บทที่ 38 : ไม่หวั่นเกรงผู้ใดอีกต่อไป

บทที่ 38 : ไม่หวั่นเกรงผู้ใดอีกต่อไป

การได้เห็นเสือโคร่งพุ่งเข้าใส่ตัวเองด้วยตาของตัวเอง ทำให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงความหมายของคำว่า “เสือกระโจนลงเขา”

แต่เฉินซานซือกลับไม่หวั่นไหว เขาง้างธนูอย่างใจเย็น แล้วยิงออกไปอีกดอก

ครั้งนี้ เขาเล็งไปที่ดวงตาซึ่งเป็นจุดอ่อนที่สุด

เสือโคร่งที่กำลังพุ่งเข้ามานั้นเร็วราวกับสายฟ้า แถมยังมีออร่าที่น่าเกรงขาม การจะยิงธนูขณะเคลื่อนที่ให้เข้าเป้าที่ดวงตา มันยากพอๆกับการยิงธนูให้ทะลุใบหลิวจากระยะร้อยก้าวเลย

แต่เฉินซานซือทำได้

“ฉึกกกก!!”

“โฮก——”

เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้อง ลูกธนูเจาะเข้าที่ตาซ้ายของเสือโคร่งอย่างเเม่นยำ

“วิ้ว~~~”

“ฉึกกก”

ต่อด้วยตาขวา

ตอนนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของเสือโคร่งบอดสนิท พร้อมกับมีเลือดไหลอาบหนวดขาว

เเต่สัตว์​ร้ายนี้น่ากลัวตรงที่ แม้จะเจ็บปวดทรมานขนาดนี้ มันก็ยังไม่หยุดพุ่งเข้าใส่

มันใช้สายตาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด กระโจนขึ้นต้นไม้ หมายจะฉีกเฉินซานซือเป็นชิ้นๆ

เสือเป็นสัตว์ที่ปีนต้นไม้ได้

เเต่เฉินซานซือก็ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงกระโดดไปยังต้นไม้ข้างๆ ก่อนจะหันกลับแล้วยิงธนูออกไปอีกดอก

สัตว์ร้ายที่บาดเจ็บนั้นอันตรายเป็นทวีคูณ​

อย่างไร​ก็ตาม​ ถึงเสือโคร่งจะยังไม่ตายตอนนี้ แต่มันก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน

เฉิน​ซาน​ซือ​แค่ถ่วงเวลาไว้ก็พอ อย่าใจร้อน

เสือโคร่งใช้ประสาทหูในการระบุตำแหน่ง แล้วกระโดดตามมาอีกครั้ง

เฉินซานซือก็เปลี่ยนต้นไม้ตาม แล้วยิงธนูสวนเสือโคร่งเป็นระยะๆ

สถานการณ์​ วนเวียนอยู่แบบนี้หลายครั้ง

ในที่สุด ​ต่อให้เสือโคร่งจะแข็งแกร่งแค่ไหน มันก็เป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน

หลังจาก​โดนธนูไปหลายดอก แถมยังตาบอดอีก ในที่สุดมันก็ทนไม่ไหว ร่วงลงมาจากต้นไม้ซึ่งสูงสิบกว่าเมตร

เมื่อขาด “พลังแห่งความดุร้าย” เสือโคร่งก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวอีกต่อไป มันดิ้นทุรนทุราย ใช้กรงเล็บและเขี้ยวข่วนพื้นดินจนเป็นรอย พร้อม​เลือดที่ไหลนองพื้น

การล่าจบลงแล้ว

เฉินซานซือกำลังจะลงมือปลิดชีพเสือโคร่ง ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้

ลูกศิษย์สำนักยุทธสองคนก่อนหน้านี้ก็​ได้ปรากฏตัวขึ้น

“น้องชาย ข้ามาช่วยเจ้าจัดการสัตว์ร้ายนี่เอง” เว่ยซูพูดพลางชักดาบออก หมายจะพุ่งเข้าใส่

ความจริง​ตอนนี้เสือโคร่งแทบจะสิ้นใจแล้ว เหลือแค่การโจมตีครั้งสุดท้ายมันก็จะตายทันที…เฉิน​ซาน​ซือ​จะต้องให้คนอื่นมาช่วยทำไม?

พวกนี้เเค่คิดจะฉวยโอกาสขอแบ่งผลประโยชน์ก็เท่านั้น​เอง

“ไสหัวไป!” เฉินซานซือคำรามสั้นๆห้วนๆ

เเละในพริบตา เขาก็ยิงลูกธนูออกไปแล้ว

ฟุ่บบบ!!!

เว่ยซูรู้สึกเย็นวาบที่คอ เขาแข็งทื่ออยู่กับที่…ไม่กลับขยับไปใหน

จนกระทั่งเลือดอุ่นๆไหลซึมลงมาตามลำคอเเล้วไหลเข้าไปในเสื้อ เขาถึงได้รู้สึกตัว

เฉียดฉิว!

อีกนิดเดียว เส้นเลือดใหญ่ที่คอของเขาก็จะขาดสะบั้น​แล้ว!

“ศิษย์พี่…”

ศิษย์น้องที่ยืนอยู่ข้างๆก็ตกใจไม่แพ้กัน

ทหารผู้นี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!

พวกเขาแค่ต้องการมาแจม หวังได้เงินเล็กๆน้อยๆ ไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร

แต่คนผู้นี้…คนผู้นี้กลับยิงธนูใส่พวกเขาทันที?!

แถมยังยิงได้เร็วมาก!

พวกเขาแค่เห็นว่าอีกฝ่ายเอื้อมมือไปที่ซองธนูข้างเอว แป๊บเดียวลูกธนูก็พุ่งมาแล้ว

เว่ยซูเอามือกุมบาดแผลที่คอ ถอยหลังรัวๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เฉิน​ซาน​ซือ​แม้แต่ก้าวเดียว

จะสู้อีกฝ่ายกลับงั้นหรือ?

ไม่…เขาไม่ใช่คนโง่

ขนาดเสือโคร่งยังเกือบตายอยู่รอมร่อ​ แล้วเขาจะรอดหรือ?

…..

บนต้นไม้

หลังจากขู่พวกนั้นได้แล้ว เฉินซานซือก็เก็บธนูไว้ แล้วถือหอกใบหญ้าด้วยสองมือ

เส้นเลือดที่แขนของเขาปูดโปนราวกับงูเล็กๆพันรอบแขน เขาเล็งปลายหอกไปที่หัวเสือโคร่ง แล้วกระโดดลงมาจากต้นไม้

“ฉึก——”

ปลายหอกแหลมคมแทงทะลุหัวเสือโคร่ง เเล้วปักมันติดกับพื้น

เฉินซานซือกดเข่าลงบนตัวเสือ รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆเลือนหายไป จนกระทั่งมันแน่นิ่งไป เขาจึงดึงหอกที่เปื้อนเลือดและมันสมองของมันออกมา

หลังจากจัดการเสือโคร่งได้แล้ว เฉินซานซือก็ลากซากกวางป่ามา เเล้วแบกเหยื่อทั้งสองไว้บนบ่า

น้ำหนักไม่ถึงหนึ่งพันจิน

สำหรับผู้ฝึกยุทธระดับสร้างพลังปราณและเลือดขั้นเชี่ยวชาญแล้ว นับว่าไม่หนักเท่าไหร่

จนถึงตอนนี้ เว่ยซูถึงได้สติกลับมา

พวกเขามองเด็กหนุ่มที่แบกซากเสือโคร่ง ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า

“ท่าน…ท่านคือผู้ใด เหตุใดถึงอุกอาจเช่นนี้!”

“แค่สิบโทคนหนึ่งในกองทัพ” เฉินซานซือพูดอย่างไม่เกรงกลัว

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฝีมือ

หากคนพวกนี้กล้าสู้กลับ เขาจะยิงธนูใส่พวกมัน…ก่อนที่พวกมันจะได้ขยับมือด้วยซ้ำ

พูดง่ายๆคือ ถ้ารับลูกธนูของเขาไม่ได้ ต่อให้มีระดับพลังยุทธสูงกว่า มันก็ไร้ความหมาย​

เพราะผู้ฝึกยุทธระดับสร้างพลังปราณและเลือด…ยังไม่สามารถต้านทานอาวุธชั้นยอดได้

…..

โกหก!

เว่ยซูไม่เคยเห็นสิบโทคนไหนยิงธนูได้แม่นยำขนาดนี้มาก่อน

แถมอาจารย์ยังเคยเตือนไว้ว่าช่วงนี้เซียงถิงชุนกำลังหาเรื่องพวกเขาอยู่ อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับทหาร ไม่งั้นตายไปก็ไม่มีใครสนใจจะไปเเก้เเค้นให้

เขาและศิษย์น้องจึงหลีกทางให้ด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าอีกฝ่ายจะยิงธนูซ้ำ

เฉินซานซือเดินผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างองอาจ

เขาไม่ต้องกลัวใครในภูเขานี้อีกต่อไปแล้ว! (คนเก่งกว่าเฉิน​ซาน​ซือ​ไม่น่ามาเสียเวลา​ล่าสัตว์)​

ในเขตภูเขาชั้นสองอันอุดมสมบูรณ์นี้ เขาไม่เพียงแต่จะมาได้เท่านั้น แต่ยังสามารถทำให้คนของสำนักยุทธก้มหัวให้ได้ด้วย!

เเถมการล่าเสือครั้งนี้ ยังทำให้ทักษะสองอย่างของเขาเพิ่มขึ้น

….

[ทักษะ​ : การเเกะรอยและซ่อนตัว (ความสำเร็จ​เล็ก​น้อย)]

[ความคืบหน้า: 55/1000]

…

[ทักษะ: การยิงธนู (ความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​)]

[ความคืบหน้า: (150/1000)]

…

ระดับทักษะการยิงธนูของเขาเพิ่มขึ้นช้าลงเรื่อยๆ

เรื่องนี้มันน่าจะเกี่ยวกับธนู

ธนูสองศิลา ตอนนี้มันเบาเกินไปแล้วสำหรับเขาเเล้ว

“ดูเหมือนว่าจะต้องเปลี่ยนธนูใหม่แล้ว”

“ธนูที่แรงกว่าสองศิลา ต้องไปสั่งทำที่โรงตีเหล็กของกองพัน”

“ว่าแต่ กระดูกของเสือโคร่งตัวนี้น่าจะแข็งกว่าสัตว์ร้ายทั่วไปมาก จะสามารถเอาไปทำส่วนประกอบของธนูใหม่ได้หรือเปล่านะ?”

“เเล้ววันนี้โชคดีที่มีข้อมูลของลุงจ้าว ไม่งั้นข้าคงต้องลำบากมากแน่ๆกว่าจะหาที่ซ่อนของเสือโคร่งเจอ”

หลังจากข้ามลำธารกลับมา

เฉินซานซือก็มาถึงเขตภูเขาชั้นสองทางตอนใต้

จ้าวเฉียว อู๋ต๋า และจวงอี้ ทั้งสามคนยังรอเขาอยู่ที่นี่

พวกเขากังวลเรื่องการล่าเสือ

อีกอย่างก็กลัวว่าเด็กหนุ่มจะถูกเล่นงานโดยลูกศิษย์สำนักยุทธ

เเละถึงแม้ว่าหากเกิดเรื่องขึ้น พวกเขาก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่พวกเขาก็ยังอยากรออยู่ดี

พูดตรงๆคือถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ อย่างน้อยก็มีคนไปเก็บศพ ไม่ปล่อยให้เฉินซานซือกลายเป็นศพไร้ญาติ

เเละนี่คือเหตุผลหลักที่พรานป่าต้องรวมกลุ่มกัน

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเขาจะคิดมากไป

….

“พี่เฉิน พี่สุดยอดมาก!” จวงอี้มองกรงเล็บและเขี้ยวของเสือโคร่งด้วยความหวาดผวา

แค่ซากศพก็ยังน่ากลัวขนาดนี้ ตอนมีชีวิตจะขนาดไหนกัน

แม้แต่สุนัขล่าสัตว์ที่อยู่ข้างๆ ก็ยังหมอบลงกับพื้น ไม่กล้าส่งเสียงใดๆออกมา

“คนที่พึ่งเริ่มฝึกวิทยายุทธ สามารถฆ่าเสือได้ด้วยหรือ?” อู๋ต๋าอุทานด้วยความตื่นเต้น

“เจ้าหินน้อยนี่เก่งจริงๆ ไม่ใช่แค่ฆ่าเสือได้เท่านั้น แต่ยังไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาอีกด้วย” จ้าวเฉียวยิ้มเเย้ม

“งั้นเรารีบลงเขาไปกันเถอะ”

เฉินซานซือมองไปที่คนทั้งสาม

เทียบกันแล้ว รายได้ของพวกเขาน้อยมากกว่ามาก

มีแต่ไก่ป่า กระต่ายป่าอะไรพวกนี้ ไม่ได้สัตว์ใหญ่เลยสักตัว

เฉินซานซือหยุดเดิน วางซากเสือโคร่งและกวางป่าลง แล้วพูดว่า

“ลุงจ้าว ข้าแบกไม่ไหว พวกท่านช่วยแบกไปที่เมืองให้หน่อยได้ไหม? เดี๋ยวข้าแบ่งเงินให้ตามสัดส่วน”

“พี่เฉิน พี่ฆ่าเสือโคร่งได้ด้วยตัวคนเดียว…ก็น่าจะแบกไหวไม่ใช่เหรอ?” จวงอี้ถามอย่างซื่อๆ

“หุบปาก!” จ้าวเฉียวดุ

เจ้าโง่นี่ มองไม่ออกหรือไงว่าเจ้าหินน้อยกำลังหาข้ออ้างให้เงินพวกเขา

หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็เดินทางไปที่เมืองด้วยกันอย่างมีความสุข

หลังจากตรวจสอบแล้ว เสือโคร่งตัวนี้ก็ไม่ธรรมดาอย่างที่เฉินซานซือคิด

ถึงจะไม่ใช่สัตว์อสูร แต่ก็ไม่ใช่สัตว์ป่าทั่วๆไปราคาจึงค่อนข้างสูง

เสือโคร่งหนักเจ็ดร้อยจิน ราคาทั้งหมดร้อยห้าสิบกว่าตำลึงเงิน

แต่เฉินซานซือเก็บหัวใจ ตับ ดี หนัง กระดูก และเนื้อเสือห้าสิบจินไว้ใช้เอง สุดท้ายได้เงินมาหกสิบแปดตำลึง

ส่วนกวางป่าได้เงินมาหนึ่งตำลึง

“ทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนพลังปราณและเลือดให้ถึงระดับความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​...น่าจะเพียงพอแล้ว”

…………………….