บทที่ 42 : กลุ่มชายสวมหน้ากาก

บทที่ 42 : กลุ่มชายสวมหน้ากาก

ณ วัดจินจง

ที่ห้องสวดมนต์ด้านหลัง, คนเถื่อนสองคนที่ปลอมตัวเป็นพระนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่ง

ณ เวลานี้…มีเสียงอาวุธกระทบกันและเสียงร้องโหยหวนดังมาจากด้านนอกไม่ขาดสาย

"นายท่าน…เซียงถิงชุนส่งคนมาล้อมวัดแล้ว พวกเราจะทำยังไงดี ถ้ากุญแจหยกตกไปอยู่ในมือของมันล่ะก็..." พระจมูกแหลมถามด้วยความกระวนกระวาย

เเต่ชายที่ถูกเรียกว่านายท่านยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง

เขาดึงหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้พระจมูกแหลม

"นายท่าน?!" พระจมูกแหลมตกตะลึง​

"ไม่ได้นะขอรับ เรื่องสมบัติเซียนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ จะให้ข้ารับผิดชอบได้ยังไง!"

"เซียงถิงชุนรู้จักข้า…ยังไงมันต้องพยายามจับข้าแน่ๆ” นายท่านพูดอย่างใจเย็น

“ถ้าของยังอยู่กับข้า มันจะยิ่งอันตราย ข้าจะถ่วงเวลาเซียงถิงชุนไว้…ส่วนเจ้าหาทางหนีออกไปซะ ถ้าไม่ได้จริงๆก็ซ่อนกุญแจหยกไว้ในที่ปลอดภัย​”

พระจมูกแหลมรับหยกมาด้วยความระมัดระวัง

"พวกเราต้องตายกันวันนี้จริงๆเหรอเนี่ย?”

“ทั้งหมดก็เป็นเพราะไอ้คนทรยศที่มันขโมยสมบัติเซียนไป ทำให้เรื่องบานปลายแบบนี้ ไม่งั้นเผ่าถัวป๋าและเผ่ายูเหวินคงรวมกำลังกันยึดครองทุ่งหญ้า ปราบราชวงศ์เซิ่ง แล้วสถาปนาราชวงศ์ใหม่ได้สำเร็จไปนานแล้ว!”

"ใจเย็นๆ" ชายวัยกลางคนพูดจาเนิบนาบราวกับพระที่บรรลุธรรม

"ต่อให้พวกเราล้มเหลว องค์ชายและท่านข่านก็ยังมีแผนสำรอง…อย่างมากก็แค่เจรจาต่อรองผลประโยชน์กับฮ่องเต้ราชวงศ์เซิ่ง"

"เอาล่ะ…มันกำลังจะมาแล้ว เจ้าไปได้แล้ว"

"ขอรับ!" พระจมูกแหลมเก็บกุญแจหยกไว้กับตัว ก่อนจะปีนหน้าต่างหนีไป

"โครม!"

ทันใดนั้น​เอง, ศพหนึ่งร่างก็กระแทกประตูห้องสวดมนต์จนพัง

เซียงถิงชุนก้าวข้ามศพเข้ามาในห้อง ดาบในมือเปื้อนเลือดหยดติ๋งๆ

"ส่งของมาซะ"

"เฮ้อ..." นายท่านถอนหายใจพลางหยิบกระบองทองแดงคู่หนึ่งออกมาจากด้านหลัง

"ท่านผู้พันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมบัติเซียนคืออะไร ยังอุตส่าห์ลงทุนลงแรงขนาดนี้"

"พอเจ้าตายแล้ว ข้าก็จะรู้เอง"

จากนั้น​ แสงดาบชุดใหญ่​ก็สว่างวาบขึ้นในห้องสวดมนต์

……

อีกด้าน

หลังจากสัญญาณธนูถูกยิงขึ้นไปบนฟ้า ประมาณยี่สิบนาทีต่อมาก็เริ่มมีคนหนีลงมาจากภูเขามายังเส้นทางที่เฉินซานซือกับพวกคอยดักอยู่

"เตรียมพร้อม!" นายกองยกมือขึ้นเตรียมออกคำสั่ง

"ช่วยด้วย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น

"พระวัดจินจงไล่ฆ่าผู้คน!"

"..."

เมื่อกลุ่มคนวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้น เหล่าทหารก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

มีคนวิ่งลงเขามาเกือบร้อยคน

พวกลัทธิเทพวิญญาณไม่ได้ยกทัพมาสักหน่อย แค่ลักลอบเข้ามาในเขตแดนไม่กี่สิบคนยังพอเป็นไปได้…แต่เกือบร้อยคนนี่มันมากเกินไป

เห็นได้ชัดว่า ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้าน

"หยุดก่อน!" นายกองรีบห้ามพลธนูที่เตรียมจะยิงธนู แล้วตะโกนบอกกลุ่มคนที่กำลังวิ่งลงมา

"หยุด! ห้ามลงมา หยุดทั้งหมด!"

"ท่านนายกอง พระวัดจินจงไล่ฆ่าคน!"

"ช่วยด้วยท่านนายกอง ให้ข้าไปเถอะ ปล่อยข้าไป!"

"..."

กลุ่มคนที่ตื่นตระหนกไม่มีใครฟังคำสั่งสักคน

"ชิ้งงงง!"

นายกองชักดาบออกมา เเล้วตะคอกเสียงดัง

"ข้าบอกให้หยุด! ใครก้าวเท้าออกมาอีกก้าวเดียว จะถือว่าเป็นพวกเดียวกับลัทธิเทพวิญญาณ…ฆ่าได้ทันที!"

เมื่อเห็นดาบที่แวววาว ทุกคนก็หยุดชะงัก

เฉินซานซือมองภาพความวุ่นวายตรงหน้า เขารู้ว่าวันนี้ต้องมีผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิตเป็นจำนวนมากแน่ๆ

ดูเหมือนว่าเพื่อไม่ให้พวกลัทธิเทพวิญญาณรู้ตัว เซียงถิงชุนจึงยอมให้ชาวบ้านต้องตาย

"ห้ามขยับ! ใครขยับ โดนยิงทิ้ง!" นายกองพูดด้วยความระแวดระวัง

"รองหม่า! พวกลัทธิเทพวิญญาณส่วนใหญ่เป็นคนเถื่อน เจ้าพาลูกน้องไปตรวจสอบทีละคน!"

โชคดีที่พวกมันเป็นคนต่างเผ่า ต่อให้ปลอมตัวมาอย่างไร หน้าตาและสำเนียงก็ยังต่างกันอยู่ดี บวกกับการซักถามที่มาที่ไป สักพักก็คงแยกแยะได้

เมื่อเห็นว่าซ่อนตัวต่อไปไม่ได้แล้ว, พวกลัทธิเทพวิญญาณที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนก็เริ่มลงมือ

ชายคนหนึ่งที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้า ตบฝ่ามือเข้าใส่หลังของชายชราที่ยืนอยู่ข้างหน้า

“อั่คคค!!!”

ชายชราสำรอกเลือดออกมา ก่อนจะสิ้นใจทันที

สถานการณ์​นี้ทำให้กลุ่มคนที่เพิ่งจะสงบลงแตกตื่นกันอีกครั้ง

พวกเขา​ต่างกรีดร้องเเล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง

"พี่น้อง! ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้หมด!"

พวกลัทธิเทพวิญญาณไม่ปลอมตัวอีกต่อไป พวกมันชักอาวุธออกมา แล้วอาศัยช่วงชุลมุนบุกเข้ามทันที​

"อย่าแตกตื่น!"

นายกองตะโกนสั่งการพลางต่อสู้กับชายที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้า

"นายหมู่แต่ละหมู่ นำลูกน้องเข้าโจมตีเป็นกลุ่ม…ล้อมพวกมันไว้!!!"

ดูเหมือนว่าพวกลัทธิเทพวิญญาณจะกระจายกันหนี

ดังนั้น พวกเขาจึงเจอศัตรูไม่มากนัก เเค่ประมาณเจ็ดแปดคน และไม่มีใครที่มีพลังปราณและเลือดระดับหลอมกระดูกเลย…ดูเหมือนว่าพวกที่มีฝีมือคงจะหนีไปทางอื่นแล้ว

เฉินซานซือสั่งการลูกน้องของตน ประสานงานกับนายทหารอีกนาย ล้อมชายตาเดียวคนหนึ่งไว้

จูถง หวังลี่ และคนอื่นๆ แทงหอกเข้าใส่ชายตาเดียวจากทุกทิศทุกทาง

ชายตาเดียวมีพลังปราณและเลือดระดับความสำเร็จเล็ก​น้อย​ เขาใช้ดาบคู่ฟาดฟันไปมา พยายามฝ่าวงล้อมออกมาด้วยพละกำลัง

แต่ก็ถูกพลโล่และดาบต้านไว้ จนต้องกลับไปต่อสู้อย่างยากลำบากอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ฝั่งกองทัพยังมีนายทหารที่มีพลังปราณและเลือดระดับความสำเร็จเล็ก​น้อย​อีกคนคอยสนับสนุน ทำให้ชายตาเดียวเริ่มเปิดช่องโหว่หลังจากปะทะกันได้ไม่ถึงสิบกระบวนท่า และถูกหอกแทงจนพรุนทั่วร่าง

นี่แหละ กองทัพ!

สำนักยุทธในยุทธภพไม่มีทางเทียบชั้นได้

เฉินซานซือเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาดึงคันธนูจนสุด

ลูกธนูพุ่งทะลุช่องว่างระหว่างกลุ่มคน ไปปักเข้าที่ใบหน้าของคนของลัทธิเทพวิญญาณที่อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยก้าว หัวของมันกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง เเละสิ้นใจในทันที

"ตายซะ!"

คนของลัทธิเทพวิญญาณที่มีพลังปราณและเลือดระดับความสำเร็จเล็ก​น้อย​คนหนึ่งแอบย่องเข้ามาทางด้านข้าง เงื้อดาบวงพระจันทร์ขึ้นเตรียมโจมตีเฉิน​ซาน​ซือ​

อย่างไร​ก็ตาม, เฉินซานซือได้ยินเสียงฝีเท้าของมันอย่างชัดเจน

เขาเตรียมพร้อมไว้แล้ว ในจังหวะที่มันเงื้อดาบขึ้น เขาก็หันหลังกลับแล้วยิงธนูใส่ทันที

ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงสิบก้าว แรงปะทะจากธนูดีดร่างของมันกระเด็นไปด้านหลัง ก่อนที่ร่างของมันจะตกถึงพื้น ก็ถูกหอกแทงเข้าที่คอจนหัวหลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ลงไปตามเนินเขา

การต่อสู้ไม่ได้ยืดเยื้อนานนัก, กองทัพมีกำลังพลมากกว่า จึงสามารถล้อมพวกลัทธิเทพวิญญาณไว้ได้อย่างรวดเร็ว

ต่อให้พวกมันดื้อรั้นแค่ไหน ก็คงไม่สามารถต้านทานได้นาน

"ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในสนามรบหลักจะเป็นยังไงบ้าง" เฉินซานซือมองไปทางวัดจินจง

เซียงถิงชุนจะได้ของที่เขาต้องการรึเปล่า?

เฉิน​ซาน​ซือ​ถือหอกเตรียมเข้าไปช่วยปิดฉากการต่อสู้

"แกรก!"

เเต่ทันใดนั้น​มันก็มีเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น จากสถานที่ที่ห่างออกไปหลายสิบจ้าง

มันเเสดงว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ และกำลังจะฉวยโอกาสหลบหนี

เฉินซานซือรีบตามเสียงไปทันที

เขามองเห็นเงาสีน้ำตาลวิ่งหายไปในป่า

เเต่ต้นไม้ด้านหน้ารกทึบ บดบังทัศนวิสัย

เฉินซานซือจึงต้องใช้ประสาทหูและร่องรอยบนพื้นดินตามไปอย่างระมัดระวัง

นอกจากนี้​เขาก็ค่อยๆตามไปโดยไม่ประมาท เพราะเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีฝีมือระดับไหน

จนกระทั่งเดินออกมาไกลหลายลี้ ทัศนวิสัยเริ่มโล่งขึ้น เขาก็เห็นคนที่เขาตามหา

ชายคนนี้เป็นพระหัวโล้นหน้าแหลม ใส่ชุดคลุมยาวสีเทา แต่ที่ใบหูมีรูที่เคยใส่เครื่องประดับ ซึ่งไม่ใช่ลักษณะของชาวบ้านแถบนี้

เฉินซานซือเตรียมจะยิงธนู เเต่ทันใดนั้นมันก็มีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามา

กลุ่มคนเหล่านี้ถือดาบธรรมดา สวมชุดดำและปิดบังใบหน้าด้วยผ้าสีดำ มีทั้งหมดสี่คน เเละพวกมันปิดล้อมพระจมูกแหลมเอาไว้

มีกลุ่มที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?

อย่างไร​ก็ตาม, เฉินซานซือกลับรู้สึกคุ้นหน้าคนในกลุ่มคนที่กำลังสวมหน้ากาก

"นั่นมัน...เขา?!"

เฉินซานซือรีบเก็บธนู​ ซ่อนลมหายใจ…แล้วแอบดูสถานการณ์เงียบๆทันที​

…………………….