LG-ตอนที่ 161 บทนำสู่การทำลายล้างแคว้นจ้าว (2)

เมื่อกลับมาถึงห้องบรรทม จ้าวเยี่ยนก็ขว้างปาสิ่งของด้วยความโกรธจัด

"ไอ้แก่หนังเหนียวนั่น! มันทำตัวสั่งสอนข้าไปซะทุกเรื่อง อวดอ้างว่าเป็นขุนนางเก่าแก่สามรัชสมัย ลำพองใจนัก ข้าเป็นฮ่องเต้นะ มันกล้าดียังไงมาทำตัวแบบนี้?"

ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาคือ กัวไค ชายที่จ้าวเยี่ยนไว้วางใจที่สุด

"ฝ่าบาท โปรดระงับโทสะ" กัวไคกล่าว พยายามปลอบโยนเขาขณะที่ในใจยิ้มเยาะ

"ตาแก่นั่นเป็นไม้ใกล้ฝั่งแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน อีกอย่าง นี่เป็นโอกาสดีที่จะกำจัดเหลียนป๋อนะพะยะค่ะ"

"เราจะกำจัดมันได้อย่างไร?" จ้าวเยี่ยนถามทันที

เหลียนป๋อมีบารมีมหาศาลทั่วทั้งแคว้นจ้าว หากเขาถูกลงโทษเพียงเพราะพูดจาขวานผ่าซาก ย่อมก่อให้เกิดข้อถกเถียงครั้งใหญ่ไปทั่วทั้งแคว้น และผลกระทบต่อจ้าวเยี่ยนก็จะรุนแรง

"หากคำทำนายของเหลียนป๋อเป็นจริงและแคว้นฉินโจมตีแคว้นจ้าว การที่เขาป้องกันไม่สำเร็จก็จะเป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบในการลงโทษเขาไม่ใช่หรือ?" กัวไคแสยะยิ้ม

"เรื่องนั้นเป็นไปได้ยาก อีกอย่าง ข้าไม่เชื่อว่าอิ๋งเจิ้งจะกล้าลงมือ" จ้าวเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ เขาได้วางแผนโจมตีแคว้นเยี่ยนมาเป็นเวลานาน และการเตรียมการนี้ทำให้เขาเชื่อมั่นในตัวเองอย่างยิ่ง

"ข้าจะจับตาดูตาแก่เหลียนป๋อให้ฝ่าบาทเอง หากเขาก้าวล่วง ข้าจะเป็นคนแรกที่จัดการเขา" กัวไคกล่าวต่อ แสดงความจงรักภักดี

"ข้าโชคดีจริงๆ ที่มีเจ้าอยู่ในราชสำนัก" จ้าวเยี่ยนกล่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ

「 เมืองเว่ย! 」

ภายในค่ายทหาร เมื่อความหนาวเหน็บเริ่มจางหายไป ทหารผู้กล้าภายใต้การบังคับบัญชาของจ้าวเฟิงก็เริ่มการฝึกซ้อม

เมื่อเทียบกับช่วงก่อนปีใหม่ จำนวนทหารผู้กล้าในค่ายเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่ามีทหารเกณฑ์ใหม่เข้าร่วมกองทัพหลังจากช่วงเทศกาล

"ท่านแม่ทัพ" จางฮั่นรายงานอย่างเคารพจากบนแท่นบัญชาการ

"ทหารเกณฑ์ใหม่มีจำนวนรวม 13,000 นาย เมื่อรวมกับทหารผู้กล้าเดิมของเราและกองทัพนักโทษ กำลังพลรวมของเราตอนนี้มีมากกว่า 80,000 นาย กองกำลังกว่า 80,000 นายนี้ถูกจัดระเบียบใหม่เป็นค่ายแม่ทัพหกค่าย"

"อืม" จ้าวเฟิงพยักหน้า สายตากวาดมองทหารผู้กล้าที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานฝึก

"ค่ายแม่ทัพไหนที่ประจำการอยู่ที่ชายแดนในขณะนี้?"

"เรียนท่านแม่ทัพ คือค่ายที่นำโดยแม่ทัพเฉินเต้าที่กำลังลาดตระเวนขอรับ" ถูซุยตอบทันที

"ถ่ายทอดคำสั่งข้า: เรียกกองทัพที่ประจำการชายแดนกลับมา" จ้าวเฟิงสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

"ท่านแม่ทัพจ้าว" จ้าวถัวก้าวออกมาและประสานมือคารวะ

"ค่ายบัญชาการนี้เพิ่งลาดตระเวนได้ไม่ถึงสิบวัน กำหนดการผลัดเปลี่ยนคืออีกยี่สิบวันข้างหน้าไม่ใช่หรือขอรับ"

"ข้ารู้" จ้าวเฟิงชำเลืองมองเขา แล้วสั่งว่า

"จางหมิง ส่งม้าเร็วไปสั่งแม่ทัพเฉินเต้าให้นำทัพกลับค่าย"

"รับทราบ" จางหมิงรับคำสั่งทันที

เมื่อเห็นดังนั้น ถูซุย ซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที

"ท่านแม่ทัพ หรือว่าแคว้นเว่ยกล้าที่จะลงมือต่อแคว้นฉิน?"

"ใครจะรู้?" จ้าวเฟิงหัวเราะเบาๆ

"แคว้นเว่ยกำลังจะลงมือต่อแคว้นฉิน?"

จ้าวถัวและแม่ทัพคนอื่นๆ สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและกังวล

"ท่านแม่ทัพ" จ้าวถัวกล่าวอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อ

"แคว้นเว่ยกล้าใช้กำลังทหารกับแคว้นฉินของเราจริงๆ หรือ?"

จ้าวเฟิงขี้เกียจจะอธิบาย "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เสริมการป้องกันเมือง ซ่อมแซมกำแพงและเสริมความแข็งแกร่งให้ประตูเมือง แม่ทัพถูซุย ข้ามอบหน้าที่นี้ให้ท่านจัดการก็แล้วกัน"

"ผู้ใต้บังคับบัญชาน้อมรับคำสั่ง" ถูซุยตอบทันที

"นอกจากนี้" จ้าวเฟิงกล่าวต่อ

"ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเสบียงทั้งหมดที่ราชสำนักจัดสรรมาจะถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี เราต้องการเสบียงอย่างน้อยสามเดือนสำหรับกองทัพของเรา ในช่วงเวลานี้ การขนส่งลูกธนูจะมาถึง แม่ทัพจางฮั่นจะเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้"

"ผู้ใต้บังคับบัญชาน้อมรับคำสั่ง" จางฮั่นตอบรับทันที

"พวกท่านที่เหลือฝึกซ้อมทหารผู้กล้าต่อไป เตรียมพร้อมสำหรับการรบทุกเมื่อ" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ผู้ใต้บังคับบัญชาน้อมรับคำสั่ง" จ้าวถัวและแม่ทัพอีกสองคนตอบพร้อมกัน

ในตอนนั้นเอง จางหมิงก็กลับมา พร้อมถือรายงานทางทหาร

"รายงานทางทหารจากท่านแม่ทัพใหญ่หลี่ขอรับ"

"อ่านออกมาเลย" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมโบกมือ

"แคว้นจ้าวเปิดฉากโจมตีแคว้นเยี่ยนแล้ว!" จางหมิงอ่านเสียงดัง

"ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าว ผังน่วน ได้นำทัพตีฝ่าเมืองชายแดนของแคว้นเยี่ยน กองทัพกำลังรุกคืบด้วยความฮึกเหิม และกองทัพแคว้นเยี่ยนแทบต้านทานไม่ได้ พวกเขาเสียเมืองไปเกือบสิบเมืองแล้วในเวลาเพียงครึ่งเดือน"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ แม่ทัพทุกคนก็ตกตะลึง

จากนั้น พวกเขาทุกคนดูเหมือนจะเข้าใจการเตรียมพร้อมสำหรับสงครามของจ้าวเฟิง

"แคว้นจ้าวโจมตีแคว้นเยี่ยน ดังนั้นแคว้นฉินจะต้องฉวยโอกาสนี้เคลื่อนทัพต่อต้านแคว้นจ้าวอย่างแน่นอน" จางฮั่นกล่าวทันที

"เมื่อแคว้นฉินลงมือ พันธมิตรของแคว้นจ้าวอย่างแคว้นเว่ยจะไม่อยู่เฉย พวกเขาจะโจมตีเรา และเมืองเว่ยจะเป็นด่านแรกที่รับศึกหนัก ท่านแม่ทัพคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว จึงให้พวกเราเตรียมพร้อมสำหรับสงครามและเสริมการป้องกัน"

"แต่แคว้นฉินไม่ได้ลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานกับแคว้นจ้าวหรือ? ฝ่าบาทจะทรงเคลื่อนไหวต่อต้านแคว้นจ้าวจริงๆ หรือ?" จ้าวถัวถาม

จ้าวเฟิงชำเลืองมองจ้าวถัว

"ท่านประเมินฝ่าบาทต่ำไป หากกระดาษแผ่นเดียวที่เรียกว่าสนธิสัญญามีผลผูกมัดจริง โลกนี้คงไม่มีสงครามอีกแล้ว"

ความหนาวเย็นแล่นผ่านไขสันหลังของจ้าวถัว และเขาก็รีบพยักหน้า

"เอาล่ะ ในเมื่อพวกท่านเข้าใจแล้วว่าทำไมเราถึงเตรียมพร้อมสำหรับสงคราม ก็ไปจัดการซะ เมื่อแคว้นเว่ยโจมตี กองทัพของเราจะเป็นด่านแรกที่เผชิญหน้ากับพวกเขา นี่เป็นโอกาสของพวกท่านที่จะฆ่าศัตรู รับใช้ชาติ และสร้างเกียรติยศ" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมโบกมือ เสียงของเขาเคร่งขรึม

"ขอรับ ท่านแม่ทัพ!" เหล่าแม่ทัพตอบรับพร้อมกัน

เมื่อแคว้นเว่ยโจมตี ข้าต้องใช้ความดีความชอบทางทหารของข้าเพื่อเลื่อนขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และรับตราประทับผนึกแห่งโชคชะตาที่เกี่ยวข้อง จ้าวเฟิงคิดในใจ

หลังจากผ่านไปนาน ความแข็งแกร่งของจ้าวเฟิงก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก

โฮสต์: จ้าวเฟิง อายุ: 17 ปี

ขอบเขต: เซียนเทียน ขั้น 5 (ยิ่งขอบเขตสูง ปราณแท้ก็ยิ่งแข็งแกร่ง และสามารถใช้อานุภาพได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น)

ความแข็งแกร่ง: 3,510 (ยิ่งแข็งแกร่งมาก ก็ยิ่งปลดปล่อยพลังระเบิดได้มากขึ้น)

ความเร็ว: 2,287 (ยิ่งตัวเลขสูง ความเร็วก็ยิ่งมาก)

ความทนทาน: 2,181 (ความทนทานที่แข็งแกร่งนำไปสู่การฟื้นตัวจากการบาดเจ็บที่เร็วขึ้น พละกำลังที่ไม่มีที่สิ้นสุด และการฟื้นฟูปราณแท้ที่รวดเร็วขึ้น)

จิตวิญญาณ: 2,185 (พลังจิตวิญญาณสามารถแผ่ออกไปได้ยี่สิบเอ็ดจ้าง การฝึกฝนสามารถดูดซับพลังงานจิตวิญญาณฟ้าดินจากรัศมียี่สิบเอ็ดจ้าง)

อายุขัย: 155 ปี

แต้มบุญ: 563 (สามารถแปลงเป็นแต้มค่าสถานะอิสระหรือแต้มทักษะได้)

พื้นที่พกพา: 29 ลูกบาศก์จ้าง

เคล็ดวิชาฝึกฝน: คัมภีร์มังกรคชสาร

วิชาการต่อสู้: ฝ่ามือพิชิตมังกร, หมัดระเบิด…

จากการฝึกฝนเมื่อเร็วๆ นี้ ค่าสถานะทั้งหมดของจ้าวเฟิงได้ทะลุสองพันแต้มแล้ว

เขายังได้รับหีบสมบัติอีกกล่อง ซึ่งให้ทองคำจำนวนหนึ่ง

หลังจากการรบครั้งนี้ ข้าต้องทะลวงผ่านสามพันแต้มในทุกค่าสถานะให้ได้