LG-ตอนที่ 69 เปิดหีบสมบัติ,นางจ้าวและบุตรสาว

"หีบสมบัติระดับที่หนึ่งสี่กล่อง"

และข้ายังไม่ได้กดรับแต้มสถานะที่ทหารผู้กล้าของข้าเก็บรวบรวมมาจากการฝังศพในวันนี้เลย หวังว่าโชคของข้าจะพุ่งทะยานนะ จ้าวเฟิงคิด

จากนั้นเขาก็ดำเนินการกดรับแต้มสถานะจากศพที่ทหารของเขาฝัง

"กดรับแต้มสถานะที่เก็บได้" เขาออกคำสั่ง

แผงควบคุมแสดงข้อความแจ้งเตือนทันที

"ทหารของท่านฝังศพ 6,790 ศพ ได้รับแต้มแต้มสถานะรวม 679 แต้ม"

"เก็บได้ความแข็งแกร่ง 168 แต้ม"

"เก็บได้ความเร็ว 139 แต้ม"

"เก็บได้ความทนทาน 96 แต้ม"

"เก็บได้จิตวิญญาณ 88 แต้ม"

"เก็บได้อายุขัย 188 วัน"

แผงควบคุมแสดงรายการแต้มสถานะที่รวบรวมได้อย่างละเอียด

ยอดเยี่ยม ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เพียงแค่รอบนี้ก็ต่ออายุขัยข้าไปได้ครึ่งปีแล้ว ช่างเป็นกำไรที่มหาศาลจริง ๆ ดูเหมือนว่า ความแข็งแกร่งในอนาคตของข้าจะอยู่ที่จำนวนคนเหล่านี้แล้ว

ข้าสงสัยว่าพลังของตราประทับผนึกแห่งโชคชะตา จะเปลี่ยนไปหรือไม่ มันคงจะดีถ้ามันเปลี่ยนจากการเก็บจากศพที่ฝัง เป็นการเก็บจากศพศัตรูที่ถูกฆ่าแทน จ้าวเฟิงครุ่นคิดเงียบ ๆ

ในขณะนั้น แผงควบคุมก็แสดงข้อความแจ้งเตือนอีกอัน

"จากการดำเนินตามกระแสธารอันยิ่งใหญ่และจับกุมฮ่องเต้แคว้นฮั่น โฮสต์ได้รับโชคชะตาและได้รับรางวัลหีบสมบัติระดับที่สอง หนึ่งกล่อง"

เมื่อเห็นดังนี้ ดวงตาที่งัวเงียเล็กน้อยของจ้าวเฟิงก็เบิกกว้างขึ้นทันที

หีบสมบัติระดับที่สอง! นี่เป็นหีบสมบัติกล่องแรกเลยที่เขาได้รับ แม้แต่ของที่มีค่าน้อยที่สุดจากหีบนี้ก็ยังคงเป็นสมบัติล้ำค่า  เพราะงั้นสิ่งนี้มันทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากมาย

หีบสมบัติระดับที่สองนี้เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับจ้าวเฟิง

แม้ว่าเขาจะเคยคิดชั่ววูบว่าจะฆ่าฮ่องเต้แคว้นฮั่นหลังจากจับกุมได้ แต่เขาก็ยับยั้งชั่งใจ โดยตระหนักว่าการเก็บฮ่องเต้เอาไว้ มีค่ามากกว่าและจะนำผลประโยชน์ที่สำคัญกว่ามาให้เขา

อีกอย่าง การฆ่าฮ่องเต้ล้วนไม่เคยเป็นเรื่องดี

โชคชะตาของประมุขนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีหีบสมบัติระดับที่สองเป็นรางวัล

ยังมีฮ่องเต้ศัตรูอีกห้าพระองค์ในดินแดนเสิ่นโจว ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งข้าจะจับกุมพวกเขาได้ด้วยมือของข้าเอง เพราะถึงอย่างไรโชคชะตาของพวกเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าฮ่องเต้แคว้นฮั่นเสียอีก

เมื่อมองดูรางวัล จ้าวเฟิงก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

"หีบสมบัติระดับที่หนึ่งสี่กล่อง หีบสมบัติระดับที่สองหนึ่งกล่อง"

"ขอสวรรค์ประทานของดี ๆ ให้ข้าด้วยเถิด" จ้าวเฟิงภาวนา

จากนั้นเขาก็ออกคำสั่ง

"เปิดหีบสมบัติทั้งหมด"

"กำลังเปิดหีบสมบัติระดับที่หนึ่ง... ได้รับ [ทองคำ 1,000 ตำลึง]"

"กำลังเปิดหีบสมบัติระดับที่หนึ่ง... ได้รับ [วิชาแพทย์ขั้นกลาง]"

"กำลังเปิดหีบสมบัติระดับที่หนึ่ง... ได้รับ [แผนที่เสิ่นโจว]"

"กำลังเปิดหีบสมบัติระดับที่หนึ่ง... ได้รับเทคนิคการต่อสู้ระดับลึกลับขั้นต่ำ: [วิชากระบี่วายุ]"

"กำลังเปิดหีบสมบัติระดับที่สอง... ได้รับเทคนิคการต่อสู้ระดับปฐพีขั้นต่ำ: [กระบี่บินร้อยก้าว]"

ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนแผงควบคุมเกือบจะพร้อมกันขณะที่หีบสมบัติทั้งห้าเปิดออก

สายตาของจ้าวเฟิงข้ามรางวัลสามอย่างแรกไป หยุดอยู่ที่วิชาการต่อสู้สองวิชาที่เขาเพิ่งสุ่มได้

วิชาการต่อสู้สองวิชา และหนึ่งในนั้นเป็นระดับปฐพี! โชคของข้าในครั้งนี้ ดีจริง ๆ เขาคิดด้วยความยินดี

แต้มสถานะของจ้าวเฟิงตอนนี้เหนือกว่าคนธรรมดามากแล้ว ด้วยร่างกายที่ได้รับการเสริมแกร่ง เขาสามารถกวาดล้างสนามรบได้อยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ด้วยการเพิ่มวิชาการต่อสู้ เขาสามารถปลดปล่อยพลังของเขาได้มากยิ่งขึ้น

"เรียนรู้ [วิชากระบี่วายุ] เรียนรู้ [กระบี่บินร้อยก้าว]"

วงแหวนแสงร่วงหล่นลงมา และความรู้ของวิชาการต่อสู้ที่ลึกลับอย่างเหลือเชื่อสองวิชาก็ถูกถ่ายทอดเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของจ้าวเฟิงโดยตรง

「 หมู่บ้านอัน 」

ยามรุ่งสาง หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีซีดจาง แบกตะกร้าสมุนไพร กำลังเดินช้า ๆ ไปทางหมู่บ้าน ตามเส้นทาง ที่มี ชาวบ้านแบกจอบไว้บนไหล่กำลังมุ่งหน้าไปที่ทุ่งนา

"หนูอิง เพิ่งกลับจากเก็บสมุนไพรงั้นหรือ?"

"เจ้าค่ะ ท่านลุงหลี่ ตอนแสงอาทิตย์สาดส่องยามเช้า ไม่เพียงแต่จะเป็นช่วงเวลาเก็บสมุนไพรที่ดีที่สุด แต่ข้ายังเก็บน้ำค้างยามเช้าที่สดใหม่ได้ด้วย"

"ฮ่าฮ่า ข้าเป็นแค่ชาวบ้านตาดำ ๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้หรอก แต่หนูอิง วิชาแพทย์ของเจ้านี่ได้แม่มาเต็ม ๆ เลยนะ! ยาที่เจ้าให้ข้าทาขาช่วยได้มากเลย"

"ท่านลุงหลี่ ขาของท่านยังต้องพอกยาต่อเนื่องเพื่อให้เลือดลมไหลเวียนดีขึ้นและรักษาให้หายขาด ดังนั้นอย่าลืมแวะมาที่บ้านข้าเพื่อพอกยาหลังจากทำงานที่นาเสร็จนะเจ้าคะ"

"ไม่ต้องห่วง ข้าจะจำไว้" ชาวบ้านวัยกลางคนยืนคุยกับหญิงสาว ดูพอใจมาก

หญิงสาวแบกตะกร้าสมุนไพร ผมของนางเกล้าเป็นมวยเรียบง่าย นางสวมกระโปรงสีแดงซีด แต่เครื่องแต่งกายที่เรียบง่ายไม่อาจลดทอนความงามวัยแรกแย้มของนางได้

ในทางกลับกัน นางแผ่เสน่ห์ที่สง่างามของสาวชาวบ้านที่เรียบง่ายออกมา ซึ่งเป็นดั่งอัญมณีที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน

ขณะที่หญิงสาวเดินทีละก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน ชาวบ้านตามทางก็ทักทายนางคนแล้วคนเล่า

"นังหนูอิง เพิ่งกลับจากเก็บสมุนไพรหรือ?"

"ชาสมุนไพรที่ข้าได้จากเจ้าคราวที่แล้วหอมมาก เดี๋ยวข้าต้องขอเพิ่มอีกเร็ว ๆ นี้แหละ"

"หนูอิง ข้าเอาผ้าและน้ำมันที่เจ้าฝากซื้อมาจากตัวเมืองแล้วนะ เดี๋ยวข้าเอาไปให้ที่บ้านหลังจากกลับจากทำนา..."

หญิงสาวทักทายชาวบ้านแต่ละคนตามลำดับ จากสีหน้าที่เป็นธรรมชาติของนาง เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกิจวัตรประจำวัน

ไม่นานนัก นางก็มาถึงลานบ้านแห่งหนึ่ง เปิดประตูอย่างคุ้นเคยและเดินเข้าไป

ในลานบ้านมีไก่และเป็ดไม่กี่ตัว พวกมันส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ ก้าบ ๆ ไม่หยุดหย่อนตามแบบฉบับชนบท

ในลาน มีสตรีที่ออกเรือนแล้วผมเกล้ามวยกำลังถือกระด้ง โปรยอาหารไก่

"ท่านแม่" เด็กสาวร้องเรียกทันทีที่กลับมาถึง "ข้ากลับมาแล้ว"

หญิงผู้นั้นหันมา รอยยิ้มประดับที่ริมฝีปาก

นางดูเหมือนจะมีอายุราวสามสิบปี ในยุคนี้ เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงจะแต่งงานตอนอายุสิบสองหรือสิบสาม และมีลูกหลายคนเมื่ออายุสามสิบ ใบหน้าของหญิงผู้นั้นไร้สีเลือด มีเพียงความซีดเซียวจากอาการป่วย แม้เครื่องหน้าของนางจะงดงาม แต่มันก็ถูกบดบังด้วยความเจ็บป่วย ทำให้นางมีรูปลักษณ์ที่ดูเปราะบางและดูซูบเซียวซึ่งคล้ายลักษณะของหญิงงามที่ดูอาภัพ

"อิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้เข้าไปยังส่วนลึกในภูเขาใช่ไหม?" หญิงผู้นั้นถามทันทีด้วยความเป็นห่วง

"แม่อนุญาติให้เจ้าไปเก็บสมุนไพรได้แค่ชายป่าเท่านั้น อย่าได้เข้าไปลึกโดยไม่มีคนไปด้วย มันคงจะอันตรายมากถ้าเจ้าเจอสัตว์ป่าเข้า"

"ท่านแม่ วางใจเถอะเจ้าค่ะ" เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงระอาเล็กน้อย "ข้าเก็บสมุนไพรแค่ชายป่าเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปลึกในภูเขาหรอก"

ทุกวันที่นางออกไปและทุกวันที่นางกลับมา แม่ของนางจะพูดคำเตือนเดิมซ้ำ ๆ จน นางรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อยกับเรื่องนี้

"เชื่อฟังแม่เถอะ เรายังไม่ได้ข่าวคราวจากพี่ชายเจ้าเลย และแม่ก็กังวลจริง ๆ" หญิงผู้นั้นกล่าว ใบหน้าของนางหมองคล้ำด้วยความเศร้า

"ท่านแม่" เด็กสาวกล่าวปลอบโยน "ข้าเรียนรู้วิชาแพทย์มาจากท่าน ท่านเองก็น่าจะรู้ว่าความโศกเศร้าสามารถนำไปสู่ความเจ็บป่วยได้ ดังนั้นได้โปรดอย่าคิดมากเลย พี่ชายต้องปลอดภัยดี"

จากตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้คือญาติสนิทที่สุดของจ้าวเฟิง: มารดาของเขา นางจ้าว และน้องสาวของเขา จ้าวอิง

"แต่เขาถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร... แม่กลัวเหลือเกิน" นางจ้าวกล่าวต่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"เราไม่ได้ขอให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยสืบข่าวเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือ? เราน่าจะได้ข่าวเร็ว ๆ นี้แหละ" จ้าวอิงปลอบโยนนางต่อ

"ท่านแม่ อย่าห่วงเลย พี่ชายต้องไม่เป็นไร"

นางจ้าวพยักหน้า ลูกชายของนางถูกเกณฑ์ไปเกือบสิบเดือนแล้ว นอกจากความกังวลแล้ว สิ่งเดียวที่นางทำได้คือการสวดภาวนา

ในขณะนั้นเอง ชายชราคนหนึ่งก็เริ่มเดินช้า ๆ ตรงมาหานางจ้าวและลูกสาวของนาง...