172 - พี่ชายของหลี่ซู!

ภายใต้การดูแลของเฉินซื่อ จูผิงอันอ่านหนังสือตลอดทั้งเช้า กระทั่งบ่าย เฉินซื่อจึงอนุญาตให้เขาออกไปคืนหนังสือที่บ้านของตระกูลหลี่ในหมู่บ้านซ่างเหอ

จูผิงอันเพิ่งก้าวออกจากบ้าน ยังเดินไปไม่ไกล หันกลับไปก็เห็นแม่ของเขาถือพื้นรองเท้าพร้อมเข็มและด้าย เดินออกไปด้วยท่าทางกระตือรือร้น เมื่อมองดูทิศทางที่แม่ของเขามุ่งหน้าไป ก็เดาได้ไม่ยากว่าท่านกำลังจะไปอวดฝีมือกับคนในหมู่บ้านอีกแล้ว

"โอ้...ท่านแม่ของข้าช่างน่ารักเสียจริง"

จูผิงอันมองแผ่นหลังที่ร่าเริงของแม่ แล้วตัดสินใจในใจอย่างแน่วแน่ว่า เขาต้องสอบผ่านและคว้าตำแหน่งในครั้งนี้ให้ได้

หลังจากแผ่นหลังของเฉินซื่อหายไปตรงหัวมุมถนน จูผิงอันก็สะพายกระเป๋าแล้วมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านซ่างเหอ

“ฮ่าฮ่า ข้าคาดไว้อยู่แล้วว่าคุณชายจูต้องมา และก็มาอย่างที่ข้าคิดจริงๆ คุณชายจู เชิญเข้ามาเลย” พ่อบ้านหลี่เปิดประตูต้อนรับด้วยท่าทางอบอุ่น ก่อนที่จูผิงอันจะทันได้เคาะประตูเสียอีก

แม้ว่าพ่อบ้านหลี่จะเรียกเขาว่า "คุณชายจู" มาหลายครั้งแล้ว แต่จูผิงอันก็ยังไม่คุ้นเคยนัก ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ และกล่าวขอบคุณ

จากท่าทางของพ่อบ้านหลี่ก็ยืนยันได้ว่า วลี “ความรู้เป็นสิ่งสูงส่งที่สุด” ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ โดยเฉพาะผู้ที่มีตำแหน่งในระบบการสอบ ยังคงได้รับความเคารพอย่างสูงในสมัยราชวงศ์หมิง

ในยุคสมัยเช่นนี้ จะไม่ตั้งใจเรียนหนังสือได้อย่างไร

หลังจากกล่าวลาพ่อบ้านหลี่แล้ว จูผิงอันก็เดินตรงไปยังห้องหนังสือ เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่าบรรยากาศเงียบสงบ ดูเหมือนผู้ตรวจบัญชีที่มาตรวจสอบกลับไปหมดแล้ว

ภายในห้องหนังสือกว้างขวางและสว่างสดใส ไม่มีผู้ตรวจบัญชีหวังที่คอยดูแล มีเพียงเด็กชายรับใช้อายุน้อยคนหนึ่ง

“คุณชายจูมาคืนหนังสือแล้วหรือขอรับ”

แม้ว่าจูผิงอันจะไม่เคยพบเด็กชายคนนี้มาก่อน แต่เด็กชายก็จำเขาได้ในทันที อาจเป็นเพราะคนที่สามารถมาที่ห้องหนังสือของตระกูลหลี่ได้ มีเพียงคนในครอบครัวหลี่หรือจูผิงอันเท่านั้น

“อืม ขอบใจมาก” จูผิงอันพยักหน้า หยิบหนังสือที่ยืมไปครั้งก่อนออกจากกระเป๋าและวางไว้บนโต๊ะ

“ต้องขอรบกวนคุณชายช่วยลงทะเบียนด้วยนะขอรับ ข้าอ่านหนังสือไม่ออก แค่มาแทนลุงหวังชั่วคราว” เด็กชายรับใช้ลุกขึ้นและกล่าวขอโทษด้วยสีหน้าจริงใจ

“ที่จริงต้องบอกว่า ข้าทำให้พวกเจ้าลำบากมากกว่า” จูผิงอันยิ้มบางๆ แล้วก้มลงใช้พู่กันบันทึกรายการหนังสือที่คืนไว้ในสมุดทะเบียน

“คุณชายจูช่างมีน้ำใจจริงๆ” เด็กชายกล่าวขอบคุณ พร้อมเชิญจูผิงอันเข้าไปเลือกหนังสือในห้อง “เชิญคุณชายตามสบาย ข้าจะไปเรียกลุงหวังมาเดี๋ยวนี้”

“ขอบใจมาก” จูผิงอันโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วเดินไปยังชั้นหนังสือเพื่อเลือกหนังสืออ่าน

เมื่อเดินไปที่ชั้นหนังสือ จูผิงอันพบว่าภายในห้องหนังสือมีหนังสือเพิ่มขึ้นมาก ดูเหมือนจะมีชั้นหนังสือใหม่ทั้งหมดซึ่งบรรจุหนังสือที่เกี่ยวกับการสอบเข้ารับราชการโดยเฉพาะ คาดว่าตระกูลหลี่คงซื้อมาขอบคุณเขา

ในขณะที่จูผิงอันกำลังพลิกดูหนังสืออย่างตั้งใจ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมเสียงอึกทึกที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“จูผิงอันอยู่ที่ไหน?”

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้น

ภายในห้องมีเพียงข้าคนเดียวแท้ๆ ทำไมต้องพูดเหมือนมีคนอยู่หลายคนด้วย

“ไม่ทราบว่าท่านคือใครหรือ” จูผิงอันเดินออกมาจากด้านหลังชั้นหนังสือ โค้งคำนับเล็กน้อยแล้วถามอย่างสุภาพ

เมื่อเดินเข้ามาในห้องหนังสือ ปรากฏว่าผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มวัยราว 17-18 ปี ใบหน้ากลม คิ้วหนา ดวงตาโต ร่างกายกำยำ เขาสวมชุดผ้าไหมสีดำ ปลายชุดมีลวดลายดอกชบาสีฟ้าประดับไว้ ขอบเอวคาดด้วยสายคาดไหมลาย และสวมรองเท้าหนัง นอกจากนี้ยังมีเคราบางๆ ที่มุมปาก

ทั้งที่ดูเป็นคนหยาบกระด้าง แต่กลับถือพัดพับในมือราวกับพยายามแสร้งทำตัวให้ดูสุภาพ การจับพัดด้วยมือใหญ่ของเขาดูขัดตาจนน่าขำ

ด้านหลังของเขามีสาวใช้สองคนและเด็กชายรับใช้อีกสามคนติดตามมาด้วย

เมื่อเห็นจูผิงอันออกมาจากชั้นหนังสือ ชายหนุ่มผู้นี้เงยหน้าเชิดขึ้นสูงพลางยื่นมืออวบใหญ่ราวกับอุ้งมือหมีออกมาข้างหน้า พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า “ถามว่าข้าคือใคร? ฮ่าฮ่า เจ้ากล้ามาในบ้านข้าแล้วยังมีหน้ามาถามว่าข้าเป็นใคร? คนอื่นว่าเจ้าฉลาด ข้ากลับไม่เห็นว่ามันจริงเลย!”

ให้ตายเถอะ!

เจ้าหมีตัวนี้คือพี่ชายของคุณหนูเจ้าอารมณ์หลี่ซูอย่างนั้นหรือ? ไม่แปลกใจเลยที่นางจะหยิ่งผยองขนาดนั้น เป็นเรื่องที่สืบทอดกันในตระกูลสินะ! ว่าแต่ ตอนเด็กๆ นางเคยขู่ว่าจะให้พี่ชายมาตีข้า นี่คงหมายถึงเจ้าหมีคนนี้แน่ๆ

“พี่สาม ท่านทำอะไรอยู่? ใครให้ท่านเข้ามาในห้องหนังสือ? ท่านลืมไปแล้วหรือว่าครั้งก่อนท่านฉีกหนังสือจนท่านพ่อสั่งกักบริเวณและห้ามท่านเข้ามาที่นี่อีก!”

เสียงบ่นดังมาจากข้างนอก เป็นเสียงของสคุณหนูหลี่ซูที่กำลังทำหน้างอด้วยความไม่พอใจ สักพักนางก็ปรากฏตัวในชุดกระโปรงใหม่เอี่ยมที่ดูสวยงาม

นางรีบวิ่งเข้ามาในห้อง ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจากการวิ่ง และตามหลังนางมาเป็นสาวใช้ฮวาเอ๋อร์ที่หอบหายใจด้วยความเหนื่อย

เมื่อสาวใช้ฮวาเอ๋อร์กวาดตามองพี่สาม และพบว่าจูผิงอันยังคงยืนอยู่ที่ชั้นหนังสืออย่างปลอดภัย นางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนคุณหนูหลี่ซูเองก็แอบถอนหายใจเช่นกัน

“น้องสาว ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?” พี่สามของคุณหนูหลี่ซูที่เพิ่งทำหน้าดุเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นท่าทางนุ่มนวลเหมือนแมวอ้วนที่นอนอาบแดดเมื่อเห็นน้องสาว

“ข้ากลัวว่าท่านจะทำลายห้องหนังสืออีก!” หลี่ซูพูดพลางยู่ปาก

“วางใจเถอะ หลังจากที่เจ้าฟ้องท่านพ่อจนข้าโดนลงโทษครั้งก่อน ข้าก็ไม่กล้าทำอะไรในห้องหนังสืออีกแล้ว” พี่สามพูดพร้อมกับทำหน้าตาออดอ้อน

“ก็ใครใช้ให้ท่านไม่ตั้งใจอ่านหนังสือกันล่ะ!” หลีซูเน้นเสียงใส่

“ใช่ๆ น้องสาวทำเพื่อประโยชน์ของข้า” พี่สามยิ้มประจบ

“รู้อย่างนี้ก็ดี” หลี่ซูเงยหน้าเล็กน้อยทำท่าทางหยิ่งยโส

จูผิงอันที่ยืนอยู่ตรงชั้นหนังสือมองพี่น้องสองคนโต้ตอบกันอย่างเบื่อหน่าย ตอนนี้เขารู้แล้วว่าชายหนุ่มคนนี้คือพี่ชายคนที่สามของหลี่ซู แม้หน้าตากลมมนของเขาจะดูคล้ายกับนายท่านหลี่ แต่ก็ยังห่างไกลจากความงดงามของหลี่ซูที่แม้จะเอาแต่ใจ เจ้าเล่ห์ และปากจัด แต่ก็เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

“สองวันนี้ข้ากลับมาบ้าน ได้ยินท่านพ่อกับน้องสาวข้าชมเจ้าเรื่องความฉลาด ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะฉลาดจริง” พี่สามพูดจบก็หันมามองจูผิงอันพร้อมกับทำท่าทางท้าทาย

จูผิงอันยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงสวนกลับมา

“ท่านได้ยินข้าชมเขาเรื่องความฉลาดตอนไหนกัน!”

คุณหนูหลี่ซูกระทืบเท้าเบาๆ พร้อมกับเขย่งปลายเท้า ยื่นมือเรียวบางจับหูของพี่ชายตัวใหญ่ทันที เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ดูน่ารักของนาง