บทที่​ 52 : ความลับของเหล่าสำนัก​ยุทธ

บทที่​ 52 : ความลับของเหล่าสำนัก​ยุทธ

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เพราะเมื่อตั้งใจฝึกฝน เวลาก็ยิ่งผ่านไปเร็วขึ้นกว่าเดิม

พริบตาเดียวก็ผ่านไปยี่สิบวันแล้ว

ณ เวลานี้​อากาศทางเหนือกำลังเริ่มเย็นลง

โชคดีที่หลังจากได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น เหล่าทหารในกองกำลังผอหยางก็มีเงินใช้มากขึ้น จึงไม่ต้องทนหนาวอีกต่อไป

….

กลางลานฝึก

เฉินซานซือกำลังฝึกซ้อมกับนายกองฝาง

การฝึกซ้อมกับคนที่ระดับสูงกว่า จะได้ผลดีกว่า

นายกองฝางที่ตอนแรกมั่นใจเต็มที่ เเต่หลังจากผ่านไปห้ากระบวนท่า สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

นี่มันระดับปราณและเลือดขั้นความสำเร็จเล็กน้อยจริงๆเหรอ?

ทั้งพละกำลัง ความเร็ว ความอึด ไม่เห็นจะด้อยกว่าเขาตรงไหนเลย?

หรือต้องบอกว่า แข็งแกร่งกว่าเขาที่อยู่ระดับปราณและเลือดขั้นความสำเร็จ​อัน​ยิ่งใหญ่​เสียอีก!

ฝืนต่อสู้มาจนถึงกระบวนท่าที่สิบ มือขวาที่ถือดาบของนายกองฝางก็เริ่มมีเลือดไหลซิบๆ แขนก็ชาไปหมด จนแทบจะลืมไปแล้วว่ากระบวนท่าต่อไปต้องทำอย่างไร

นอกจากนี้​ รอบๆลานฝึกยังเต็มไปด้วยทหารที่ยืนดู เเละส่วนใหญ่เป็นลูกน้องของเขาทั้งนั้น

พอเห็นท่าไม่ดี นายกองฝางก็รีบพูดออกมาว่า

"พอแล้วๆ! เสมอกันๆ!"

"ขอบคุณมากขอรับ นายกองฝาง"เฉินซานซือเก็บหอก เเล้วรีบกล่าวขอบคุณ​

นายกองฝางรีบซ่อนมือขวาที่สั่นเทาไว้ข้างหลังพลางพูดเปลี่ยน​เรื่อง "เจ้าใกล้จะถึงระดับปราณและเลือดขั้นความสำเร็จ​อัน​ยิ่งใหญ่​แล้วสินะ?"

"อีกไม่กี่วันก็คงถึงแล้วขอรับ" เฉินซานซือก็ไม่ได้ปฏิเสธ

…..

[วิทยายุทธ: หอกพื้นฐานของทหาร (ระดับ​ความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​)]

[ความคืบหน้า: 1855/2000]

[ผลของวิชา: หอกอันรวดเร็ว, ความอดทนอันน่าทึ่ง, พลังปราณและเลือดอันแข็งแกร่ง, เลือดอันแปลกประหลาดปรากฏ]

….

ยาระดับสูง​มีสรรพคุณดีมากจริงๆ

เฉินซานซือมีเงิน ก็เลยเลิกดื่มยาบำรุงเลือดธรรมดา เปลี่ยนไปดื่มยาบำรุงชั้นดีราคาสิบห้าตำลึงแทน…

ความเร็วในการฝึกฝนก็เลยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ดีมาก"

จากนั้นนายกองฝางก็ถอนหายใจ

"พอเจ้าถึงระดับปราณและเลือดขั้นความ​สำเร็จ​อันยิ่งใหญ่…​ก็คงจะได้เลื่อนขั้นเป็นนายกองเหมือนข้าแล้ว"

"ช่วงนี้ต้องขอบคุณนายกองฝางที่คอยดูแลข้านะขอรับ" ถึงแม้ระดับพลังจะยังไม่เพิ่มขึ้น เเต่การได้เลื่อนขั้นเป็นนายกองก็เป็นเรื่องที่แน่นอนสำหรับ​เฉิน​ซาน​ซือ

แต่ก็คงเป็นนายกองหัวเดียวกระเทียม​ลีบกระมัง

ในกองกำลัง​รักษา​การณ์​มีคนอยู่แค่นี้…จะไปหาคนมาเพิ่มอีกห้าสิบคนจากไหน?

มากสุดก็คงได้เงินเดือนเท่าระดับนายกอง แต่ไม่มีลูกน้องให้สั่งการ

….

เมื่อช่วงเช้าฝึกซ้อมเสร็จ…ช่วงบ่ายเขาก็ออกตรวจเมือง

เเละหลังจากรายงานเรื่องคนหายไป เซียงถิงชุนก็สั่งให้คนออกตรวจเมืองทุกวัน

แถมยังอารมณ์เสียมากด้วย

นายกองคนใหนขึ้นไปรายงาน ก็จะโดนด่าทุกราย

ขุนนางคัดเลือกก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสมบัติเซียน แค่เรื่องคนตายทุกวันแต่จับคนร้ายไม่ได้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เซียงถิงชุนโดนข้อหาละเลยการปฏิบัติหน้าที่แล้ว

ปัญหาคือ

มันจับไม่ได้จริงๆ

คนตายเยอะขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นฝีมือคนแค่คนเดียวหรือสองคน

แต่เมืองผอหยางเล็กนิดเดียว คงไม่มีที่ซ่อนตัวเหมือนวัดจินจงอีกหรอก

เว้นแต่ว่า คนที่ลงมือไม่ใช่สาวกลัทธิเทพวิญญาณ!

ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ไม่แปลกที่จะหาเบาะแสไม่เจอ

เฉินซานซือนึกถึงหุบเขายาที่เขาเจอบนภูเขาทางเหนือ

การปิดกั้นเส้นทางตั้งแต่ไกลขนาดนั้น มันถือว่าผิดปกติมาก

แต่คิดยังไงก็ยังคิดไม่ออกว่า สำนักยุทธจะฆ่าคนไปเพื่ออะไร?

สงสัย…เขาต้องขึ้นไปดูสักหน่อยแล้ว!

ถือโอกาสล่าสัตว์ไปด้วยในตัวเลย

ที่บ้านยังมีเงินเหลือเกือบสองร้อยตำลึง…ก็พอเเล้วล่ะ แต่ถ้าล่าหมีได้อีกสักตัวก็คงดีมาก

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินซานซือก็ออกเดินทางเเต่เช้า

"ช่วงนี้ก็ยังมีคนหายอยู่ แต่ว่า..." ลุงจ้าวกับคนอื่นๆเดินตามมาเเล้วเล่าให้เขาฟัง

"เป็นคนต่างจังหวัดทั้งหมดเลย"

"ต่างจังหวัด?" เฉินซานซือหมกมุ่นอยู่กับการฝึกวิชา ไม่ได้ออกตรวจเมืองมากนัก

เขารู้แค่ว่ามีคนตาย เเต่ไม่รู้รายละเอียดพวกนี้

"ใช่" หวูต๋ากล่าว

"ตอนแรกทั้งในเมืองและนอกเมืองก็มีคนหาย พอผ่านไปสักพัก ก็เหลือแค่คนต่างจังหวัด หรือพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือคนจน"

เฉินซานซือยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ถ้าสาวกลัทธิเทพวิญญาณฆ่าคน พวกมันคงไม่ได้สนใจว่ารวยหรือจน

เรื่องแบบนี้ คนในต้องเป็นคนทำแน่ๆ

หลังจากขึ้นเขาไปแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังหุบเขายาทันที

เเต่ยังไม่ทันจะถึงหุบเขา​ยา…เขาก็เห็นคนสามคนยืนอยู่ที่ทางเข้าหุบเขา

เหลียงจ่าน ซ่งวู และชายหนุ่มอีกคนอายุราวสามสิบปี

ชายคนนั้นมีลวดลายก้อนเมฆปักอยู่ที่อกเสื้อ

บวกกับท่าทางที่ดูเหมือนจะอยู่ในระดับเดียวกับอีกสองคน คาดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในคนสำคัญ​ของสำนักยุทธหยุนเหอ

ทำไมช่วงนี้เหล่าคุณชายคุณหนูถึงชอบเข้าป่ากันจัง?

คนเดียวก็ว่าไปอย่าง เเต่นี่มารวมตัวกันตั้งสามคน

ปกติ​ไม่มีอะไรทำกันรึไง?

ยิ่งไปกว่านั้น รอบๆหุบเขายายังมีศิษย์สำนักยุทธคอยคุ้มกัน ไม่ยอมให้แม้แต่นกสักตัวบินผ่านเข้าไป

….มันชัดเจนเเล้วว่าต้องมีลับลมคมในอะไรบางอย่าง

ลองนึกย้อนกลับไปดู เจ้าสำนักของสำนักยุทธหยุนเหอที่ไร้ความสามารถมาทั้งชีวิต จู่ๆก็ฝีมือพุ่งพรวดในช่วงเวลาคับขัน

แล้วก็เริ่มมีคนหายไปในเมือง

ส่วนซ่งวู…

ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าพ่อของมันป่วยหนัก ต้องใช้กวางขาวมารักษา

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ผ่านมานานขนาดนี้ ก็ยังไม่ได้ยินข่าวว่าสำนักยุทธไท่เล่ยจัดงานศพเลย

เเถมเมื่อดูท่าทางของซ่งวูก็ไม่เหมือนคนร้อนใจอะไร

มิน่าล่ะ คราวที่แล้วมันถึงได้ยอมให้เขาเอากวางขาวไป คงจะมีวิธีอื่นในการรักษาแล้ว

เมื่อนำเรื่องราวทั้งหมดมาประกอบกัน…เรื่องคนหายต้องเกี่ยวข้องกับพวกมันแน่ๆ!

แต่ตอนนี้เขายังไม่มีหลักฐาน

เฉินซานซือไม่คิดจะเข้าไปหาเรื่องพวกมันตอนนี้

เพราะแค่ทางเข้าก็มีระดับหลอมกระดูกตั้งสามคนแล้ว

ในหุบเขายา ต้องมีคนระดับสูงกว่าซ่อนอยู่อีกแน่ๆ

วิชาซ่อนตัวของเขาไม่ใช่วิชาล่องหน…ถ้าโดนจับได้ พวกมันอาจจะกล้าเล่นงาน​เขาก็ได้

กลับไปฝึกให้ถึงระดับปราณและเลือดขั้นความสำเร็จ​อัน​ยิ่งใหญ่​ก่อน นอกจากนี้​ธนูหนักสิบศิลาก็ใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว

เขาต้องมั่นใจว่า ต่อให้เจอระดับหลอมกระดูกก็ยังหนีรอดได้…เเล้วค่อยกลับมาสืบเรื่องนี้ต่อ

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เฉินซานซือก็จากมาอย่างเงียบๆ

...

อีก​ด้าน​หนึ่ง​

"ขออย่าให้มีคนตายอีกเลย" เหลียงจ่านหันไปพูดกับคนข้างๆ

"ไม่เป็นไรหรอก"

"พวกที่เราจับมา ก็แค่พวกชาวบ้านยากจน ไม่มีใครมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้พวกมันหรอก" ซ่งวูพูดอย่างมั่นใจ

"เซียงถิงชุนเริ่มตรวจสอบแล้ว พี่วูไม่รู้รึไง?" เหลียงจ่านถอนหายใจ

"เราหยุดเรื่องนี้กันก่อนเถอะ บาดแผลของท่านพ่อก็หายดีแล้ว แถมเรายังขาดสมบัติเซียน…ฆ่าคนไปมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"

"พี่ชาย" ซ่งวูหันไปถามเจ้าสำนักหนุ่มของสำนักยุทธหยุนเหอ

"พี่ยังมีอะไรปิดบังพวกเราอยู่อีกรึเปล่า?"

"ไม่มีแน่นอน" พันเฉวียนรีบตอบ

"ข้าได้กลับมาตำแหน่ง​เดิมในสำนักได้ก็เพราะพวกท่าน เเล้วข้าจะกล้าปิดบังอะไรได้อีก?”

“สมบัติเซียนต้องอยู่ที่เซียงถิงชุน ข้ารับรอง!”

"เซียงถิงชุนไอ้สารเลว!" ซ่งวูสบถ

"เราส่งเงิน เสบียง และยาให้มันตั้งเดือนนึงเเล้ว…เเต่มันยังไม่ยอมให้เราดูสมบัติเซียนเลย!"

"ใช่…ปล่อย​ให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่" เหลียงจ่านพูดอย่างกังวล

"ทำมาตั้งนาน เรายังไม่รู้เลยว่าสมบัติเซียนคืออะไร เเถมเซียงถิงชุนแค่เปิดกล่องให้เราดูก็ยังไม่ยอม?”

“เป็น​ถึงผู้พันระดับหลอมอวัยวะแล้ว…ยังจะมาข่มเหงคนอื่นอีก”

"เรายังไม่รู้ว่าสมบัติเซียนคืออะไรด้วยซ้ำ​ เเละต่อให้มีสมบัติเซียนในมือก็ไม่รู้ว่าจะใช้มันยังไง…ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ"

"ข้าว่า…เราหยุดส่งเงินเสบียงและยาให้มันก่อน อย่าประนีประนอมมากเกินไป"

"ข้าเห็นด้วย"

...

อีก​ด้าน​

หลังจากออกจากหุบเขายา

เฉินซานซือก็สามารถ​ล่าหมีดำได้ตัวหนึ่ง

สำหรับเขาในตอนนี้ การจัดการหมีนั้นง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

เขามาเจอกับลุงจ้าวและคนอื่นๆที่ลำธาร…ไม่นึกเลยว่าวันนี้พวกเขาจะล่าหมาป่าได้หลายตัว

"ช่วงนี้พวกลุงมือขึ้นนี่" เฉินซานซือแสดงความยินดีก่อนจะพูดต่อ

"แต่ข้าอยากจะเตือนพวกลุงหน่อย ช่วงนี้อย่าเพิ่งขึ้นเขามาเลย…มันอันตราย"

ในเมื่อรู้แล้วว่าเป็นสำนักยุทธที่ไล่ฆ่าผู้คน เฉิน​ซาน​ซือ​เลยต้องเตือนพวกเขา

"ทำไมล่ะพี่เฉิน?" หวูต๋าถามอย่างสงสัย

"กว่าเราจะหาที่แบบนี้ได้ก็นานมากเลย…ถ้ามาอีก พรุ่งนี้ต้องล่าหมาป่าได้อีกแน่ๆ"

"ฮึ่ม…เฉินซานซือจะพูดโดย​ไม่มี​เหตุ​

ผลทำไม?" ลุงจ้าวที่อายุมากที่สุดรู้ว่าต้องมีเหตุผลบางอย่าง

"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเราจะไม่ขึ้นเขาแล้ว"

"แต่ว่า...บ้านข้าจะไม่มีกินแล้วนะ" จวงอี้พูดอย่างลำบากใจ

"เรื่องข้าวปลาอาหาร เดี๋ยวข้าจัดการให้" ตอนนี้เฉินซานซือไม่ขาดแคลนเงินทองเลย

"ไม่ได้สิ!" ลุงจ้าวปฏิเสธ

"เฉินซานซือ เจ้ายอมพาพวกเรามา ล่าสัตว์ด้วยกัน พวกเราก็ดีใจมากแล้ว…เเล้วจะให้พวกเรารับของจากเจ้าได้ยังไง"

"ถือว่าข้าให้พวกลุงยืมละกัน…พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ค่อยเอามาคืนข้า"

พอเฉินซานซือพูดแบบนี้ พวกเขาถึงยอมรับ

หลังจากขายหมีดำแล้ว

เฉินซานซือก็รีบกลับค่ายทหาร ตั้งใจจะฝึกฝนระดับปราณและเลือดให้ทะลุขั้นความ​สำเร็จ​อันยิ่งใหญ่ในคราวเดียว

………………….