บทที่ 68 : จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
บทที่ 68 : จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
บทที่ 68 : จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
“เจ้า?!”
เหลียงจ่านจำผู้มาใหม่ได้ในทันที
เเละทันใดนั้น ใจของเขาก็สั่นระรัว
รอบๆหุบเขายามีศิษย์ชั้นยอดคอยคุ้มกันอยู่ถึงแปดคน!
เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนผู้นี้จะสามารถแอบเข้ามาได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
“มีผู้บุกรุก——” เหลียงจ่านตะโกน พร้อมกับยกดาบในมือขวาขึ้นเพื่อจะตอบโต้
“เปรี้ยง!”
เเต่ทันทีที่เขายกมือขึ้น สายฟ้าสีดำก็พุ่งเข้ามาเจาะทะลุข้อมือของเขา ตรึงมือติดกับกำแพง ดาบหลุดร่วงลงพื้น…หมดโอกาสที่จะต่อต้านโดยสิ้นเชิง
“พี่เฉิน!” เหลียงจ่านฝืนยิ้มให้กับชายผู้ปิดบังใบหน้าตรงหน้า
แต่เพราะความเจ็บปวด มันจึงทำให้ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“พี่เฉิน ไม่เห็นต้องลงมือรุนแรงขนาดนี้เลยนี่?”
“ไม่ต้องพูด!”
เฉินซานซือดึงผ้าปิดหน้าออก
จริงๆแล้วอาวุธของเขาโดดเด่นเกินไป ปิดหน้าหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน
ดังนั้น วิธีเดียวที่เขาจะปลอดภัยคือต้องเก็บงานให้เรียบร้อย
ฟุ่บ!!
เขายิงลูกธนูใส่เข้าไปที่มือซ้ายของเหลียงจ่านอีกดอก แล้วพูดว่า
“ต่อไปนี้ ข้าถามอะไร เจ้าต้องตอบ!”
เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป แค่แอบฟังคำพูดสองสามคำ ยังไงก็คงไม่เข้าใจทั้งหมด
ต้องเก็บคนเป็นๆไว้ถามให้ชัดเจนเสียก่อน
“อ๊าก——” เหลียงจ่านร้องลั่น ตัวเขาเริ่มสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด
“พี่เฉิน! อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ ข้าจะบอกทุกอย่างที่รู้ จะไม่ปิดบังแม้แต่คำเดียว!”
“ดี!”
“สมบัติเซียนอยู่ที่เซียงถิงชุนใช่หรือไม่?”
“เขาใช้มันมาขู่พวกเจ้าให้บริจาคเสบียงให้กองร้อยงั้นหรือ?”
“พี่เฉินรู้ได้ยังไง?” เหงื่อของเหลียงจ่านไหลอาบหน้า
“ที่พี่พูดน่ะ ถูกต้อง”
“แล้วสมบัติเซียน…มันคืออะไร?” เฉินซานซือถามต่อ
“ข้า... ข้าไม่รู้...” เหลียงจ่านพูดตะกุกตะกัก
“เปรี้ยง!”
ในพริบตา ลูกธนูอีกดอกก็พุ่งเข้ามาปักที่ขาขวาของเขา
“อ๊ากกก!!!”
“พี่เฉินไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่ได้โกหก พวกเรากำลังตามหามันอยู่ รู้แค่ว่ามันสามารถสกัดสารสำคัญของหลิงเหอได้...”
“เล่ามาตั้งแต่ต้น!” เฉินซานซือข่มขู่
“เป็นคนจากเผ่าป่าเถื่อน ตระกูลโทปา!” เหลียงจ่านกัดฟันทนความเจ็บปวด เเล้วเล่าเรื่องราวอย่างตะกุกตะกัก
“เมื่อสองเดือนก่อน...”
…
หลังจากที่อีกฝ่ายเล่าเรื่องโดยละเอียดแล้ว เฉินซานซือก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
สองเดือนก่อน!
ตอนนั้นเขาเพิ่งจะข้ามเวลามา เเละยังคงกังวลเรื่องของฉินสงอยู่
ในขณะเดียวกันนั้น ที่ทุ่งหญ้าอันไกลโพ้นได้เกิดการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทในเผ่าป่าเถื่อน-ตระกูลโทปา
องค์ชายสามแห่งตระกูลโทปาแย่งชิงอำนาจไม่สำเร็จ เขาทำการแกล้งตายแล้วหลบหนีมายังชายแดนของราชวงศ์ต้าเซิ่ง
เเต่ก่อนจะหนีมา เขาได้ขโมยสมบัติของตระกูลโทปามาด้วย ซึ่งก็คือสมบัติเซียนนั่นเอง
เขาต้องการนำสมบัตินี้มาถวายฮ่องเต้ต้าเซิ่ง เพื่อขอให้ราชวงศ์ต้าเซิ่งส่งกองทัพไปช่วยเขาแย่งชิงบัลลังก์คืน
เเต่เมื่อมาถึงเมืองผอหยาง องค์ชายโทปากลัวว่าจะถูกตามล่า จึงมาหานายอำเภอ หวังว่านายอำเภอจะแจ้งเรื่องนี้ไปยังเมืองหลวง…ให้ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงคุ้มกันเขาไปยังเมืองหลวงอีกที
อย่างไรก็ตาม นายอำเภอคนก่อนอยู่ในวงการราชการมานาน
เขารู้ดีว่าถ้าขุนนางระดับสูงจากเมืองหลวงเข้ามายุ่งเกี่ยว เขาจะไม่ได้รับความดีความชอบอะไรเลย
ดังนั้น เขาจึงไปขอความช่วยเหลือจากสี่สำนักยุทธ เพื่อหวังจะรับความดีความชอบนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว
แต่แล้ว เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ผู้นำสำนักหยุนเหอ ได้ยินบทสนทนาระหว่างนายอำเภอกับองค์ชาย เขาจึงเกิดความโลภขึ้นมา
ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าองค์ชายอยู่ในเมืองผอหยาง พวกเขาก็น่าจะสามารถฆ่าองค์ชายเเล้วชิงสมบัติได้สิ?
จากนั้นก็อาศัยสมบัติเซียนสร้างความยิ่งใหญ่ ออกจากเมืองผอหยางเล็กๆแห่งนี้ เเล้วก้าวขึ้นเป็นสำนักฝึกยุทธชั้นนำของยุทธภพ
ด้วยความฝันอันสวยหรู สี่สำนักฝึกยุทธจึงร่วมมือกันวางยาพิษแล้วลอบโจมตี หวังจะฆ่าทั้งนายอำเภอและองค์ชายโทปา
แต่องค์ชายก็ไม่ใช่ธรรมดา ในสถานการณ์เช่นนั้น เขายังสามารถหนีไปได้พร้อมกับกุญแจได้
ส่วนสี่สำนักฝึกยุทธได้มาเพียงกล่องที่ไม่สามารถเปิดได้มา
ไม่นานหลังจากนั้น องค์ชายก็แอบกลับมาฆ่าผู้นำสำนักหยุนเหอ และแย่งกล่องหยกคืน
เเต่สถานการณ์นี้ก็ทำให้เรื่องราวใหญ่โตขึ้น
สี่สำนักฝึกยุทธรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ จึงไปขอความช่วยเหลือจากเซียงถิงชุน…โดยสัญญาว่าเมื่อได้สมบัติเซียนมาแล้วจะแบ่งปันกัน
เรื่องราวหลังจากนั้น เฉินซานซือก็เข้ามามีส่วนร่วมด้วยเเล้ว
ในระหว่างการไล่ล่าองค์ชายโทปา ลัทธิเทพวิญญาณได้เข้ามายุ่งเกี่ยวจนทำให้องค์ชายบาดเจ็บสาหัสและหลบหนีไป สุดท้ายก็ต้องตายอย่างเดียวดายอยู่นอกเมือง
เเละมันทำให้เฉินซานซือเก็บกล่องหยกมาได้
ช่างเป็นการแย่งชิงสมบัติที่ดุเดือดและซับซ้อนมากจริงๆ
…..
“แล้วหลิงเหอล่ะ!” เฉินซานซือถามต่อ
“หลิงเหอเอาไว้ทำอะไร?”
“แค่กๆ...” เหลียงจ่านที่ปากเต็มไปด้วยเลือด ได้แต่พยายามพูดอย่างยากลำบาก
“องค์ชายไม่ได้บอกอะไรมาก...”
“เรารู้แค่ว่า สามารถใช้สมบัติเซียนสกัดยามหัศจรรย์ที่ช่วยในการฝึกฝนได้…โดยที่หลิงเหอเป็นวัตถุดิบสำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง”
“ส่วนวิธีการจะต้องใช้ยังไง เรื่องนั้นพวกเราก็ไม่รู้”
“ดังนั้น...พวกเราก็เลยต้องจับคนมาทดลอง”
“พานฉวนคิดค้นยาเม็ดชนิดพิเศษขึ้นมา โดยบดหลิงเหอผสมลงไป เมื่อกินเข้าไปแล้วคนๆนั้นก็จะเริ่มดูดซับหลิงเหอ”
“ใช่คนประมาณสิบคน ก็จะสามารถกำจัดพิษของหลิงเหอได้จนเกือบหมด”
“แต่วิธีนี้ ก็ทำให้สารสำคัญของหลิงเหอสูญเสียไปส่วนใหญ่ ยาเม็ดที่สกัดออกมาจึงได้ผลเพียงเล็กน้อย…แค่พอช่วยผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูกได้บ้างเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินซานซือก็มองไปที่ชาวบ้านที่ตายอย่างทรมาน
ในที่สุด เขาก็เข้าใจอย่างเเจ่มเเจ้งเเล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
“พวกเเกใช้คนเป็นๆเป็นตัวกรองงั้นหรือ?”
“ก็แค่ชาวบ้านชั้นต่ำ” เหลียงจ่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“อีกอย่าง แค่ยาที่ทำแบบลวกๆยังได้ผลดีขนาดนี้…ถ้าเราได้สมบัติเซียนมา เเละมีเวลาให้เราอีกหน่อย ไม่ต้องพูดถึงระดับหลอมอวัยวะเลย ระดับเปลี่ยนพลังก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะไปถึง!”
“ไม่งั้นพวกเราจะยอมเป็นบันไดให้เซียงถิงชุนได้เลื่อนตำแหน่งหรือไง? ทั้งหมดก็เพื่อสมบัติเซียนนั่นแหละ!”
“พี่เฉิน เรามาร่วมมือกันเถอะ!”
“ถ้าพี่ไม่ฆ่าข้า เรื่องวันนี้ก็ให้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ไม่ใช่แค่นั้น ตระกูลเหลียงของข้าจะทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดที่มีให้พี่ เเละด้วยพรสวรรค์ของพี่ การไปถึงระดับหลอมอวัยวะก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น”
“เเล้วพอพี่ถึงระดับหลอมอวัยวะ เราก็มาร่วมมือกันกำจัดเซียงถิงชุน แย่งสมบัติเซียน…แล้วขึ้นเป็นจ้าวแห่งยุทธภพกัน!”
“เจ้ายังคิดจะฆ่าเซียงถิวชุน?” เฉินซานซือแกล้งขู่
“เจ้าลองเดาดูสิว่าข้าเป็นลูกน้องของใคร?”
เหลียงจ่านตกใจ เเล้วรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“ไม่ ไม่ พี่เฉินเข้าใจผิดแล้ว พี่เฉินอย่าฆ่าข้า! ขอแค่พี่ไม่ฆ่าข้า ข้าจะให้อะไรพี่ก็ได้ ทั้งเงิน ทั้งสมุนไพร...ข้าให้ได้หมดเลย”
หลังจากพูดจบ สายตาของเขาก็มองออกไปข้างนอก
“สวนสมุนไพร! พี่เห็นสวนสมุนไพรนั่นไหม?...ไว้ชีวิตข้าเถอะ เเล้วของพวกนี้จะเป็นของพี่ทั้งหมด!”
“หึ…ไอ้โง่เอ๊ย!”
“หลังจ้าตาย ของพวกนี้ก็ต้องเป็นของข้าอยู่ดี!”
คำพูดของเฉินซานซือ ทำให้เหลียงจ่านพูดไม่ออก
ทันใดนั้นเอง เฉินซานซือก็ชี้ไปที่ศพที่ใช้ทดลองยาบนพื้น
“เมื่อกี้ เจ้าเรียกเขาว่าอะไรนะ?”
“ชา... ชาวบ้านชั้นต่ำ...” เหลียงจ่านตอบอย่างไม่คิดอะไร
เขาพูดเสียงเบาลง พยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดเป็นครั้งสุดท้าย
“พี่เฉิน เราร่วมมือกันไม่ได้จริงๆเหรอ? เซียงถิงชุนไม่มีทางเห็นพี่เป็นพวกเดียวกันหรอก สำหรับเขาแล้ว แค่ได้เลื่อนตำแหน่ง…ใครๆเขาก็ทิ้งได้!”
“พวกเรามาร่วมมือกันจับคนมาฝึกยา เพิ่มพลังยุทธ…เเบบนั้นไม่ดีกว่าเหรอ?”
“เหลียงจ่าน เจ้าลืมอะไรไปอย่างรึเปล่า?” เฉินซานซือมองเข้าไปในดวงตาที่หวาดกลัวของอีกฝ่าย เเล้วพูดเสียงเข้ม
“ข้าก็เป็นคนบ้านนอกเหมือนกัน”
ฟุ่บบบบ——”
ลูกธนูเข็มดอกเหมย พุ่งทะลุหว่างคิ้วของเหลียงจ่าน ปลิดชีพเขาในทันที
จากนั้น เฉินซานซือก็หันไปมองหมอยาที่นอนหายใจรวยรินอยู่ที่มุมห้อง
“ที่นี่มีถุงผ้าบ้างไหม?”
…………………..