บทที่ 55 : ข้าจะให้เวลาวิ่งแค่สิบวิเท่านั้นนะ!
บทที่ 55 : ข้าจะให้เวลาวิ่งแค่สิบวิเท่านั้นนะ!
บทที่ 55 : ข้าจะให้เวลาวิ่งแค่สิบวิเท่านั้นนะ!
"พวกแกแน่ใจนะ ว่าพวกมันสนิทกับเฉินซานซือ?" หวงเทาที่พันผ้าพันแผลเกือบครึ่งหน้า เอ่ยถามขึ้น
เบื้องหน้าเขามีศิษย์รับใช้สองคนกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่
เเละนั่นคือ จางเชา กับ หลี่ฮ่าว
ก่อนหน้านี้ หวงเทาโดนตัดหูไปข้างหนึ่ง…เเล้วเรื่องน่าอับอายเบบนี้จะให้เขายอมกลืนเรื่องนี้ลงง่ายๆได้ยังไง?
เขาแค้นไอ้เด็กในค่ายทหารนั่น อยากจะฆ่ามันใจจะขาด
แต่จะให้ไปสู้ตรงๆ ก็สู้ไม่ได้
คงได้แต่ใช้วิธีสกปรก
ศิษย์รับใช้ของเขาอย่างจางเชาและหลี่ฮ่าว…พอรู้เรื่อง พวกเขาก็รีบวิ่งเข้ามาเสนอแผนทันที
พวกเขาบอกว่ามีวิธี
ถึงวิธีนั้นจะฆ่าเฉินซานซือไม่ได้ แต่ก็พอจะสั่งสอนมันได้
เเละนั่นก็คือ การลงมือกับคนรอบข้างมัน
เเกแน่ เเกเก่ง แต่คนรอบข้างเเกล่ะ?
"แน่ใจสิขอรับ!" จางเชาพูดอย่างมั่นใจ
"ครั้งที่แล้วพวกข้าเห็นกับตาเลย ไอ้แซ่เฉินมันพาพรานสามคนนั้นไปล่าหมีดำ แล้วยังยิงธนูใส่พวกเราเพื่อปกป้องพวกมันอีกด้วย…คงสนิทกันมากเลยล่ะ!"
ตอนนั้นพวกเขาเสียหน้าเเละแค้นใจมาก แต่ก็ไม่มีปัญญาพอจะไปแก้แค้น
ในที่สุดเมื่อเจอโอกาสทั้งที ก็ต้องขอร่วมวงด้วย
"วิธีนี้ได้ผลเเน่นอน!" หลี่ฮ่าวพูดอย่างภาคภูมิใจ
"เมื่อก่อนไอ้เด็กนั่นก็มีพี่น้องร่วมสาบานคนนึง พวกข้าจัดการส่งมันไปขุดคลองแล้ว ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้…น้องมันยังช่วยไม่ได้ แล้วเเบบนี้มันจะทำอะไรพวกเราได้?"
"ศิษย์พี่ใหญ่ คิดดีแล้วเหรอ?" เว่ยซู่ที่ยืนอยู่ข้างๆรู้สึกกังวลเล็กน้อย
"ท่านซ่งวูเคยสั่งไว้ว่า อย่าไปยุ่งกับมันจะดีกว่านะ..."
"แล้วหูของข้าล่ะ?!" หวงเทาคำรามด้วยความโกรธ
"ฮึ่ม…ถึงฆ่ามันไม่ได้ งั้นแค่จัดการพรานกระจอกๆสักสองสามคนก็ยังดี ปล่อยให้มันเห็นคนอื่นเดือดร้อนเพราะมัน ก็ถือว่าสะใจแล้ว!"
"ใช่เลย!" จางเชารีบยุยงส่งเสริม
"เเถมวันนี้พวกเราเรียกศิษย์น้องมาตั้งสามสิบกว่าคน มันมีแค่คนเดียว เราจะไปกลัวอะไร?"
"อีกอย่าง กลางวันแสกๆ แบบนี้ มันจะกล้าฆ่าคนกลางถนนรึ?"
"พูดได้ดี!" หวงเทาพึมพำเเล้มโบกมือ
"พาพวกพรานนั่นมา!"
ทันใดนั้น ศิษย์สำนักยุทธหลายคนก็ลากตัวพรานสามคนที่หน้าตาบวมปูดเข้ามา
แน่นอนว่าต้องเป็น จ้าวเฉียว หวูต๋า และจวงอี้
"ปล่อยข้า! ไอ้พวกชาติชั่ว!"
"ปากดีนักนะ…เพี๊ยะ!" จางเชาตบหน้าเข้าไปฉาดใหญ่
"พวกเจ้า…พวกเจ้าจับพวกเรามาทำไม?" หวูต๋าพูดด้วยปากที่เต็มไปด้วยเลือด
"พวกเราไม่ได้ทำผิดกฎหมายอะไรสักหน่อย!"
"ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย?" หลี่ฮ่าวล้วงเข้าไปในเสื้อ เเล้วหยิบหยกที่แตกออกมา
"แล้วนี่คืออะไร? เเกขโมยของศิษย์พี่ใหญ่พวกเรา…แล้วยังจะมีหน้ามาโกหกหน้าซื่ออีก!"
"เเก…เเกใส่ร้ายพวกเรา!" หวูต๋าตะโกนด่า
เช้าวันนี้ ศิษย์สำนักยุทธบุกเข้ามาในบ้านของเขา…หยิบหยกที่พวกเขาไม่รู้จักออกมาเเล้วบอกว่าพวกเขาร่วมมือกันขโมย
วิธีใส่ร้ายง่ายๆหยาบๆเเบบนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี
"พวกกระจอก!" หวงเทาพูดอย่างเย็นชา
"ปล่อยให้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์เเล้ว ยังจะมาขโมยของข้าอีก ไอ้พวกบ้านนอกนี่เลวจริงๆ!"
"เเกก็บ้านนอกเหมือนกัน!" จวงอี้ตะโกน
"เเกชื่อหวงเทาใช่มั้ย? บ้านเเกเมื่อก่อนอยู่หมู่บ้านเฉียนเจีย ทำเสื่อฟางขายไม่ใช่เหรอ?”
“พี่สาวเเกต้องยอมไปเป็นเมียน้อยตาแก่อายุเจ็ดสิบกว่าในเมือง เเกถึงได้มีโอกาสเข้าสำนักยุทธ...”
"หุบปาก!" หวงเทาโกรธจนหน้าแดงก่ำ จากนั้นก็ใช้เท้าเหยียบหน้าจวงอี้เต็มแรง
"พูดมากอีกคำเดียว ข้าจะบดหัวเเกให้ละเอียดเลย!"
จ้าวเฉียวที่อายุมากที่สุด รู้ดีว่าต่อให้เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์
เขาจึงไม่ได้โต้เถียงเเล้วรีบอ้อนวอนเเทน
"ท่านขอรับ บอกทางสว่างให้ข้าหน่อย ทำยังไงพวกเราถึงจะรอด?"
"ต่อให้ชดใช้ พวกแกก็ชดใช้ไม่ไหวหรอก" หวงเทาเผยความต้องการที่แท้จริงออกมา
"เเต่ข้าเป็นคนใจดี ข้าจะให้โอกาสพวกแกไปเรียกเฉินซานซือมา เเล้วให้มันมากราบเท้าขอโทษข้าซะ!"
"พวกเรา…พวกเราไม่รู้จักเฉินซานซือ!" จ้าวเฉียวพูดสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา
"ลุงจ้าว?!" หวูต๋ากับจวงอี้เบิกตากว้าง
พวกเขาไม่เข้าใจว่าลุงจ้าวหมายความว่ายังไง
จ้าวเฉียวส่งสายตาพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ
เขาเข้าใจแล้ว…พวกนี้มันจ้องเล่นงานเฉินซานซือ
ตอนนี้มีเจ็ดแปดคนยืนอยู่ตรงหน้า แถมยังมีอีกอย่างน้อยยี่สิบคนซ่อนอยู่แถวนี้…เเถมทุกคนมีดาบห้อยอยู่ที่เอว
เห็นได้ชัดว่า พวกมันไม่กล้าไปหาเรื่องเฉินซานซือถึงค่ายทหาร…พวกมันเลยคิดจะใช้พวกเขาหลอกเฉินซานซือออกมา แล้วหาเล่นงานกลางถนน!
จริงอยู่ว่า…จ้าวเฉียวรู้ว่าตัวเองโดนลากเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่
แต่ก่อนหน้านี้ ถ้าพวกเขาไม่ขอร้องให้เฉินซานซือช่วยพาขึ้นเขา เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
ในเมื่อได้รับความช่วยเหลือจากเขา ในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ควรบ่นอะไร
เเละก็ยิ่งไม่ควรทำให้เฉินซานซือเดือดร้อน
พวกเขาไม่รู้เรื่องวิทยายุทธ แต่ก็รู้ว่าคนพวกนี้เป็นยอดฝีมือเเถมมีตั้งหลายสิบคน
ถึงเฉินซานซือจะฆ่าเสือได้ เเต่ถ้ามาสู้กับพวกมันที่นี่…ก็ย่อมต้องเสียเปรียบอย่างหนักแน่
…
"ไม่รู้จักงั้นรึ?!" หวงเทาย่อมมองออกถึงเเผนการของลุงจ้าว
"ไอ้พวกสารเลว! กระทืบมัน!"
จางเชากับหลี่ฮ่าวเป็นแกนนำในการลงมือ
ไม่นานนัก พรานทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยเลือด เเละมีบาดแผลเต็มตัว
ชาวบ้านหลายคนในหมู่บ้านเยียนเปียนยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยความหวาดกลัว
ชาวบ้านต่างพากันโกรธแค้น แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน หวงเทาก็เริ่มหมดความอดทน
“เอาเถอะ…เลิกเสียเวลากับพวกมันกันดีกว่า”
“ศิษย์น้องเว่ย เจ้าไปหลอกไอ้แซ่เฉินนั่นออกมาจากค่ายทหารที!”
"ข้าเหรอ?" เว่ยซู่ส่ายหัวรัวเป็นกลอง
ดูท่าเขาจะไม่มีความกล้าขนาดนั้น
เขารีบชี้นิ้วไปที่จางเชาเเล้วพูดว่า
"พวกเเกสองคนไป"
"เอ่อ ศิษย์พี่..." จางเชากับหลี่ฮ่าวต่างถอยหลังไปสองสามก้าว
"พวกข้า พวกข้าไม่รู้ว่าค่ายทหารอยู่ที่ไหน!"
เเต่ทันใดนั้นเอง
เสียงฝีเท้าม้าที่ดังราวกับเสียงกลองก็ดังขึ้น
ตุ่บๆๆๆๆ!!!!
ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียง เเละได้เห็นฝุ่นตลบฟุ้งกระจายอยู่สุดถนนทางเดิน
ทันใดนั้น…ม้าขาวตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกลุ่มฝุ่นควัน
บนหลังม้ามีเด็กหนุ่มสวมชุดเกราะ แบกธนูและหอกยาวไว้ด้านหลัง ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายทำให้มองไม่เห็นหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน
"มันมาแล้ว!" จางเชากับหลี่ฮ่าวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"มาได้ถูกเวลาจริงๆ!" หวงเทายิ้มอย่างยินดี
เขาตะโกนไปทางเด็กหนุ่ม
"นี่เจ้าคนแซ่เฉิน! พวกพรานบ้านเเกมาขโมยของข้า…เเต่ข้าขอเตือนเเกไว้เลยนะ ว่าอย่ามายุ่งเรื่องนี้!"
"เฉินซานซือ! พวกมันมีกันเยอะมาก ระวัง..." จ้าวเฉียวพยายามเตือน แต่ก็โดนซ้อมจนไม่มีแรงพูดทันที
"หุบปาก!" หวงเทาเตะเข้าไปอีกที แล้วตะโกนต่อ
"เเต่ถ้าเเกอยากจะยุ่งนักก็ได้นะ แค่เเกต้องมากราบขอโทษข้าแทนพวกมัน! ไม่งั้นข้าจะตัดแขนตัดขาพวกมัน แล้วส่งไปขังคุก!"
อย่างไรก็ตาม มันไม่มีเสียงตอบรับจากเฉินซานซือ…มีเพียงเสียงฝีเท้าม้าที่ดังกระหึ่มไม่หยุดหย่อน
"นี่เจ้าคนแซ่เฉิน! ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกข้าคุยกับเเกอยู่นะ…เเกไม่ได้ยินรึไง?" จางเชากับหลี่ฮ้าวก้าวไปข้างหน้าพลางพูดว่า
"ลงมาจากหลังม้าเดี๋ยวนี้!"
ตอนให้ไปคนเดียว พวกมันทั้งสองยังไงก็ไม่กล้า
แต่พอมีศิษย์น้องสามสิบกว่าคนอยู่ข้างหลัง ความกล้าของไอ้สองตัวนี้ก็พุ่งพล่านทันที
เเต่ถึงกระนั้น…พวกเขาก็ยังคงไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ
มีเพียงม้าศึกที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วเท่านั้น
"ทำไมข้ารู้สึกว่ามันแปลกๆ" หลี่ฮ่าวเริ่มใจคอไม่ดี
ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นเด็กหนุ่มบนหลังม้าเปลี่ยนจากถือบังเหียนมาเป็นธนู…แล้วเล็งมาที่เขา
"ฟ้าวว!"
"ฉึกกกก!"
ต่อหน้าต่อตาผู้คน ลูกธนูสีดำพุ่งทะลุหัวใจของหลี่ฮ่าวอย่างรวดเร็วเเละรุนแรง
จากนั้น ร่างของหลี่ฮ่าวก็ล้มลงนอนแน่นิ่งไม่ขยับ
"อะไรกัน?!" จางเชาอ้าปากค้าง
สถานการณ์มันไม่เป็นไปตามที่คิดเขาไว้เลย
มาถึงก็ฆ่าคนเลยเหรอ?
เฉินซานซือมันกล้าหาญขนาดนี้ได้ยังไง!
เเละสถานการณ์นี้ ทำให้ความกล้าที่สร้างขึ้นจากการมีพวกพ้องสลายหายไปในพริบตา
"ฟ้าวว!"
"ฉึกกกก!"
ลูกธนูที่สองตามมาติดๆ เเละมันได้ปักเข้าไปในปากของจางเชา ทะลุออกทางท้ายทอย…ทำให้เขาตายคาที่
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
ตอนนี้…ทั้งหวงเทาและชาวบ้านที่แอบดู ต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
เเละในที่สุด เสียงของชายหนุ่มผู้น่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ
"ข้าเหลือลูกธนูน้อยแล้ว" เฉินซานซือบ่นพึมพำขณะมองลงไปที่กระบอกธนู
จากนั้น เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"นอกจากหวงเทากับเว่ยซู่ ใครอยากมีชีวิตรอดก็ไปได้เลย”
“แต่ข้าจะให้เวลาวิ่งแค่สิบวิเท่านั้นนะ”
…………………