บทที่ 72 : ผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายใน

บทที่ 72 : ผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายใน

ณ ค่ายทหาร

บนลานฝึกยุทธ เฉินซานซือเริ่มตรวจสอบผลการฝึก

"ใครที่ฝึกจนเกิดพลังปราณเเละเลือดแล้ว จงออกมา!"

เงียบ...

เฉินซานซือจึงเปลี่ยนคำสั่ง

"ใครที่ฝึกท่าหอกและท่ายืนสำเร็จแล้ว ออกมา!"

คราวนี้ มีสิบแปดคนเดินออกมา

นี่มากกว่าที่เฉินซานซือคาดไว้เสียอีก…ส่วนที่เหลือ ก็เป็นทหารราบธรรมดา

เนื่องจากส่วนใหญ่ยังเด็ก จึงไม่มีใครที่แม้แต่ท่ายืนก็ยังทำไม่ได้

ในกลุ่มคนเหล่านี้ คนที่มีพรสวรรค์ที่สุดคือ อู๋ต๋า

เฉินซานซือคาดการณ์ว่า เขาจะเป็นคนแรกที่ฝึกจนเกิดพลังปราณและเลือดได้

รองลงมาคือ จวงอี้

ส่วนจ้าวเฉียวก็ธรรมดา แต่ยิงธนูได้ดี…และข้อดีอีกอย่างคือเป็นคนซื่อสัตย์และเชื่อถือได้

ยังไง ภายหลังเขาก็สามารถใช้งานในด้านอื่นได้

นอกจากนี้ สำหรับจูถง และ หวังลี่

เนื่องจากค่ายทหารมียาสมุนไพรเพียงพอ พวกเขาจึงสามารถก้าวเข้าสู่ระดับหลอมเลือดขั้นเชี่ยวชาญได้

ตามหลักแล้ว ต้องรอให้พวกเขาไปถึงระดับความสำเร็จเล็กน้อยก่อน ถึงจะได้เลื่อนขั้นเป็นนายสิบ

แต่เฉินซานซือขาดแคลนกำลังพลจริงๆ จึงเลือกคนที่คาดว่าจะไปถึงระดับนั้นได้เร็วที่สุด มาทำหน้าที่นายสิบทดแทนไปก่อน แต่ก็ยังไม่มีตำแหน่งที่แท้จริง

"นายท่าน แล้วข้าล่ะ?"

เมื่อเห็นคนอื่นได้เลื่อนขั้นกันหมด ซูเหวินไฉก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเข้ามาประจบประแจง

"ซูเหวินไฉ"

"ตอนนี้ข้ายังไม่มีตำแหน่งอะไรให้เจ้าเลย"

"ข้าไม่ต้องการตำแหน่งหรอก" ซูเหวินไฉพูดพร้อมกับยิ้ม

"แค่หาอะไรให้ข้าทำก็พอ ข้าสามารถช่วยนายท่านฝึกทหาร ดูแลพวกเขาให้ฝึกฝนอย่างเต็มที่ และวางแผนว่าปีหน้าจะลดการสูญเสียให้น้อยที่สุดได้อย่างไร"

"ได้เลย" เฉินซานซือไม่ได้ขัดข้องอะไร

….

[ทักษะ: การบังคับบัญชา (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 85/500]

[ผลของทักษะ: แกนนำ]

….

หลังจากการทดลอง เฉินซานซือพบว่าบางครั้งเมื่อให้จูถงและคนอื่นๆช่วยสอนวิทยายุทธ ความเชี่ยวชาญของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน…นี่อาจจะเป็นเพราะพวกเขาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา

แต่ถึงกระนั้น มันก็เพิ่มขึ้นไม่มากเท่ากับการสอนด้วยตัวเอง

แต่นั่นก็เท่ากับการเพิ่มประสบการณ์แบบอัตโนมัติ เเล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ?

"นายท่านดูให้ดีเถอะ!" ซูเหวินไฉกล่าว

"ข้าจะฝึกขบวนทัพขั้นพื้นฐานของพวกเขา ให้เป็นระดับแนวหน้าให้ได้!"

….

ตอนนี้ การประเมินทหารใหม่สิ้นสุดลงเเล้ว

ต่อไปเฉินซานซือก็น่าจะมีภารกิจสำหรับกองร้อย เเต่ไม่รู้ว่าจะเป็นการป้องกันเมืองหรือการทำนา

ถ้าเป็นการทำนา ก็คงต้องทำงานหนักหลายอย่าง

เอาจริงๆเขาอยากได้ภารกิจลาดตระเวนมากกว่า จะได้มีเวลาฝึกฝนเยอะๆ

"ปู้วววว~" เสียงแตรดังขึ้น

ช่วงนี้เซียงถิงชุนมักจะมาพูดคุยกับทหาร ทุกคนจึงเริ่มชินแล้ว

ทหารเกือบพันนายรวมตัวกันที่ลานฝึกอย่างรวดเร็ว

นายอำเภอจี้กว่างเสียนพร้อมด้วยองครักษ์ส่วนตัวก็ขึ้นไปบนเวที แล้วตะโกนว่า

"เหล่าทหารกล้าทั้งหลาย ต่างเหนื่อยกันมามากแล้ว!"

"ข้าเป็นขุนนางพลเรือน ไม่มีอำนาจแทรกแซงกิจการทหาร ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องประหม่า ข้าแค่มาเยี่ยมเยียนทุกคน และนำของขวัญมาให้"

"ยกขึ้นมา!"

ไหเหล้าหลายสิบใบถูกยกขึ้นมาบนเวที

"รู้ไหมว่านี่คืออะไร?" จี้กว่างเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"นี่คือเหล้าสมุนไพรที่ทำจากเลือดของเสือเขี้ยวดาบ สัตว์อสูรหายาก"

"สิ่งนี้เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูก ใช้ได้ทั้งกินและทา พลังของมันจะทำให้ฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"ไม่ต้องพูดถึงเมืองอันติ้ง แม้แต่ในมณฑลหยุนก็ไม่มีสัตว์อสูรชนิดนี้ให้ล่า ดังนั้นมันจึงหายากมาก…เรียกได้ว่ามีเงินก็ซื้อไม่ได้"

"ทั้งหมดนี้ ท่านเกาจากกระทรวงกลาโหม ส่งมาจากเมืองหลวงที่อยู่ห่างไกลหลายพันลี้"

"ท่านเกากล่าวว่า กองทัพของราชสำนักกำลังขาดแคลนกำลังพล จึงไม่สามารถส่งคนมาเพิ่มได้…แต่เขาจะไม่ปล่อยให้ความดีความชอบของเหล่าทหารต้องสูญเปล่า จึงส่งเหล้าสมุนไพรนี้มาให้"

"ในอนาคต เหล่าทหารทุกคนสามารถนำความดีความชอบมาแลกได้!"

เฉินซานซือไม่เคยได้ยินชื่อเหล้าสมุนไพรนี้มาก่อน

แต่เขามองเห็นนายร้อยคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้นกันมาก

ดูเหมือนว่ามันจะมีค่าจริงๆ…ไม่แปลกใจเลยที่มันไม่มีขาย

อย่างไรก็ตาม ความดีความชอบน่ะ ไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ

โชคดีที่เฉินซานซือมีหลิงเหอให้กิน ช่วงนี้จึงไม่ได้รีบร้อนอะไร

ว่าแต่...เจ้าจี้กว่างเสียนคนนี้ คงรวยไม่เบา!

เเละหลังจากปล้นหุบเขายามาได้สองวัน เฉินซานซือก็รู้สึกว่าการล่าสัตว์มันเริ่มไม่น่าสนใจเอาเสียเลย (เริ่มทรงโจรละพระเอกตู)

ลำบากลำบนเข้าไปในป่าลึก สุดท้ายก็ได้เงินมานิดเดียว…สู้ปล้นพวกคนรวยไม่ได้!

แต่จี้กว่างเสียนพกองครักษ์มาด้วยเยอะมาก และไม่รู้ว่าระดับสูงสุดของพวกเขาอยู่ที่ระดับไหน

ยังไงก็เป็นถึงนายอำเภอ ข้างกายน่าจะมีผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายในอยู่ด้วย

…

"นายร้อยเฉิน!" นายร้อยเซียเดินเข้ามาหา

"ท่านผู้พันเซียงให้เจ้าไปพบ"

เมื่อมาถึงกระโจมใหญ่

นอกจากเซียงถิงชุนและหลัวตงเฉวียนแล้ว ยังมีขุนนางพลเรือนอีกสองคนที่เฉินซานซือไม่รู้จัก

"ซานซือ ขั้นตอนการเลื่อนขั้นของเจ้าเสร็จสิ้นแล้ว" เซียงถิงชุนกล่าว

"สองท่านนี้คือขุนนางจากกรมคัดเลือกทหาร"

"คารวะท่านทั้งสอง"

หลังจากนั้น เฉินซานซือร่วก็ได้ให้ความร่วมมือกับขุนนางทั้งสองเกี่ยวกับการตรวจสอบเอกสาร

เเละนอกจากใบบรรจุแล้ว มันยังมีชุดขุนนางและชุดเกราะใหม่เอี่ยม

นายร้อยเป็นขุนนางระดับหก สวมชุดขุนนางสีเขียวที่มีลายเสือดาวอยู่บนชุด

"ข้าก็ได้สวนชุดลายสัตว์เดรัจฉานแล้วสินะ" เฉินซานซือถอนหายใจ

แต่ทหารในกองทัพ ไม่ค่อยมีโอกาสได้ใส่ชุดขุนนางนักหรอก…ส่วนใหญ่จะใส่ชุดเกราะมากกว่า

เเละชุดเกราะใหม่ยังคงเป็นผ้า แต่ดูประณีตกว่าเดิม

แต่คราวนี้มีหมวกเหล็กเพิ่มมาด้วย และส่วนสำคัญของร่างกายก็มีแผ่นเหล็กหนาๆที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการป้องกันขึ้นมาก

ไม่ใช่แค่เฉินซานซือที่ได้เลื่อนขั้นเท่านั้น หลัวตงเฉวียนก็ได้เลื่อนขั้นเช่นกัน

เขาได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้พัน ขุนนางระดับห้า

จากคำพูดของขุนนางทั้งสอง ทำให้เฉินซานซือรู้ว่าอีกฝ่ายได้ไปถึงระดับหลอมอวัยวะภายในแล้ว

นั่นหมายความว่า ตอนนี้ในกองพันนี้…มีผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายในถึงสองคน

"ซานซือ คนของเจ้าน่าจะประเมินเสร็จแล้วสินะ?" เซียงถิงชุนเอ่ยขึ้นมา

"อีกสองวัน เจ้าจะไปแทนที่จ้าวคัง พาลูกน้องไปประจำการที่กำแพงเมือง"

หน้าที่หลักของทหารในกองรักษาการณ์คือการทำนาและป้องกันเมือง

การป้องกันเมืองแบ่งออกเป็นการลาดตระเวนในเมืองและการป้องกันชายแดน

เเละการป้องกันชายแดนก็คือการไปเฝ้าระวังที่กำแพงเมือง ซึ่งค่อนข้างลำบากกว่า…เพราะต้องเฝ้ายามกลางคืน

แต่ชายแดนเมืองผอหยางไม่ได้ถูกกองทัพของชนเผ่าป่าเถื่อนรุกรานมานานกว่าสิบปีแล้ว ก็น่าจะค่อนข้างสงบ

สำหรับเฉินซานซือ ก็แค่เปลี่ยนสถานที่ฝึกวิทยายุทธเท่านั้นเอง

"รับคำสั่งท่านผู้พัน"

"เอาล่ะซานซือ เจ้าตามข้ามาหน่อย"

เซียงถิงชุนพาเขาไปยังที่โล่งไร้ผู้คน

"หยิบธนูสิบห้าศิลาของเจ้ามายิงข้า"

คำขอนี้ทำให้เฉินซานซือประหลาดใจเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร" เซียงถิงชุนยิ้มอย่างใจกว้าง

"ข้าให้เจ้ายิง ก็ยิงมาเลย"

"ขอรับ" เฉินซานซือก็อยากรู้เหมือนกันว่าธนูของเขาจะสามารถรับมือกับผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายในได้หรือไม่

เฉินซานซือไม่ลังเลอีกต่อไป…เขาสูดหายใจเข้า แล้วก็ง้างธนูยิงออกไป

เปรี้ยงงง!!!

ลูกธนูเจาะเกราะพุ่งทะยานไปในอากาศ!

"ชิ้งงง!"

ทันใดนั้น แสงดาบก็วาบขึ้น

เซียงถิงชุนชักดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา ฟันลูกธนูขาดเป็นสองท่อน

ถึงแม้ว่าเฉินซานซือจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงเคร่งเครียด

อีกฝ่ายกล้าให้เขายิง แสดงว่ามั่นใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะหลบ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะฟันลูกธนูของเขาได้อย่างง่ายดายเเบบนี้

เเละนับตั้งแต่ฝึกยิงธนูมา นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซานซือยิงพลาดเป้า

"ข้าอยู่ที่ระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นเชี่ยวชาญ" เซียงถิงชุนค่อยๆเก็บดาบเข้าฝัก แล้วอธิบายอย่างใจเย็น

"เมื่อผู้ฝึกยุทธฝึกฝนถึงระดับหลอมอวัยวะภายใน ประสาทสัมผัส ปฏิกิริยาตอบสนอง และพละกำลังจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ธนูของเจ้าจึงยากที่จะยิงถูก เว้นแต่ว่าเจ้าจะยิงได้เร็วมาก เร็วจนข้าตั้งรับไม่ทัน!"

"ขอบคุณท่านพันที่ชี้แนะ" เฉินซานซือโค้งคำนับ

"อืม ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก"

หลังจากพูดจบ เซียงถิงชุนก็ไขว้มือไว้ด้านหลัง

"ที่ข้าเรียกเจ้ามา ข้ามีเรื่องจะคุยด้วยอีกเรื่อง"

"นายอำเภอจี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลซ่ง ดังนั้นเขาน่าจะไม่ค่อยชอบเจ้าเท่าไหร่"

"เเต่เอาจริงๆ เรื่องนี้ข้าก็มีส่วนผิดด้วย"

"ดังนั้นข้าจึงช่วยพูดกับเขาให้เจ้าแล้ว แต่ทางที่ดีเจ้าควรไปเยี่ยมเขาด้วยตัวเอง การขอโทษเขาจะถือว่าเป็นการสงบศึกที่ดีที่สุด"

"ตอนนี้เขาพักอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ที่สุดบนถนนหนิงเฟิงในเมือง หาง่ายมาก"

"อ้อ ใช่ องครักษ์ข้างกายเขาก็เป็นระดับหลอมอวัยวะภายในเหมือนกัน แต่เพิ่งเข้าสู่ระดับเริ่มต้น"

พูดจบเขาก็เดินจากไปอย่างสบายๆ

เฉินซานซือครุ่นคิดถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว

นี่ไม่ใช่การให้เขาไปขอโทษ แต่มันคือการบอกวิธีฆ่าจี้กว่างเสียนต่างหาก!

ก่อนอื่น เซียงถิงชุนเตือนว่าผู้ฝึกยุทธระดับหลอมอวัยวะภายในนั้นยากที่จะยิงด้วยธนู จากนั้นก็บอกที่อยู่ …สุดท้ายก็เตือนด้วยความหวังดีว่าองครักษ์ก็เป็นระดับหลอมอวัยวะภายใน ให้เขาเลือกช่วงที่นายอำเภออยู่คนเดียวเเล้วค่อยลงมือ

มันคือข้อมูลการลอบสังหารที่สมบูรณ์แบบชัดๆ

ดูเหมือนว่าเซียงถิงชุนจะไม่ถูกกับจี้กว่างเสียนสักเท่าไหร่

'น่าสนใจดีนี่'

แต่รอดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน

ถ้าเฉินซานซือจะฆ่า ก็ต้องฆ่าทั้งองครักษ์ด้วย เขาไม่ยอมปล่อยให้มีภัยคุกคามหลงเหลืออยู่เเน่ๆ

อีกอย่างงเซียงถิงชุน ก็ไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้!

ต้องรอให้มีพลังมากพอก่อน เขาถึงจะลงมือ

ตอนนี้ ดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่เขาต้องเพิ่มพูนพลังยุทธเท่านั้น…แต่ต้องฝึกยิงธนูให้มากขึ้นด้วย!

รวมถึงด้านศาสตร์การแพทย์

ตอนนี้เขามียาสมุนไพรมากมาย แต่ไม่รู้จะใช้ยังไง

คิดได้ดังนั้น เฉินซานซือก็ไปที่ร้านขายยา เพื่อไปหาหมอเจียงทันที

………………………….