บทที่ 71 : เถ้าถ่านเซียน!

บทที่ 71 : เถ้าถ่านเซียน!

"แม้แต่เศษยาที่ถูกขับออกมาภายหลังจากการตายของชาวบ้าน ยังมีสรรพคุณที่ไม่ธรรมดา"

"งั้นถ้าเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน มันก็น่าจะมีประโยชน์บ้างแหละน่า?"

คิดได้ดังนั้น เฉินซานซือก็หยิบหลิงเหอจำนวนหนึ่งมากองรวมกับใบสนแห้งที่ใช้สำหรับจุดไฟ จากนั้นก็ราดน้ำมันตะเกียงลงไปเล็กน้อย

ด้วยความระมัดระวัง เฉินซานซือถอยห่างออกมา ก่อนจะใช้กิ่งไม้ที่จุดไฟแล้วค่อยๆยื่นเข้าไปใกล้ๆน้ำมันตะเกียง

"ตูม!"

เปลวไฟสีแดงฉานปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

ในชั่วพริบตา หลิงเหอและใบสนก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

หลังจากที่เปลวไฟดับลง เฉินซานซือก็ค่อยๆ เก็บรวบรวมเถ้าถ่านเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง

….

"ต้องหาสิ่งมีชีวิตมาทดลองดูสักหน่อยแล้ว"

เขาจัดการทำความสะอาดบ้าน แล้วก็แอบปีนกำแพง มุ่งหน้าตรงไปยังเขาชั้นที่สอง

เพื่อไม่ให้เหยื่อได้รับบาดเจ็บ เขาจึงพยายามอย่างหนัก จนในที่สุดก็จับกระต่ายตัวเป็นๆได้ตัวหนึ่ง

"เอ้า กินนี่สิ!"

เฉินซานซือแงะปากกระต่ายออก แล้วเทเถ้าถ่านลงไปเล็กน้อย

ครั่กๆๆ!!

ทันใดนั้น กระต่ายก็ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งราวกับถูกฉีดยาชูกำลัง แถมพละกำลังยังเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่ไม่นานหลังจากนั้น มันก็เหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว เเล้วหมดลมหายใจตายไปในที่สุด

เฉินซานซือทำการตรวจสอบซากกระต่ายอย่างละเอียด

จากภายนอกดูเหมือนมันจะไม่มีเส้นเลือดดำคล้ำ…แต่ผิวหนังใต้ขนกลับร้อนและแดงก่ำ ราวกับเลือดพยายามจะไหลทะลักออกมา

ดูเหมือนว่าพลังยาจะรุนแรงเกินไป จนทำให้เกิดการตกเลือดในอวัยวะภายใน

"รึว่ามันอ่อนแอเกินไป จึงรับพลังยาไม่ไหว?"

"ต้องหาตัวที่ใหญ่กว่านี้มาลองดูแล้วล่ะ!"

เขาออกค้นหาในป่าอีกครั้ง

ไม่นานนัก ก็พบกับดงที่เสือดาวอาศัยอยู่

กรรร!!!

เสือดาวพุ่งเข้าใส่เขาในทันที แต่เฉินซานซือใช้ด้ามหอกฟาดเข้าที่หัวเสือดาวอย่างแรง จนมันมึนงงตาพร่ามัวไปหมด

ด้วยพลังระดับหลอมกระดูกของเฉินซานซือ เขาสามารถจัดการกับสัตว์ร้ายได้อย่างง่ายดาย

เขาใช้ปลายหอกแงะปากเสือดาวออก แล้วเทเถ้าถ่านลงไป

"กินซะ!"

"กรรรรร!!!"

ปฏิกิริยาของมันก็เหมือนกับกระต่าย

หลังจากกินหลิงเหอเข้าไป เสือดาวก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งอย่างรุนแรง

และหลังจากผ่านไปประมาณห้านาที อาการของมันจึงเริ่มสงบลง

แม้จะไม่ตายในทันที แต่มันก็นอนจมกองเลือด…ดูท่าคงอยู่ได้อีกไม่นาน

"อืม...ทนได้นานกว่ากระต่ายจริงๆ" เฉินซานซือพึมพำ

"แต่ก็ยังมีอาการตกเลือดภายในอยู่ดี"

"เเบบนี้ถ้าฝึกวิทยายุทธควบคู่ไปด้วย จะสามารถควบคุมพลังยาได้รึเปล่านะ?"

"ดูเหมือนว่าสัตว์ทดลองไม่ได้ผล ต้องใช้คนจริงๆ มาทดลองแล้วล่ะ" แววตาของเฉินซานซือเต็มไปด้วยประกายโหดเหี้ยม

"พวกศิษย์สำนักยุทธจับชาวบ้านมาทดลองได้ ข้าก็จับพวกมันมาทดลองได้เหมือนกัน!"

จากบทสนทนาที่แอบฟังมาจากเหลียงจ่าน สี่สำนักฝึกยุทธนั้นไม่มีใครบริสุทธิ์สักคน

จากปฏิกิริยาของเสือดาวและกระต่าย ดูเหมือนจะไม่เกิดอาการคลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่ได้ในทันที …ดังนั้น การจับศิษย์ระดับต่ำมาทดลองดูก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

แถมสวนสมุนไพรบนเขาซ้อนชั้นที่สองก็มีอยู่ไม่น้อย…ต่อให้พวกมันไม่กล้าจับคนเป็นๆ มาทดลองอีก แต่ก็ต้องมีศิษย์คอยเฝ้าสวนสมุนไพรอยู่ดี

เมื่อวางแผนเสร็จ เฉินซานซือก็เคลื่อนไหวในป่าราวกับภูตผี

หลังจากควานหาอยู่สองชั่วยาม เขาก็สามารถจับศิษย์ของสำนักฝึกยุทธตระกูลจ้าวที่ฝึกวิทยายุทธถึงระดับหลอมเลือดขั้นเชี่ยวชาญได้สำเร็จ และพาตัวไปที่ถ้ำแห่งหนึ่ง

ไม่ต้องใช้การทรมานใดๆ ศิษย์คนนั้นก็ยอมทำทุกอย่าง

"กิน!"

เฉินซานซือบังคับให้ศิษย์คนนั้นกินเถ้าถ่านจำนวนเล็กน้อย แล้วให้ฝึกวิทยายุทธของสำนักตัวเขาเอง

ส่วนเฉินซานซือถือธนูยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล

เเละผลลัพธ์ก็ยอดเยี่ยมมาก

ศิษย์คนนั้นไม่เพียงไม่ตาย แต่กลับฝึกเพลงหมัดได้อย่างแข็งแกร่งและทรงพลัง…มันแสดงให้เห็นถึงพลังยาอย่างชัดเจน

"ดูเหมือนว่าข้าจะคิดถูก!"

เมื่อบรรลุเป้าหมาย เฉินซานซือก็ยิงธนูสังหารศิษย์คนนั้น เพื่อยุติการทดลองนี้ทันที

"ระดับหลอมเลือดกินแล้วยังไม่เป็นไร ข้ากินก็น่าจะไม่เป็นไรเหมือนกัน"

ด้วยความระมัดระวัง เขาใช้ปลายนิ้วหยิบเถ้าถ่านขึ้นมาเล็กน้อย แล้วโรยลงในปาก

ทันทีที่เถ้าถ่านเข้าปาก ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายก็เริ่มแพร่กระจายจากปากไปทั่วร่างกาย

ความรู้สึกนี้ แตกต่างจากพลังชนิดอื่นๆอย่างมาก

หลังจากกินเข้าไป มันไม่ได้ถูกดูดซึมผ่านอวัยวะภายใน แต่กลับเปลี่ยนเป็น "พลังปราณ" แปลกประหลาดที่หลอมรวมเข้ากับร่างกายโดยอัตโนมัต

สิ่งนี้…มันไม่เพียงไหลเวียนอยู่ในเลือด แต่ยังถูกเก็บไว้ใน "ระบบ" อื่นอีกด้วย

นี่มัน...

เส้นลมปราณ?

เส้นเอ็นและเส้นลมปราณ เป็นคนละเรื่องกัน

เส้นเอ็นคืออวัยวะ เป็นอวัยวะที่มองเห็นได้เมื่อผ่าตัดร่างกาย

แต่เส้นลมปราณ เป็นสิ่งที่ลึกลับ

มันไม่ใช่เส้นเลือดหรือเส้นเอ็น แต่เป็น "ระบบ" อีกชุดหนึ่งในร่างกาย

เฉินซานซือมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่มากนัก…รู้แค่ว่าแพทย์แผนจีนมีการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่

และผู้ฝึกยุทธก็ไม่จำเป็นต้องใช้ความรู้นี้ก่อนที่จะฝึกถึงระดับหลอมอวัยวะภายใน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลิงเหอที่กินเข้าไป กลับส่งผลโดยตรงต่อเส้นลมปราณได้

นี่ถ้าไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ ร่างกายคงรับไม่ไหว…ไม่แปลกใจเลยที่สัตว์เล็กๆจะตาย

และแม้แต่ผู้ฝึกยุทธเอง ก็ยังมีความสามารถในการรับมือที่จำกัด ต้องรีบใช้พลังงานเพื่อกำจัดส่วนเกินออกไป

เฉินซานซือรีบฝึกฝนท่าหอกภายในถ้ำทันที

แล้วเขาก็พบว่า หลิงเหอมีประโยชน์อย่างมากในการฝึกฝน

ทุกครั้งที่ฝึกหอก ความเชี่ยวชาญก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ดีกว่าผลของการแช่น้ำยาหลายเท่า

…

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 88/500]

[ผลของวิชา: พลังเลือดช้างมังกร, เส้นเอ็นเก้ามังกร]

….

ความก้าวหน้าในช่วงบ่ายวันเดียว เทียบเท่ากับการฝึกฝนหลายวันก่อนหน้านี้!

ยิ่งไปกว่านั้น หลิงเหอยังมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลอีกด้วย

พลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย จะช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้

มิน่าล่ะ เจ้าสำนักคนเก่าของสำนักฝึกยุทธไท่เล่ยถึงไม่ตาย!

แต่มันก็ยังคงมีพิษอยู่…พิษปะปนอยู่กับพลังปราณแปลกประหลาดนั่น ฝังแน่นอยู่ในเส้นลมปราณ มีเพียงแต่การใช้พลังปราณนั้นจนหมด พิษถึงจะถูกกำจัดออกไปได้

อย่างไรก็ตาม การขับพิษในเส้นลมปราณนั้นเป็นไปอย่างเชื่องช้ามาก

มันไม่เหมือนกับการใช้ยาบำรุงทั่วไป ที่สามารถใช้จนหมดไปได้อย่างรวดเร็วด้วยการฝึกฝนอย่างหนัก

และที่เป็นแบบนี้ เฉินซานซือก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระดับของเขายังต่ำเกินไป หรือเป็นเพราะวิทยายุทธที่ฝึกฝนยังไม่เกี่ยวข้องกับเส้นลมปราณกันแน่

เเต่สรุปง่ายๆคือ การฝึกฝนจากวิธีการหายใจเพียงอย่างเดียวนั้น มีประสิทธิภาพในการดูดซึมหลิงเหอต่ำมาก

เเละหากกินเข้าไปมากเกินไป ก็จะทำให้พลังปราณค้างอยู่ในร่างกายจนพิษในเส้นลมปราณจะต้องสร้างความเสียหายอย่างถาวรให้กับร่างกายอย่างแน่นอน

"ถ้ามีคู่ซ้อม อาจจะได้ผลดีกว่านี้" เฉินซานซือครุ่นคิด

"เเละการต่อสู้จริง ก็จะยิ่งดีเข้าไปใหญ่"

เฉินซานซือจำได้ว่าตอนที่ต่อสู้กับซ่งวูเลือดของเขาสูบฉีดอย่างรุนแรง!

ถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น จะต้องเพิ่มความเร็วในการดูดซึมหลิงเหอได้อย่างแน่นอน

"น่าเสียดาย เราคงไม่มีโอกาสต่อสู้จริงบ่อยๆแบบนั้นหรอก"

"ค่อยๆเป็นค่อยๆไปแล้วกัน"

"ตอนนี้…แค่นี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!"

หลังจากที่รู้วิธีใช้หลิงเหอแล้ว เฉินซานซือก็มั่นใจมากขึ้น

ตามความเร็วปกติ อย่างเร็วที่สุดเขาก็น่าจะบรรลุระดับหลอมกระดูกได้ในช่วงเดือนมีนาคม…แต่ตอนนี้ มีโอกาสสูงมากที่เขาจะไปถึงระดับหลอมอวัยวะภายในได้เลย!

และที่พูดถึง นั่นคืออีกสี่เดือนข้างหน้า

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อ

สองเดือนถึงระดับหลอมกระดูก สี่เดือนถึงระดับหลอมอวัยวะภายใน รวมแล้วใช้เวลาแค่ครึ่งปี

เซียงถิงชุนใช้เวลาครึ่งชีวิตกว่าจะไปถึงระดับนี้ แต่เขาใช้เวลาแค่หกเดือน แถมยังฝึกวิธีการหายใจชั้นยอดอีกด้วย

สมบัติเซียน ก็คือสมบัติเซียนจริงๆ!

"แต่อันที่จริง ข้าก็แค่ใช้สมบัติเซียนด้วยวิธีแบบบ้านๆเท่านั้น"

เฉินซานซือคาดเดาว่าสมบัติเซียนที่สมบูรณ์ น่าจะเป็นชุดอุปกรณ์สำหรับการกลั่นยา

ประกอบด้วยตำรับยา ภาชนะที่ทนความร้อนได้ และที่สำคัญที่สุดคือน้ำมันตะเกียงที่สามารถเผาไหม้เป็นเปลวไฟสีแดง!

เมื่อนึกถึงเรื่องที่ฮ่องเต้กำลังฝึกฝนวิชาเซียน...ถ้าเขารวบรวมสิ่งเหล่านี้จนครบ ก็คงจะสามารถกลั่นยาเซียนในตำนานได้?!

ไม่แปลกใจเลยที่ฮ่องเต้ถึงส่งคนมาที่นี่

แปดในสิบส่วน เขาคงได้ยินข่าวลืออะไรบางอย่างมา!

ทันใดนั้น เฉินซานซือก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ใหญ่โตเกินไป

ถ้ามีใครรู้เรื่องนี้เข้า ต่อให้เขามีกี่ชีวิตก็ไม่พอตาย

….

แต่เดี๋ยวก่อนนะ

นี่มันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

สมบัติเซียนมันอยู่ที่เซียงถิงชุน!

ไอ้หมอนั่นตะโกนบอกเองกับปาก เพราะกลัวว่าสี่สำนักฝึกยุทธจะไม่เชื่อ

ดี ดี ดี

ดูเหมือนว่าตราบใดที่เขาระมัดระวัง ยังไงก็ไม่มีใครสืบมาถึงตัวเขาได้หรอก

หลังจากนั้น เฉินซานซือจัดการศพของศิษย์สำนักฝึกยุทธ แล้วลงจากเขากลับบ้าน

ระหว่างทาง เขายังเดินทางขึ้นลงเขามาหลายรอบ เพื่อฝึกฝนทักษะไปด้วย

[การเเกะรอยและการซ่อนตัว (ระดับความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: 405/1000]

…

หลังอาหารเย็น

เฉินซานซือเริ่มอ่านตำราแพทย์ที่ได้มาจากหุบเขายา

ตำราแพทย์มีหลายเล่ม

มีตั้งแต่ทฤษฎีพื้นฐาน การรักษาโรคทั่วไป ไปจนถึงตำรับยาต่างๆ รวมถึงยาบำรุงที่จำเป็นสำหรับการฝึกยุทธ…มันมีบันทึกไว้ทั้งหมด

เเละการอ่านหนังสือเหล่านี้เพียงอย่างเดียว ก็เพิ่มความเชี่ยวชาญในการทักษะการอ่านได้มากมาย

[ทักษะ: การอ่าน (ระดับความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: (395/800)]

….

"ดูเหมือนว่าจะต้องเรียนรู้ทักษะใหม่อีกแล้ว"

ถึงแม้ว่าหลิงเหอจะมีประโยชน์มาก แต่การขับพิษในเส้นลมปราณนั้นช้าไป

ดังนั้น การใช้ยาบำรุงและการแช่น้ำยาก็ยังคงต้องทำต่อไป

โชคดีที่ในค่ายทหารมีหมอยาประจำอยู่แล้ว แค่เสียเวลาเรียนรู้หน่อยก็เท่านั้นเอง

พูดถึงเรื่องเวลา...พรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการประเมินทหารใหม่แล้ว

ไม่รู้ว่าในจำนวนร้อยคน จะมีคนที่มีความสามารถเหลือกี่คนกันนะ

………………………