บทที่ 80 : ไฟสงคราม!

บทที่ 80 : ไฟสงคราม!

“ในเมื่อท่านเซียงถิงชุนไว้ใจ ข้าก็จะเลือกคนเอง”

สายตาหลัวตงเฉวียนกวาดมองนายร้อย​แต่ละคนที่อยู่ในเต็นท์

นายร้อยเซีย เเละคนอื่นๆต่างก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

ใครจะบ้าอยากทำภารกิจเสี่ยงตายกันเล่า?

เดาสิว่าทำไมถึงเรียกว่าหน่วยลาดตระเวนกลางคืน

ไม่นาน หลัวตงเฉวียนก็พูดขึ้น

“หลิวจินคุย เฉินซานซือ เเละข้า…พวกเราสามคนเลือกคนมาจากเหล่าลูกน้อง…คนละสิบคน”

“เดือนหน้าเราจะไปที่ทุ่งหญ้า ต้องสืบให้รู้ว่ากองกำลังของชนเผ่าซีเหอมีมากน้อยเพียงใด”

เซียงถิงชุนเพิ่งจะนั่งลงเเล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมา

พอได้ยินแบบนี้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร

“ข้า…รับคำสั่ง!”

หลิวจินคุยรับคำสั่งด้วยความไม่เต็มใจ

เฉินซานซือก็ไม่ใช่คนสองมาตรฐาน…คำสั่งก็คือคำสั่ง เขาย่อมต้องปฏิบัติตาม

แต่หลัวตงเฉวียนดันไปด้วยนี้สิ เเบบนี้เกรงว่าอีกฝ่ายอาจจะมีแผนร้ายแอบแฝง

“ให้ข้าไปแทน!” ทันใดนั้นหวังจื๋อก็ลุกขึ้นยืน

“ข้าอยู่ในระดับหลอมกระดูกขั้นสมบูรณ์ ย่อมดีกว่า​นายร้อยเฉิน”

“นายร้อยหวัง…ข้าไม่ได้ให้เจ้าพูด” หลัวตงเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าก็ไม่ได้พูดกับเจ้า!”

หลังจาก​พูด​จบ​ หวังจื๋อก็ตะโกนไปที่เก้าอี้ประธาน

“ท่านเซียงถิง​ชุน​ ไอ้หลัวมันมีเเผนร้ายเเน่ๆ!”

“ไอ้อ้วนวัง เจ้าหมายความว่ายังไง?!”

“หรือเจ้าคิดว่า ข้าจะทำร้ายนายร้อยเฉิน?” หลัวตงเฉวียนจ้องเขม็ง

“เจ้าคิดยังไง มีแต่เจ้าเท่านั้นที่รู้ดี!”

“ท่านผู้พั​นเซียง ข้าไม่ได้เข้าข้างเฉินซานซือนะ…แต่หลัวตงเฉวียนจะไปด้วยไม่ได้ พวกมันสองคนไม่ถูกกัน ยังไงก็ไปได้แค่คนเดียว!” หวังจื๋อยังคงยืนกราน

“หวังจื๋อ เจ้ากล้าขัดคำสั่งรองผู้พันงั้นหรือ?!”

“หึๆ…เป็นรองผู้พันแล้วคิดว่าวิเศษมากนักหรือไงวะ?”

“เจ้าเชื่อไหมว่าข้าสามารถ​ไปฟ้องกระทรวง​ได้!”

“ฟ้องไปเลย ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก!”

“พอได้แล้ว!!!”

เซียงถิงชุนทุบโต๊ะด้วยความโกรธ

“หวังจื๋อ! งั้นเจ้าก็ไปกับเฉินซานซือก็แล้วกัน!”

“ท่านผู้พันเฉียบแหลมมาก…ข้ารับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จให้ได้!” หวังจื๋อเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม​ทันที

หลังจากมอบหมายภารกิจเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

…

เมื่อ​ทุกคน​ออกไปจนหมด เซียงถิงชุนก็หลับตาแล้วเอ่ยถามคนสนิท​

“หลัวตง​เฉวียน​”

“ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เฝิงยง จ้าวคัง และหลิวจินคุยไป…ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนคนเอง?”

“ข้าบอกแล้วว่า หลังจากฤดูใบไม้ผลิ เจ้าจะทำอะไรกเฉิน​ซาน​ซือ​ข้าไม่สน…แต่ตอนนี้ข้ายังต้องใช้งานมัน!”

“ข้าผิดไปเเล้ว” หลัวตงเฉวียนกล่าว​เเล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“แต่ท่านผู้พั​นเซียง พี่น้องตระกูลซุนก็อยู่ที่นี่ เเถมกำลังดึงตัวมัน…ถ้ารอถึงตอนนั้น ข้าก็จะไม่มีโอกาสลงมืออีกเเล้ว”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ มุมปากของเซียงถิงชุนก็กระตุกเล็กน้อย

เเต่แล้ว เขาก็ตัดสินใจ​ได้ในที่สุด

“รออีกหน่อย…อย่างน้อย ก็จัดฉาก​ให้มันตายในสนามรบปีหน้า ไม่อย่างนั้น​ปัญหา​จะตามมา​มากมาย​”

“ข้าเข้าใจแล้ว” หลัวตงเฉวียนก้มหน้าลงเเล้วไม่ได้​พูด​อะไร​อีก

…

อีกด้าน

ทันทีที่ออกจากเต็นท์ หลิวจินคุยก็สบถออกมทันที​

“ไอ้หลัวตงเฉวียนบ้านั่น!”

“เมื่อก่อนข้าเลี้ยงข้าวมันตั้งหลายมื้อ ตอนนี้พอได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว มันกลับส่งข้าไปทำภารกิจเสี่ยงตายแบบนี้!”

“เเค่ฝึกถึงระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นต้นยังกล้ามาอวดดีขนาดนี้…นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าฟันมันตายไปแล้ว” หวังจื๋อถ่มน้ำลายลงพื้น

จ้าวคังและนายร้อย​คนอื่นๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินจากไป

“นายร้อยเฉิน ไม่ต้องกังวลไป…ข้าไปกับเจ้าด้วย ดูสิว่าไอ้หลัวมันจะกล้าทำอะไรไหม” หวังจื๋อยิ้มเยาะ

“ขอบคุณมากขอรับ” เฉินซานซือกล่าวขอบคุณ

มีหวังจื๋อไปด้วย อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะลอบฆ่าเขาได้

“หรือว่าข้ายังอ่อนแอเกินไป ถึงได้มีคนคิดร้ายกับข้าตลอด​เวลา​เเบบนี้”

เเต่บ่นไปก็เท่านั้น…เขาทำได้แค่ตั้งใจฝึกฝนให้ดียิ่ง​ขึ้น​

เเถมยังต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางไปสำรวจ​ทุ่งหญ้าด้วย

หลังจาก​นั้น​ เฉินซานซือก็กลับไปที่ลานฝึก เพื่อเลือกคนสำหรับภารกิจลาดตระเวน

“จูถง จวงอี้ จ้าวเฉียว หลี่ต้าจื้อ และเซี่ยเออร์หนิว”

เขาเลือกมาห้าคน รวมกับของหวังจื๋ออีกห้าคน

“ท่านเฉิน แล้วข้าล่ะ?” หวังลี่รู้​สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ให้ข้าไปด้วยเถอะ”

“เจ้าอยู่ที่นี่เเหล่ะ ตอนข้าไม่อยู่ ข้าอยากให้เจ้าช่วยซูเหวินไฉฝึกการวางขบวนทัพ” เฉินซานซือกล่าวอธิบาย​

หวังลี่เป็นคนที่เงียบๆ แต่ความเร็วในการฝึกฝนของเขา​นั้นไม่ช้าเลย เขาตามหลังจูถงมาติดๆ

เเละที่สำคัญที่สุด​ คือเขามีนิสัยสุขุม เชื่อฟังคำสั่ง ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย

“ขอรับ!” หวังลี่รับคำสั่งอย่างไม่เต็มใจ​สักเท่าไหร่​

“ส่วนพวกเจ้าห้าคน เดี๋ยวไปที่สนามฝึกม้า…จะมีคนสอนขี่ม้าให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ”

การไปลาดตระเวน​ทุ่งหญ้า ขาดม้าไม่ได้เด็ดขาด​

…..

เวลาผ่านไปหลายวัน

ช่วงเวลา​นี้ เฉินซานซือยังคงฝึกฝนและต้มยาตามปกติ

หลังจากฝึกกระดูกแล้ว ก็ต้องฝึกผิวหนังต่อ

การฝึกผิวหนัง ไม่สามารถฝึกด้วยการฝึกวิทยายุทธเพียงอย่างเดียวได้เเล้ว

ขั้นนี้ เหล่าผู้​ฝึก​ยุทธ​ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากการขัดผิวหนังด้วย

อุปกรณ์สำหรับขัดผิวหนังมีสองแบบ

แบบแรกคือทรายหยาบผสมเกลือ…เเละแบบที่สองคือผงเหล็ก

อุปกรณ์ที่ใช้ต่างกัน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ย่อมเเตกต่างกัน

เเน่นอนว่า เฉินซานซือเลือกใช้ผงเหล็กที่มีประสิทธิภาพ​มากกว่า​

ในถังไม้เบื้องหน้า​เขาตอนนี้​ เต็มไปด้วยผงเหล็กที่ทำขึ้นมาเป็นพิเศษ

เขาก้าวเข้าไปโดยไม่สวมเสื้อผ้า

ฟู่วววว!!!

ความรู้สึก​ราวกับตกอยู่ในทะเลเพลิงและขุมนรก

ถึงแม้เฉินซานซือจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็ยังทนทุกข์ทรมานจนหน้าตาบิดเบี้ยว

เขาฝืนทนอยู่ในนั้นสิบนาที ก่อนจะกระโดดออกมาด้วยฉากที่ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด

เรียกได้ว่า ไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่ไม่มีแผลเลย

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้​ เขาก็รีบหยิบยาออกมา

ยาทาหยกดำนี้ราคาแพงมาก…ราคากล่องละห้าร้อยตำลึง เเถมยังใช้ได้แค่ยี่สิบวัน

แค่ระดับหลอมกระดูก การใช้ทรัพยากรก็สิ้นเปลืองขนาดนี้แล้ว…ไม่แปลกใจเลยที่ผู้​ฝึกยุทธที่มีพรสวรรค์หลายคน ถึงยอมไปเป็นเบี้ยล่างให้กับตระกูลใหญ่หรือสำนักยุทธ

ส่วนทหารที่เสี่ยงชีวิต ก็ยังพอมีโอกาสได้รางวัลจากความดีความชอบ…แต่คนธรรมดาที่ไม่มีสังกัด จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อยาพวกนี้

ยาสีดำถูกทาลงบนร่างกายของเฉิน​ซาน​ซือ​เหมือนโคลน

ฟูมมมมม!!!

ความรู้สึกเย็นยะเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง พลังยาซึมซาบเข้าไปรักษาบาดแผลที่ผิวหนังของเขาอย่างต่อเนื่อง

การฝึกผิวหนังด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่ทำลายผิวหนังเท่านั้น…แต่ยังทำให้ผิวเนียนนุ่มขึ้นอีกด้วย

ไม่แปลกใจเลยที่ยาจะราคาแพงมาก…เพราะสมุนไพรที่ใช้ล้วนแต่หาได้ยาก

เเน่​นอน​ส่า เฉินซานซือแกะสูตรยาออกมาได้เเล้ว

เข่ลองผสมเองได้ประมาณหนึ่งกล่อง…เเต่ถ้ามากกว่านี้ เขาก็ไม่มีวัตถุดิบเหลือ​แล้ว

เพราะสมุนไพรที่ได้มาจากหุบเขายา เป็นเพียงหนึ่งในสวนสมุนไพรหลายแห่ง…นอกจากนี้​ ส่วนใหญ่ยังเป็นส่วนผสมของยาบำรุงเลือดและยาแช่ตัวเท่านั้น​

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: 105/1000]

….

พัฒนา​ช้าเกินไป!

สิ่งที่ช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนของเขาได้มากที่สุด ก็คือหลิงเหอ

แต่หลิงเหอ มันดูดซับได้ช้ามาก!

แผนเดิมของเฉิน​ซาน​ซือ​คือ อีกสี่เดือนจะฝึกถึงระดับหลอมอวัยวะภายใน…โดยต้องกินหลิงเหออย่างต่อเนื่อง

แต่ยิ่งฝึก เฉินซานซือก็ยิ่งไม่กล้ากินมาก

พิษในเส้นชีพจร มันเริ่มไม่ใช่เรื่องเล่นๆเเล้ว

“ช่างเถอะ…ถึงรีบร้อนไปก็เท่านั้น”

เฉินซานซือปลอบใจตัวเอง เก็บของแล้วออกจากถ้ำ เเล้วลงจากเขาเพื่อกลับบ้าน

….

เป็นเวลาพลบค่ำ แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ส่องกระทบกับเมฆสีแดง

ในหมู่บ้านทหารดูสงบสุข ทุกบ้านกำลังก่อไฟทำอาหาร ควันจากปล่องไฟลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าจนดูเหมือนมังกรขาวกำลังบินอยู่บนฟ้า

“ท่านพี่กลับมาแล้ว” กู้ซินหลันออกมาต้อนรับ

ภรรยาของซูปินที่กำลังท้องก็อยู่ด้วย เธอลุกขึ้น​มาโค้งคำนับเล็กน้อยด้วย

“คารวะนายร้อยเฉิน”

“ท่านพี่ เย็นนี้พี่สาวถงบอกให้ท่านไปกินข้าวที่บ้านนาง…นางเตรียมอาหารไว้แล้ว”

“ท่านพี่ ท่านมองอะไร?”

“นายร้อยเฉิน…ท่านมองปล่องไฟทำไม?”

“……”

เฉินซานซือไม่ได้ยินที่ทั้งสองคนพูดเลย

ตอนนี้​ เขามองไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เพราะเขาสังเกต​เห็นมังกรดำตัวหนึ่งปะปนอยู่ท่ามกลางมังกรขาว

นั่นไม่ใช่ควันไฟจากการทำอาหาร… แต่มันคือควันไฟเตือนภัย!

กองพันผอหยางที่ไม่ได้ทำสงครามมานาน เมื่อมีการจุดควันไฟเตือนภัย…แม้แต่ครอบครัวที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านทหารก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ

“วู้วววว——”

“ข้าศึกบุก! ข้าศึกบุก!”

“ทหารทุกนาย รวมพล! รวมพล——”

เสียงของผู้ส่งสารดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงฝีเท้าม้าที่ย่างก้าวเข้ามา

………………..