บทที่ 56 : สังหารหมู่!
บทที่ 56 : สังหารหมู่!
บทที่ 56 : สังหารหมู่!
"สิบ!"
"เก้า!"
เมื่อเสียงนับถอยหลังดังขึ้น ทุกคนก็เหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว
"ฆ่าคนแล้ว!"
ชาวบ้านในหมู่บ้านเยียนเปียนไม่เคยเห็นภาพนองเลือดแบบนี้มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ลงมือฆ่าคือเฉินซานซือ…เด็กหนุ่มที่พวกเขาคุ้นเคย!
ไม่กี่เดือนก่อน เขายังเป็นบัณฑิตที่ท่องตำราหวังจะสอบเป็นขุนนางอยู่เลย
เเต่มาวันนี้…จู่ๆเขาก็ถือธนูฆ่าคน!
….
"นี่เฉินซานซือกลายเป็นขุนนางยศใหญ่โตขนาดไหนกัน ถึงกล้าฆ่าศิษย์สำนักยุทธกลางถนนแบบนี้?"
"เเต่เขาฆ่าได้ดี! ฆ่าได้ดีมาก!"
ในชาวบ้านสิบคน มีถึงแปดคนที่เคยถูกสำนักยุทธรังแก
เพราะที่ดินของชาวบ้านจำนวนมาก ถูกพวกเเกหน้าที่ดินยึดไปในราคาถูกๆ โดยมีพวกยอดฝีมือจากสำนักยุทธเป็นผู้ช่วยเหลือ
"เเก...เเกมันบังอาจ!"
ในที่สุดหวงเทาได้สติกลับคืนมา
"เเกเป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อย กล้าดียังไงมาฆ่าคนกลางถนนแบบนี้?”
“คิดว่าบ้านเมืองไม่มีกฎหมายแล้วรึไง?!”
อย่างไรก็ตาม ถึงได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มบนหลังม้ายังคงทีใบหน้าไร้ความรู้สึก
เขาค่อยๆหยิบลูกธนูขึ้นมาวางบนคันธนู แล้วพูดว่า
"เเปด"
"พี่น้องทั้งหลาย! จับมันไว้!" หวงเทาชักดาบออกมาพร้อมตะโกน
"ถึงเซียงถิงชุนจะมาด้วยตัวเอง เเต่วันนี้เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปกป้องมันได้!"
ชิ้ง!
ชิ้ง!
ชิ้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น
ดาบเล่มแล้วเล่มเล่าถูกชักออกมา, จากนั้นยอดฝีมือสามสิบกว่าคนก็มายืนขวางทางม้าขาวเอาไว้
"เจ็ด!"
เเต่เสียงนับถอยหลังยังคงดำเนินต่อไป
สถานการณ์นี้ทำให้คนของสำนักยุทธไท่เล่ยเริ่มหวั่นวิตก
ไอ้หมอนี่คิดจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริงๆเหรอ?
"พวกเเกกลัวอะไรกัน?!"
"มันมีแค่คนเดียวเองนะ!" หวงเทาตะโกนเตือนสติ
“....”
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าว่าเราไปหาท่านซ่งวูกันเถอะ!"
คนของสำนักยุทธไม่ใช่ทหาร, พวกศิษย์เหล่านี้ ไม่ได้เงินเดือน แถมหลายคนยังต้องจ่ายค่าเรียนทุกปี
มาให้พวกเขาร่วมมือกันข่มเหงรังแกคนอื่นยังพอว่า แต่นี่จะให้เอาชีวิตเข้าแลกงั้นหรอ?
อย่าล้อเล่นน่า ไม่มีใครโง่ขนาดนั้นหรอก
"ใช่ ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าก็ว่าเราควรถอยไปตั้งหลัก…เเล้วตามท่านซ่งวูมาจัดการมัน!"
"สาม!"
"สอง!"
ก่อนที่การนับถอยหลังจะสิ้นสุด ศิษย์สำนักยุทธส่วนใหญ่ก็หันหลังเเล้ววิ่งหนีกระเจิงทันที
"พวกเเกจะหนีมันทำไม?!"
เเต่ไม่ว่าหวงเทาจะตะโกนยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์
ตอนนี้พวกเขาเหลือกันอยู่แค่ห้าหกคน เเละที่เหลือก็มีแต่พวกใจกล้ากับพวกที่สนิทกับเขาจริงๆ
แม้แต่เว่ยซู่ก็ทำท่าอยากจะวิ่งหนี
"เเกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!" หวงเทาดึงเว่ยซู่กลับมา
"ไอ้แซ่เฉินมันบอกแล้ว เเกกับข้ายังไงก็หนีไม่รอด!"
…..
เเละเเล้วเฉินซานซือก็ยกธนูขึ้น
"ทุกท่าน เวลาหมดลงแล้ว"
สิ้นเสียงของเฉินซานซือ, ลูกธนูของเขาก็ถูกปล่อยออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด!
"ฟุ่บ—"
"ฟุ่บ—"
"ฟุ่บ—"
ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สำนักยุทธระดับบ่มเพาะเลือดขั้นต้นหรือขั้นความสำเร็จเล็กน้อย ทุกคนที่ยังอยู่ในบริเวณนั้น ต่างถูกยิงทะลุหัวทีละคน
แม้พวกเขาจะพยายามเข้าประชิดตัวเพื่อสู้ตาย…แต่ก็สู้ความเร็วและความแม่นยำของชายหนุ่มไม่ได้
เเต่ละคนตายอย่างรวดเร็วในทันที
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับมัน!" เว่ยซู่ร้องไห้โฮ ทิ้งดาบลงกับพื้น แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
"ฉึก—"
เเต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่กลางหลัง แล้วก็ลูกถูกธนูเเทงทะลุอก…สิ้นใจไปอย่างไม่ยินยอม
ไม่ถึงสิบวินาที ณ ที่นี้ก็เหลือเพียงหวงเทาคนเดียวเท่านั้น
มือที่ถือดาบของเขาสั่นเทา ความหวาดกลัวเเผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
ธนูที่ยิงได้แม่นยำทุกดอกขนาดนั้น…ไม่มีแม้แต่โอกาสให้เขาตอบโต้หรือหลบหลีก!
ณ ขณะนี้ เฉินซานซือได้เก็บธนู
เขาควบม้าพุ่งเข้าใส่คนสุดท้ายพร้อมหอกยาวในมือ
"ข้าจะสู้ตายกับแก!" หวงเทาไม่มีทางหนี จึงรวบรวมพลังทั้งหมด เงื้อดาบเเล้วฟันไปที่ม้าศึกที่กำลังพุ่งเข้ามา
เเต่อย่างไรก็ตาม ความกล้าของเขามันพังทลายลงไปแล้ว
ยิ่งเฉินซานซือทะลวงไปถึงระดับปราณและเลือดขั้นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แถมยังได้เปรียบจากการขี่ม้าศึก…ไม่ทันได้ปะทะกัน หอกของเฉินซานซือก็แทงทะลุหัวใจของหวงเทา ร่างของเขาถูกหอกเสียบติดค้างกลางอากาศ ก่อนจะถูกม้าลากไปไกลหลายสิบเมตรแล้วจึงหยุด
เมื่อเฉินซานซือสะบัดหอก ร่างของหวงเทาก็ร่วงลงสู่พื้น
เเละทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงัน
ถนนดินในหมู่บ้านเยียนเปียนถูกย้อมไปด้วยเลือดของหวงเทา
"โอ้ย ตายๆๆๆ!" ลุงไลที่เห็นภาพนั้นก็ตกใจจนทรุดลงกับพื้น
"บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว!"
"เฉินซานซือ..." จ้าวเฉียวเองก็พึ่งได้สติกลับมา
"นี่…เรื่องนี้จะจบยังไงเนี่ย?"
"พี่เฉินจัดการพวกมันได้ตั้งหลายคนด้วยตัวคนเดียว?!" อู๋ต๋าแสดงความชื่นชมออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความกังวล
"ฆ่าศิษย์สำนักยุทธไปตั้งเยอะ พวกมันต้องกลับมาแก้แค้นแน่ๆ"
"พี่เฉิน พวกเรารีบหนีกันเถอะ!" จวงอี้เสนอ
"ไปที่อำเภอข้างๆ ไปเป็นโจรป่ากัน!"
เเต่เฉินซานซือไม่ได้ตื่นตระหนกไปกับพวกเขา
หลี่ฮ่าว กับ จางเชา สองคนนี้เขาอยากฆ่ามานานแล้ว…ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกผิดเลย
ส่วนคนที่เหลือ เขาก็เก็บไว้ไม่ได้เหมือนกัน
การกระทำของเฉินซานซือไม่ใช่การฆ่าคนโดยไม่ยั้งคิดหรือขาดการไตร่ตรอง
หากปล่อยคนพวกนี้ไป พวกมันก็จะเหมือนหมาไน คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาจนกว่าจะเจอจุดอ่อน แล้วก็รุมขย้ำเขาในที่สุด
และที่เขากล้าลงมือฆ่าคน ก็เพราะเขามีแผนรองรับอยู่แล้ว
ช่วงนี้เสบียงในค่ายขาดแคลน เซียงถิงชุนกำลังปวดหัวอยู่พอดี
หรือถ้าเรื่องบานปลายจริงๆ เฉินซานซือก็สามารถเปิดโปงเรื่องหุบเขายาได้
เซียงถิงชุนฝันอยากจะได้หลักฐานมาเล่นงานสำนักยุทธจะแย่อยู่แล้ว
เเละถึงหาหลักฐานไม่ได้จริงๆ ด้วยนิสัยชอบเอาเปรียบคนอื่นของเซียงถิงชุน…เขาก็ต้องสร้างหลักฐานขึ้นมาเองอยู่ดี
ช่วงนี้กองทัพกับสำนักยุทธเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องกลัวว่าเรื่องจะใหญ่โต
การกระทำใดๆ ต้องดูสถานการณ์
นอกจากนี้ สำนักยุทธไท่เล่ยก็ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนอีกสามสำนัก ตอนนี้พวกมันกำลังอ่อนแอมาก
เจ้าสำนักเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บสาหัส ถึงจะไม่ตาย…แต่ก็ยังต้องพักฟื้นอีกนาน
คนที่ออกไปข้างนอกได้มีแค่ซ่งวูคนเดียว
เเละซ่งวูเพิ่งฝึกถึงระดับหลอมกระดูกได้ไม่นาน เเถมฝึกวิชาการหายใจระดับต่ำด้วย
ถ้าต้องสู้กัน เฉินซานซือจะได้เปรียบจากเลือดช้างมังกร ถึงจะบอกไม่ได้ว่ามีโอกาสชนะกี่เปอร์เซ็น แต่การถอยได้อย่างปลอดภัยนั้นแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น
จ้าวเฉียวไม่รู้เรื่องพวกนี้ จึงอดเป็นห่วงไม่ได้
"เฉินซานซือ พวกเรารีบหนีกันเถอะ!"
"ลุงจ้าวเชื่อข้า ไม่เป็นไรหรอก"
แต่หลังจากพูดจบ เฉินซานซือก็ขยับหูเล็กน้อย
"หืมมม…มีคนมาอีกแล้ว พวกเราเข้าไปหลบในบ้านกันก่อนเถอะ"
เฉินซานซือได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ มาจากทั้งหน้าและหลังหมู่บ้าน
...
"ไอ้พวกสารเลว! ทำไมไม่ห้ามมันไว้?!" ซ่งวูวิ่งมาอย่างรวดเร็ว โดยมีศิษย์คนหนึ่งวิ่งตามหลังมาอย่างยากลำบาก
"ผู้อาวุโสซ่งวู เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราจะไปห้ามได้ยังไงล่ะขอรับ?"
"ฮึ่ม…ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เเต่ไอ้โง่นั่นยังจะหาเรื่องอีก ตอนนั้นไม่น่ารับมันเข้าสำนักเลย!" ซ่งวูทำหน้าเครียด
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ พ่อของเขาที่พึ่งดีขึ้นจากอาการบาดเจ็บ ถูกเซียงถิงชุนเชิญไปเลี้ยงที่หอแปดสมบัติ ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย
คงเป็นเรื่องการส่งเสบียงแน่ๆ
เซียงถิงชุนต้องหาเรื่องเล่นงานพวกเขาแน่ๆ
แล้วในจังหวะเเบบนี้ เขากลับได้ข่าวว่าหวงเทาพาคนไปล้อมหาเรื่องเฉินซานซือ
ถ้าไอ้เด็กนั่นเป็นอะไรไป พวกเขาก็เท่ากับส่งหลักฐานไปให้เซียงถิงชุนถึงมือ
….
"พวกเเก มันเกิดอะไรขึ้น?!"
ตอนที่ซ่งวูใกล้จะถึงที่หมาย เขาก็เจอกับศิษย์ของตัวเองที่กำลังวิ่งออกมาจากหมู่บ้านเป็นกลุ่มใหญ่
"ผู้อาวุโสซ่งวู?!"
ศิษย์สำนักยุทธที่ก่อนหน้านี้หวาดกลัวจนเสียขวัญ พอเห็นซ่งวูพวกเขาก็เหมือนได้สติกลับคืนมา
"ผู้อาวุโสซ่งวู! แย่แล้ว เขาฆ่าคน...เขาฆ่าคนแล้ว!"
"พวกเเกฆ่าเฉินซานซืองั้นหรือ?!" ซ่งวูถามด้วยความกังวล
ครั้งที่แล้วที่เขาเจอไอ้เด็กนั่นที่ภูเขาหู่โถว…ถึงจะเก่ง แต่มันก็เป็นแค่เเกทหารระดับบ่มเพาะเลือดขั้นความสำเร็จเล็กน้อย
ครั้งนี้ หวงเทาได้พาศิษย์น้องมาตั้งสามสิบกว่าคน เเละมีคนที่มีระดับบ่มเพาะเลือดขั้นความสำเร็จเล็กน้อยมาด้วยถึงแปดคน
ถ้ารุมกันแบบนั้น เฉินซานซือต้องเเย่แน่ๆ
แต่ถึงกระนั้น…คำตอบที่ได้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
"ไม่..." ศิษย์คนนั้นพูดอย่างเหนื่อยหอบ
"ไอ้ทหารนั่นต่างหากที่ไล่ฆ่าคน…มันฆ่าพวกเราไปเยอะเลยขอรับ!"
"อะไรนะ?!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซ่งวูก็รีบเร่งฝีเท้าทันที
เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็เห็นศพนอนเกลื่อนพื้น
หวงเทา เว่ยซู่ และศิษย์อีกหลายคน
ซ่งวูมองไปที่เฉินซานซือที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยความโกรธแค้น
"ไอ้เด็กเวร! แกกล้าดียังไง?!"
………………..