บทที่ 34 : ท่าหอกพื้นฐานสำหรับทหาร (เชี่ยวชาญ)

บทที่ 34 : ท่าหอกพื้นฐานสำหรับทหาร (เชี่ยวชาญ)

ในเมื่อซูปินไม่รับใบรับอาวุธไว้ แน่นอนว่าเฉินซานซือจะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้

เเถมบังเอิญว่าหอกปลายบัวที่เฉินซานซือกำลังใช้อยู่มันธรรมดาเกินไป ถึงแม้จะไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการฝึกฝน แต่ก็ไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังอะไร

ภายในคลังอาวุธ มีอาวุธนานาชนิดวางเรียงรายเต็มชั้น

ส่วนใหญ่เป็นอาวุธแบบมาตรฐาน มีอาวุธที่ทำขึ้นอย่างประณีตสำหรับนายทหารอยู่บ้างเล็กน้อยมาก

ในบรรดาอาวุธทั้งหมด หอกมีน้อยที่สุด…มีเพียงสองสามแบบเท่านั้น

สายตาของเฉินซานซือจับจ้องไปที่หอกยาวเล่มหนึ่งที่วางอยู่ตรงกลางชั้นวางด้านในสุด

หอกเล่มนี้ยาวประมาณ 4 เมตร ปลายหอกเรียวแหลมเหมือนใบหญ้า มีพู่สีแดงประดับอยู่ด้านหลัง ด้ามหอกหนากว่าหอกปลายบัวเล็กน้อย เเละทำจากไม้ขี้ผึ้งสีขาวเช่นกัน แต่หลังจากนั้นจะแช่น้ำมันแล้วก็หุ้มด้วยไม้ไผ่อีกชั้นหนึ่ง ทาด้วยแล็กเกอร์สีดำและมีปลายด้ามหอกเป็นรูปกรวย

"หอกเล่มนี้เรียกว่าหอกใบหญ้า" คนเฝ้าคลังอาวุธแนะนำ

"มันเป็นหอกที่นายร้อยคนก่อนทิ้งไว้ วางทิ้งไว้เฉยๆนานแล้ว ถ้าท่านสิบโทชอบก็เอาไปได้เลย"

"ขอบคุณมาก"

เฉินซานซือหยิบหอกขึ้นมาลองถือดู น้ำหนักมันอยู่ที่ประมาณ 10-15 กิโลกรัม...เเละเขาก็เริ่มฝึกหอกอยู่ด้านนอกคลังอาวุธทันที

ท่าหอกของทหารนั้นจะใช้คู่กับอาวุธยาว

เมื่อใช้หอกใบหญ้า ท่าหอกของเขาก็คล่องแคล่วยิ่งขึ้น

หลังจากฝึกไปประมาณครึ่งชั่วโมง เขาก็เริ่มรู้สึกพลังปราณและเลือดพร่องลง

"การฝึกยุทธ์นี่มันไม่สิ้นสุดจริงๆ"

หลังจากบ่นพึมพำ เฉินซานซือก็ถือหอกเดินจากไป

…..

คลังอาวุธอยู่ไม่ไกลจากร้านขายยา

ได้กลิ่นยาจีนโชยมาแต่ไกล

ภายในร้านขายยาเงียบเหงา มีเพียงชายชราคนหนึ่ง ลูกจ้างสองคน และหม้อต้มยาไม่กี่ใบที่กำลังเดือดปุดๆ

"คุณตา ข้ามารับยาบำรุงเลือดขอรับ" เฉินซานซือยื่นใบรับของให้

ชายชรารับใบรับของไว้แล้วถามทันที

"ฝึกจนถึงระดับพลังปราณและเลือดแล้วหรือยัง? ถ้ายังฝึกไม่ถึงก็กินยาบำรุงเลือดไม่ได้นะ"

เฉินซานซือไม่เคยกินยาบำรุงมาก่อน เขาจึงไม่รู้อะไรเลย

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ?"

"แน่นอนสิ" ชายชราลูบเครา

"เป็นยาก็ต้องมีพิษ ต้องฝึกยุทธจนถึงระดับพลังปราณและเลือดแล้วถึงจะขับพิษออกทางเหงื่อได้ ถ้ากินมากเกินไปจะเกิดพิษสะสม ระยะยาวตับไตจะถูกทำลายจนพิการได้"

เฉินซานซือพยักหน้า แล้ววจึงเเจ้งว่าเขาฝึกถึงระดับพลังปราณและเลือดแล้ว

"งั้นก็ดี" ชายชรารับใบรับของไว้ แล้วลุกขึ้นไปหยิบสมุนไพรมาปรุงยา

ระหว่างรอ ทั้งคู่ก็ได้ทำความรู้จักกัน

ชายชราแซ่เจียง เป็นหมอประจำค่ายทหารโดยสืบทอดตำแหน่งมาเเบบไม่มีระดับขุนนาง

หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมง เฉินซานซือก็ได้ยาต้มสีดำมาหนึ่งถ้วย

เขาลองชิมคำหนึ่ง ก็เกือบจะอ้วกออกมา

รสชาติมันทั้งขมทั้งฝาด แถมยังมีกลิ่นเหม็นๆ เหมือนน้ำในท่อระบายน้ำ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีพิษ!

หลังจากดื่มหมดแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนตอนกินหัวใจหมีที่พลังปราณและเลือดพลุ่งพล่านทันที

แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ในท้อง ทำให้รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย

นี่คงจะเป็นฤทธิ์ยา ต้องฝึกฝนถึงจะดูดซับได้

หมอเจียงยังบอกอีกว่า "ครั้งหน้าถ้าจะมารับยาบำรุงเลือดก็บอกล่วงหน้าได้เลย จะได้ไม่ต้องรอนาน"

"ได้ขอรับ"

เฉินซานซือจะได้รับยาบำรุงเลือดทุกสามวัน เขาจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า

"หมอเจียง ถ้าโควต้าของข้าหมดแล้ว ข้าจะหาซื้อยาพวกนี้ได้จากที่ไหนอีกขอรับ?"

"ซื้อเอาสิ" หมอเจียงใช้พัดโบกไฟ

"แต่ไม่ใช่ซื้อจากข้าหรอกนะ ต้องไปซื้อที่ร้านขายยาของสำนักยุทธข้างนอกนู่น สมุนไพรสำหรับยาบำรุงเลือดชุดนึงสิบตำลึงเงิน ต้มได้ประมาณสองถ้วย"

"เท่าไหร่นะขอรับ?!" เฉินซานซือตกตะลึง

หัวใจหมีหนึ่งดวงก็แค่ยี่สิบตำลึงเงิน

สิบตำลึงเงิน พอสำหรับชาวบ้านธรรมดาใช้ชีวิตได้หนึ่งปีเชียวนะ แต่กลับซื้อได้แค่ยาแค่สองถ้วย?

"ของที่ช่วยเพิ่มพลังยุทธได้ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดาๆ ต้องใช้เวลาปลูกนานหลายปี แถมยังหายากอีก…เเล้วจะไม่แพงได้ยังไง?”

“แต่นั่นก็เป็นแค่เหตุผลนึง…เหตุผลหลักๆเลยก็คือการผูกขาด” หมอเจียงอธิบายอย่างใจเย็น

"ผูกขาด?"

"หมายถึงสำนักยุทธ์เหรอขอรับ?"

"ใช่แล้ว" หมอเจียงถอนหายใจแล้วพูดช้าๆว่า

"สมุนไพรที่ใช้เพิ่มพลังยุทธนั้น ฃต้องการสภาพแวดล้อมที่เฉพาะเจาะจง ที่ดินที่เหมาะสมกับการทำสวนสมุนไพรมีไม่มาก และส่วนใหญ่ก็ถูกขายให้กับสำนักยุทธ์ไปหมดแล้ว"

"ทำไมถึงขายล่ะขอรับ?" เฉินซานซือไม่เข้าใจ นี่มันเป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญเลยนะ

หมอเจียงยกยิ้ม "ก็เพราะข้าราชการพวกนั้นมันต้องการเงินยังไงล่ะ"

"ข้าเคยได้ยินพ่อเล่าให้ฟังว่า ตอนที่เขายังหนุ่ม ค่ายทหารพันคนของเรามีสวนสมุนไพรกว่าสองร้อยแปลง แต่พอเปลี่ยนนายอำเภอทีไร ก็ขายที่ดินออกไปส่วนหนึ่ง ทุกวันนี้ก็เลยไม่เหลือเลย"

"หนุ่มน้อย เจ้าเพิ่งมาใหม่คงไม่รู้หรอก เมื่อก่อนไม่ใช่แค่เงินเดือนที่ค้างจ่าย แม้แต่ยายังขาดแคลน หลายคนแอบไปเป็นทาสรับใช้ของสำนักใหญ่ๆในเมืองหรือในจังหวัด ก็ยังดีกว่าอยู่ในค่ายทหาร"

"ถ้าท่านเสนาบดีเหยียนไม่ปฏิรูปและเรียกคืนที่ดินส่วนหนึ่ง พวกเจ้าก็คงไม่มียากินเเบบนี้หรอก"

"แต่ส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ในมือของสำนักยุทธ์ แม้แต่นายร้อยก็ยังไม่ได้ยาดีๆเท่าไหร่หรอก"

"นี่มัน…เกินไปแล้ว"

เฉินซานซือสรุปสั้นๆ…คอรัปชั่นกันขนาดนี้ เขาว่าราชสำนักคงอยู่ได้อีกไม่นาน

ไม่แปลกใจเลยที่เซียงถิงชุนอยากจะทำอะไรสักอย่าง ถึงขั้นต้องใช้วิธีข่มขู่รีดไถ…แถมยังไม่ได้ผลอีก

หลังจากนั้น เขาก็ลาหมอเจียงแล้วกลับไปที่ลานฝึก

……

เฉินซานซือเหวี่ยงหอกใบหญ้า

การฝึกท่า การฝึกหายใจ การควบคุมพลังปราณและเลือด

เมื่อร่างกายเริ่มทำงานหนัก…ตอนนี้เเหละถึงจะเห็นผลของยา

ทุกครั้งที่พลังปราณและเลือดใกล้จะหมด ยาก็จะเริ่มเปลี่ยนรูป กระตุ้นอวัยวะทุกส่วนในร่างกาย เร่งการฝึกฝนพลังปราณและเลือด วนเวียนไปเรื่อยๆจนกระทั่งสร้างพลังปราณและเลือดเส้นที่สองขึ้นมา…ถึงจะถือว่าเข้าสู่ระดับฝึกฝนพลังปราณและเลือดขั้นเชี่ยวชาญ

หลังจากฝึกหอกไปหลายรอบ เฉินซานซือก็เหงื่อไหลท่วมตัว…แต่ความคืบหน้าก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แบบนี้ไม่นานเขาก็คงจะฝึกหอกจนชำนาญ

แถมฤทธิ์ยายังไม่หมด คงยังใช้ฝึกได้อีกสักสองวัน

"ตอนนี้ระดับข้ายังต่ำอยู่ ได้ยาทุกสามวันก็พอใช้แล้ว คงยังไม่ต้องเสียเงินซื้อเพิ่ม"

"เเละถ้าซื้อเนื้อสัตว์เพิ่มอีก ก็จะยิ่งเร่งความเร็วในการฝึกฝนได้อีก!"

"ไปกินข้าวดีกว่า!"

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เฉินซานซือจึงเก็บของกลับบ้าน

ที่บ้านได้เตรียมอาหารเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว พอเข้าบ้าน กู้ซินหลันก็ช่วยเขาถอดเสื้อเกราะ รินน้ำให้ พอกินข้าวเสร็จก็ต้มน้ำให้แช่เท้า…เรียกว่าดูแลเขาอย่างดี

"จริงสิ" กู้ซินหลันพึมพำขณะที่ถือกะละมังไม้มา

"วันนี้มีคนมาหาพี่ บอกว่าอยากจะเชิญพี่ไปทานข้าวพรุ่งนี้"

"ใครเหรอ?"

"สำนักยุทธเทียนหยวนน่ะ" กู้ซินหลันเทน้ำแช่เท้าเสร็จ ก็เริ่มนวดเท้าให้เฉินซานซือ

"ดูเหมือนจะเป็นที่หรูๆแบบร้านชุนหม่านโหลวด้วยนะ เเต่ถ้าข้าจำไม่ผิด น้องชายของฉินสงก็ฝึกยุทธอยู่ที่สำนักยุทธเทียนหยวนนี่"

เฉินซานซือนอนคว่ำอยู่บนเตียง เริ่มคิดถึงสาเหตุที่สำนักยุทธเทียนหยวนมาหาเขา

ฉินเฟิงงั้นเหรอ?

เป็นไปได้ แต่ไม่น่าจะใช่

ตอนนี้เขาเป็นถึงสิบโท ข้อมูลของเขาต้องถูกบันทึกไว้ที่ศาลากลาง…จะมาเล่นงานเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เเต่ถ้าไม่ใช่เรื่องฉินเฟิง...หรือว่าเป็นเพราะสมบัติเซียน?

เเต่เรื่องสมบัติเซียน มันเป็นเรื่องบังเอิญ

ก่อนที่เขาจะไปฆ่าฉินเฟิง เขาก็ไม่คิดว่าจะเจอกับคนเถื่อน…เเล้วคุณชายเหลียงคงจะสงสัยว่าเขาได้สมบัติเซียนไปได้ยังไง

แต่โชคดีที่อีกฝ่ายก็แค่เดา ไม่มีหลักฐานอะไร

แถมตอนนี้สำนักยุทธ์กับกองทัพกำลังบาดหมางกัน ช่วงนี้คงไม่กล้าทำอะไรเขา

แต่ถึงยังงั้น...เขาก็ควรจะรีบเพิ่มพลังให้ตัวเองได้แล้ว

"ต่อไปถ้าพวกเขามาอีก ก็ปฏิเสธไปเลยนะ"

...

หลายวันต่อมา นอกจากออกลาดตระเวนแล้ว เฉินซานซือก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการฝึกยุทธ

ยาบำรุงเลือด เนื้อสัตว์ และการฝึกซ้อมกับซูปิน ทำให้เขาพัฒนาได้เร็วกว่าที่คิด

หลังจากผ่านไปหกวัน เขาก็ประสบความสำเร็จ

"เคร้ง!"

เฉินซานซือที่เหนื่อยล้าปักด้ามหอกลงพื้น พร้อมกันนั้นพลังปราณและเลือดเส้นที่สองก็ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา

ไม่สิ มันไม่เหมือนกับคนอื่น

พลังปราณและเลือดของเขา ไม่ใช่ "เส้น" แต่เป็น "สาย"

[วิทยายุทธ: ท่าหอกพื้นฐานสำหรับทหาร (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: (0/1000)]

[ผลของวิชา: หอกอันรวดเร็ว, ความอดทนอันน่าทึ่ง, พลังปราณและเลือดอันแข็งแกร่ง]

………………….