บทที่ 11 : ความสงบสุขคือความเพ้อฝัน!

บทที่ 11 : ความสงบสุขคือความเพ้อฝัน!

“ข้าจะถามพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย! ภาษีเนี่ย จะจ่ายหรือไม่จ่าย?!”

เจ้าหน้าที่เก็บภาษีหรี่ตาลง มองครอบครัวสามคนตรงหน้าด้วยสีหน้าหงุดหงิด

เด็กน้อยจางชุ่นยืดอก เเล้วพูดอย่างมั่นใจ

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ภาษีฤดูใบไม้ร่วงที่บ้านข้าจ่ายไปตั้งแต่สิบวันก่อนแล้ว!"

เจ้าหน้าที่เก็บภาษีชูสมุดบัญชีในมือขึ้นมา เเล้วสบถเสียงดังทันที​

"จ่ายแล้วเหรอ? เเล้วทำไมบนนี้ไม่มีชื่อบ้านเจ้าล่ะ?"

"เป็นไปไม่ได้!" จางชุ่นโพล่งขึ้นเสียง

"ข้าเห็นท่านเขียนกับตา! ท่านจะมาเก็บภาษีบ้านข้าซ้ำสองครั้งไม่ได้นะ!"

"ปากดีนักนะ!" เจ้าหน้าที่เก็บภาษีฟาดแส้ลงบนตัวของเด็กหนุ่มจนล้มลงไปกองกับพื้น

"เเล้วทำไมข้าถึงไม่ไปเก็บซ้ำบ้านอื่น มาเก็บบ้านเจ้าที่เดียวทำไมล่ะ?!"

ด้วยพลังของเเส้ ใบหน้าของจางชุ่นได้มีรอยแผลเหวอะหวะปรากฏขึ้นทันที

เขากัดฟันแน่น เตรียมจะเถียงต่อ แต่ป้าหลี่รีบเข้ามาขวางไว้ เเล้วส่งยิ้มแหยๆให้เจ้าหน้าที่

"ชุ่นเอ๋ย หยุดพูดเถอะลูก ถ้าท่านผู้ยิ่งใหญ่บอกว่ายังไม่ได้จ่าย ก็แปลว่ายังไม่ได้จ่าย"

เด็กคนนี้ยังเด็กเกินไป เขาไม่เข้าใจความน่ากลัวของเจ้าหน้าที่เก็บภาษีหรอก

มีคำกล่าวว่า "ไม่กลัวขุนนาง กลัวแต่คนคุม" ถึงแม้เจ้าหน้าที่เก็บภาษีจะเป็นแค่ข้าราชการชั้นผู้น้อย แต่บางครั้งก็ยังน่ากลัวยิ่งกว่านายอำเภอเสียอีก!

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่รอสักครู่ ข้าจะเข้าไปเอาเงินมาจ่ายให้ครบ!" ป้าหลี่ไม่รู้ว่าตนไปทำอะไรให้เจ้าหน้าที่ไม่พอใจ เเต่นางต้องเอาตัวรอดจากสถานการณ์​ตรงนี้ไปก่อน

นางรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

เเต่ไม่นานนัก ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากในบ้าน

"เงิน... เงินหายไปไหนหมด!"

เงินเก็บทั้งหมดสิบสามตำลึงที่ซ่อนไว้ใต้โอ่งน้ำ หายวับไปกับตา!

ลุงจางที่ขาพิการได้ยินเสียงก็รีบเดินโซซัดโซเซเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นที่ซ่อนเงินว่างเปล่า เขาก็นั่งลงล้มไปกับพื้น

"โจร... มีโจร!"

เจ้าหน้าที่เก็บภาษีหมดความอดทน ฟาดแส้ลงบนหลังของลุงจางสองครั้ง

"แกจะมาล้อเล่นกับพวกข้ารึไง?!"

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่!" ลุงจางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

"เงินของข้าอยู่ที่นี่จริงๆ มีตั้งสิบสามตำลึง สิบสามตำลึงเชียวนะขอรับ!"

เจ้าหน้าที่เก็บภาษีแค่นเสียงเยาะ "หึ…ข้าก็บอกได้ว่าที่บ้านข้ามีทองคำตั้งสามพันตำลึง! ถ้าไม่มีเงินก็ยอมรับความผิดซะ!"

"พ่อ!"

เมื่อเห็นพ่อถูกตี จางชุ่นก็รีบพุ่งเข้าไปหาด้วยความร้อนใจ แต่ก็ถูกแส้ฟาดจนล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด

เขานอนคว่ำหน้ากับพื้น ถึงตอนนี้​ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของชายสองคนในชุดขาวที่อยู่ในกลุ่มคนที่มามุงดู เขาก็ถึงบางอ้อ

"พวกแก... เป็นพวกแก!" จางชุ่นพยายามลุกขึ้นยืน แล้วพุ่งเข้าไปหาศิษย์สำนัก​ยุทธสองคนนั้น

"เอาเงินข้าคืนมา!"

"ไปตายซะ!" ศิษย์ร่างอ้วนเตะเด็กหนุ่มจนล้มลงไปอีกครั้ง

"มากล่าว​หาพวกเรา…มีหลักฐานใหมล่ะ?!"

"พวกแกสมรู้ร่วมคิดกับเจ้าหน้าที่เก็บภาษี!" จางชุ่นโกรธจนตัวสั่น

"กล้าใส่ร้ายพวกเราเชียวหรือ!" เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่เก็บภาษีก็ฟาดแส้ลงมาอีกหลายครั้ง จนร่างกายของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยบาดแผล

"ไอ้ชาวบ้านชั้นต่ำ! เห่าหอนเหมือนหมาบ้าอยู่​ได้…จับมันไป”

“เอาตัวแก่ไปซ่อมกำแพงเมืองที่เมืองชางโจว ส่วนตัวเล็กส่งไปซ่อมคลองที่เมืองเหอโจว!”

ชาวบ้านที่มามุงดูพากันเงียบกริบ

ทุกคนรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เพราะไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือจอมยุทธ ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าต่อกรด้วย

ร่างกายของจางชุ่นเต็มไปด้วยเลือดและดินโคลน เขาร้องโวยวายด้วยความคับแค้นใจ

เขาทำงานหนักแทบตายมาสี่ปี เก็บหอมรอมริบเพื่อที่จะได้เรียนวิทยายุทธ หวังว่าจะได้มีชีวิตที่สุขสบายขึ้นในอนาคต…เเต่ทำไมเขาถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย?

เป็นเพราะเขาพยายามไม่มากพอหรือ?

"ชุ่น!"

ทันใดนั้น​ เสียงกึกก้องก็ดังขึ้นมา

เฉินซานซือเบียดตัวเข้ามาในฝูงชน

, เมื่อเห็นศิษย์สองคนจากสำนักยุทธเขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้ทั้งหมด

จางชุ่นไปสาดฉี่ใส่พวกมัน พวกมันเลยวางแผนแก้แค้นด้วยการติดสินบนเจ้าหน้าที่เก็บภาษีให้มาเก็บภาษีซ้ำ แล้วยังขโมยเงินเก็บของครอบครัวจางชุ่นเพื่อที่จะทำลายชีวิตของพวกเขาอีก

ยิ่งคิด เฉินซานซือก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว

ถ้าฉินสงยอมเสียเงินติดสินบน เขาเองก็อาจจะต้องพบเจอชะตากรรม​แบบนี้เช่นกัน

เฉิน​ซาน​ซือ​เดินออกมาข้างหน้า เเล้วกล่าว​ว่า "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าขอจ่ายภาษีแทนพวกเขาได้หรือไม่?"

"พี่ซานซือ?" เมื่อได้ยินดังนั้น จางชุ่นก็รู้สึกละอายใจจนแทบอยากจะมุดดินหนี

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ยืนหยัดช่วยพี่ซานซือเรื่องเงิน เเล้วตอนนี้จะให้พี่ซานซือมาช่วยเขาได้อย่างไร?

พ่อแม่ของจางชุ่นก็รู้สึกอับอายเช่นกัน พวกเขาแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ให้รู้เเล้ว​รู้รอด

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่ชาวบ้านที่มามุงดูก็พากันตกตะลึง

"หืม?" เจ้าหน้าที่เก็บภาษีขมวดคิ้ว

"เจ้าหนุ่ม เจ้าแน่ใจนะว่าอยากจะเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น?"

"ข้าไม่กล้าก้าวก่ายงานราชการของท่านหรอก" เฉินซานซือดึงเจ้าหน้าที่เก็บภาษีไปคุยกันที่มุมหนึ่ง แล้วชี้ไปที่ลุงจางพร้อมกับพูดเบาๆ

"แต่คนพิการแบบนี้จะไปทำงานหนักได้ยังไง? เดี๋ยวก็ตายกลางทางเเล้วเสียข้าวสุกไปเปล่าๆ"

เจ้าหน้าที่เก็บภาษียกคิ้วขึ้น "เจ้าหมายความว่ายังไง?"

เฉินซานซือล้วงเงินสองตำลึงยัดใส่มือเจ้าหน้าที่เก็บภาษีเงียบๆ

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ เรื่องของตาแก่ปล่อยไปเถอะ ส่วนจางชุ่นน่ะ มันไม่เคารพท่าน สมควรแล้วที่จะต้องไปเป็นแรงงาน"

เขาทำได้แค่นี้จริงๆ

อีกฝ่ายจงใจเล่นงานจางชุ่นอยู่แล้ว ส่วนพ่อของจางชุ่นก็แค่โดนลูกหลงไปด้วย

ถ้าเฉินซานซือเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยไม่จำเป็น ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์​ได้ แต่ยังอาจจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนอีกด้วย

เเละตอนที่เขาพูดอยู่นี้ ศิษย์สองคนจากสำนักยุทธก็จ้องมองเขาเขม็ง

เเค่ช่วยได้คนหนึ่งก็ดีมากเเล้ว

อย่างน้อยจางชุ่นก็ยังหนุ่ม ถ้าไปเป็นแรงงานก็ยังพอมีโอกาสรอดชีวิตกลับมาบ้าง

"หึหึ เจ้าหนุ่มนี่ฉลาดนี่" เจ้าหน้าที่เก็บภาษีรู้สึกชอบใจ​มาก

เขารับเงินมาเพื่อสั่งสอนจางชุ่นอยู่แล้ว ส่วนตาแก่จะอยู่หรือจะไปก็ไม่สำคัญอะไร…ถ้าได้เงินเพิ่มอีกสองตำลึง ใครจะไม่อยากได้ล่ะ?

คิดได้ดังนั้น เขาก็เก็บเงินไว้เงียบๆ แล้วประกาศว่า

"หัวหน้า​ครอบครัวจางจ่ายภาษีครบแล้ว ปล่อยตัวเขาไป ส่วนเด็กหนุ่มนี่ ส่งตัวไปเมืองเหอโจว!"

คำตัดสินถูกประกาศออกมา

เเละทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์​ต่างก็เข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้น

"เจ้าซานซือใช้ได้เลยนี่ ทั้งไม่ไปขัดขาใคร แถมยังช่วยพ่อของจางชุ่นไว้ได้อีก"

"เจ้าหนุ่มนี่มีน้ำใจจริงๆ"

"เสียดายที่มันไม่ได้​เรียนหนังสือต่อ ไม่งั้นถ้าได้เป็นขุนนาง คงเป็นขุนนางที่ดีแน่ๆ"

"ซานซือ คราวนี้ข้ายอมรับเจ้าจริงๆ"

ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบแสดงความชื่นชมเฉินซานซือ

….

เฉินซานซือเดินไปหาเด็กหนุ่มผิวคล้ำแล้วตบบ่าเบาๆ

"ชุ่น…ข้าทำเต็มที่แล้ว"

"พี่ซานซือ!" จางชุ่นคุกเข่าลงทันที

"ท่านช่วยชีวิตพ่อของข้า, ถ้าข้ารอดกลับมาได้ ข้าจะมาเป็นวัวเป็นม้าเพื่อตอบแทนท่าน!"

หลังจาก​พูด​จบ​ เขาก็โค้งคำนับอีกสามครั้ง

"จะมาร้องไห้คร่ำครวญอะไรอีก! รีบไปได้แล้ว!"

เจ้าหน้าที่จากศาลเมืองลากตัวจางชุ่นออกไป ส่วนเจ้าหน้าที่เก็บภาษีก็ดำเนินการตรวจสอบบ้านหลังต่อไป

เมื่อเห็นลูกชายถูกพาตัวไป ป้าหลี่ก็ร้องห่มร้องไห้จนสลบ ส่วนลุงจางก็นั่งนิ่งอยู่ที่พื้นด้วยสีหน้าว่างเปล่า

ภาพแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวันสุดท้ายของการเก็บภาษีฤดูใบไม้ร่วง

อย่างน้อยหนึ่งในสิบของผู้ชายในอำเภอผอหยางจะถูกจับตัวไป

เเละส่วนใหญ่เป็นชาวไร่ชาวนา

นั่นก็เพราะ หลังจากการผูกขาดที่ดินมานานกว่าสามร้อยปี ที่ดินในอำเภอผอหยางกว่าเก้าส่วนก็ตกเป็นของเหล่าเศรษฐีและสำนักยุทธ

ชาวนาส่วนใหญ่เป็นแค่ผู้เช่า

ทุกปีต้องจ่ายผลผลิตครึ่งหนึ่งเป็นค่าเช่า แล้วยังต้องจ่ายภาษีอีก พวกเขา​จึงทำได้แค่ประทังชีวิตไปวันๆ

"ท่านผู้ใหญ่ไว้ชีวิตข้าด้วย!"

"หลายปีมานี้ผลผลิตไม่ดี แถมแต่ละหมู่บ้านยังต้องปลูก 'ธัญพืชศักดิ์สิทธิ์' อีกหนึ่งส่วน โปรดเห็น​ใจพวกเรา​ด้วย!"

"เลิกพูดมาก! พาตัวไป!"

ราชวงศ์ต้าเซิ่งมีภาษีมากมายหลายรูปแบบ

ที่แปลกประหลาดที่สุดคือ "ภาษีเทพเซียน"

ห้าสิบปีก่อน ในปีที่ยี่สิบเอ็ดแห่งรัชสมัยหลงชิ่ง จักรพรรดิหลงชิ่งฝันว่าได้พบกับเซียน เเละเซียนได้มอบเมล็ดพันธุ์​ให้พระองค์ กล่าวว่าเมล็ดพันธุ์​นี้สามารถปลูกเป็นสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ได้ และหากนำสมุนไพรนี้ไปบูชาเทพเซียน จะทำให้ราชวงศ์อยู่ยั่งยืนยง

ดังนั้น ตั้งแต่ปีที่ยี่สิบสองแห่งรัชสมัยหลงชิ่ง จักรพรรดิจึงมีพระราชโองการให้ทุกพื้นที่เพาะปลูกทั่วประเทศต้องปลูก "ธัญพืชศักดิ์สิทธิ์" อย่างน้อยหนึ่งในสิบ ส่วนใครที่ไม่มีที่ดินทำกินก็ต้องจ่ายเป็นเงินแทน

ปัญหาคือ "ธัญพืชศักดิ์สิทธิ์" นี้ไม่ใช่สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์อะไรเลย…มันไม่เพียงแต่กินไม่ได้เท่านั้น แต่ยังมีพิษร้ายแรงอีกด้วย, ถ้าคนธรรมดากินเข้าไปก็จะตายทันที!

ดังนั้น​ เท่ากับว่าทุกคนต้องเสียที่ดินไปโดยเปล่าประโยชน์ ทำให้ชีวิตของชาวนาที่ยากจนอยู่แล้วยิ่งลำบากมากขึ้นไปอีก

เฉินซานซือยืนดูอยู่ข้างคันนา

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็เห็นผู้ชายจากสามถึงสี่ครัวเรือนถูกจับตัวไป แม้แต่คนแก่อายุหกสิบเจ็ดสิบปีก็ไม่เว้น

ลำบากเหลือเกิน!

ชาวบ้านช่างลำบากเหลือ​เกิน!

ไม่เพียงแต่จะถูกกดขี่ข่มเหงทางวัตถุ แต่ยังถูกกดขี่ข่มเหงทางจิตใจอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือศิษย์สำนักยุทธ ก็ล้วนเเต่เป็นชนชั้นสูงที่ไม่มีใครกล้าต่อกร

อย่างเช่นเมื่อสักครู่นี้ ตอนที่เฉินซานซือช่วยคน…แววตาที่ศิษย์สำนักยุทธสองคนนั้นมองมาที่เขา เขาจะไม่มีวันลืม

มันเหมือนกับว่าถ้าเขาพูดผิดแม้แต่คำเดียว ชีวิตของเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย

ความรู้สึกแบบนี้มันแย่จริงๆ

เพียงเพราะเขาเป็นชาวบ้านธรรมดา เขาจึงต้องถูกกดขี่ข่มเหง ถูกเอารัดเอาเปรียบ ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง

ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจ

คำพูดของลุงซูไม่ถูกต้อง

ในยุคสมัยแบบนี้ การใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสำหรับชาวบ้านเป็นเรื่องเพ้อฝัน

มีแต่การนำตัวเองเข้าไปเสี่ยงเพื่อพลังอำนาจ​เท่านั้น​ ถึงจะมีโอกาสพลิกชีวิต!

"พรุ่งนี้ ข้าจะขอเข้าร่วมกองทัพ!"

…………………..