LG-ตอนที่ 26 สมบัติล้ำค่าที่สามารถนำไปรักษามารดาได้

ไม่นานนัก จ้าวเฟิงก็ค่อย ๆ กล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ

“ท่านหมอเฉิน มันก็อาจเป็นอย่างที่ท่านว่า แต่ข้ายังคงปรารถนาจะกลับบ้านโดยเร็วที่สุด เพื่อทำหน้าที่กตัญญูต่อมารดาได้ในทันที การรับใช้ใครเล่าจะสำคัญไปกว่าการทำหน้าที่ของลูกที่ดี  สำหรับมารดาของข้า การที่ข้าอยู่ในกองทัพมีแต่จะทำให้ท่านหวาดวิตกไม่รู้จบ ส่วนข้าก็อดเป็นห่วงท่านแม่ไม่ได้”

เหตุผลสำคัญที่จ้าวเฟิงไม่ทุ่มเทเอาแต่การแสวงหาบรรดาศักดิ์และตำแหน่งคือหัวใจของเขาที่ยังผูกติดอยู่กับบ้านเสมอ นี่แหละเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ตอนแรกเขาถูกจัดให้ไปประจำการในกองทัพหลันเถียน

หมอทหารเฉินมองจ้าวเฟิงด้วยแววตาแสดงความไม่อาจสรรหาคำใดมาอธิบายได้

เพราะตั้งแต่โบราณกาล ความกตัญญูคือธรรมเนียมประจำชาติของจีน แม้ในยุคศึกแย่งชิงดินแดน ณ ปัจจุบัน ก่อนที่แคว้นต่าง ๆ จะถูกรวมเป็นหนึ่งโดยแคว้นฉิน ความกตัญญูก็ยังคงถูกยกย่องมาอย่างยาวนาน

“เจ้ากับน้องสาวเป็นฝาแฝดกันใช่หรือไม่?” หมอทหารเฉินถาม

“ใช่” จ้าวเฟิงพยักหน้า “ก็เพราะเราเป็นฝาแฝด ท่านแม่จึงเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อตอนคลอดพวกเรา”

“การคลอดเช่นนี้จะทำให้ร่างกายต้องทรุดหนักอย่างเลี่ยงไม่ได้และทำให้ ฟื้นฟูให้หายขาดได้ยาก เพียงแต่ข้ารู้จักโอสถปาฏิหาริย์ชนิดหนึ่งที่ไม่เพียงแต่รักษาให้หายขาด ซ้ำยังยืดอายุขัยได้อีกด้วย” หมอทหารเฉินพูดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฟิงก็สนใจขึ้นมาในทันที

เขาเกิดใหม่มาในโลกนี้ได้สิบห้าปี และได้ความทรงจำของอดีตกลับคืนตั้งแต่อายุสิบขวบ ดังนั้นเขาจึงยึดถือมารดาเป็นญาติคนสนิทที่สำคัญที่สุด

เมื่อต้องเห็นนางมีร่างกายอ่อนแอในวัยเด็ก เห็นนางทนทุกข์ในฤดูหนาว มันทำให้ใจของเขารู้สึกเจ็บปวด

มารดาของเขาเองก็มีความรู้เรื่องโอสถ แต่สภาพร่างกายเช่นนี้ก็มิใช่รักษาได้ง่าย ๆ ทว่าลึก ๆ ในใจ จ้าวเฟิงยังคงยึดมั่นในความหวังว่าจะมีหนทางรักษานางให้หายได้

“โอสถปาฏิหาริย์นั้นคืออะไร และมันอยู่ที่ไหน?” จ้าวเฟิงถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“มันมีชื่อว่า โสมโลหิตพันปี” หมอทหารเฉินตอบ

“ไม่รู้ว่าเจ้าเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนหรือไม่?” เขาถามพร้อมด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เคยเลย” จ้าวเฟิงส่ายหน้า

แต่หวังเยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองหมอทหารเฉินด้วยแววตาประหลาด ก่อนที่จะนิ่งเงียบไปในทันที

“โสมโลหิตพันปีถูกเก็บไว้ในคลังหลวงของแคว้นฉินและมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก” หมอทหารเฉินกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฟิงหันมามองหมอทหารเฉินพร้อมน้ำเสียงครุ่นคิด

“ท่านหมอเฉิน ท่านพูดอย่างนี้ก็เหมือนกับบอกข้าให้ตัดใจเพราะทำอะไรไม่ได้นั่นแหละ ของสิ่งนั้นมันเก็บในคลังหลวงของแคว้นฉิน — หรือท่านจะให้ข้าไปขโมยมันหรืออย่างไร?”

แม้ความคิดนั้นจะดูบ้าบิ่น แต่แนวคิดนั้นเริ่มฝังรากในใจเขาอยู่ดี

การรักษาความปลอดภัยของวังหลวงนั้นย่อมต้องเข้มงวด

แต่ถ้าในอนาคตข้าสามารถเพิ่มค่าสถานะทุกอย่างให้เกินสองพันได้ แม้แต่คนในวังหลวงนั่นก็ยังยากที่จะหยุดยั้งข้าได้

นอกจากนี้เขาก็มีวิธีมากมายในการเพิ่มค่าสถานะอย่างรวดเร็ว เพราะนอกจากการขนศพแล้ว การฆ่าศัตรูก็เพิ่มค่าสถานะได้เช่นกัน ตราบใดที่เขาทวีความแข็งแกร่งขึ้น ย่อมมีโอกาสที่จะได้ครอบครองโสมนั้น

ในเวลานั้น หมอทหารเฉินยิ้มออกมาในทันที

“คิดจะลอบเข้าไปขโมยของจากคลังหลวง? ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าคิดเช่นนั้น เพียงแต่ทางนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่ วังหลวงมีการป้องกันอย่างเข้มแข็งที่นั่นมีทหารองค์รักษ์คอยเฝ้าระวังมากกว่าหมื่นนาย ต่อให้เจ้าบุกไปได้ และ มุ่งหน้าไปถึงคลังหลวง หากไม่มีกุญแจ เจ้าก็ไม่สามารถเปิดคลังหลวงที่ทำจากเหล็กทองแดงชั้นยอดได้อยู่ดี”

“เพียงแต่ ใช่ว่าจะไม่มีมีวิธีอื่นนอกจากนี้…”

จ้าวเฟิงเงี่ยหูฟัง

“ท่านหมอเฉินหมายถึงอะไร?”

“เรื่องนี้ง่ายมาก เจ้าก็แค่สร้างคุณงามความดีเพิ่มให้แก่แคว้นฉินและฝ่าบาท ด้วยการสังหารศัตรูเพิ่มมากขึ้น ตอนนี้เจ้าถือว่ามีแต้มต่อที่ทำให้ฝ่าบาททรงรู้จักเจ้า เพราะการสังหาร เป่าหยวน ที่เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นฮั่น ก็ได้สร้างชื่อเสียงให้เจ้ามิใช่น้อย”

“หากในอนาคตเจ้าสามารถสร้างผลงานที่น่าตื่นตะลึงเช่นนี้ได้อีก การร้องขอโสมโลหิตพันปี เป็นของรางวัล ก็ไม่ใช่เรื่องไกลเกินจริง”

จ้าวเฟิงเข้าใจทันที

“แต่ ท่านหมอเฉิน ไม่ใช่ว่าท่านก็แค่อยากให้ข้ายอมรับการโยกย้ายไปโดยสมัครใจก็เท่านั้นเองหรอกเหรอ?” เขายิ้มบาง ๆ

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังเป็นเด็ก และ นิสัยเช่นนี้ของเจ้า ข้าบอกเลยว่ามันไม่ใช่นิสัยที่ดีในยุคนี้  เพราะแค่พลั้งพลาดเพียงเสี้ยวลมหายใจก็อาจทำให้เจ้าเสียชีวิตได้”

“ถึงแม้ข้าจะรู้จักเจ้าได้เพียงไม่กี่วัน แต่ข้าก็นับถือเจ้าเป็นดั่งน้องชาย และข้าก็ไม่ได้พูดเล่น โสมโลหิตพันปีเป็นสมบัติอันล้ำค่าของแคว้นฉิน แต่ฝ่าบาททรงเป็นสุภาพบุรุษที่มีคุณธรรมสูง หากวันหนึ่งเจ้าได้สร้างผลงานจนมีบรรดาศักดิ์ที่สูงขึ้น แล้วพระองค์ทรงทราบว่าแม่ของเจ้ายังต้องการโสมนี้เพื่อนำไปรักษา พระองค์ย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน” หมอทหารเฉินกล่าวให้กำลังใจ

“แน่นอนว่าข้ารู้ว่า ฝ่าบาทของเรานั้นเป็นโอรสสวรรค์ที่มีคุณธรรมสูง” จ้าวเฟิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ในยุคนี้ พระปัญญาของกษัตริย์ฉินอาจถูกเข้าใจและถูกจำกัดเพียงแค่ขุนนางที่เป็นข้าราชบริพาร

แต่ในกาลต่อมา ชื่อเสียงของจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้จะดังกึกก้องไปชั่วนิรันดร์ ดังนั้นใครเล่าจะกล้าพูดว่าเขาไร้ความสามารถ?

“โสมนี้สามารถมอบความหวังในการรักษามารดา และแก้หน้าที่กตัญญูของเจ้าได้ ทว่าประเด็นหลักที่ข้าจะพูดคือ”

หมอทหารเฉินเอ่ยเสียงจริงจัง

“ถ้าฝ่าบาททรงออกพระราชโองการให้โยกย้ายเจ้าไปยังกองทัพหลัก สิ่งนี้ก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้ เพราะการขัดราชโองการ ก็เปรียบเสมือนกบฏที่เกี่ยวพันถึงโทษประหารทั้งตระกูล ดังนั้นภายใต้อำนาจของกษัตริย์ ผู้ใต้ปกครองล้วนต้องเชื่อฟัง ไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนได้ ถึงแม้ว่าเจ้าอยากจะปฏิเสธ แต่เจ้าก็ไม่สามารถขัดพระทัยของฝ่าบาทได้”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคารพต่อกษัตริย์และราชบัลลังก์

นี่คือยุคที่ กษัตริย์เรืองอำนาจ และ คนธรรมดาก็เปรียบเสมือนมดใต้ฝ่าเท้า

จ้าวเฟิงพยักหน้าอย่างเยือกเย็นต่อคำพูดของหมอทหารเฉิน ในฐานะผู้ที่เกิดใหม่ที่รู้ประวัติศาสตร์หลายพันปี เขาไม่หวั่นไหวกับอำนาจของกษัตริย์อย่างแน่นอน

นอกจากนี้ อำนาจความแข็งแกร่งของเขา ก็ช่วยให้เขามีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป

อำนาจราชันนั้นยากที่จะหยั่งถึง มีคำกล่าวที่ว่า…

‘หากราชันพิโรธ ก็สามารถทำให้ศพปรากฏทอดยาวไปไกลหลายพันลี้ได้’

— คำกล่าวนี้มิใช่เพียงคำพร่ำ แต่เป็นความจริงที่ยากจะปฏิเสธ

“ท่านหมอเฉิน ข้าจะจดจำคำแนะนำของท่านไว้ในใจ” จ้าวเฟิงกล่าวยิ้ม “และข้าตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้วว่าจะต้องได้โสมโลหิตพันปีมาให้ได้”

เป็นอย่างเช่นที่หมอทหารเฉินกล่าว หากฝ่าบาททรงออกราชการให้โยกย้าย เขาก็คงไม่อาจขัดคำสั่งได้

สำหรับการหนีทหาร? พวกเขาจะถูกลดขั้นให้กลายเป็นทาสและทำงานหนักจนตาย

ส่วนการหลบหนีไปต่างแคว้น? แล้วแม่กับน้องสาวของเขาล่ะ?

จ้าวเฟิงเล็งเห็นสถานการณ์อย่างชัดเจน ในเมื่อไม่สามารถขัดคำสั่งได้ ก็มีแต่จำเป็นจะต้องเชื่อฟัง ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องโสมโลหิตพันปีคือสิ่งที่เขาปรารถนาจริง ๆ มันเป็นสมบัติอันล้ำค่าของแคว้นฉิน

ดังนั้นการได้รับมันมารักษามารดาของเขาคือความปราถนาสูงสุดของเขา

“ดีแล้วที่เจ้าคล้อยตาม” หมอทหารเฉินยิ้มอย่างโล่งอก “ข้าก็กลัวว่าเจ้าจะทำตัวดื้อรั้นกว่านี้เสียอีก”

หวังเยียนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถอนหายใจเงียบ ๆ ด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าจ้าวเฟิงยอมรับอย่างช่วยไม่ได้

“ทว่า ตราบใดที่คำสั่งโยกย้ายยังไม่ลงมา ข้าขออยู่กับท่านก่อนสักระยะนึงได้หรือไม่ท่านหมอเฉิน” จ้าวเฟิงกล่าวยิ้ม

“ข้ายินดีเป็นอย่างมาก!” หมอทหารเฉินหัวเราะลั่น

“ก่อนคำสั่งจะมาถึงก็น่าจะเป็นเดือน ดังนั้นเจ้าก็นอนรักษาตัวที่นี่สักหนึ่งเดือน ถ้าเกินสองเดือน ก็อยู่ที่นี่ไปเลยสองเดือน”

“ตกลง” จ้าวเฟิงตอบอย่างพอใจ

เขาตั้งตารอที่จะรักษาและช่วยเหลือผู้บาดเจ็บในค่ายทหารรักษาอาการบาดเจ็บ มากกว่าการไปลุยบนสมรภูมิรบ เพราะที่นี่นอกจากจะสามารถช่วยเหลือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บแล้ว เขายังได้รับแต้มบุญ ซึ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างมาก

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่มาส่งข่าว” หมอทหารเฉินกล่าวหันไปยิ้มให้กับหวังเยียน “ข้ากับจ้าวเฟิงยังต้องรักษาผู้บาดเจ็บต่อไป นอกจากนี้ กลิ่นคาวโลหิตในค่ายก็รุนแรงเกินต้าน ข้าว่าท่านกลับไปพักก่อนเถิด”