บทที่ 50 : กวางขาว
บทที่ 50 : กวางขาว
บทที่ 50 : กวางขาว
ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องเดินเท้าเปล่าออกจากบ้านอีกต่อไป
การขี่ม้าไม่เพียงแต่ช่วยประหยัดแรงเท่านั้น แต่ยังทำให้เดินทางได้เร็วขึ้นอีกด้วย
เมื่อม้าขาววิ่งเต็มฝีเท้า เฉินซานซือรู้สึกเหมือนกีบเท้าของมันไม่ได้แตะพื้น เหมือนกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า
เเบบนี้คงวิ่งได้วันละเป็นพันลี้เลยมั้ง?
ยังไม่ทันได้กะเวลา เขาก็มาถึงหมู่บ้านเยียนเปียนเสียแล้ว
เขาเรียกลุงจ้าวให้ไปด้วยกัน และผูกม้าไว้หน้าบ้านลุงจ้าว
เส้นทางในป่าทั้งขรุขระและมีสัตว์ร้าย แน่นอนว่าขี่ม้าขึ้นเขาไม่ได้
จากนั้นไม่นาน ทุกคนก็เดินมาถึงลำธารเล็กๆที่เดิม
"ลุงจ้าว พวกเราก็ข้ามแม่น้ำไปพร้อมกับเฉินซานซือเถอะ!" หวูต๋าทนไม่ไหวเเล้วพูดขึ้น
"ภูเขานี่มันก็ไม่ใช่ของพวกมันสักหน่อย ทำไมเราจะไปไม่ได้?"
"ลุง ข้าก็ว่าอย่างนั้น" จวงอี้เกาหัว
"ถ้าไปกับพี่เฉิน พวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเราหรอก"
"ไม่ได้!…พวกเจ้าอย่าไปสร้างปัญหาให้เฉินซานซือเพิ่มเลย" ลุงจ้าวยืนกราน
เขาผลักหวูต๋ากับจวงอี้ให้ออกไป
ส่วนเฉินซานซือไม่ได้พูดอะไร
ไม่ใช่ว่าเขากลัวมีปัญหา
แต่เเป็นเพราะ ถ้าอยู่ต่อหน้าต่อตาเขา คนของสำนักยุทธก็คงไม่กล้าทำอะไรลุงจ้าวและคนอื่นๆหรอก…แต่ถ้าแยกกันแล้วล่ะ?
เฉินซานซือต้องฝึกวิทยายุทธและต้องไปรบ ไม่มีเวลามาคอยปกป้องพวกเขาทุกวันหรอก
เว้นแต่ว่าจะทำให้คนของสำนักยุทธกลัวเขาจนถึงกระดูกดำ…แต่เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
จากนั้น
หลังจากแยกทางกับทุกคน เฉินซานซือก็มุ่งหน้าไปยังป่าลึกทางเหนือ
ระหว่างทางเขาเจอสัตว์ป่าก็ไม่ได้หยุดเพื่อล่า รีบเดินขึ้นไปจนถึงยอดเขา ยืนมองจากที่สูงเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของภูเขารอบๆ
ทันใดนั้น เขาก็เห็นว่ามีภูเขาสีแดงสดลูกหนึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษ
บนภูเขาเต็มไปด้วยต้นเมเปิ้ล จนดูเหมือนทะเลเพลิง
โดยทั่วไปแล้ว กวางน่าจะชอบอยู่ในป่าที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์มากเเบบนั้น
เเละที่พวกมันถูกเรียกว่าสัตว์อสูรไม่ใช่แค่เพราะสายเลือดที่แปลกประหลาดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความต้องการสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยที่แตกต่างจากสัตว์ทั่วไปด้วย
ในเมื่อค้นหาตามป่าสีเขียวขจีมาหลายลูกก็ไม่เจออะไร เขาลองไปดูที่นั่นก็ไม่เสียหาย
ระยะทางระหว่างสองภูเขาก็ไม่ได้ไกลกันมากนัก เเค่ประมาณสิบกว่าลี้เท่านั้น
เเต่เมื่อเฉินซานซือเข้าใกล้ไปใกล้ภูเขาสีแดง เขาก็พบคนของสำนักยุทธไท่เล่ยอยู่แถวนั้นหลายคน
ในนั้นมีเว่ยซูที่เขารู้จัก และคนอื่นๆที่ดูเหมือนจะมีตำแหน่งสูงกว่า
การที่กลุ่มคนเหล่านี้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ แสดงว่าต้องมีอะไรบางอย่าง เเละมันหมายความว่าเขาไม่ได้มาผิดที่
ซึ่งมันก็ไม่ผิดจากที่เขาคาด เมื่อเข้าไปใกล้ขึ้น เขาก็ได้ยินพวกไท่เล่ยกำลังคุยกัน
"เมื่อวานตอนบ่าย ตรงเนินเขานั่นแหละ ผู้อาวุโสวูเกือบจะจับกวางขาวได้แล้วเชียว!"
"แต่มันหูดีมาก รู้ตัวตั้งแต่ยังอยู่ไกลเป็นสิบๆจั้ง เเถมกระโดดได้สูงหลายเมตร แป๊บเดียวก็หายไปเลย"
"แต่ว่ามันต้องยังอยู่บนภูเขานี้แน่ๆ"
"ผู้อาวุโสวูบอกว่า ไม่ต้องให้พวกเราจับ แค่ช่วยหาตำแหน่งคร่าวๆของมันให้เจอก็พอ แล้วเขาจะมีรางวัลให้"
"..."
ถึงแม้พวกเขาจะพูดกันเสียงเบา แต่เฉินซานซือก็ได้ยินทุกคำ
กระโดดได้สูงหลายเมตรเชียวรึ?
มิน่าเอ็นกวางขาวถึงได้เอามาทำธนูหนักได้
เเละในเมื่อมันเคยปรากฏตัว ก็ต้องมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้าง
ไม่ว่าร่องรอยจะเล็กแค่ไหน เขาก็หาเจอ
เมื่อมีเป้าหมายแล้ว เฉินซานซือก็รีบตรงไปที่เนินเขาทันที
….
"ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ด้วย?" เว่ยซู่เห็นเด็กหนุ่มในชุดเกราะ เขาก็ตกใจทันที
"ศิษย์พี่ใหญ่ นี่แหละคนที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง คนที่ล่าเสือโคร่งได้ด้วยตัวเดียว แถมยังกล้ายิงธนูใส่ข้าด้วย”
“แย่แล้ว เเบบนี้มันจะหากวางขาวเจอก่อนพวกเราหรือเปล่าเนี่ย?”
"แล้วเจ้าจะมัวชักช้าอยู่ทำไม รีบตามมันไปสิ! ความมั่งคั่งของพวกเรามันขึ้นอยู่กับกวางขาวตัวนี้แล้วนะ!"
อย่ามาล้อเล่นนะ….ถ้ารักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าสำนักได้ แค่ได้ร้านค้ามาสักร้าน ก็ไม่ต้องลำบากไปทั้งชีวิตแล้ว
...
อีกด้าน บนเนินเขา
ในป่าเมเปิ้ลที่รกทึบ เเละมีใบไม้สีแดงร่วงหล่นอยู่เต็มพื้น
นอกจากนี้ยังมีลูกธนูหลายดอกปักอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่าไม่นานมานี้เพิ่งมีการล่าที่ล้มเหลวเกิดขึ้น
เฉินซานซือย่อตัวลง ค้นหาอย่างละเอียดรอบๆลูกธนู
ไม่นาน เขาก็พบขนสีขาวเส้นหนึ่งบนใบเมเปิ้ลสีแดง
โดยปกติขนกวางจะค่อนข้างแข็ง…แต่ขนกวางสีขาวนี้นุ่มเหมือนสำลี และยังละเอียดกว่าขนอ่อนอีกด้วย
ทุกๆระยะประมาณสามสิบก้าว เขาจะพบขนแบบนี้หล่นอยู่ไม่กี่เส้น
เขาเดินผ่านป่าหลายผืน ไล่ตามจากเนินเขาไปยังอีกฟากหนึ่งของภูเขา จนกระทั่งเจอทางตันที่เป็นหน้าผาสูงชันอยู่เบื้องล่าง
เฉินซานซือคลานไปที่ขอบหน้าผา มองลงไปด้านล่าง…หน้าผาไม่ลึกมาก ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเมตร
โชคดีที่ด้านล่างมีที่ให้เหยียบเยอะพอสมควร ด้วยความว่องไวปราดเปรียว เขาจึงสามารถปีนลงไปได้อย่างง่ายดายราวกับลิง
ที่ด้านล่างของหน้าผา ทุกอย่างเปลี่ยนจากสีแดงเพลิงกลับมาเป็นสีเขียวขจีของป่า มีทั้งนกและสัตว์ป่า พืชพรรณนานาชนิด ดูมีชีวิตชีวามาก
ที่นี่…เหมือนจะเป็นที่ที่กวางขาวจะอาศัยอยู่ได้
เฉินซานซือเปิดกล่องไม้จันทน์ที่นำติดตัวมา ข้างในกล่องมีหลิงจือสีดำสนิทรูปร่างเหมือนก้อนเมฆ
เมื่อลมพัดผ่าน มันก็จะส่งกลิ่นหอมแปลกๆลอยออกมา แค่ได้กลิ่นนิดเดียวก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
สมกับที่เป็นของดีจริงๆ
เฉินซานซือเอาหลิงจือวางไว้บนพื้นที่โล่ง ส่วนตัวเองก็ไปซ่อนตัวอยู่ในป่ารกทึบที่อยู่ห่างออกไปประมาณสิบจั้ง เตรียมธนูและง้างสายไว้รอ
การง้างธนูหนักสองศิลาค้างไว้นานๆ เป็นเรื่องที่สิ้นเปลืองแรงมากสำหรับคนทั่วไป
เเต่เฉินซานซือทำแบบนี้เพราะรู้ว่ากวางขาว "หูไว" มาก…มีโอกาสสูงที่มันจะได้ยินเสียงการง้างธนู
การที่คนจากสำนักยุทธไท่เล่ยพลาด ส่วนใหญ่ก็คงเพราะโดนจับได้เสียก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยทักษะการซ่อนตัว เฉินซานซือในตอนนี้จึงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับป่าโดยสมบูรณ์
มันมีนกบินมาเกาะที่ไหล่เขาด้วยซ้ำ เหมือนเห็นเขาเป็นแค่ท่อนไม้ท่อหนึ่ง
เขาไม่ต้องรอนาน
ประมาณสิบนาทีต่อมา ร่างสีขาวที่ปราดเปรียวว่องไวก็ปรากฏตัวขึ้นจากหน้าผา
มันไม่จำเป็นต้องมีที่ให้เหยียบ ก็สามารถวิ่งอยู่บนหน้าผาที่เกือบจะเป็นแนวดิ่งได้!
ที่แท้มันก็อาศัยอยู่ในถ้ำกลางหน้าผานี่เอง มิน่าถึงหาทั่วภูเขาก็ไม่เจอ
…..
ณ เวลานี้กวางขาวมุ่งตรงมาที่หลิงจืออย่างชัดเจน
ตอนแรกมันวิ่งมาเร็วมาก แต่พอเข้าใกล้หลิงจือ มันก็เริ่มระแวดระวังมากขึ้น
เกือบทุกก้าวที่เดินมามันจะหยุดเสมอ แต่มันก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่
"ฟิ้ว..."
ในขณะที่หลิงจือเกือบจะถึงปาก, กวางขาวก็รู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ทันใดนั้นมันก็กระโดดขึ้นไปในอากาศสูงกว่าสามเมตรในทันที
แต่น่าเสียดาย ก่อนที่มันจะกระโดด ลูกธนูเขี้ยวหมาป่าก็พุ่งทะลุหัวของมันไปเสียก่อน
"ตุ้บ!"
กวางขาวตายกลางอากาศ ร่วงลงมากระแทกพื้นเป็นศพอย่างน่าสงสาร
"ตอบสนองเร็วจริงๆ"
ถ้าเฉินซานซือไม่ได้ง้างธนูรอไว้ก่อน เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะยิงโดนหรือเปล่า
เเต่หลังจากเดินทางข้ามเขามาหลายลูก…ในที่สุดเขาก็ได้มันมาครอบครอง
ทรัพยากรจากกวางขาวตัวนี้ เพียงพอที่จะช่วยให้เขาฝึกฝนจนเกือบถึงระดับหลอมกระดูก ช่วยประหยัดเวลาเขาไปได้เยอะมาก
แต่หลังจากนี้
ระหว่างทางลงเขา เขาอาจจะเจอปัญหาได้
การแบกกวางขาวลงจากเขาก็เหมือนกับกอดก้อนทองเดินกลางตลาดดีๆ นี่เอง
ตอนแรกมีศิษย์สำนักยุทธแค่คนหรือสองคนเดินตามมาห่างๆ…ไม่นาน พวกมันก็เหมือนหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือด
มารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆจนมีคนตามมาเกือบยี่สิบคน
แต่น่าเสียดาย เฉินซานซือไม่ใช่ "เด็กน้อย" ที่รังแกได้ง่ายๆ
ถึงแม้ก้อนทองจะอยู่ตรงหน้า ก็ยังไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
"แม้แต่ผู้อาวุโสวูยังทำไม่ได้!" เว่ยซู่มองรูบนหัวกวางขาว
"มันยิงโดนได้ยังไงกัน!?"
"ฮึ่มม…ไปขวางมันไว้ก่อน!" ศิษย์พี่ใหญ่หวงเทา พูดพลางทำท่าจะเดินเข้าไป
"ศิษย์พี่ใหญ่ ใจเย็นๆก่อน!" เว่ยซู่รีบห้าม
"หมอนี่มันใจแคบมาก แถมยังชอบฆ่าคนอีกด้วย"
"เเกจะกลัวอะไร! เจ้าบอกว่ามันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ระดับล่างไม่ใช่รึไง ข้าฝึกจนถึงระดับปราณและเลือดขั้นสูงแล้ว ข้าจะต้องกลัวมันทำไมกัน!?"
หวงเทาสะบัดมือศิษย์น้องที่จับแขนเขาไว้ เเล้ววิ่งเข้าไปขวางทางเฉินซานซืออย่างรวดเร็ว
เฉินซานซือทำหน้าเฉยเมย พร้อมแกล้งถามว่า
"มีอะไร?"
"สหาย" หวงเทาประสานมือคำนับ
"พวกข้าตั้งใจจะรวบรวมเงินซื้อกวางขาวตัวนี้จากเจ้า…จะให้ราคาตามท้องตลาดเลย เจ้าจะไม่ขาดทุนอย่างเเน่นอน"
"ไม่ขาย" เฉินซานซือพูดพลางทำท่าจะเดินเลี่ยงไป
"หยุดอยู่ตรงนั้น!" หวงเทาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น
"วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้เกียรติพวกข้า ก็อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ ข้าเตือน..."
ยังพูดไม่ทันจบ แสงเย็นยะเยือกก็วาบผ่านใบหน้าของเขาไป
ทุกคนได้ยินเสียงดัง "แปะ" เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงบนพื้น
หลังจากนั้นสองวินาที ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นเข้ามา
หวงเทากุมแก้มที่เลือดไหลไม่หยุด พร้อมร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
"หูข้า…หูข้า!!!"
"พวกเจ้า...ยังจะซื้ออีกไหม?" เฉินซานซือเก็บหอกเเล้วถามอย่างเย็นชาทีละคำ
"ไอ้เวรนี่!"
"ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเจ้าเลย ทำไมเจ้าถึงทำร้ายเขาแบบนี้!?"
ยังไม่ได้ทำอะไรข้ารึ?
เฉินซานซือหัวเราะเยาะในใจ
ที่พวกมันไม่ทำอะไร เป็นเพราะยังมีความเกรงกลัว…ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำ!
"ข้าจะฆ่าเจ้า!" หวงเทาเดือดดาลอย่างมาก
พลังปราณและเลือดระดับสูงของเขาระเบิดออกมาทั่วร่าง เขาฝืนความเจ็บปวด ชักดาบยาวออกมา หมายจะฟันไปที่หน้าของเฉินซานซือ
"หยุดนะ!"
เเต่ในช่วงเวลาคับขัน เสียงตวาดก็ดังขึ้น
ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีวิ่งเข้ามายืนขวางหน้าหวงเทาเอาไว้
"ผู้อาวุโสวู!"
เหล่าศิษย์สำนักยุทธไท่เล่ยเหมือนเจอที่พึ่ง…พวกเขารีบวิ่งมารวมตัวกันทันที
"ผู้อาวุโสวู ท่านมาได้ทันเวลาพอดี"
"ไอ้เด็กนี่มัน..."
"เงียบ..."
"เจ้าน่าจะเป็นเฉินซานซือ เจ้าหน้าที่ที่ได้รับเลือกใช่มั้ย?" ซ่งวูไม่สนใจคำฟ้องของลูกน้อง เเล้วยังเอ่ยปากชมอีกต่างหาก
"ฝีมือหอกของเจ้ายอดเยี่ยมมาก เเถมยกล้าหาญจริงๆ…โดนล้อมขนาดนี้ ยังกล้าลงมือก่อนอีก"
"ผู้อาวุโสวูคงเห็นแล้วว่า คนของพวกท่านเป็นฝ่ายจะปล้นเอาของข้าก่อน…ข้าแค่ป้องกันตัว" เฉินซานซือมองออกว่าชายคนนี้น่าจะเป็นลูกชายคนที่ห้าของเจ้าสำนักไท่เล่ย
"เป็นความผิดของพวกมันเอง สมควรโดนแล้ว" ซ่งวูพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"แต่อย่างไรก็ตามท่านเฉิน ท่านคงเคยได้ยินมาบ้างว่าบิดาของข้าได้รับบาดเจ็บ ต้องใช้สัตว์อสูรในการรักษา ไม่ทราบว่าท่านจะขายหัวใจกวางให้ข้าได้หรือไม่? ข้ายินดีจ่ายในราคาที่สูงกว่าท้องตลาด"
"ไม่ขาย" เฉินซานซือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
เขาเคยถามหมอทหารมาแล้ว, ส่วนที่มีประโยชน์ที่สุดของกวางขาวต่อการฝึกฝนก็คือหัวใจ
มันเป็นของที่มีมูลค่ามาก เเละหาซื้อไม่ได้ง่ายๆด้วย
ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ในระยะเวลาสั้นๆเขาก็คงหากวางขาวตัวที่สองไม่ได้เเน่ๆ
เขาต้องรีบใช้โอกาสนี้ฝึกฝนให้ถึงระดับปราณและเลือดขั้นสูง เตรียมตัวเข้าสู่ระดับหลอมกระดูก…เเล้วเเบบนี้จะยกให้คนอื่นได้ยังไง
ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายจะโกรธ เขาก็ไม่ต้องกังวล
ถ้ามันอยากจะแย่งไปจริงๆ มันคงลงมือไปตั้งนานแล้ว ไม่มาพูดมากความแบบนี้หรอก
"ขอตัว" เฉินซานซือพูดพลางแบกกวางขาวเดินจากไป
ซ่งวูยืนมอง เเต่ก็ไม่ได้เข้าไปขัดขวาง
"ผู้อาวุโสวู!" หวงเทาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น
"ทำไมท่านถึงห้ามข้า? น่าจะให้ข้าสั่งสอนมันสักหน่อย"
"ไอ้โง่ ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ!" ซ่งวูตวาด
"โดนตัดหูไปข้างนึงแล้วยังไม่รู้ตัวอีก เจ้าคิดว่าเจ้าจะรับมือมันได้สักกี่กระบวนท่ากัน!?"
"มัน...มันก็แค่เจ้าหน้าที่ระดับล่างไม่ใช่เหรอ?" ในที่สุดหวงเทาก็เริ่มรู้สึกตัว
เจ้าหน้าที่ระดับล่าง พลังสูงสุดก็แค่ระดับปราณและเลือดขั้นต้น แต่เขาเป็นระดับสูงเชียวนะ!
"พวกไร้ประโยชน์!" ซ่งวูตะคอก
"คนตั้งหลายสิบคน เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!
"หาตั้งเดือนนึง…จับแม้แต่ตูดกวางขาวยังไม่ได้เลย เฉินซานซือมาถึงก็ล่าได้แล้ว พวกไร้ค่า ไร้ค่ากันหมด!
"ไปเก็บหูมา ข้าบอกให้ไปเก็บหูนั่นมา!"
...
อีกด้าน
"เซ็งจริงๆ!"
ระหว่างทางลงเขา เฉินซานซือก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด
ที่เขาไม่ได้ลงมือฆ่าศิษย์สำนักยุทธ เพราะเห็นว่าซ่งวูเเอบยืนดูอยู่ไกลๆ
ไอ้หมอนั่น เป็นถึงระดับหลอมกระดูก!
มองเผินๆเขาไม่ได้โดยเอาเปรียบอะไร…แต่นั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายยังเกรงใจฐานะของเขา
เอาเข้าจริง พวกมันกลัวเซียงถิงชุน…หรือแม้แต่กลัวหวังจื๋อ แต่ไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด
แล้วอีกอย่าง...
แผ่นดินนี้เป็นของประชาชนทุกคน ทำไมเวลาออกล่าสัตว์ต้องมาคอยดูสีหน้าพวกมันด้วย!?
ฮึ่ม…เขาต้องฝึกฝนอย่างหนักแล้ว!
มีเพียงพลังของตัวเองเท่านั้น ที่เป็นรากฐานของทุกสิ่ง
เเละคนพวกนี้ในสำนักยุทธ พวกมันคอยตามรังควานเขาเหมือนเห็บหมัด…ทำให้เฉินซานซือรู้สึกไม่สบายใจมาตลอด
เเต่ถ้ามีแบบนี้อีก เขาจะทำให้คนของสำนักยุทธต้องนองเลือดเลยคอยดู!
………………….