อสู้ที่ต้องเสี่ยงชีวิต จะช่วยดึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าการฝึกฝนเเบบธรรมดาหลายเท่า!
พูดง่ายๆก็คือ…การต่อสู้เสี่ยงตายมันยอดเยี่ยมที่สุด!
….
[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (เชี่ยวชาญ)]
[ความคืบหน้า: 205/1000]
….
ด้วยหลิงเหอที่ถูกดูดซึมาอย่างเต็มที่ ความชำนาญของเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด…เเละนี่เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักหลายวัน
หลังจากนั้น จ้าวคังก็สั่งให้คนเก็บกวาดสนามรบ แล้วรีบกลับไปรายงาน
แต่สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ ไม่ใช่การเฉลิมฉลอง แต่เป็นบรรยากาศที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
“รายงานด่วนแปดร้อยลี้!”
“ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ของชนเผ่าป่าเถื่อนในทุ่งหญ้าได้ร่วมมือกันอย่างลับๆ…ตอนนี้พวกมันเปิดฉากโจมตีชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือทั้งสามมณฑลเเล้ว!”
“นอกจากนี้ องค์ชายสี่แห่งเผ่าโทปา ยังนำทหารม้าห้าหมื่นนาย บุกตรงมายังเมืองอันติ้ง!”
“มณฑลยูเหวินของเราตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”
……………………