บทที่​ 30 : เลื่อนตำแหน่ง!

บทที่​ 30 : เลื่อนตำแหน่ง!

ตอนนี้​เฉินซานซือเหงื่อไหลท่วมตัว

แม้กำลังจะหมดลง แต่ถ้ากัดฟันสู้ต่อ อีกสักพักก็น่าจะยังไหว

เเละนี่คงจะเป็นผลลัพธ์ของ "ความอดทน​อันน่าทึ่ง" ที่ผสานกับวิธีการหายใจเเบบเฮ่าหรานสินะ

อย่างไรก็ตาม ชัยชนะครั้งนี้ก็ไม่ง่ายเลย

เพราะยังไงเสีย ซูปินก็เป็นถึงนายทหารที่ฝึกยุทธมานานหลายปี มีพลังปราณและเลือดระดับสูงกว่าเขา

เเต่ถึงกระนั้น…การต่อสู้ครั้งนี้ก็ช่วยเขาได้มากทีเดียว

….

[วิทยายุทธ: ท่าหอกพื้นฐานสำหรับทหาร (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: (52/500)]

[ผลของวิชา: หอกอันรวดเร็ว ความอดทนอันน่าทึ่ง]

….

เขาได้สัมผัสกับผลของทักษะทั้งสองนี้ด้วยตัวเอง

คาดว่าถ้าเป็นคนอื่นในระดับเดียวกันมาประลอง ภายในระยะเจ็ดก้าว คงโดนเขาแทงตายก่อนจะชักดาบออกมาได้ทัน!

วิชาหอกของเขาไม่เพียงแต่จะรวดเร็วเท่านั้น แต่ร่างกาบเขายังทนทาน​มากอีกด้วย

…..

"ยอดเยี่ยม​มาก!"

เซียงถิงชุนที่อยู่บนแท่นสูงตะโกนออกมาด้วยความชื่นชม

เหล่าทหารที่ยืนดูอยู่ต่างก็ปรบมือเเละโห่ร้อง

"สุดยอด!" เสียงของจูถงดังที่สุด

นอกจากนี้​ยังมี​ซูเหวินไฉที่ยื่นคอออกมาดูอย่างตื่นเต้น

"ข้าเห็นว่าพี่เฉินมีราศีของผู้ยิ่งใหญ่ ในอนาคตต้องได้ดีแน่!"

"เเกจะไปรู้อะไร" จูถงด่า

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ฝึกมาสิบวันแล้วยังตั้งท่าไม่เป็นเลย ระวังจะโดนส่งไปซ่อมกำแพงเมืองเสียก่อนล่ะ!"

"....."

"พี่เฉิน…ท่านเก่งมาก!" ซ่งเอี๋ยนกล่าวด้วยความนับถือ

ส่วนซูปินนั้นรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

เขาแพ้เด็กใหม่ต่อหน้าคนเป็นร้อย, ชีวิตในกองทัพต่อไปคงไม่มีโอกาสก้าวหน้าแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น การประลองครั้งนี้ยังทำให้เขาขุ่นเคืองกับเฉินซานซืออีก

ก่อนหน้านี้เขาแสดงท่าทีไม่ดีใส่เฉินซานซือก็แล้วไป, แต่ครั้งนี้เขาเล่นอีกฝ่ายงานอย่างหนักหน่วง ไม่ได้ออมมือเลย”

“ถ้าเฉินซานซือผูกใจเจ็บ แล้ววันหนึ่งเฉินซานซือได้ขึ้นเป็นใหญ่ เขาคงไม่เหลือที่ยืนแน่”

"เจ้าชนะแล้ว"

ซูปินเก็บดาบแล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง

เฉินซานซือยังไม่ทันได้พูดอะไร

เซียงถิงชุนที่อยู่บนแท่นสูงที่พอใจกับผลการประลองมาก ก็ได้หันไปพูดกับขุนนางที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ก่อนหน้านี้หวังจื๋อบอกข้า ข้ายังไม่เชื่อ…แต่ตอนนี้เห็นแล้ว พวกเราเมืองผอหยางมีเมล็ดพันธุ์แห่งแม่ทัพจริงๆ ด้วย! ท่านปลัดอำเภอจาง ท่านเห็นด้วย​ใช่มั้ย?"

“เเน่นอน” ปลัดอำเภอจางที่ตรวจสอบทะเบียนทหารเรียบร้อยแล้วได้กล่าวออกมา

“ข้าจะกลับไปรายงานศาลาว่าการแม่ทัพเหลียงโจว และจะบันทึกคุณสมบัติการคัดเลือกทหารชั้นยอดของเฉินซานซือให้เรียบร้อย”

งานนี้จริงๆแล้วนายอำเภอควรจะเป็นคนทำ

แต่นายอำเภอเสียชีวิตไปแล้ว และนายอำเภอคนใหม่ก็ยังไม่ได้รับการแต่งตั้ง…พวกเขา​จึงต้องให้ปลัดอำเภอทำหน้าที่แทนไปก่อน

"อืม" เซียงถิงชุนพยักหน้า แล้วให้เฉินซานซือกลับไปก่อน, จากนั้นก็เริ่มทดสอบคนอื่นๆต่อ

"คนที่ฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จแล้วมีหนึ่งคน, เอาล่ะ…มีใครอีกบ้างที่ฝึกวิชาหอกได้ภายในสิบวัน?"

ในบรรดาทหารสามสิบแปดคน มีหกคนก้าวออกมา

เซียงถิงชุนจึงออกคำสั่งทันที​ว่า

"พวกเจ้าจับคู่กัน แล้วประลองให้ข้าดู"

"รับทราบ!"

ทั้งหกคนรับคำสั่ง

ไม่นานนัก การประลองก็เสร็จสิ้น เเละสามารถประเมินผลงานของแต่ละคนได้อย่างชัดเจน

"ซ่งเอี๋ยนไม่เลว อีกไม่กี่วันก็น่าจะฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จ" เซียงถิงชุนครุ่นคิด

"การคัดเลือกทหารชั้นยอดช่วงครึ่งปีหลังน่าจะไม่มีปัญหา"

"ส่วนเจ้านี่...จูถงใช่มั้ย? เจ้าก็ไม่เลว!"

"รุ่นนี้มีทหารฝีมือดีเจ็ดคน ถือว่ามากที่สุดในรอบหลายปีของเมืองผอหยางเลยทีเดียว"

"เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปก่อนได้"

"ส่วนคนที่เหลือ แสดงท่าฝึกพื้นฐานให้ข้าดู"

ทหารสามสิบสองคนเริ่มตั้งท่า, มีประมาณสิบห้าสิบหกคนที่ยังตั้งท่าไม่เป็น

ที่น่าตกใจที่สุดคือ ชายวัยกลางคนที่มีเคราแพะคนหนึ่ง ตั้งท่าไม่ได้แม้แต่ท่าเดียว!

เซียงถิงชุนขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ จนไม่อยากดูต่อ

"เอาล่ะ การทดสอบวันนี้จบลงเพียงเท่านี้"

"เฉินซานซือ!"

"ขอรับ!" เฉินซานซือขานรับ

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นสิบโท! นอกจากสิทธิประโยชน์ของสิบโทแล้ว ยังจะได้รับมอบหมายม้าศึกชั้นยอดอีกหนึ่งตัว!"

หลังจาก​พูด​จบ​ เซียงถิงชุนก็หันไปมองหวังจื๋อ

"หวังจื๋อ เจ้าเป็นคนพาเขามา ต่อไปเขาก็จะอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าด้วย…มีตำแหน่งว่างใช่มั้ย?"

"มีขอรับๆ" หวังจื๋อรีบตอบรับด้วยความดีใจ

"ว่างตั้งหลายตำแหน่งขอรับ"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เซียงถิงชุนจึงกล่าวต่อ

"ส่วนคนที่เหลือ ก็ส่งไปเติมเต็มตำแหน่งที่ว่างในแต่ละกองร้อย…ถ้าพวกเขา​ฝึกฝนจนบรรลุหรือสร้างผลงานในสนามรบ ก็ค่อยเลื่อนขั้นให้!"

หลังจากควบคุมการทดสอบเสร็จ เขาก็รีบจากไป…ทิ้งให้นายร้อยแต่ละคนจัดการเรื่องจุกจิกที่เหลือ

เเละนั่นก็เริ่มจากการแบ่งระดับทหาร จากนั้นจึงค่อยตัดสินใจว่าใครจะอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของใคร

ทุกปีเมื่อเจ้าหน้าที่มาคัดเลือกทหาร ก็เป็นช่วงเวลาที่ทางการจะมาตรวจสอบเรื่องทหารหนีทัพด้วยเช่นกัน​

ช่วงไม่กี่ปีมานี้การตรวจสอบเข้มงวดยิ่งขึ้น ปรากฏการณ์ทหารหนีทัพจึงลดลง แต่ก็ยังไม่หมดไปเสียทีเดียว

หนึ่งกองพัน ควรจะมีทหารประมาณ 1120 นาย

เมืองผอหยางรายงานจำนวนทหารไปประมาณหนึ่งพันนาย…แต่ความเป็นจริงมีแค่เก้าร้อยกว่านาย

นั่นหมายความว่า ยังมีตำแหน่งว่างเกือบร้อยตำแหน่ง

ในบรรดาทหารใหม่สามสิบกว่าคน ใครก็ตามที่ดูพอใช้ได้และสามารถผ่านการตรวจสอบได้ ก็จะถูกเลือกตัวไปเติมเต็มตำแหน่งที่ว่าง

เฉินซานซือเองก็มีลูกน้องไม่ครบเจ็ดคน

มีจูถงที่ร้องขอมาอยู่ด้วย มีคนบ้านเดียวกันสี่คน และมีนักโทษอีกสองคน

ในไม่ช้า ก็เหลือเพียงคนแก่ คนพิการ และคนป่วยอีกสองสามคนที่ไม่มีใครต้องการ

คนพวกนี้ ดูแล้วแย่กว่าขอทานข้างถนนเสียอีก

"แม้แต่ตั้งท่ายังทำไม่ได้? ส่งไปซ่อมกำแพงเมืองที่เมืองข้างๆซะ!"

"อย่า…อย่าเลยนายท่าน ข้าขอทำงานรับใช้ท่านก็ได้!"

"รับใช้? แม้แต่ม้า เเกยังไม่รู้จักให้อาหาร"

"ข้าสามารถ​เรียนรู้ได้!"

"เรียนรู้? ใครจะมีเวลามาสอนเเกให้เสียเวลาเปล่า ลากตัวไปได้แล้ว!"

ซูเหวินไฉเอง ก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่มีใครต้องการ

"พี่เฉิน!"

เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกพาตัวไป ซูเหวินไฉก็รีบวิ่งมาหาเฉินซานซือราวกับเห็นเส้นชีวิต เเล้วรีบกอดแขนเฉินซานซือไว้แน่น

"ให้ข้าอยู่กับพี่เถอะ ให้ข้าอยู่ด้วยเถอะ!"

"อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราเลย!" จูถงแสดงสีหน้ารังเกียจ

"ต่อไปออกรบ เเกทำอะไรไม่เป็น คงจะสร้างความลำบากให้พวกเราเท่านั้น​!"

"ใครบอกว่าข้าทำอะไรไม่เป็น?" ซูเหวินไฉกล่าวอย่างมั่นใจ

"พี่เฉิน ข้าซูเหวินไฉ เคยได้เรียนรู้อะไรๆต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ การจัดทัพ และการปกครอง ยกเว้นเรื่องที่อายุมากแล้วฝึกยุทธไม่ได้ ข้าทำได้ทุกอย่าง…รับรองว่ามีข้าพี่ไม่เสียหายเลย!"

"พูดมากน่า" นายร้อยหลิวส่งสายตาให้ทหารสองนายเข้ามาควบคุมตัวซูเหวินไฉออกไป

ในตอนนั้นเอง เฉินซานซือก็ก้าวออกมาโค้งคำนับแล้วพูดว่า

"ท่านนายร้อยหลิว ให้คนๆนี้อยู่กับข้าเถอะ"

"เจ้าแน่ใจ?" นายร้อยหลิวทำท่าทางไม่เข้าใจ

"ไม่กลัวเสียโควต้าไปเปล่าๆเหรอ? คิดให้ดีนะ"

เรื่องทหารหนีทัพไม่เกี่ยวกับเฉินซานซือที่พึ่งเข้ามาใหม่, นั่นหมายความว่าเขาไม่จำเป็นต้องเติมเต็มจำนวนคน ยิ่งลูกน้องเก่งก็ยิ่งดี

"เเน่ใจขอรับ" เฉินซานซือยืนยัน

"เดี๋ยวข้าจะให้เขาไปให้อาหารม้า"

"เอางั้นก็ได้" นายร้อยหลิวไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เเต่ถ้าเปลี่ยนใจก็บอกข้าได้ตลอด"

"เฮ้อ...พี่เฉินนี่ตาถึงจริงๆ!" ซูเหวินไฉถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่ไม่ต้องไปซ่อมกำแพงเมือง

"เขาใจดีเกินไปต่างหาก โดนเเกหลอกซะแล้ว!" จูถงบ่น

….

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าทหารก็ถูกแบ่งให้กับนายทหารต่างๆอย่างเรียบร้อย

เจ้าหน้าที่ดูแลคลังอาวุธยื่นกระดาษไม่กี่แผ่นให้เฉินซานซือ แล้วบอกว่าให้เขาเอาไปเบิกของได้

เเละในใบเบิก​ มีทั้งยาบำรุงเลือด อาวุธ และม้า

"ข้ายังติดค้างธนูของสิบโทซูอยู่นี่นา"

เฉินซานซือไม่ใช่คนเบี้ยวหนี้ แต่เขาหาตัวซูปินไม่เจอในกลุ่มคน

"ช่างเถอะ ไปดูม้าก่อนแล้วกัน"

….

ม้า

นั่นเป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ที่มีค่ามาก

ไม่ใช่สิบโททุกคนที่จะมีได้

ทั้งกองพันผอหยาง มีม้าไม่ถึงสามสิบตัว

"ท่านสิบโทเฉิน ม้าของท่านไม่ธรรมดานะ!" เจ้าหน้าที่คลังอาวุธกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ท่านผู้พันลงทุนลงแรงอย่างมากเพื่อนำม้าขาวชั้นยอดมาจากเมืองหลวง ตอนนี้​มีแค่สองตัวเท่านั้น เขาถึงกับยอมยกให้ท่านตัวหนึ่ง…แสดงว่าท่านผู้พันให้ความสำคัญกับท่านมาก ท่านสิบโทเฉิน อนาคตท่านไกลแน่นอน!"

จากนั้น​ เขาก็สั่งให้คนเลี้ยงม้าพาม้าออกมาจากคอก

ม้าตัวนี้มีขนสีขาวล้วน กล้ามเนื้อแข็งแรง รูปร่างสมส่วน ขนแผงคอปลิวไสวราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า

"ท่านสิบโทเฉิน ลองขี่ดูมั้ย? แต่ต้องระวังหน่อยนะ" เจ้าหน้าที่เตือน

"ม้าตัวนี้ มันค่อนข้างดุ"

"ข้าชอบแบบดุๆ" เฉินซานซือขึ้นขี่ม้าทันที

[ทักษะ: ขี่ม้า (ยังไม่เริ่มฝึก)]

[ความคืบหน้า: (0/100)]

[ผลของทักษะ: ยังไม่มี]

………………..