บทที่ 12 : เข้าร่วมกองทัพ, ทักษะการอ่าน (ระดับเชี่ยวชาญ)

บทที่ 12 : เข้าร่วมกองทัพ, ทักษะการอ่าน (ระดับเชี่ยวชาญ)

“พี่ซานซือ ท่านจะไปสมัครเป็นทหารจริงๆเหรอ?”

บนเตียงนอน เฉินซานซือและกู้ซินหลันนอนอิงแอบกันอยู่

"เป็นเพราะเรื่องของบ้านชุ่นรึเปล่า?"

"ใช่... แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด"

เรื่องนั้นเป็นเพียงหนึ่งในสาเหตุที่กระตุ้นให้เฉินซานซือคิดได้

จริงๆเเล้วเขาคิดถึงเรื่องของฉินเฟิง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้หลังจากฆ่าฉินสง แต่น้องชายของมันก็อาจจะสงสัยเขาก็ได้

เเล้วใครจะรู้ว่ามันจะใช้วิธีสกปรกแบบไหนมาจัดการกับเขา? แล้วเขาจะรับมืออย่างไร?

หรือถ้าอีกฝ่ายไม่สนใจหลักฐานใดๆ และต้องการฆ่าเขาโดยตรงล่ะ? เขาจะทำยังไง?

เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระดับพลังของจอมยุทธแบ่งอย่างไร แค่ธนูอันเดียว จะปกป้องครอบครัวของเขาได้จริงๆ หรือ?

ส่วนเรื่องความสงบสุขน่ะเหรอ?

ตั้งแต่เขาข้ามโลกมา เเล้วโดนฉินสงหมายหัวตั้งแต่วันแรก…ความสงบ​สุขมันก็ไม่มีอีกแล้ว

ต่อให้เขาไม่ลงมือก่อน ก็คงโดนอีกฝ่ายเล่นงานอยู่ดี

นอกจากนี้, การเข้าร่วมกองทัพ ไม่เพียงแต่จะได้ฝึกวิทยายุทธเท่านั้น​…แต่ยังมีโอกาสได้เลื่อนขั้นอีกด้วย

การก้าวหน้าขึ้นไปในทุกๆด้าน เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขามีชีวิตที่มั่นคงในยุคสมัยที่วุ่นวายนี้

"ทำไมล่ะ เจ้าไม่อยากให้ข้าไปงั้นเหรอ?" เฉินซานซือพูดเบาๆ

"ท่านเป็นหัวหน้าครอบครัว อยากทำอะไรก็ตามใจท่านเถอะ ข้าแค่…แค่กลัวว่าท่านจะเป็นอันตราย”

กู้ซินหลันบอกว่าไม่มีความเห็น แต่นางก็พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ดวงตาแดงก่ำเหมือนจะกลัวว่าตัวเองจะต้องอยู่คนเดียว

"อย่าพูดจาอัปมงคลสิ! ถ้าพูดอีก ข้าจะปิดปากเจ้าซะ!"

"อย่านะ อื้อ..."

หลังจากถกเถียงกันอย่างดุเดือดเป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมง ทั้งสองก็ตกลงกันได้

หลังจาก​นั้นเฉินซานซือก็ไม่ได้รีบนอน เเละหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

โดยไม่รู้ตัวเขาก็จมดิ่งลงไปในหนังสือเล่มนั้น เเละค่าความเชี่ยวชาญก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อถึงจุดหนึ่ง เขาก็รู้สึกเหมือนได้ตรัสรู้ มองตัวอักษรบนหนังสือแล้วรู้สึกเข้าใจง่ายขึ้น สิ่งที่เคยไม่เข้าใจเมื่อก่อนก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันที

[ทักษะ: การอ่าน (ระดับเชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: (0/800)]

[ผลของทักษะ: ความเข้าใจ​เปิดโล่ง, กระปรี้กระเปร่า, จำได้ทุกอย่างที่เห็น]

ความเข้าใจ​เปิดโล่ง?

นี่ไม่เหมือนกับทักษะยิงธนูที่เสริมสร้างร่างกายโดยตรง การเปลี่ยนแปลงจากทักษะ​การอ่านหนังสือไม่สามารถมองเห็นได้ทันที…มันต้องใช้เวลาทำความเข้าใจเล็กน้อย​

เเต่สิ่งที่เฉินซานซือสัมผัสได้ชัดเจนที่สุดคือ ตอนนี้เขาสามารถเข้าใจเนื้อหาในหนังสือได้ง่ายขึ้น และสามารถจดจำได้ทั้งหมด

"มันน่าจะมีประโยชน์มากสำหรับการฝึกวิทยายุทธของข้า"

"แต่ทำไมความต้องการในการเลื่อนระดับถึงเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้?"

"แถมการพัฒนาจากการอ่านหนังสือเล่มนี้ก็ช้าลงเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องอ่านหนังสือหลายๆเล่มเสียเเล้ว"

"ทักษะยิงธนูก็เหมือนกัน"

"ธนูหนักมีแค่ในกองทัพเท่านั้น…ยังไงการเข้าร่วมกองทัพเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!"

หลังจาก​นั้น ​เขาก็ปิดหนังสือแล้วหลับไป

…..

วันรุ่งขึ้น

พระอาทิตย์ขึ้นตามปกติ

เฉินซานซือถือเนื้อตากแห้งและเสบียงเข้าเมือง

"เมืองมีด่านเหรอเนี่ย?"

เขาเห็นทหารในชุดเกราะตรวจสอบคนเดินเท้าที่ประตูเมืองตั้งแต่ไกล เมื่อถามไถ่ดูก็ได้รู้ว่า จอมยุทธของชนเผ่า​ป่าเถื่อน​ที่ลอบสังหารนายอำเภอไม่เพียงแต่ยังจับไม่ได้ แต่ยังแอบกลับมาฆ่าเจ้าสำนักของสำนักยุทธหยุนเหอทางตอนใต้ของเมืองอีกด้วย

"โหดจริงๆ!" เฉินซานซืออุทาน

หลังจากตรวจค้นร่างกายแล้ว เขาก็เข้าเมืองได้สำเร็จ

วันนี้เขามาที่ตลาดเพื่อตามหาลุงซู

"ถ้าเจ้าคิดดีแล้ว ก็ตามข้ามา"

ลุงซูไม่ได้ถามอะไรมากมาย, หลังจากรับของฝากแล้วก็พาเขาขึ้นรถลากที่ลากโดยลา

"ข้าจะพาเจ้าไปหาลูกชายข้า"

ทหารต้าเซิ่งใช้ระบบสืบทอดตำแหน่ง

ถ้าพ่อเป็นทหาร ลูกหลานก็จะเป็นทหารเช่นกัน

เมื่อพ่อเกษียณ ลูกชายก็จะเข้ารับตำแหน่งแทน ถ้าไม่มีลูกชาย ก็จะหาผู้ชายคนอื่นในตระกูลมาทดแทน เพื่อรักษาจำนวนทหารเอาไว้

ลุงซูบอกว่า ทหารต้าเซิ่งมีจำนวนจำกัดในยุครุ่งเรือง พวกเขา​แทบจะไม่รับคนนอกเลย, แต่มาถึงตอนนี้ถึงอยากจะรับ…ก็หายากเต็มที

ช่วงแรกที่ก่อตั้งประเทศ ทหารมีสวัสดิการดีมาก ได้รับเสบียงตามจำนวนคนในครอบครัว ฝึกวิทยายุทธฟรี ได้รับเสื้อผ้าในฤดูหนาว มาตรฐานการครองชีพโดยรวมอยู่ในระดับกลางค่อนข้างดี

แต่ต่อมา…มันก็เริ่มเปลี่ยนไป

ที่ดินของกองทัพไม่รู้ว่าหายไปไหนหมด แถมงานของทหารก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

ลุงซูเล่าว่าตอนที่เขาเข้าร่วมกองทัพใหม่ๆ สถานการณ์​ย่ำแย่มาก, ทหารหลายคนมีเงินเดือนไม่พอเลี้ยงชีพ ต้องไปเป็นชาวนาให้กับเหล่าเศรษฐีและสำนักยุทธ บางคนถึงขั้นกลายเป็นทาสในบ้าน

ด้วยความจนตรอก ทหารหลายคนจึงเลือกที่จะหนีทัพ

ครั้งหนึ่ง จำนวนทหารที่หนีทัพจากกองกำลังรักษาการณ์เหลียงโจวสูงถึงมากครึ่งหนึ่งของทั้งหมด!

จนกระทั่งนายกรัฐมนตรี เหยียนเหลียงเข้ารับตำแหน่ง

เขาใช้เวลาถึงสิบปีในการแก้ไขสถานการณ์​ ทำให้ระบบกองกำลังรักษาการณ์ยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ประสิทธิภาพในการรบก็ลดลงอย่างมากอยู่ดี

ตามบันทึก กองกำลังรักษาการณ์ชายแดนเหลียงโจวมีทั้งหมด 29 กองกำลัง…มีทหารกว่า 160,000 นาย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถือว่าโชคดีมากถ้ามีถึง 100,000 นาย

เเละกองกำลังหลักที่ประจำการอยู่ตามกำแพงเมืองจริงๆคือ กองกำลังพิทักษ์ทาง​เหนือแปดกองกำลัง ซึ่งพวกเขา​อยู่ภายใต้บัญชาการของแม่ทัพใหญ่ พวกเขาคือกองกำลังชั้นยอดที่คอยป้องกันการรุกรานของชนเผ่าป่าเถื่อน​

กองกำลังพิทักษ์ทาง​เหนือมีสวัสดิการดีมาก แต่รับเฉพาะทหารฝีมือดีเท่านั้น มีแต่คนที่สร้างชื่อเสียงในกองกำลังรักษาการณ์เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้เข้าร่วม

ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงนอกเมืองผอหยางโดยไม่รู้ตัว

ทางตะวันตกของเมืองผอหยางคือเทือกเขาหูโถว ส่วนทางเหนือคือกำแพงเมืองชายแดน

พื้นที่ระหว่างเมืองกับกำแพงเมืองชายแดน คือที่ตั้งของกองทัพ

ค่ายทหารไม่ได้เป็นเหมือนในหนังที่มีเต็นท์ขนาดใหญ่จำนวนมาก แต่เป็นหมู่บ้านที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย

ถ้าไม่มีสงคราม ทหารก็จะใช้ชีวิตเหมือนชาวบ้านทั่วไป ทำไร่ไถนาในตอนกลางวัน กลับบ้านมานอนในตอนกลางคืน

ค่ายทหารระหว่างหมู่บ้านต่างๆ เปรียบเสมือนศูนย์บัญชาการและสถานที่ฝึกซ้อม

"ถึงแม้ว่าอำเภอผอหยางจะเป็นชายแดน แต่เนื่องจากมีเทือกเขาลองหูขวางกั้น ทำให้การเคลื่อนทัพเป็นไปได้ยาก พวกเราจึงไม่ต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังขนาดใหญ่ของชนเผ่าป่าเถื่อน​โดยตรง…ส่วนใหญ่จะเป็นเเค่ทหารม้ากลุ่มเล็กๆ จึงถือว่าค่อนข้างปลอดภัย"

ลุงซูหยุดรถลากที่หน้าค่ายทหาร แล้วพยักหน้าให้เฉินซานซือตามเข้าไป

"เจ้าจะมาสมัครเป็นทหารเหรอ?"

ลูกชายของลุงซูอายุยังไม่มาก น่าจะไม่ถึงสามสิบปี หน้าตาของเขาจึงค่อนข้าง​สดใส

เเละเมื่อรู้ว่าเป็นลูกของคนรู้จักของพ่อ…เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ช่วยลงทะเบียนให้เฉิน​ซาน​ซือ​โดยตรง

"ทหารได้รับการยกเว้นภาษีธัญพืช​ทุกปี"

"ถ้าเจ้าเป็นโสด จะได้เงินเดือนสี่เหรียญเงินต่อเดือน ถ้ามีภรรยาจะได้เจ็ดเหรียญเงิน ถ้ามีคนในครอบครัวห้าคนขึ้นไปจะได้หนึ่งตำลึง"

"อีก​อย่าง…พ่อข้าบอกว่าเจ้าล่าสัตว์เก่งงั้นหรือ?"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ ลุงซูก็รีบพูดแทรกทันที​

"ซานซือน่ะเก่งมากเลยนะ ตอนนี้หมู่บ้านรอบนอกเมืองผอหยางต่างก็รู้ว่าเขาเป็นนายพรานมือฉมัง!"

ซูบินพยักหน้ารับ

"ถ้าเจ้าไม่ได้รับเลือก​ให้เป็นทหารราบ เจ้ายังสามารถเป็นพลธนูได้ เงินเดือนหนึ่งตำลึงห้าเหรียญเงิน"

หลังจากลงทะเบียนที่สำนักงานทะเบียนทหารแล้ว เขาก็ได้รับชุดเกราะเก่า หมวกสีแดง และตำราวิทยายุทธหนึ่งเล่ม

บนหน้าปกของตำราที่เย็บด้วยเชือกสีเหลืองซีดๆ มีตัวอักษรเขียนว่า "วิชาหอกพื้นฐานสำหรับทหารราบ"

หลังจากรับของเสร็จ เฉินซานซือก็กลายเป็นทหารชายแดนของราชวงศ์ต้าเซิ่งอย่างเป็นทางการ

หน่วยที่เขาสังกัดอยู่มีชื่อเต็มว่า [กองกำลังรักษาการณ์ชายแดนผอหยางซ้าย กองพันทหารม้า หน่วยองครักษ์​เมืองอันติง]​

"พรุ่งนี้ให้เจ้ามารายงานตัวที่ค่ายอย่างเป็นทางการ แม่ทัพใหญ่จะกล่าวสุนทรพจน์​ที่ลานฝึก และจะสอนวิทยายุทธให้พวกเจ้าด้วย"

"เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ ผลงานในช่วงแรกของการเป็นทหารมีผลต่ออนาคตของเจ้าในกองทัพ"

"ถ้าทำได้ไม่ดี จะไม่มีโอกาสก้าวหน้าอีกเลย"

…………………..