บทที่ 6 : ลูกธนูเขี้ยวหมาป่า, ทักษะการยิงธนู (เชี่ยวชาญ)

บทที่ 6 : ลูกธนูเขี้ยวหมาป่า, ทักษะการยิงธนู (เชี่ยวชาญ)

​

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เฉินซานซือก็เริ่มทำความสะอาดสถานที่ทันที​

เเต่น่าเสียดาย​ ตอนที่เขาดึงลูกธนูออกจากตัวไก่ป่า เขาออกแรงมากเกินไปจนทำให้ก้านธนูหัก

“คุณภาพของลูกธนูมือสองนี่แย่จริงๆ!”

เฉินซานซือส่ายหัว เก็บหัวลูกธนู แล้วถือไก่ป่าลงจากเขา

หลังจากล่าสัตว์มาทั้งวัน ท้องเขาก็เริ่มร้องโครกคราก…แต่ก็ยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่า สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวรอบข้างได้ตลอดเวลา

“คงเป็นผลของ [สดชื่นแจ่มใส] สินะ”

“ดูเหมือนว่าต่อไปนี้ตอนกลางคืนต้องหาเวลาอ่านหนังสือบ้าง, มัวแต่คิดถึงเรื่องสนุกๆกับซินหลันไม่ได้เเล้วสิ”

“ฝึกยิงธนู ล่าสัตว์ อ่านหนังสือ…ข้าจะต้องเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียร ถึงจะประสบความสำเร็จ​”

วันนี้ยังไม่มืดมาก ตอนที่เดินผ่านหมู่บ้านเหยียนเปียน ชาวบ้านหลายคนเห็นเฉินซานซือถือไก่ป่าไว้ข้างหนึ่งและกระต่ายป่าไว้อีกข้างหนึ่ง

เรียกว่ากลับบ้านแบบได้ผลลัพท์​เต็มๆ

“เจ้าหนูนี่เก่งนี่หว่า!”

“ซานซือเก่งจริงๆ เพิ่งเริ่มล่าสัตว์ก็หาของได้ทุกวัน”

“ชิ! ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นหรอก”

“ไอ้หัวล้าน อิจฉาเขาละสิ ทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นได้ดี”

“ข้าอิจฉาอะไร แค่นี้ยังไม่พอจ่ายภาษีเลย!”

“จริงด้วย”

พอพูดถึงเรื่องภาษี ทุกคนก็พากันบ่นเป็นเสียงเดียวกัน

ภาษีสุดโหด​ปีนี้ทำให้เงินเก็บทั้งปีของใครหลายคนถูกขูดรีดไปจนหมด

……

“พี่ซานซือ…ข้ากำลังหาพี่อยู่เลย!”

“ชุ่น?”

เฉินซานซือมองเด็กหนุ่มผิวคล้ำวิ่งเข้ามาหาเขา

“มีอะไรเหรอ ชุ่น?”

“พี่…ให้ข้าช่วยไหม?”

เรื่องการเก็บภาษีล่วงหน้าดังไปทั่ว วันนี้หลังจากจางชุ่นขายปลาเสร็จ, เขาก็รีบมาถามไถ่ทันที

“เจ้า…ไม่ต้องไปฝึกวิทยายุทธเหรอ?”

เฉินซานซือเริ่มลังเล

การหาเงินสามตำลึงภายในเจ็ดวัน ไม่มีใครมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ถ้าหากยืมเงินมาก่อนได้ก็คงจะดี, เอาไว้หาเงินได้แล้วค่อยคืนให้สองเท่าพร้อมขอบคุณอย่างงามๆ

“การฝึกวิทยายุทธไม่รีบขนาดนั้น การจ่ายภาษีสำคัญกว่า”

จางชุ่นเกาหัว พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงซื่อๆ

“พี่ กลับบ้านพร้อมข้าเถอะ ที่บ้านข้ามีเงิน”

เงินตั้งสามตำลึง…สำหรับชาวบ้านทั่วไป นี่เป็นเงินจำนวนมหาศาล

เฉินซานซือจึงรู้สึกซาบซึ้งใจกับน้องชายคนนี้อย่างมาก

“เอาแบบดอกเบี้ยร้อยละสามสิบเก้าแล้วกันนะ ข้าไม่สามารถเอาเงินเจ้ามาใช้ฟรีๆได้”

“พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พี่เคยสอนข้าอ่านหนังสือ จำได้ไหม ตอนเด็กๆที่เราไปเล่นน้ำในแม่น้ำ ถ้าพี่ไม่ช่วยดึงข้าขึ้นมา ข้าคงจมน้ำตายไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้หรอก!”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่การที่ใครสักคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในยามยากลำบาก ก็เป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก

“พี่ รอข้าแป๊บนะ ข้ากลับไปเอาเงินที่บ้านก่อน!”

ชุ่นไม่รอให้ปฏิเสธ เขาหันหลันเเล้ว​วิ่งกลับบ้านทันที

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดดอกเบี้ย เฉินซานซือก็เกรงใจที่จะรับเงินมาใช้ฟรีๆ

เขารีบถือไก่ป่าและกระต่ายป่าเดินตามไป ตั้งใจจะมอบให้เป็นของขวัญขอบคุณ

บ้านของทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลกันมาก เดินประมาณสิบนาทีก็ถึง เเละตอนนี้​ประตูบ้านของชุ่นไม่ได้ปิด

เฉินซานซือกำลังจะเข้าไปทักทาย เเต่เขาก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันลอยมาตามลมเสียก่อน

“สามตำลึง แกบ้าไปแล้วรึไง?”

“แม่ นั่นพี่ซานซือนะ ตอนเด็กๆเขาเคยช่วยชีวิตข้าไว้!”

“ช่วยชีวิตไว้แล้วไง บ้านเราก็ตอบแทนเขาไปแล้วนี่ ตอนที่เขาป่วย ไม่ใช่บ้านเราหรือที่ออกค่ารักษาให้?”

“แม่…”

“พวกเราทำงานหนักแทบตายมาหลายปี พยายาม​เก็บเงินขนาดนี้ก็เพื่อให้เจ้าได้เข้าสำนักยุทธ กลายเป็นผู้ฝึก​ยุทธผู้สูงส่ง”

“อย่างน้อย เจ้าก็นึกถึงพ่อเจ้าบ้างสิ พ่อเจ้าขาพิการมาครึ่งปี ยังไม่ยอมเสียเงินไปรักษาเลย เเต่เจ้ากลับจะเอาเงินสามตำลึงไปให้คนอื่น?”

“…”

เฉินซานซือหยุดเดิน วางไก่ป่าลง แล้วเดินจากไปเงียบๆ

การช่วยเหลือเป็นเรื่องของน้ำใจ ดังนั้น​การไม่ช่วยจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร!

เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง เเต่กลับรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของชุ่นยิ่งกว่าเดิม

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะร่ำรวย ชีวิตของใครๆก็ลำบาก…เขาต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้!

ณ เวลานี้ เฉินซานซือยิ่งตั้งมั่นที่จะไปที่เขตภูเขาชั้นที่สอง

เขารีบไปที่ร้านอาหารปาเป่าในเมืองก่อนที่ฟ้าจะมืด

กระต่ายป่าน้ำหนักพอๆกับตัวก่อนหน้า ขายได้เจ็ดสิบเอ็ดอีแปะ

หลังจากรับเงินแล้ว เขาไม่ได้รีบกลับบ้าน แต่ไปที่ตลาดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเข้าไปในเขตภูเขาชั้นที่สองในวันพรุ่งนี้

“โอ้ เจ้าหนูซานซือ มาอีกแล้วเหรอ?” ลุงซูทักทายอย่างอบอุ่น

“ลุงซู ข้าอยากซื้อลูกธนูสักหน่อย”

ลูกธนูใบหลิวที่เฉินซานซือมีอยู่นั้น ใช้ยิงกระต่ายกับไก่ป่าได้ แต่ถ้าเจอสัตว์ใหญ่ที่มีหนังหนา พลังทำลายของมันคงจะไม่พอ

“อยากได้แบบไหน ลุงมีหมด”

มองไปรอบๆ มีลูกธนูวางขายอยู่เจ็ดแปดแบบ คุณภาพก็ดูดีมาก บางอันดูเหมือนไม่ใช่ของที่ร้านตีเหล็กทั่วไปจะทำได้ น่าจะเป็นของทางการทหาร

นอกเมืองผอหยางไม่ไกลมีค่ายทหารตั้งอยู่ การที่มียุทโธปกรณ์หมุนเวียนในตลาดเเบบนี้​จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ลุงซูยังเคยเป็นทหารเก่า ลูกชายก็รับช่วงต่อ แถมยังได้เป็นนายสิบ การที่เขามีช่องทางขายยุทโธปกรณ์ทั่วไปจึงเป็นเรื่องปกติ

สายตาของเฉินซานซือกวาดมองไปทั่วแผง

ลูกธนูส่วนใหญ่ทำจากไม้ไผ่ ปลายหางติดขนนก ความแตกต่างหลักๆ อยู่ที่หัวลูกธนู

หัวลูกธนูเเตกต่างกัน การใช้งานก็เเตกต่างกัน

มีแบบที่เน้นพลังทะลุทะลวง แบบที่สร้างบาดแผลฉกรรจ์ แบบที่ใช้ยิงม้า แบบที่ใช้ในน้ำ และแบบที่ใช้ส่งสัญญาณ มีหลากหลายประเภท

ในที่สุดเขาก็เลือกหัวลูกธนูแบบพิเศษ

ลูกธนูเขี้ยวหมาป่า

ตามชื่อเลย หัวลูกศรมีลักษณะเหมือนเขี้ยวหมาป่า มีสองปีกและสามง่าม

เมื่อลูกธนูแบบนี้ปักเข้าไป ง่ามทั้งสองข้างจะเกาะติดแน่นในเนื้อ ถ้าจะดึงออกก็จะต้องดึงเอาเนื้อหนังออกมาด้วย…ถ้าไม่ดึงออก ง่ามก็จะบดทำลายเนื้อเยื่อต่อไป ไม่ว่าจะใช้ล่าสัตว์หรือล่าคน พลังทำลายของมันก็มีประสิทธิภาพอย่าง​มาก

ลุงซูพูดเเนะนำ​ทันที​ว่า “ลูกธนูเขี้ยวหมาป่านี่ของดีมากนะ ปกติขายคนอื่นยี่สิบสามอีแปะต่ออัน เเต่ข้าจะขายเจ้าแค่ยี่สิบอีเเปะก็พอ”

“ลดอีกไม่ได้เเล้วเหรอลุง?”

“ถ้าลดอีกข้าก็ขาดทุนแล้ว”

เฉินซานซือกัดฟัน จากนั้น​เขาก็ซื้อมาห้าอัน

เขารู้ดีว่าการลงทุนเป็นสิ่งจำเป็น ถ้าอยากได้ของดีก็ต้องยอมจ่าย

เเละถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะซื้อคันธนูที่แข็งแรงกว่านี้ด้วย

เพราะพลังทำลายของคันธนูส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับแรงดึงและน้ำหนัก

เขาแอบมองไปรอบๆ ธนูที่แข็งแรงที่สุดในร้านก็คันธนูแค่สี่แรง ไม่มีที่แรงกว่านี้แล้ว

มีเเค่คันธนูแรงสูงเท่านั้นที่จะสามารถ​เจาะเกราะได้…ดูเหมือนว่าการขายยุทโธปกรณ์ก็มีขีดจำกัด

จ่ายเงิน รับของ

หัวลูกศรสองอันที่เสียหายไปก่อนหน้านี้ หักลบได้สิบเอ็ดอีแปะ สุดท้ายเขาจ่ายไปแปดสิบเก้าอีแปะ

“วันนี้ทำงานฟรี แถมยังขาดทุนอีก!”

เฉินซานซือเก็บลูกธนู​เขี้ยวหมาป่าใส่ย่าม แล้วรีบกลับบ้าน

ระหว่างทางกลับบ้าน, เฉินซานซือเจอฉินสงและลูกสมุนอีกครั้ง พวกมันดักรออยู่ที่ทางผ่านหน้าบ้านเขา มองมาที่เขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เห็นได้ชัดว่าต้องการข่มขู่เขา

“ตามหลอกหลอนไม่เลิก หลบก็หลบไม่พ้นแล้ว”

“จ่ายภาษีไปก่อนแล้วค่อยหาวิธีจัดการพวกมั​นทีหลังละกัน”

เฉินซานซือเลือกที่จะไม่สนใจพวกมัน เเล้วเดินกลับบ้านไป

“พี่ใหญ่ มันอวดดีนี่หว่า!”

“ให้ข้าไปสั่งสอนมันสักหน่อยไหม?”

ลูกน้องอันธพาลพูดด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม

“สั่งสอนมัน?”

ฉินสงชี้ไปที่ธนูที่เฉินซานซือสะพายอยู่ด้านหลัง เเล้วถามว่า

“รู้ไหมนั่นคืออะไร?”

“ธนูไงลูกพี่”

“ธนูสี่แรง ยิงแกทะลุกระดูกเเกได้เลยนะ! คิดว่าสู้มันไหวเหรอ?”

ฉินสงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ตอนแรกเขาคิดว่าเฉินซานซือเป็นแค่บัญฑิต การขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็แค่เสี่ยงดวงเท่านั้น

แต่พอเขสไปสืบดู ถึงรู้ว่าไอ้หมอนี่ล่าสัตว์ได้ติดต่อกันสองวันเเล้ว, นี่แสดงให้เห็น​ว่ามันมีฝีมือจริงๆไม่ใช่เล่นๆ

พวกพรานในหมู่บ้านไม่ใช่พวกที่น่าไปยุ่งด้วยเท่าไหร่​

ก่อนหน้านี้ก็แค่รังแกที่มันเป็นบัณฑิต แถมพ่อก็ตายไปแล้ว

อย่างไร​ก็ตาม, ในยุคนี้ มีแรงอย่างเดียวมันไม่พอ มันต้องมีเงินด้วย

กระต่ายกับไก่ป่าขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่หรอก, อีกสองวันถ้ามันหาเงินสามตำลึงไม่ได้ ยังไงก็ต้องมาง้อเขาอยู่ดี…หึๆ

……

ยามค่ำคืน

เฉินซานซือลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา

ส่วนกู้ซินหลันนั้นเหนื่อยจนหลับไปแล้ว

“ข้ายังเด็กเเละรุนเเรงมากเกินไป”

เฉินซานซือรู้สึกผิดเล็กน้อย สงสัย​คงต้องกลับมาอ่านหนังสือเพื่อสงบจิตสงบใจ​

เเละนอกจากการอ่านหนังสือแล้ว การฝึกยิงธนูก็ห้ามละเลเด็ดขาด​

ก่อนขึ้นเขารอบนี้ เขาควรจะพัฒนาทักษะการยิงธนูไปอีกขั้นก่อน

คิดได้​ดังนั้น​เขาก็นำธนูออกมา ไปที่ลานโล่งหลังบ้าน เเละเริ่มฝึกยิงธนูภายใต้แสงจันทร์

ลูกธนูใบหลิวพุ่งออกไปทีละดอก เเละความเชี่ยวชาญก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เขาฝึกจนถึงดึกดื่น เฉินซานซือจึงตัดสินใจ​กลับไปนอน

เเละเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา พอได้ยินเสียงไก่ขัน เขาก็รีบลุกขึ้นมาฝึกยิงธนูต่อ

“ฟิ้ว——”

ลูกธนูอีกดอกพุ่งออกไป ยิงนกกระจอกที่บินมาหาอาหารแต่เช้าจนตกลงมาจากกิ่งไม้

ในขณะเดียวกัน แผงสถานะก็เปลี่ยนไปในที่สุด​

[ทักษะ: การยิงธนู (เชี่ยวชาญ)]​

[ความคืบหน้า: (0/500)]​

[ผลของทักษะ​: ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น, เป็นนักธนูโดยธรรมชาติ, สามารถใช้ธนูศิลาได้อย่างคล่องแคล่ว, ในระยะเจ็ดสิบก้าว สามารถ​ยิงธนู​สามดอกภายในเวลาสะบัด​นิ้วหนึ่งครั้งเเละไม่พลาดเป้า]​

….

ทันทีที่แผงสถานะอัพเกรด ไม่เพียงแต่พละกำลังและทักษะการยิงธนูของเฉินซานซือจะเพิ่มขึ้นอย่างมากเท่านั้น, แต่กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ด้วยร่างกายเช่นนี้ ถึงแม้เขาจะไม่เคยฝึกวิทยายุทธมาก่อน เขาก็สามารถดึงธนูหนักหนึ่งศิลาได้อย่างง่ายดาย และยิงธนูเข้าเป้าขนาดเท่าฝ่ามือได้อย่างแม่นยำในระยะแปดสิบเมตร

หนึ่งศิลาในราชวงศ์ต้าเซิ่ง เท่ากับประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัม

ธนูน้ำหนักขนาดนี้ ปกติแล้วจะมีแต่ผู้ฝึกยุทธเท่านั้นที่สามารถ​ใช้ได้

เป้าขนาดเท่าฝ่ามือ มองจากระยะแปดสิบเมตร ก็เล็กเท่าจุดดำๆเท่านั้น

ส่วนคำว่า "สะบัดนิ้วหนึ่งครั้ง"

ในพระไตรปิฎกเคยบันทึกไว้ว่า: การสบัดนิ้วยี่สิบครั้งเป็นเวลาหนึ่งลายู, ยี่สิบลายูเป็นเวลาหนึ่งขณะ, หนึ่งวันหนึ่งคืนมีสามสิบขณะ

ตามคำกล่าวนี้ "สะบัดนิ้วหนึ่งครั้ง" จึงคิดเป็นเวลาประมาณเจ็ดวินาที

ยิงธนู​สามดอกด้วยการสะบัดนิ้วหนึ่งครั้ง…นั่นหมายความว่า ตั้งแต่การง้างธนู หยิบลูกธนู ใส่ลูกธนู จนถึงการยิง ใช้เวลาประมาณสองวินาทีต่อการยิงหนึ่งครั้ง

ธนูน้ำหนัก​หนึ่งศิลา แปดสิบเมตร สองวินาทีต่อหนึ่งดอก

แยกกันดูแล้วอาจจะไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่เมื่อนำมารวมกัน มันช่างน่า​สะพรึงกลัว​มากจริงๆ

เฉินซานซือรู้สึกดีใจอย่างมาก, ทักษะ​การยิงธนู​ระดับเชี่ยวชาญไม่เพียงแต่พัฒนาทักษะ แต่ยังเสริมสร้างร่างกายให้เขาอีกด้วย

เขารู้สึกว่ากระดูกของเขาแข็งแกร่งขึ้น แขนและนิ้วก็ยาวขึ้น

“ไม่รู้ว่าร่างกายแบบนี้จะมีประโยชน์ต่อการฝึกวิทยายุทธในอนาคตรึเปล่า”

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้​เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาจะสามารถ​ล่าสัตว์ใหญ่ได้ภายในหกวัน

“พี่ซานซือ ทานข้าวได้แล้วค่ะ”

ทันใดนั้น​ เสียงหวานใสก็ทำให้เฉินซานซือได้สติ

เขารีบทานข้าวเช้า แล้วนำไข่เค็มที่เหลืออยู่ที่บ้านทั้งหมดติดตัวไป พร้อมกับข้าวฟ่างอีกครึ่งถุง

“จะเอาไปทำอะไรเหรอคะ?” กู้ซินหลันรู้สึกสงสัย

ไข่เค็มพอเข้าใจ แต่ข้าวฟ่างดิบๆมันกินไม่ได้…เเล้วจะเอาไปทำอะไรบนเขา?

“เอาไปเป็นของขวัญ”

เฉินซานซือตอบสั้นๆ แล้วก็จะออกจากบ้านไป

“พี่ซานซือ ช่วงนี้ระวังตัวด้วยนะคะ” กู้ซินหลันพูดด้วยสีหน้ากังวล

“เมื่อวานตอนที่ข้ากลับมา ข้าเห็นพวกไอ้ฉินมันวนเวียนอยู่แถวบ้านเรา ข้ากลัวว่า…”

“ข้ารู้”

“ไม่ต้องห่วงนะซินหลัน มีข้าอยู่​พวกมันไม่มีทางทำอะไรเจ้าได้” เฉินซานซือพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

กู้ซินหลันรู้สึกหน้าร้อนผ่าว

เเต่พอพี่ซานซือพูดแบบนี้ นางก็รู้สึกไม่กลัวขึ้นมาจริงๆ

…………………