บทที่ 43 : กุญแจสำหรับสมบัติเซียน

บทที่ 43 : กุญแจสำหรับสมบัติเซียน

“อย่าขยับ!” หัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากากชี้ดาบไปที่พระรูปนั้น

“เจ้าเป็นคนของลัทธิเทพวิญญาณรึ?”

“อะมิ-ตา-พุทธ!” พระจมูกแหลมประนมมือไหว้

“พวกท่านอย่าพูดจาเหลวไหลไปหน่อยเลย ข้าพเจ้าเป็นพระจากวัดจินจง”

“พระงั้นรึ? แล้วเจ้าจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเเบบนี้ทำไม?” ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เลิกพูดมากความได้แล้ว หน้าตาแบบเจ้าเนี่ย จะไปหลอกใครได้!”

ถึงตรงนี้ก็ไม่มีการพูดคุยใดๆอีกต่อไป​

คนทั้งสี่เข้าโจมตีพร้อมกันอย่างรวดเร็ว​

เเต่พระรูปนั้นก็ไม่ใช่ย่อย, ไม่รู้ว่าตอนไหนที่มือทั้งสองข้างของเขาก็สวมถุงมือที่พันด้วยลวดเหล็กเข้าไป, จน​เขาสามารถ​ใช้มือเปล่าปะทะกับคมดาบได้โดยตรง

การปะทะครั้งนี้​ ทำให้เกิดประกายไฟกระจาย เสียงดังเหมือนกับกำลังตีเหล็ก

“พระรูปนี้กับหัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากาก…ต่างก็เป็นระดับหลอมกระดูก!”

เฉินซานซือมองออกว่า พละกำลังของพวกเขานั้นเหนือกว่าระดับพลังปราณและเลือดอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้น…พวกเขา​ก็น่าจะล้วนแต่เป็นระดับหลอมกระดูกทั้งสิ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระจมูกแหลม ถึงแม้จะดูผอมบาง แต่เมื่อลงมือจริงๆ อีกฝ่ายกลับดุดันอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาราวกับพยัคฆ์​ร้ายที่หลุดออกมาจากภูเขา

นอกจากหัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากาก….คนอื่นๆไม่ใช่คู่มือเขาเลยสักนิด

หลังจากนั้นไม่กี่กระบวนท่า เหล่าคนในชุดดำก็ได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้า

พวกเขา​ต่างก็ถือดาบในมืออย่างหวาดหวั่น ไม่กล้าเข้าใกล้ ได้แต่คอยสนับสนุนอยู่ห่างๆพระจมูก​เเหลม

ส่วนใหญ่​ เป็นหัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากากกับพระรูปนั้นที่ลงมือต่อสู้กันอย่างดุเดือด

เเต่ขณะที่ทั้งสองฝ่ายยังหาข้อสรุปเรื่องชัยชนะ​ไม่ได้ มันก็มีร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เเล้วโจมตีจากด้านหลัง

คนที่มาใหม่ ก็เป็นถึงระดับหลอมกระดูกอีกคน!

เมื่อเจอเเบบสองรุมหนึ่ง ในที่สุดพระจมูกแหลมก็เริ่มต้านทานไม่ไหว

เเละเมื่อหัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากากหาจังหวะได้ เขาก็ฟันดาบลงบนไหล่ของพระอย่างรวดเร็ว​

“ฉัวะะะ!”

เเต่คมดาบไม่ได้ตัดแขนขาดอย่างที่คิด แต่กลับติดอยู่ที่กระดูกหลังจากที่ฟันผ่านเข้าไปแล้ว

‘นี่สินะ ระดับหลอมกระดูก?’

‘กระดูกแข็งขนาดที่ดาบฟันไม่เข้าเลยหรือ?’

‘ถ้าเป็น​แบบ​นี้…ธนูสองศิลาของข้าคงไม่สามารถฆ่านักรบระดับหลอมกระดูกได้ในทันทีเเน่ๆ’

‘ดูท่าข้าต้องหาทางสร้างธนูสิบศิลาให้ได้แล้ว’

เฉินซานซือยังคงเฝ้าดูการต่อสู้ต่อไป​

การต่อสู้ของผู้ที่มีระดับสูงกว่าเขาย่อมมีประโยชน์ในการเพิ่มพูนประสบการณ์

เเละตอนนี้​ สถานการณ์ในสนามรบก็เริ่มชัดเจนขึ้นเเล้ว

หลังจากที่พระรูปนั้นถูกฟัน เขาก็เริ่มเสียเปรียบอย่างรวดเร็ว

เหล่านักรบระดับพลังปราณและเลือดที่แต่เดิมได้แต่ยืนดูอยู่ห่างๆ ก็เริ่มเข้ามาหาโอกาสซ้ำเติม

“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!”

เสียงคมดาบฉีกเสื้อผ้าดังขึ้นต่อเนื่อง

พระปลอมรูปนั้นเหมือนโดนราดเเละทาด้วยสีแดงทั่วร่าง

ถึงแม้กระดูกของเขาจะฟันไม่เข้า แต่เนื้อหนังกลับถูกเฉือนออกไปหลายชิ้น บางชิ้นยังติดอยู่กับร่าง แกว่งไปมาดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง

ในที่สุด หัวหน้ากลุ่มคนสวมหน้ากากก็หาจังหวะได้อีกครั้ง

รอบนี้ เขาแทงดาบเข้าไปที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอคนของลัทธิเทพวิญญาณ

เลือดพุ่งราวกับน้ำพุ…เขาล้มลง เเละตายโดยที่ดวงตาไม่ยังคงเบิกกว้าง​

“ค้นของ!”

ชายสวมหน้ากากรีบตรวจค้นศพ แต่สุดท้าย​เขากลับไม่พบอะไรเลย

“ไม่มีอะไรเลย สมบัติเซียนไม่ได้อยู่กับมัน!”

“คุณชายคิดว่าเราควรขึ้นเขาไปดูมั้ยครับ?”

“ของน่าจะตกอยู่ในมือของเซียงถิงชุนไปแล้วล่ะ”

“เเบบนั้นเสี่ยงเกินไป…ไปกันเถอะ เดิมทีเรากะมาเก็บตกอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน ถ้าถูกเซียงถิงชุนจับได้ล่ะแย่เลย”

“เห้อ…ถ้าของอยู่​ในมือเซียงถิง​ชุน​ ดูท่าเราคงต้องจ่ายหนักแน่ๆ”

“เอาศพมันไปด้วย…เอาล่ะ ถอนกำลังได้!”

เมื่อได้ยินบทสนทนานี้ เฉินซานซือก็มั่นใจในสิ่งที่เขาคิด

กลุ่มคนสวมหน้ากากก็คือ เหลียงจ่าน กับบ่าวเฒ่า!

คุณชายแห่งหอการค้าผู้นี้ มีข่าวลือว่าวันๆเอาแต่เที่ยวหอคณิกา แต่ฝีมือการต่อสู้​ของเขากลับไม่ตกเลย

อายุยี่สิบห้ายี่สิบหก ถึงจะฝึกวรยุทธ์มาสิบปี…เเต่การที่เขามีพลังระดับหลอมกระดูก

ในเมืองพอผอหยาง…ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

“ถ้าอยากฆ่ามัน ข้าต้องฝึกฝนเพิ่มพละกำลังอีก”

เฉินซานซือไม่ลืมว่า ไอ้แซ่เหลียงเคยมาหาเรื่องเขาถึงหน้าบ้าน…ถ้าไม่มีหวังจื๋ออยู่ด้วย ถึงแม้เขาจะไม่ถึงตาย แต่ก็คงไม่จบง่ายๆ

ความรู้สึกที่ถูกควบคุมนี่มันแย่จริงๆ

จากนั้น​เขาก็ไม่รอช้า รีบเดินกลับทางเดิม

“เซียงถิงชุนได้สมบัติเซียนไปเเล้วจริงๆงั้นรึ?” เฉินซานซือรู้สึกเสียดายเล็กน้อย​

แต่เขาก็รู้สึกว่า มันยังมีบางอย่างแปลกๆ

ลองคิดดูดีๆ การที่คนของลัทธิเทพวิญญาณปะปนไปกับชาวบ้าน จริงๆ แล้วนั่นไม่ใช่วิธีที่ดีในการหลบหนี

กองทัพมาถึงที่นี่แล้ว ต่อให้เป็นชาวบ้านจริงๆ พวกเขาก็ต้องตรวจสอบอย่างละเอียด จนกว่าจะแน่ใจว่าไม่มีปัญหาถึงจะปล่อยตัวไป

เมื่อเทียบกับการพยายามหนีแบบปะปนไปกับฝูงชน พวกเขาดูเหมือนต้องการดึงดูดความสนใจมากกว่า

ถ้าไม่ใช่เฉินซานซือ ในสถานการณ์ที่วุ่นวายเช่นนั้น ต่อให้เสียงกิ่งไม้หักในระยะหลายสิบเมตร ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นพระปลอมรูปนั้นหรอก

แต่บนตัวเขาก็ไม่มีอะไรเลย…หรือว่าซ่อนไว้ที่ไหน?

เฉินซานซือนึกถึงตอนที่เขาได้กล่องหยกมา

ด้วยความคิดที่อยากจะลองดู เขาจึงเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม แต่ก็ไม่พบร่องรอยการขุดดิน

“ข้าคิดมากไปเองรึเปล่า?”

“หืม…เดี๋ยวก่อนนะ”

เสียงนกร้องเหนือหัวทำให้เขาสังเกตเห็นเปลือกสนที่เพิ่งหลุดออกไป

เฉินซานซือรีบปีนขึ้นไป บนยอดต้นสน ทันใดนั้น​เขาก็พบโพรงต้นไม้ขนาดเท่ากำปั้น

“รูงู!”

เขาคว้าหัวงูเอาไว้อย่างรวดเร็ว แล้วดึงมันออกมา

เป็นงูเขียวมีพิษ

เเต่เมื่อ​เฉิน​ซาน​ซือ​มองเข้าไปในโพรง เขาก็ไม่พบอะไรอีก

อย่างไร​ก็ตาม​ เขาสังเกต​เห็น​ว่าที่ขากรรไกรของงูมีรอยเลือด เหมือนกับถูกฉีก เเถมเกล็ดงูก็หายไปบางส่วน

“หรือว่า...”

เฉินซานซือไม่รีรอ ใช้มือทั้งสองข้างจับขากรรไกรงูเเล้วดึงออกจากกัน

เมื่อฉีกงูออกเป็นสองส่วน หยกสีเขียวมรกตก็ปรากฏขึ้น…เเละเเน่นอนว่ามันคือกุญแจหยกที่บันทึกไว้ในหนังสือ《ประวัติศาสตร์ราชวงศ์เซิ่ง》!

“เอาของยัดใส่ท้องงู พวกมันคิดได้ยังไงเนี่ย!”

เขาอดชื่นชมความคิดสร้างสรรค์ของคนๆนี้ไม่ได้

ต่อให้ทำเครื่องหมายไว้ที่งู ในอนาคตก็อาจจะหาไม่เจอก็ได้…ดูเหมือนว่าลัทธิเทพวิญญาณยอมทิ้งของ ดีกว่าให้ตกอยู่ในมือของคนอื่น

เเต่ต้องยอมรับว่าวิธีนี้ได้ผลจริงๆ

ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีทางหาร่องรอยเล็กๆน้อยๆแบบนี้เจอแน่

แต่มันดันมาเจอเขา

เฉินซานซือเก็บหยกไว้ แล้วดึงถุงน้ำดีงูออกมา

งูเขียวตัวนี้ไม่ได้มีค่าอะไรมาก แต่เล็กน้อยก็ยังดีกว่าไม่มี

หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็โยนซากงูกลับเข้าไปในโพรง ไม่นานก็คงมีสัตว์อื่นตามกลิ่นเลือดมากินจนหมด

“ดูท่าเซียงถิงชุนคงจะเสียเที่ยวซะแล้ว”

เฉินซานซือพึมพำ​เเล้วกลับลงมายังเชิงเขา

…..

อีกด้าน

ณ เวลานี้​ สถานการณ์ยังคงวุ่นวาย

คนของลัทธิเทพวิญญาณต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย พวกเขาจับชาวบ้านเป็นโล่มนุษย์ แล้ววิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง

ก่อนหน้านี้ พวกมันพยายามคุ้มกันพระปลอมรูปนั้นมาก

หลังจากพระรูปนั้นหนีไปได้เเล้ว คนของลัทธิเทพวิญญาณก็เริ่มหาทางเอาชีวิตรอด

เเต่ทหารจากกองรักษาการณ์ก็ไม่ยอม…พวกเขากระจายกำลังออกตามล่า ไม่มีใครสนใจที่เฉินซานซือหายไปเลยสักคน

จนกระทั่งถึงเวลาพลบค่ำ พวกเขาก็สามารถจับชายคนสุดท้ายของลัทธิเทพวิญญาณได้ แล้วเริ่มทำความสะอาดสนามรบ

ในส่วนของความเสียหาย กองรักษาการณ์เสียชีวิตสามนาย บาดเจ็บสองนาย

ในบรรดาผู้เสียชีวิต มีพลทหารระดับต่ำเพียงคนเดียว ที่เหลือเป็นพลทหารระดับกลาง

แต่ผลลัพธ์คือสามารถสังหารคนของลัทธิเทพวิญญาณได้เจ็ดคน จับเป็นได้หนึ่งคน และะพวกมันล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธระดับพลังปราณและเลือด

สิ่งนี้แสดงงให้เห็นว่า พลังของความสามัคคีช่างยิ่งใหญ่นัก

เพราะพวกเขามีนายกองหนึ่งคน นายหมู่ห้าคนที่คอยบัญชาการ…นี่ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์วุ่นวายเกินไปจนพลธนูไม่สามารถแสดงฝีมือได้เต็มที่ ความเสียหายอาจจะน้อยกว่านี้

….

“ข้าฆ่ายอดฝีมือระดับพลังปราณและเลือดได้หนึ่งคน น่าจะแลกซุปยาบำรุงเลือดได้หลายถ้วย” เฉินซานซือคิดคำนวณ

หลังจากนั้นไม่นาน ลูกน้องของเขาก็ทยอยกลับมาโดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ เเถมยังร่วมมือกันฆ่าศัตรูได้ถึงสองคน

“พอได้แล้ว เลิกกอดข้าเสียที!”

“ทุกอย่างจบแล้ว ดูเจ้าสิ ขี้ขลาดจริงๆ!” จูถงผลักซูเหวินไฉออกอย่างรำคาญ

…..

“ฟิ้ว~”

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง

กองกำลังรักษาการณ์สามร้อยนายได้รับคำสั่งให้มารวมตัวกันหน้าวัดจินจง

หน้าวัดจินจง

เซียงถิงชุนเดินออกมาจากประตูวัด เสื้อผ้าเปื้อนเลือด ดาบยาวของเขาหัก มุมปากมีรอยเลือด

สภาพของเขาย่ำแย่มาก มีเพียงหัวคนในมือของเขาเท่านั้น ที่ประกาศว่าเขาเป็นผู้ชนะในการต่อสู้ครั้งนี้

………………………..