บทที่ 31 : เซียงถิงชุน

บทที่ 31 : เซียงถิงชุน

ขี่ม้านี่ก็นับเป็นทักษะด้วยเหรอ?

"ฮี้—"

เฉินซานซือยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงร้องของม้าขาวก็ดังขึ้นกึกก้อง ก่อนที่มันจะพุ่งทะยานออกจากคอกม้าอย่างรวดเร็ว

เฉินซานซือแทบควบคุมมันไม่อยู่! ม้าขาววิ่งไปสะบัดไป พยายามจะสลัดเขาลงจากหลังให้ได้

"เวรเอ๊ย!"

เฉินซานซือเกือบปลิวตกจากหลังม้า เขาคว้าบังเหียนไว้แน่น ขณะเดียวกันก็ใช้ขาหนีบข้างลำตัวม้าไว้สุดกำลัง

เห็นคนอื่นขี่ม้าดูเหมือนง่าย แต่พอได้มาลองขี่เองถึงรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยจริงๆ

ยิ่งเป็นม้าพยศที่ยังไม่ได้รับการฝึกฝนแบบนี้ด้วยแล้ว ถ้าพลาดตกจากหลังม้าขึ้นมา มีหวังได้ตายโหงกันพอดี!

"ฮี้—"

ม้าขาวยังคงวิ่งพล่านไปทั่ว

เฉินซานซือที่นั่งอยู่บนหลังม้ารู้สึกเหมือนลมกรรโชกหู วิวข้างทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว บวกกับอาการดิ้นพล่านของม้าขาว มันเหมือนกับการนั่งรถไฟเหาะที่ไม่มีเข็มขัดนิรภัยยังไงยังงั้นเลย

"เจ้านี่มัน..."

ในที่สุดเฉินซานซือก็โอบรอบคอม้าเอาไว้แน่น หวังจะใช้กำลังปราบมัน

คนกับม้าต่อสู้​กันอยู่พักใหญ่ ไม่มีใครยอมใคร

จนกระทั่งทั้งคู่หมดแรง จึงได้หยุดพัก

…

[ทักษะ: ขี่ม้า (ยังไม่เริ่มฝึก)]

[ความคืบหน้า: (35/100)]

[ผลของทักษะ: ยังไม่มี]

…

"หรือว่า...เเกจะเป็นม้าตัวเมีย?" เฉินซานซือโน้มตัวลงไปดูอย่างพินิจ

เขารู้เรื่องม้าไม่มากนัก รู้แค่ว่าม้าตัวเมียมักจะมีขนาดเล็กกว่า แต่ตัวที่อยู่ตรงหน้าเขานี่สิ...มันตัวใหญ่และแข็งแรงเเบบผิดปกติเลย

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

ทันใดนั้น​ มันก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลัง

เฉินซานซือหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเซียงถิงชุน

ณ ขณะนี้​ เซียงถิงชุนไม่ได้สวมชุดเกราะ เขาอยู่ในชุดลำลองธรรมดา ใบหน้าดูอ่อนโยนกว่าตอนสวมชุดเกราะ แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม

ตำแหน่งผู้พันคือข้าราชการระดับ 5

ระดับ 5 ในเมืองผอหยาง ถือว่าสูงส่งมาก

นี่ไม่ใช่แค่ตำแหน่งเท่านั้น แต่มันยังรวมถึงระดับพลังยุทธ์และอำนาจด้วย

"ท่านผู้พัน" เฉินซานซือกำมือคำนับ

"เป็นไงล่ะ ม้าตัวนี้ปราบยากใช่ไหมล่ะ?" เซียงถิงชุนพูดพลางหัวเราะ​

"ก็ต้องยากอยู่แล้วล่ะ ถ้ามันไม่ดุขนาดนี้…ใครเขาจะอยากยกให้ข้า แล้วข้าก็คงไม่ยกให้เจ้าหรอก ว่าแต่...เจ้าจะปราบมันได้หรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง"

ที่จริงแล้ว ผู้พันไม่ได้มาหาเขาโดยเฉพาะ

เฉินซานซือสังเกตเห็นคนเลี้ยงม้ากำลังจูงม้าสีขาวอีกตัวหนึ่งออกมา คงเป็นม้าที่ผู้พันจะใช้เดินทาง พอดีมาเจอกันที่นี่ก็เท่านั้น

"เอาล่ะ ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ ถ้ามีอะไรก็มาหาข้าได้" พูดจบ เซียงถิงชุนก็ขึ้นขี่ม้าของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว

ม้าของเซียงถิงชุนดูเชื่องมาก

'เขาจะไปไหนกันนะ?' เฉินซานซือคิดในใจ

'เมื่อคืน พวกเขาหาลูกกุญแจเจอไหม? จับคนพวกนั้นได้หมดหรือเปล่า? แล้ว...หลัวตงเฉวียนไปด้วยหรือเปล่านะ?'

ก่อนที่เซียงถิงชุนจะออกจากคอกม้า มันก็มีม้าดำอีกตัวหนึ่งปรากฏขึ้น…เเล้วขี่มาเคียงข้างม้าขาว

คนที่ขี่ม้าดำ...คือหลัวตงเฉวียน!

'เรื่องสมบัติเซียนนี่...เขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยอย่างนั้นเหรอ?'

คนพวกนี้...กำลังปิดบังราชสำนัก!

ตอนนี้​ เขายิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีกว่าในกล่องนั้นมีอะไรกันแน่

…

"หลัวตงเฉวียน เรื่องการคัดเลือกขุนพลน่ะ เจ้าอย่าพูดถึงมันอีกเลย" เซียงถิงชุนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ตอนนี้ราชสำนักกำลังขาดแคลนคน ถ้ายังทะเลาะกันเองอยู่แบบนี้ จะไปทำการใหญ่ได้ยังไง"

"ท่านผู้พัน..." หลัวตงเฉวียนมีสีหน้าเสียดาย

"ต้นปีหน้า เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่จะได้เข้าร่วมกองกำลังพิเศษนะครับ"

"แล้วมันยังไงล่ะ?" เซียงถิงชุนดึงบังเหียนม้า

"เจ้าต้องเข้าใจนะว่า ตอนนี้ท่านแม่ทัพใหญ่มีอำนาจมากเกินไป อีกอย่าง…ท่านก็อายุมากแล้ว ฝ่าบาทจึงอยากให้ท่านวางมือมานานแล้ว"

"ไปเข้าร่วมกองกำลังพิเศษตอนนี้...อาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้"

"ช่วงนี้ฝ่าบาทกำลังมองหาคนใหม่ๆ อยู่ ตั้งใจจะปรับเปลี่ยนกองทัพใหม่…กองกำลังพิเศษน่ะ อาจจะถูกยุบ แล้วกระจายกำลังพลไปประจำการยังทิศต่างๆก็ได้"

"ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ ถ้าใครทำผลงานได้ดี ก็อาจจะได้รับความไว้วางใจจากแม่ทัพใหญ่คนใหม่ แล้วไต่เต้าขึ้นไปได้"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ หลัวตงเฉวียนก็ตั้งใจฟังอย่างมาก

"งั้น...ที่ท่านผู้พันร่วมมือกับสำนักยุทธ์เพื่อตามหาสมบัติลับ ก็เพราะแบบนี้สินะขอรับ?”

“แต่มันจะมีของวิเศษที่ช่วยเพิ่มพลังยุทธ์ได้เร็วขนาดนั้นจริงๆเหรอขอรับ?”

"ดูจากท่าทางของพวกตาแก่นั่นแล้ว คงไม่โกหกหรอกมั้ง ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกคนเถื่อนไปได้ของแบบนั้นมาจากไหน"

"เเต่ตั้งแต่ปีที่แล้ว พวกคนเถื่อนถึงได้บุกเข้ามารุกรานบ่อยขึ้น" เซียงถิงชุนเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

"อย่างไร​ก็ตาม​ เจ้าต้องจำไว้นะ จุดประสงค์หลักของเราไม่ใช่สมบัติลับหรอก พวกโง่นั่นคิดว่าถ้ามีของแบบนั้นจริง พวกมันจะเก็บไว้ได้นานเหรอ? ที่สำคัญที่สุดคือ...เราต้องใช้โอกาสนี้ รีดไถเงินจากสำนักยุทธ์และพวกเศรษฐี ให้พวกมันออกทุนให้เราเตรียมตัวสำหรับการศึกในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า"

"ท่านผู้พัน ท่านคิดจะยกทัพออกไปนอกกำแพงเมืองจริงๆเหรอครับ? จะไปจัดการกับพวกหยูเหวิน?" หลัวตงเฉวียนถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พวกคนเถื่อนที่อาศัยอยู่แถวแม่น้ำซีเหอ มีกำลังพลอย่างน้อยสองพันห้าร้อยคนนะขอรับ ฝั่งเรามีกำลังพลแค่เก้าร้อยกว่าคนเอง แถมเรายังต้องรายงานเรื่องนี้กับกระทรวงกลาโหม และต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะยกทัพได้"

"เพราะแบบนั้นแหละ ข้าถึงต้องการม้า ธนู อาวุธ อาหาร ยา...ซึ่งก็คือ...เงิน!"

ทั้งคู่ขี่ม้ามาถึงทุ่งนา

เซียงถิงชุนยกแส้ขึ้นชี้ออกไปยังผืนนาอันกว้างใหญ่

"เห็นไหม? ที่ดินพวกนี้ควรจะเป็นของราชสำนัก แต่กลับกลายเป็นสมบัติส่วนตัวของสำนักยุทธ์และพวกเศรษฐีไปกว่าเจ็ดถึงแปดส่วน!"

"ตอนนี้บ้านเมืองกำลังมีศึกสงคราม ต้องใช้เงินมากมาย​ แต่พวกมันกลับไม่ยอมควักเงินออกมาแม้แต่สตางค์แดงเดียว!"

"มีเเค่เรื่องสมบัติลับนี่แหละ ที่จะเป็นเครื่องมือเอาไว้ใช้ขู่พวกมันได้"

"เเละถ้าเรามีเงิน มีกำลังพล แล้วสร้างผลงานได้...อนาคตของเราก็จะมีทางเลือกที่ดีกว่า จะไปยึดติดกับกองกำลังพิเศษทำไม?"

"หลัวตงเฉวียน เจ้าติดตามข้ามานานเท่าไหร่แล้ว?"

หลัวตงเฉวียนโค้งศีรษะเล็กน้อย "ฤดูหนาวนี้ ก็ครบยี่สิบเอ็ดปีพอดีขอรับ"

เซียงถิงชุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ในเมืองผอหยางนี้ ข้าไว้ใจเจ้ามากที่สุด ข้าถึงได้บอกเรื่องนี้กับเจ้าคนเดียว หวังว่าเจ้าจะช่วยข้าอย่างเต็มที่ ถ้าสำเร็จเมื่อไหร่...ข้าไปถึงจุดไหน เจ้าก็จะไปถึงจุดนั้นด้วย"

"ท่านผู้พันวางใจได้" หลัวตงเฉวียนประสานมือคารวะ

"ข้าพร้อมพลีชีพเพื่อท่านผู้พันเสมอ!"

"ไปกันเถอะ ไปคุยกับพวกตาแก่นั่นกัน"

จากนั้น​ทั้งสองก็ขี่ม้าเข้าเมืองมุ่งตรงไปยังสำนักยุทธ์เทียนหยวน

…..

เเละ ณ เวลานี้ เหลียงจ่านก็มารอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูอยู่​เเล้ว

"ท่านพ่อและพวกผู้อาวุโสเตรียมอาหารและสุราไว้รอท่านผู้พันและท่านหลัวมานานแล้ว เชิญด้านในเลยขอรับ!"

หลังจากต้อนรับแขกเสร็จ เหลียงจ่านไม่ได้รีบเข้าไปข้างใน เขารอให้ศิษย์คนหนึ่งของสำนักยุทธ์มาถึงแล้วถามว่า

"เจอคนๆ นั้นหรือยัง?"

"เรียนคุณชาย ยังไม่พบขอรับ" ศิษย์คนนั้นตอบ

"พวกเรากลับไปตรวจสอบที่บ้านของศิษย์พี่ทุกคนในเมืองแล้วก็ไม่เจอ กลับไปที่บ้านเกิดที่หมู่บ้านเยียนเปียนก็ไม่เจอ สอบถามใครก็ไม่มีใครเห็นศิษย์พี่ฉินเฟิงเลยขอรับ"

"หายตัวไปงั้นเหรอ?" เหลียงจ่านเคาะพัดใส่ฝ่ามือ

"คงโดนไอ้เฉินในกองทัพฆ่าตายไปแล้วล่ะมั้ง"

"แล้ว...พวกเราจะทำยังไงดีขอรับคุณชาย?" ศิษย์คนนั้นสนิทกับฉินเฟิง เขาจึงรู้สึกไม่สบายใจค่อยสบายใจ

"จะทำยังไงได้? พวกเรามีหลักฐานอะไรล่ะ? ตายก็ตายสิ จะให้ข้าส่งดาบให้เจ้าไปบุกกองทัพเพื่อแก้แค้นหรือไง?" เหลียงจ่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ศิษย์คนนั้นเงียบไป

เหลียงจ่านแค่นหัวเราะในลำคอ ฉินเฟิงก็เป็นคนดีคนหนึ่ง เข้าสำนักยุทธ์มาหลายปี ขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์ และมีน้ำใจ

ตอนนั้นฉินเฟิงบังเอิญได้ยินบทสนทนาลับระหว่างเขากับพ่อ ด้วยความที่ไอ้หนุ่มนั่นเชื่อใจได้ มันไม่เคยปริปากพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง เขาจึงไว้ชีวิตมัน แถมยังรับมันเป็นศิษย์เเท้จริงอีกด้วย

เเต่สุดท้ายมันก็คิดสั้น หนีไปหาเรื่องตายซะเอง

เขาก็เตือนแล้ว ช่วยแล้ว…เเต่ก็นะ

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของฉินเฟิงสำหรับเขามันก็แค่เงินไม่กี่ตำลึงเท่านั้น

สำนักยุทธ์เทียนหยวนไม่ใช่ว่าจะไม่มีศิษย์เเท้จริงคนอื่น เขาไม่โง่พอที่จะเสี่ยงไปแก้แค้นให้มันหรอก

'เฉินซานซือนี่ยังน่าสนใจกว่า...'

'ฉินเฟิงก็ฝึกยุทธ์จนถึงระดับพลังปราณเเละเลือดแล้วนะ มันฆ่าได้ง่ายๆแบบนั้นเลยเหรอ?'

'คนแบบนี้...พอข้าจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว ต้องหาโอกาสไปทำความรู้จักให้ได้'

'เมื่อคืน...เป็นคืนที่พวกคนเถื่อนหนีออกจากเมืองพอดี...ช่างบังเอิญดีจริงๆมา

เหลียงจ่านหรี่ตาลง ขณะคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

………………………