บทที่ 29 : การประลอง!

บทที่ 29 : การประลอง!

เมื่อเสียงแตรรวมพลดังขึ้น เหล่าทหารใหม่ก็ทยอยกันมารวมตัวที่ลานฝึกอย่างเป็นระเบียบ

ไม่นานนัก เซียงถิงชุนในชุดเกราะโซ่เหล็กพร้อมดาบที่เอวก็ปรากฏตัวขึ้น ตามมาด้วยขุนนางในชุดข้าราชการพลเรือน

เซียงถิงชุนมีสีหน้าเรียบเฉย เดินตรงไปยังแท่นสูง…เขามองกวาดไปทั่วเหล่าทหาร ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

“ใครที่ฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จแล้ว ก้าวออกมา!”

ในบรรดาทหารสามสิบแปดคน มีเพียงเฉินซานซือเท่านั้นที่ก้าวออกมาข้างหน้า

บนใบหน้าที่นิ่งเฉยของเซียงถิงชุนปรากฏแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะออกคำสั่งว่า

“เอาสิบโทคนหนึ่งออกมาประลองกับเขาให้ข้าดูหน่อย”

“ซูปิน ออกมา!” หวังจื๋อยกมือชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง

“ทำตามกฎนะ ใช้พลังปราณและเลือดในระดับเริ่มต้นเท่านั้น​…แต่สามารถใช้วิชายุทธอะไรก็ได้ตามใจชอบ ลองเชิงเฉินซานซือหน่อยแล้วกัน!”

ที่ขอบลานฝึก ซูปินที่ถูกเลือกให้มาประลองถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้าย​เขาก็ยังคงเดินออกมาอย่างมั่นคง​

เขามองเฉินซานซือด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ไอ้หนุ่มบ้านเดียวกันคนนี้โดดเด่นเป็นสง่าอย่างมาก

ตอนแรกก็เป็นที่หมายปองของนายร้อยหลายคน

ต่อมาก็ฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จภายในเวลาแค่หกวัน

เเค่…หกวัน!

ในอดีต​ ตัวเขาเองฝึกจนแทบขาดใจกว่าจะได้เป็นทหารราบ กว่าจะฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จได้ใช้เวลานานเท่าไหร่…เขาจำไม่ได้แล้ว!

เอาเป็นว่าเขาใช้เวลาหลายปีในค่ายทหาร กว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นสิบโทได้

ถ้าวันนี้ไอ้หนุ่มคนนี้ทำได้ดี คงได้เลื่อนขั้นเป็นสิบโทในทันที!

เเละอนาคตมันคงไปได้ไกลมากเเน่ๆ

แต่...วันแรกที่หมอนี่เข้ากรม เขากลับทำหน้าบึ้งตึงใส่

ยิ่งซวยไปกว่านั้นคือ ยังไม่รู้ว่าทำไมนายร้อยหวังถึงเลือกเขามาเป็นคนทดสอบอีก

“มัวอึ้ง​อยู่​ทำไม รีบเริ่มได้แล้ว” เซียงถิงชุนเร่งเร้า

“ใช้พลังปราณและเลือดระดับเดียวกันนี่แหละ เเล้วรีบเอาจริงสักที​ ข้าจะได้ดูว่าพวกเจ้าฝีมือพัฒนาขึ้นบ้างหรือเปล่า”

“เอาล่ะ ซูปิน” เสียงนายทหารคนอื่นๆ แซวขึ้น

“ได้ข่าวว่านายเป็นคนบ้านเดียวกัน อย่าออมมือให้เด็กใหม่ล่ะ”

“…”

เหล่าสิบโทและนายร้อยต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาได้ยินเรื่องของอัจฉริยะคนใหม่ในค่ายมานานแล้ว วันนี้คงได้เห็นฝีมือกันเสียที

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ ซูปินก็เริ่มรวบรวมพลังปราณและเลือดตามที่กฎกำหนด

ระดับของพลังปราณและเลือดนั้นสามารถควบคุมได้ ระดับเริ่มต้น คือหนึ่งสาย ระดับเชี่ยวชาญ คือสองสาย ระดับความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​ คือกระจายไปทั่วร่างกาย

การรักษาระดับพลังปราณและเลือดไว้ที่หนึ่งสาย ก็เท่ากับกดระดับเอาไว้ที่ระดับเริ่มต้น

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, วิชาดาบที่ฝึกฝนมานานหลายปีนั้นยากที่จะควบคุม…ในทางทฤษฎีแล้ว เขาย่อมได้เปรียบในการต่อสู้นี้อย่างแน่นอน

ถึงอย่างนั้น ซูปินก็ยังรู้สึกกดดันเล็กน้อย

ท่านผู้พันมาดูด้วยตัวเอง แถมยังพูดแบบนั้นออกมาอีก…นั่นหมายความว่า ถ้าเขาแพ้เด็กใหม่ต่อหน้าทุกคน อนาคตของเขาก็คงจบสิ้น

ในทางกลับกัน ถ้าเขาแสดงฝีมือที่น่าประทับใจจนท่านผู้พันสนใจขึ้นมา​ล่ะก็

ความฝันตั้งแต่เด็กของเขาก็คือการสร้างชื่อเสียงในสนามรบ แต่น่าเสียดายที่เขาเกิดในเมืองผอหยาง แม้แต่โอกาสฆ่าศัตรูสักคนก็ยังไม่มี

ไม่มีทรัพยากรฝึกฝน ติดอยู่ที่ระดับฝึกฝนเลือดมานานหลายปี แทบจะมองไม่เห็นความหวังที่จะก้าวหน้า

แต่วันนี้นี่เเหละ ​ที่จะเป็นโอกาสของเขา

ทุกคนต่างก็ต้องดิ้นรนเพื่ออนาคตของตัวเอง เขาไม่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยคนอื่นหรอก

ดังนั้น เขาไม่มีทางออมมือให้เด็กนี่แน่

หวังว่าน้องชายที่พ่อแนะนำมาจะไม่โทษเขาที่โหดร้าย​นะ

"ซานซือ ถ้าข้าทำเจ้าบาดเจ็บก็อย่าว่ากันล่ะ" ซูปินชักดาบออกมา ดาบยาวสามเชียะของเขาส่องประกายวาววับภายใต้แสงแดด

"เชิญเลยครับ ท่านสิบโทซู" เฉินซานซือถือหอกด้วยท่าทีพร้อมรับมือ

ตั้งแต่เริ่มฝึกยุทธ เขายังไม่เคยประลองกับใครอย่างจริงจังเลย

ดังนั้น​ นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ทดสอบฝีมือของตัวเอง

"เอาล่ะ! รับดาบ!"

หลังจาก​พูด​จบ​ ซูปินก็พุ่งเข้าใส่ทันที

เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ลากดาบไปตามพื้น ดวงตาคมกริบราวกับหมาป่า, เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงข้างกายเฉินซานซือ เเล้วฟาดดาบลงมาอย่างรวดเร็ว

เเต่ในขณะเดียวกันนั้น แสงวาววับก็ปรากฏขึ้น

เเละเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา​ แสงนั้นก็กลายเป็นปลายหอกที่ขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของซูปิน

หอกออกทีหลัง แต่มาถึงก่อน

ดาบสั้น เเต่หอกยาว…นี่แหละ​คือวิถีของอาวุธยาว!

"หอกเร็วมาก!" ซูปินไม่กล้าบุกต่อ

ถ้าก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเดียว ดาบของเขา​ยังไม่ทันฟันโดนอีกฝ่าย ตัวเขาเองก็คงจะโดนแทงเป็นรูเสียก่อน!

เขารีบหยุดเท้า เปลี่ยน​จังหวะ​หวังจะใช้ดาบฟันด้ามหอกที่ทำจากไม้ขาวให้ขาดสะบั้น​

แต่เฉินซานซือไม่ยอมให้เขามีโอกาสนั้น รีบดึงหอกกลับเล็กน้อย เกร็งช่วงเอวและขา รวบรวมพลังปราณและเลือดไปที่แขนขวา ใช้ท่า "รับและคว้า" ปะทะปลายดาบด้วยปลายหอก

"แคร้ง!"

เสียงกระทบกันของอาวุธดังก้อง

ดาบสั่นระริก…เเต่หอกก็สั่นไม่แพ้กัน

จากนั้น​ ทั้งสองต่างถอยหลังไปหลายก้าว

สำหรับอาวุธยาว การรักษาระยะห่างคือข้อได้เปรียบ!

ซูปินพึ่งจะตั้งหลักได้ หอกเหล็กก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

ซูปินจำเป็นต้องใช้ดาบปัดป้องหอก, โชคดีที่ฝึกฝนมานานหลายปี การรับแรงกระแทกนี้จึงทำได้อย่างสบายๆ

อย่างไร​ก็ตาม​ วิชาหอกขั้นพื้นฐาน ใครๆก็เคยฝึกกันมาทั้งนั้น

เเต่ทำไมเขาถึงสัมผัส​ได้ว่าหอกของเฉินซานซือเร็วและรุนแรงมากขนาดนี้?

ส่วนพลังปราณและเลือด...

ถึงจะเป็นพลังปราณและเลือดระดับเดียวกัน แต่เขาก็บ่มเพาะมานานหลายปี ย่อมน่าจะแข็งแกร่งกว่าพอสมควร​

แต่จากการปะทะกันเมื่อครู่นี้ เขากลับไม่ได้เปรียบในด้านพลังเลย, ทำได้​แค่อาศัยประสบการณ์จากวิชาดาบที่เหนือกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

มันแปลกมากจริงๆ!

……

ณ เวลานี้​ซูปินเริ่มรู้สึกเสียหน้า

นอกจากนี้​ เขายังกังวลว่าเขาจะเสียภาพพจน์ในสายตาท่านผู้พัน

วิชาดาบของเขาจึงรุนแรงและโหดเหี้ยมยิ่งขึ้นทุกขณะ เล็งไปที่จุดสำคัญ หวังจะใช้การบีบบังคับแบบนี้ทำให้เฉินซานซือใช้พลังปราณและเลือดจนเเห้งเหือด

"เช้ง…เช้ง!"

เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้นไม่หยุด เเรงปะทะทำให้ลานฝึกถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีเหลือง

เฉินซานซือถอยหลังอย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาข้อได้เปรียบของอาวุธยาว

"เวรเอ๊ย" หวังจื๋อสบถออกมาอย่างอดไม่ได้

เขารู้ว่าซูปินเป็นคนแนะนำเฉินซานซือมาเข้ากรม เลยตั้งใจเรียกเขาออกมาเพื่อให้ออมมือ…แต่หมอนี่เล่นเอาจริงเลยนี่หว่า?

เดี๋ยวหลังจาก​นี้ ค่อยไปดูว่าจะจัดการกับเจ้าบ้าที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี่ยังไง

ส่วนอีกด้าน

ตอนนี้ เซียงถิงชุนกำลังหรี่ตาลงเล็กน้อย เเละมองดูการต่อสู้​ด้วยความสนใจ

"สู้ได้ดี!" เสียงเชียร์ของเหล่าทหารดังขึ้น

"แคร้ง!"

เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้นอีกครั้ง

เฉินซานซือเกือบโดนเล่นงาน ดีที่ในช่วงเวลาคับขันยังคงตั้งสติ ควงหอกเป็นวงดอกไม้ จึงสามารถผลักไสหมาป่าร้ายที่เกือบจะประชิดตัวออกไปได้เจ็ดก้าว

เเม้จะผ่านการปะทะไปหลายยก จนแขนของเฉิน​ซาน​ซือ​เริ่มชา ไหล่ก็ปวดร้าว ตัวและหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ…แต่พลังปราณและเลือดยังคงเหลือเฟือ

เขายังสามารถสู้ต่อไปได้

นานๆทีจะมีคนมาเป็นคู่ซ้อมให้ เขาต้องใช้โอกาสนี้ฝึกฝนวิชาหอกให้ชำนาญ

"ฮึ่มมม!"

ณ ขณะนี้…ซูปินฟาดฟันดาบไม่ยั้ง ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

ผ่านไปแปดยกแล้ว เขายังไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้!

เเละไหนๆก็ขุ่นเคืองกันแล้ว ก็เอาให้สุดไปเลย

ยังไงก็ห้ามให้ตัวเองกลายเป็นไอ้ขยะในสายตาท่านผู้พันเด็ดขาด!

เขาไม่ยั้งมืออีกต่อไป​ ฟาดฟันดาบจนเสียงแหวกอากาศดังสนั่น เหมือนหมาป่าดุร้ายที่พยายามกัดกินเหยื่อ

เขาตั้งใจจะใช้การปะทะโดยตรงเพื่อบั่นทอนกำลังของเฉินซานซือ และหาจังหวะโจมตี

แต่เมื่อเวลาผ่านไป…ซูปินเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดูเหมือนเด็กหนุ่มที่ถือหอกจะตั้งรับมาตลอด, แต่พลังปราณและเลือดของเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย!

ในขณะที่พลังปราณและเลือดของเขากำลังจะหมดลงอยู่รอมร่อ​เเล้ว

"เป็นไปได้ยังไง?!" ซูปินแสดงสีหน้าตกตะลึง​

ไม่…มันเป็นไปไม่ได้!

ไอ้หนุ่มนี่พึ่งจะฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จ ยังไงอีกสักสิบยกก็คงหมดแรงแล้ว!

เมื่อคิดดังนั้น เขาก็ยิ่งออกดาบอย่างบ้าคลั่ง

แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

ผ่านไปอีกสิบยก พลังปราณและเลือดของเขาแทบจะหมดลงแล้ว แต่เฉินซานซือก็ยังไม่แพ้!

ดูเหมือนไอ้หนุ่มนี่จะเหนื่อยหอบจนแทบจะล้มลง แต่เขาก็ยังสามารถยืนหยัดได้ในช่วงเวลาคับขัน ความอึดของเขานั้นน่ากลัวมากจริงๆ

"แคร้ง!"

พลังปราณและเลือดของซูปินใกล้จะหมดลง ทำให้ความเร็วและพลังลดลง

และในตอนนั้นเอง สถานการณ์ก็พลิกผัน!

เฉินซานซือเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นรุกเต็มตัว!

รับ คว้า แทง ทุกกระบวนท่าถูกใช้ออกมาอย่างแม่นยำและรุนแรง บวกกับพลังปราณและเลือด…การโจมตี​ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ ถ้าไม่ระวังก็คงหัวกระจุยในเสี้ยว​วินาที​

คราวนี้เป็นซูปินบ้างที่เหงื่อไหลท่วมตัว

พลังปราณและเลือดของเขาเหือดแห้งลงเรื่อยๆ มือที่จับดาบเริ่มเป็นตะคริว

เขาไม่คิดจะบุกต่อ หรืออาจจะไม่มีโอกาสบุกต่อแล้ว

ในสายตาของเขามีเพียงแสงวาววับของปลายหอกและพู่สีแดงที่โบกสะบัด

เป็นไปไม่ได้

เฉินซานซือพึ่งจะฝึกพลังปราณและเลือดสำเร็จ ทำไมถึงอึดได้ขนาดนี้?

มีหลายครั้งที่ซูปินเกือบจะระดมพลังปราณและเลือดที่เหลือ เพื่อใช้พลังระดับเชี่ยวชาญออกมา…แต่เขารู้ดีว่าในตอนนั้น​ตัวเองก็คงโดนตัดสิน​ให้แพ้ไปแล้ว

ห้าปี!

ฝึกยุทธมาห้าปี กลับสู้คนที่ฝึกแค่ครึ่งเดือนไม่ได้!

"แคร้ง!"

ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย ดาบในมือก็ถูกปัดกระเด็นไป ปลายหอกรูปสามเหลี่ยมที่แหลมคมจ่ออยู่ที่ลำคอของเขา

"ท่านสิบโทซู ขอบคุณ​ที่ออมมือ!"

………………..