บทที่ 16 : ธนูสองศิลา!
บทที่ 16 : ธนูสองศิลา!
บทที่ 16 : ธนูสองศิลา!
"ธนู?"
ซูบินขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนนี้เขากำลังจะกลับบ้านไปกินข้าวที่บ้าน
เขานั้นไม่ได้อยู่กับพ่อ แต่อยู่ในค่ายทหารใกล้ๆกับกองกำลังรักษาการณ์ชายแดน…เเถมมีภรรยาอยู่ที่บ้านด้วย
"ตามข้ามา" ซูบินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์
ทั้งสองคนมาถึงคลังอาวุธของกองกำลังรักษาการณ์ชายแดน หลังจากแจ้งความประสงค์กับเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลแล้ว…พวกเขาก็เดินเข้าไปในโกดังเก็บธนูและลูกธนู
…..
"เจ้าจะเอาไปล่าสัตว์สินะ" ซูบินกล่าว
"ตามกฎแล้ว ก่อนที่จะได้รับมอบหมายหน้าที่อย่างเป็นทางการ ทหารใหม่จะไม่สามารถพกพาอาวุธได้ แต่บังเอิญธนูของข้ายังว่างอยู่ เจ้าเอาไปใช้ก่อนก็ได้"
"อ้อ ข้าค่อนข้างยุ่งมาก ต่อไปถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ ก็ไปติดต่อหัวหน้าของเจ้าเองก็แล้วกัน"
คำพูดนี้หมายความว่าเขาช่วยเรื่องธนูให้แล้ว อย่ามารบกวนเขาอีก
"ขอรับ ซานซือจะจำความช่วยเหลือของจ่าซูไว้" เฉินซานซือก็ไม่ใช่คนชอบรบกวนคนอื่น
แต่เพื่อพัฒนาฝีมือ เขาจึงต้องหน้าด้านมาขอความช่วยเหลือแบบนี้
เมื่อเจ้าหน้าที่ไขกุญแจแล้วเปิดประตูโกดัง ซูบินก็บอกให้เฉินซานซือเข้าไปเลือกเอง ก่อนจะเดินจากไป
ณ เวลานี้…บนผนังไม้ของโกดัง มีธนูแขวนเรียงรายเต็มไปหมด
ธนูมาตรฐานของกองทัพต้าเซิ่งส่วนใหญ่มีสองประเภท
ธนูสั้นและธนูปลายโค้งยาว ธนูปลายโค้งยาวยังถูกเรียกว่าธนูไคหยวน
มีแรงดึงตั้งแต่สี่เเรงไปจนถึงสองศิลา (2 ศิลา = 300 กก.)
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลโกดังก็กล่าวถามทันที
"เจ้าดึงธนูน้ำหนักเท่าไหร่ได้ ก็เลือกอันนั้น แล้วจะให้ลูกธนูยี่สิบดอกกับกระบอกใส่ลูกธนูไปด้วย แต่อาวุธที่หนักที่สุดในโกดังนี้ก็คือธนูสองศิลา…ถ้าหนักกว่านี้ มีแต่พวกนายทหารเท่านั้นที่จะใช้ ต้องไปสั่งทำพิเศษที่โรงตีเหล็กของกองทัพ"
เเต่เมื่อเขาเห็นเฉินซานซือหยิบธนูหนักอันหนึ่งออกมาจากมุมสุด เขาจึงรีบพูดทันที
"เฮ้ยๆ เจ้าจะทำอะไรน่ะ นั่นมันธนูสองศิลา หนักที่สุดแล้วนะ"
"ข้าก็อยากได้ธนูสองศิลานี่แหละขอรับ"
ในเเผงค่าสถานะของเฉินซานซือ มันระบุว่าเขาสามารถดึงธนูหนึ่งศิลาได้อย่างง่ายดาย…เเละไม่ได้หมายความว่าดึงได้แค่นั้น
การที่ดึงได้อย่างง่ายดาย หมายความว่าเขามีแรงมากกว่านั้น
เขาจึงคาดเดาว่าเขาน่าจะสามารถดึงธนูสองศิลาได้ ถึงจะค่อนข้างหนักมือก็เถอะ
แต่เมื่อคิดว่าหลังจากฝึกวิทยายุทธแล้ว…พละกำลังก็น่าจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้น เขาก็ควรจะเลือกธนูที่หนักไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องเปลี่ยนบ่อยๆ
"สองศิลา?"
เจ้าหน้าที่มองเสื้อผ้าของเฉินซานซือตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่นายทหาร
"อย่าเล่นพิเรนทร์น่า! ข้าเตือนไว้ก่อนนะ ข้างนอกมีสนามยิงธนู ต้องยิงเข้าเป้าจากระยะหกสิบก้าวถึงจะเอาธนูจากที่นี่กลับไปได้"
"ไม่มีปัญหาขอรับ"
เฉินซานซือไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินตรงไปที่สนามยิงธนูข้างนอกโกดังทันที
เขาหยิบธนูขึ้นมาถือ พิจารณาดูอย่างละเอียดพลางทำความคุ้นเคยกับสัมผัส
ธนูนี้เป็นธนูยาวที่หนักที่สุด ทำจากไม้ไผ่สีม่วงคุณภาพพิเศษ ส่วนปลายทำจากไม้มัลเบอร์รี่ ส่วนโค้งทำจากเขาสัตว์และไม้เนื้อแข็ง โครงสร้างซับซ้อนกว่าธนูแบบโค้งทั่วไปมาก
เขายกธนูขึ้นเล็ง พบว่าหลังจากฝึกท่ายืนมาสองวัน พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผลของการฝึกวิทยายุทธมันเร็วขนาดนี้เชียว? มิน่าล่ะถึงใช้พลังงานเยอะขนาดนั้น
ธนูสองศิลาก็คือสามร้อยกิโลกรัม
เฉินซานซือกัดฟัน ใช้กล้ามเนื้อหลังและแขนออกแรงเต็มที่ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ใส่ลูกธนู แล้วค่อยๆ ดึงสายธนู
"หวือออ"
เสียงต่ำดังขึ้น
ธนูเหมือนสายฟ้า ลูกธนูเหมือนฟ้าผ่า!
"ปัง!"
ในชั่วพริบตา ลูกธนูก็พุ่งเข้าเป้า
เสียงของมันดังสนั่น เจาะทะลุเป้าหนา ก่อนจะตกลงบนพื้นห่างออกไป
"เข้ากลางเป้า?!" เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามาในสนามยิงธนู มองรูบนเป้าด้วยความตกตะลึง
"เจ็ดสิบก้าว ธนูสองศิลา…เเถมยิงเข้ากลางเป้า?!"
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซานซือลองใช้ธนูหนัก ตัวเขาเองก็ตกใจกับพลังทำลายของมันเช่นกัน
ถ้าใช้ยิงคน ต่อให้ใส่ชุดเกราะธรรมดาก็คงกันไว้ไม่อยู่!
"เจ้าเป็นทหารใหม่ ที่เพิ่งเริ่มฝึกวิทยายุทธจริงๆหรือ?" เจ้าหน้าที่รีบไปเก็บลูกธนูแล้ววิ่งกลับมา
"ยังไม่ได้ฝึกเลือดด้วยซ้ำ แต่ดึงธนูสองศิลาได้ ซูบินมีคนรู้จักเก่งกาจแบบนี้ด้วยเหรอ?"
"ข้าเอาไปได้รึยังขอรับ?" เฉินซานซือเอ่ยถามอีกครั้ง
"ได้ๆ" เจ้าหน้าที่พยักหน้ารัวๆ
"มานี่ๆ ข้าจะให้ลูกธนูอีกยี่สิบดอก บอกไว้ก่อนนะ ถ้าทำเสียหายในยามสงบต้องชดใช้นะ ลูกธนูลูกละห้าสิบเหรียญทองแดง ใช้ให้ประหยัดล่ะ"
ธนูหนัก ก็ต้องใช้ลูกธนูหนัก ราคาจึงแพงกว่าลูกธนูธรรมดามาก
เเต่มันก็คุ้มค่ามาก, เพราะเฉินซานซือรู้สึกได้ถึงความก้าวหน้าของทักษะตั้งแต่ที่ยิงธนูออกไป
……
[ทักษะ: การยิงธนู (เชี่ยวชาญ)]
[ความคืบหน้า: (230/500)]
[ผลของทักษะ: ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น, เป็นนักธนูโดยธรรมชาติ, สามารถใช้ธนูศิลาได้อย่างคล่องแคล่ว, ในระยะเจ็ดสิบก้าว สามารถยิงธนูสามดอกภายในเวลาสะบัดนิ้วหนึ่งครั้งเเละไม่พลาดเป้า]
…..
เมื่อรวมกับช่วงที่ล่าสัตว์มาหลายวัน ความคืบหน้าเกือบครึ่งแล้ว
ถ้ามีธนูหนัก คงอีกไม่นานก็น่าจะเลื่อนขั้นไปสู่ระดับต่อไป
"หิวจัง!" เฉินซานซือใช้พลังงานไปเยอะมาก ขนมแป้งทอดไส้เนื้อชิ้นเดียวไม่อิ่มแน่ๆ เขาจึงรีบแบกธนูกลับบ้านทันที
กองกำลังรักษาการณ์ชายแดนมีวินัยหล่ะหลวม, บวกกับที่เหล่าทหารอาศัยอยู่ในหมู่บ้านใกล้ๆ หลังจากรายงานตัวเสร็จแล้วก็สามารถกลับบ้านได้ตลอดเวลา
ยิ่งเฉินซานซือยังไม่ได้รับมอบหมายหน้าที่ ก็ยิ่งไม่มีใครสนใจ
……
เมื่อใกล้ถึงหมู่บ้านเยียนเปียน
ชุดเกราะสีน้ำเงินและหมวกสีแดงของเขาก็ดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านทันที
"ข้าว่าแล้วทำไมสองวันมานี้ไม่เห็นเจ้า ที่แท้ก็ไปเป็นทหารนี่เอง"
"ว่าไป ไอ้หนูซานซือ ใส่ชุดนี้แล้วดูเท่เหมือนกันนะ"
"ก็เท่อยู่หรอก แต่ข้าว่าคงอยู่ได้ไม่นานหรอก"
"ไอ้หัวหอกไล แกนี่มันปากเสียจริงๆ!"
"เหอะ พวกแกไม่เชื่อก็แล้วกัน รอดูก็แล้วกัน!"
"...."
เฉินซานซือหยุดเดิน แล้วเข้าไปหาชายวัยกลางคนหัวล้านที่เป็นขี้กลาก
"ลุงไล ลุงหมายความว่ายังไง?"
ลุงไลมองซ้ายมองขวา ก่อนจะพูดเบาๆ "ข้าได้ยินเอ่อร์โก่วกับคนอื่นๆพูดกันว่า น้องชายของฉินสงกำลังจะฆ่าเจ้าน่ะ"
"ฉินเฟิง?" ในที่สุดก็มาหาเขาถึงที่สินะ
เฉินซานซือไม่แปลกใจเลยสักนิด และก็ไม่กลัวด้วย
เขามีสถานะเป็นทหาร ถ้าอีกฝ่ายไม่มีหลักฐาน คงไม่กล้าทำร้ายเขากลางวันแสกๆแน่
ยิ่งตอนนี้มีสงครามอีก
ยามสงบกับยามศึก สถานะของทหารต่างกันโดยสิ้นเชิง
ทำร้ายทหารโดยไม่มีเหตุผล ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับราชสำนัก
ฉินเฟิงก็ไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร ไม่งั้นพี่ชายของมันคงไม่ต้องดิ้นรนหาเงินส่งมันไปฝึกวิทยายุทธหรอก อย่างมากก็แค่เล่นสกปรกข้างหลังเท่านั้น
"ขอบคุณที่เตือนนะ ลุงไล"
หลังจากพูดจบ เฉินซานซือก็เดินเข้าหมู่บ้านไป
ทันทีที่เข้าหมู่บ้าน เขาก็เห็นลูกน้องของฉินสงวิ่งแจ้นไปรายงานทันที
.…..
"ลูกพี่!"
"เฉินซานซือกลับหมู่บ้านแล้ว แต่ว่า..."
ณ สำนักยุทธเทียนหยวน…ฉินเฟิงเก็บดาบเเล้วหันไปถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"แต่อะไร?"
"มันใส่ชุดทหาร" ลูกน้องรายงาน
"ข้าแอบไปถามมา สองวันมานี้มันไปเกณฑ์ทหาร ถ้ามันใส่ชุดนั้นอยู่ พวกเราคงลงมือตรงๆไม่ได้"
“…...”
ฉินเฟิงหลับตา สูดหายใจลึกๆเพื่อระงับความโกรธ
จากที่เขาสืบมา นายพรานแซ่เฉินคนนี้เป็นคนเดียวที่มีความสามารถและมีแนวโน้มว่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ชายของเขาหายตัวไป
เขาตั้งใจจะจับมันมาตัดแขนข้างหนึ่งเพื่อเค้นถามที่อยู่ของพี่ชาย แต่ไม่คิดว่า...
"ไม่นึกเลยว่ามันจะไปเป็นทหาร"
ตอนนี้ราชวงศ์ต้าเซิ่งวุ่นวายกับสงคราม เขาเป็นแค่ศิษย์สำนักยุทธ การจะไปฆ่าทหารกลางถนนก็เท่ากับหาเรื่องตาย
"ไม่ได้ ห้ามให้มันฝึกวิทยายุทธเด็ดขาด!"
ทันใดนั้นฉินเฟิงก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
"ไอ้หมอนี่เมื่อก่อนเป็นบัณฑิตที่ไม่เคยจับอาวุธ แต่พอจับธนูได้ก็ทำมาหากินได้เลย แสดงว่าร่างกายของมันไม่ธรรมดา”
“ถ้าให้มันได้เป็นทหาร อีกหน่อยคงจะเก่งขึ้น เเละข้าก็จะยิ่งลำบาก”
“ไม่ได้ ต้องอย่าให้มันได้ดิบได้ดีเด็ดขาด!”
…………………………