บทที่ 27 : สมบัติของเซียน​

บทที่ 27 : สมบัติของเซียน​

“ใครวะ?!” ฉินเฟิงสะดุ้งสุดตัว

เขารีบพุ่งออกไปนอกบ้าน แต่กลับเห็นเพียงเงาดำแวบหายไปที่ปลายถนน

“กล้ามาก ที่มาหาข้าเเบบนี้!” ฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถไล่ตามเงาดำนั้นได้ทันเลย

“วิชาตัวเบา เเกใช้วิชาตัวเบาได้งั้นหรือ...เเกคือเฉินซานซือใช่ไหม?!”

ฉินเฟิงพยายามอย่างสุดชีวิต​ เพื่อไล่ตามเงาดำนั้น

ทั้งสองวิ่งไล่ตามกันไป คนหนึ่งนำหน้า อีกคนหนึ่งตามหลัง

ออกจากหมู่บ้านเหยียนเปียน เเล้วมุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาหู่โถว

จนกระทั่งมาถึงเนินเขาชั้นสอง, เงาดำนั้นก็แวบหายเข้าไปในป่าทึบอีกครั้ง ราวกับหายตัวไปได้อย่างไร้ร่องรอย

“ชิ้งงงง!”

เมื่อสัมผัส​ได้​ถึง​อันตราย ฉินเฟิงก็ชักดาบออกมา

เขาถือดาบด้วยมือเดียวแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าทึบอย่างระมัดระวัง

…..

ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้เมฆ พระจันทร์สว่างและมีดาวประปราย

แสงจันทร์สีขาวซีดสาดส่องลงมายังพื้นดิน ถูกกิ่งไม้หนาทึบบดบัง จนกลายเป็นแสงและเงาที่กระจัดกระจาย

ทุกย่างก้าวของฉินเฟิง จะมีเสียงกรอบแกรบดังมาจากพุ่มไม้โดยรอบ ไม่รู้ว่าเป็นเสียงแมลง สัตว์เลื้อยคลาน หรือสัตว์ร้าย หรือมีใครบางคนกำลังซุ่มดูเขาอยู่

เขาโกรธจนฟันดาบไปข้างหน้า ตัดต้นไม้ลงเพื่อให้มองเห็นได้กว้างขึ้น…แต่ก็ยังไม่เห็นเงาดำที่ล่อเขาออกมา

“เเกเป็นใครกันแน่?”

“บอกว่าจะพาข้าไปพบพี่ชาย ข้าถามว่าพี่ชายข้าอยู่ไหน?!”

ในที่สุด เสียงลึกลับก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“หัวพี่ชายของเจ้าเกือบจะถูกเจ้าเหยียบจนแหลกแล้ว เจ้ายังกล้าถามข้าอีกหรือ?”

‘อะไรนะ?’

ฉินเฟิงตกใจ เเล้วรีบก้มลงมอง

ทันใดนั้น​ เขาก็เห็นกะโหลกศีรษะสีขาวซีดอยู่ในดินใต้เท้าของเขา

รอบๆกะโหลกศีรษะ มีเศษกระดูกและเศษผ้ากระจัดกระจายอยู่…จากร่องรอยบนเสื้อผ้า ดูเหมือนว่าจะถูกสัตว์ร้ายกัดกินไปนานมาก​แล้ว​

นี่มัน...เสื้อผ้าของฉินสง

“พี่ชาย!!!”

“ฟิ้ววว——” (เสียงหวีดหวิว)

“อั่คคคค”

ฉินเฟิงคำรามลั่น เเละหัวใจของเขาก็รู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาทันที

เเละตอนนี้​ ลูกธนูหมาป่าก็ได้พุ่งทะลุหัวใจของเขาจากด้านหลังออกมาด้านหน้า

ตุบ!

ฉินเฟิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ดาบแทงลงพื้นเพื่อพยุงตัวเอง

เขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะไม่ล้มลง, เเต่ตอนนี้เลือดของเขาไหลทะลักออกมาจากปากและจมูกของเขาราวกับน้ำพุ

เขาหมดแรง และไม่คิดจะต่อสู้อีกต่อไป

สุดท้าย เขาได้แต่มองดูซากศพของพี่ชายอย่างเหม่อลอย

แสงจันทร์ที่ราวกับเกลือ โรยลงมาที่พวกเขาทั้งสอง คนหนึ่งเป็นคน อีกคนหนึ่งเป็นวิญญาณ…เเต่พวกเขา​ก็คือพี่น้องที่รักกัน

…..

“เวรเอ๊ย!”

“ข้าเป็นคนใจดี เลยเห็นภาพแบบนี้ไม่ค่อยจะได้”

“ในเมื่อพวกเจ้าพี่น้องรักกันมากขนาดนี้ งั้นข้าจะให้พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกันเเล้วกัน!” เฉินซานซือเดินออกมาจากเงามืด

จากนั้น​ เขาก็ผสานพลังปราณและเลือดไปที่แขน หอกปลายบัวเหล็กพุ่งทะลุหัวใจของฉินเฟิงราวกับแทงทะลุกระดาษ…ทำให้เขาสิ้นใจตายทันที

ตั้งแต่ต้นจนจบ, ฉินเฟิงไม่ได้เห็นหน้าฆาตกรด้วยซ้ำ

นี่คือความน่ากลัวของอาวุธระยะไกล

หากหลบไม่ได้ รับไม่ไหว ก็แทบจะหมดสภาพในการต่อสู้ในทันที

เห็นได้ชัดว่าพลังปราณและเลือดระดับเชี่ยวชาญยังไม่เพียงพอ

เฉินซานซือค้นตัวศพ ก็พบเงินอีกสิบตำลึง

“รวยกว่าพี่ชายเจ้าอีกนะ!”

นอกจากนี้ ยังมีดาบอีกเล่มหนึ่ง

เฉินซานซือคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไม่เอาไป

ดาบนี้เป็นของสำนักยุทธเทียนหยวน มันมีลักษณะเด่นเกินไป เขาเอาไปขายไม่ได้

เเละเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเห็นบาดแผลจากลูกธนูและหอกบนศพของฉินเฟิง เขาจึงดึงลูกธนูเขี้ยวหมาป่าออกมาก่อน จากนั้นก็หยิบดาบขึ้นมาฟันศพไปมั่วๆสิบกว่าครั้ง จนแน่ใจว่าแผลที่เกิดขึ้นนั้นแยกไม่ออกว่าเกิดจากอาวุธชนิดใด ถึงจะพอใจ

“ในที่สุดก็เรียบร้อย”

จัดการเรื่องหนักใจเสร็จสิ้น เฉินซานซือรู้สึกโล่งใจอย่าง​มาก

เเถมตลอดการเดินทางครั้งนี้ ความก้าวหน้าในการฝึกฝนวิชาซ่อนตัวและธนูของเขาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

…

[ทักษะ: การยิงธนู (ระดับความสำเร็จ​เล็ก​น้อย)]

[ความคืบหน้า: (50/1000)]

…

[ทักษะ​การเเกะรอยตัวทะลุขีดจำกัดแล้ว!]​

[ทักษะการแกะรอย (ระดับ​ความสำเร็จ​เล็ก​น้อย​)]

[ความคืบหน้า: 0/1000]

[ผลของทักษะ: มองเห็นในความมืด, สายตาที่น่าอัศจรรย์​, ฝีเท้าเบาราวกับนกนางแอ่น, ปิดบังลมหายใจ​เเละซ่อนตัว]

….

ทักษะ​การเเกะรอยมีเพิ่มอีกสองผลลัพธ์​จากทักษะเดิม

ถึงแม้จะเป็นเวลากลางคืน เฉินซานซือก็สามารถมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวได้อย่างชัดเจนราวกับกลางวัน

ส่วนการปิดบังลมหายใจ​และการซ่อนตัวก็ตามชื่อเลย ไม่ต้องอธิบายมาก

ด้วยทักษะเหล่านี้ เฉินซานซือจะกลายเป็นมือสังหาร​ที่สามารถเคลื่อนไหว​ได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

“ได้เวลากลับแล้ว”

คืนนี้ในเมืองมีปฏิบัติการครั้งใหญ่ ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบถึงนอกเมืองหรือไม่

เฉิน​ซาน​ซือ​จึงไม่กล้าอยู่นาน รีบเดินทางกลับทางเดิมอย่างรวดเร็วภายใต้ความมืด

เเต่เมื่อผ่านหมู่บ้านซูเจีย เฉินซานซือก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวในป่า

เขาตื่นตัวทันที รีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วใช้ทักษะปิดบังลมหายใจ​ที่เพิ่งเรียนรู้

ในชั่วพริบตา เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้ แม้แต่นกที่เกาะอยู่บนต้นไม้ก็ยังสัมผัส​ถึง​เขาไม่ได้​

เเละทันใดนั้น​มันก็มีเสียงฝีเท้าโซเซดังมาจากในป่า ฟังดูเหมือนคนเมาที่เดินโซเซไปมา, ทุกๆสองสามก้าวก็ทำท่าจะล้มลงไปทับต้นไม้ใบหญ้า เเละส่งเสียงดัง “กรอบแกรบ”

ในที่สุด

ต้นตอของเสียงก็เข้ามาในสายตาของเฉินซานซือ

อย่างไร​ก็ตาม นี่ไม่ใช่คนเมา…แต่เป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

คนๆนั้นตัวไม่สูง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดจากบาดแผลซึ่งเกิดจากดาบมากกว่าสิบแผล

เเผลของเขาลึกจนเห็นกระดูก แม้กระทั่งอวัยวะภายในก็ยังมองเห็นได้

บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ เเต่กลับยังเดินได้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์เเล้ว

“มันมาจากไหนกัน?” เฉินซานซือมองดูการแต่งกายของชายคนนั้น สังเกตเห็นต่างหูและเคราที่ถักเป็นเปีย ซึ่งไม่ใช่ลักษณะของคนในยุคนี้

“คนเถื่อน?”

“มือสังหาร​คนนั้น?”

“คืนนี้ท่านผู้พันเซียงถิงชุนเองก็ประจำการอยู่ที่นี่พร้อมกับทหารสามร้อยนายและศิษย์สำนักยุทธอีกหลายร้อยคน เเต่ทำไมมันถึงหนีรอดออกมาได้?”

เขาไม่ได้ทำอะไร หากแต่เฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ

“อั้ค...” ชายคนเถื่อนไอออกมาเป็นเลือดสีดำ

เขาเดินโซเซไปมา แล้วล้มลงไปในพุ่มไม้ พยายามจะลุกขึ้นหลายครั้งแต่ก็ล้มลงไปอีก ดูเหมือนจะใกล้หมดลมหายใจเต็มที

จากนั้น​เฉิน​ซาน​ซือ​ก็เห็นเขาคลานไปบนพื้น ใช้มือที่เปื้อนเลือดขุดดินใต้ก้อนหินอย่างสั่นเทา

ใช้ความพยายามอย่างมาก จึงขุดหลุมเล็กๆได้, จากนั้นก็หยิบกล่องออกมาจากอกเสื้อ แล้วฝังลงไปในหลุมอย่างยากลำบาก

“กำลังซ่อนอะไรบางอย่าง?” เฉินซานซือมองดูอย่างตั้งใจ

หลังจากฝังของเสร็จ ชายคนเถื่อนก็หยิบเศษหญ้าและกิ่งไม้มาปิดบังร่องรอย

ตอนนี้ เขาแทบจะหายใจเข้าอย่างเดียว ใกล้จะตายแล้ว…แต่เขาก็ยังคงคลานต่อไป พยายามจะออกห่างจากที่ซ่อนของให้มาก​ที่สุด​

หลังจากคลานไปประมาณสิบกว่าเมตร ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ เเละหมดลมหายใจ

เฉินซานซือรออยู่บนต้นไม้อีกประมาณสิบนาที จนแน่ใจว่าชายคนนั้นตายแล้วจริงๆ ค่อยกระโดดลงมา ใช้หอกขุดดิน แล้วหยิบของที่ฝังอยู่ข้างในออกมา

“อะไรวะเนี่ย?” เฉินซานซือพลิกกล่องขนาดเท่าฝ่ามือไปมา แล้วพึมพำ​

ของที่ก่อนตายยังต้องใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อซ่อนไว้ แน่นอนว่าต้องมีค่ามาก

แต่คำถามคือ…มือสังหาร​จะพกสมบัติติดตัวมาทำภารกิจทำไม?

หรือว่า

เป้าหมายของคนเถื่อนคือการมาขโมยของสิ่งนี้ที่เมืองพั่วหยาง?

“ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง” เฉินซานซือส่ายหัว

มันมีบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล

ถ้ามาขโมยของ คนเถื่อนก็ไม่ควรจะอยู่นานขนาดนี้หลังจากฆ่านายอำเภอ​ แถมยังฆ่าเจ้าสำนักของสำนักยุทธหยุนเหออีก

อีกอย่าง…เมืองพั่วหยางเล็กๆจะไปมีสมบัติล้ำค่า​อะไร?

เเละก็เป็นไปได้ยากที่จะเป็นข้อมูลลับ

เรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ถึงจะเป็นข้อมูลลับก็คงใช้ไม่ได้แล้ว ยังจำเป็นต้องฝังไว้อีกเหรอ?

เรื่องทั้งหมดนี้มันแปลกตั้งแต่แรกแล้ว

ทั้งกองทัพ​และสำนักยุทธ​ก็ไม่เคยพูดถึงการตามหาสิ่งของ พูดแต่เรื่องการตามล่าตัวมือสังหาร​

“ข้างหน้า!”

“เร็วเข้า!”

“…”

ไม่ไกลนัก มันก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักแน่น เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกที่กำลังตามล่ามา

เฉินซานซือไม่สามารถเปิดเผยว่าตัวเองว่าออกมาข้างนอกตอนกลางคืนได้

เขาจึงรีบกลบหลุมแล้วใช้ก้อนหินทับไว้ ก่อนจะถือกล่องกลับขึ้นไปบนต้นไม้อีกครั้ง

คนที่ตามมาไม่ใช่ทหารจากกองทัพ​หรือกองกำลังรักษาการณ์…แต่เป็นคนของสำนักยุทธ และมีเพียงสามคนเท่านั้น​

ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง นำศิษย์เเท้จริ​งมาสองคน…ดูจากเสื้อผ้าแล้ว เป็นคนของสำนักยุทธตระกูล​จ้าว

คนที่นำมาก็คือเจ้าสำนัก จ้าวเปิน

“อาจารย์ มีแค่คนเดียว…และมันตายแล้ว!” พวกเขาพบศพของคนเถื่อน

สีหน้าของจ้าวเปินเปลี่ยนไป เขารีบวิ่งเข้ามาค้นตัวศพทันที​

“ของอยู่ไหน?!”

“ช่ายข้าค้นรอบๆเร็ว!”

“ครับ!” ศิษย์ทั้งสองชักดาบออกมา แล้วเริ่มค้นหาบริเวณใกล้เคียง

แน่นอนว่าสุดท้าพวกเขา​ก็ไม่พบอะไร

“อาจารย์ ไม่มีอะไรเลย ข้าคิดว่าน่าจะถูกคนอื่นๆเอาไปแล้ว”

“น่าเจ็บใจนัก! แค่นิดเดียวเองแท้ๆ!” จ้าวเปินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธอยู่พักใหญ่ ก่อนจะระงับอารมณ์ลงได้

“พวกเจ้าไม่ได้ปล่อยข่าวออกไปใช่ไหม?”

“อาจารย์วางใจ นอกจากเจ้าสำนักของสามสำนักยุทธใหญ่แล้ว มีเพียงศิษย์เเท้​จรงไม่กี่คนและท่านผู้พันเซียงที่รู้ว่าพวกเรากำลังตามหาสมบัติของเซียน”

“ศิษย์ทั่วไปและทหารของกองกำลังรักษาการณ์คนอื่นๆ คิดว่าพวกเรากำลังตามล่าตัวมือสังหาร​”

“ดีแล้ว” จ้าวเปินเอ่ยเตือน

“เรื่องนี้เกี่ยวกับแผนการใหญ่ในรอบร้อยปีของพวกเรา หากข่าวรั่วไหลออกไป ผลที่ตามมาจะยากจะรับมือ…หากมีคนนอกรู้เรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ยังไงก็ต้องฆ่าปิดปาก!”

“เอาศพของคนเถื่อนกลับไปผ่าดูด้วย เผื่อว่าของจะอยู่ในท้องของมัน!”

“ครับ!”

“…”

…….

เฉิน​ซาน​ซือ​มองดูคนกลุ่มนั้นเดินจากไป

เขาใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจข้อมูลจากบทสนทนา

สมบัติของเซียน?

พวกเขากำลังตามหาสมบัติของเซียน?

ท่านผู้พันเซียงถิงชุนก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย?

และยังบอกว่าถ้าคนนอกรู้เรื่องนี้แม้แต่นิดเดียวก็ต้องฆ่าปิดปาก ต้องโหดเหี้ยมขนาดนี้เชียว?

เฉินซานซือพลิกกล่องในมือไปมา

“ถ้าเป็นแบบนี้ ยิ่งไม่มีทางให้ใครรู้ว่าข้าแตะต้องของสิ่งนี้”

“ทำได้อย่างเดียวคือ...”

“มันต้องเป็นของข้า!”

………………….