บทที่ 1462 (584) คาโต้ผู้มั่นใจเต็มเปี่ยม (ตอนฟรี สวัสดีปีใหม่)

บทที่ 1462 (584) คาโต้ผู้มั่นใจเต็มเปี่ยม (ตอนฟรี สวัสดีปีใหม่)

จี้เฟิงเดินตามคาโต้เข้ามาในห้องนอนด้านในด้วยท่าทางฮึดฮัด แสร้งทำเป็นไม่พอใจอย่างหนัก

“นั่งลงสิ!” คาโต้เอ่ยด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับผู้ชนะที่กุมชะตาของจี้เฟิงไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเคยเห็นท่าทางที่ดูชาญฉลาดและถ่อมตัวของคาโต้ในงานสังสรรค์ที่หลินจิงคลับมาก่อน จี้เฟิงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า คนที่ดูสุภาพเรียบร้อยในตอนนั้นกับคนที่วางท่าเย่อหยิ่งในตอนนี้จะเป็นคนเดียวกัน เขาดูราวกับเป็นคนละคนจนน่าเหลือเชื่อ!

“เหอะ!”

จี้เฟิงแค่นเสียงเย็นชาพลางทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา และพูดเสียงเข้ม “คุณคาโต้ผมหวังว่า คุณจะไม่คิดข่มขู่ผมนะ มันไม่เป็นผลดีกับคุณหรอก!”

“หืม?”

คาโต้หัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นผลดีกับฉัน? ไม่ดียังไงล่ะ ลองว่ามาสิ”

ตอนนี้เขาพูดภาษาจีนได้คล่องปรื๋อกว่าตอนอยู่ที่คลับเสียอีก หากฟังแค่เสียงเพียงอย่างเดียว ใครๆ ก็คงคิดว่าเขาเป็นคนจีนแท้ๆ

“คาโต้คุณอย่าลืมนะว่า ที่นี่คือประเทศจีน มันเป็นถิ่นของเรา คุณควรจะเพลาๆลงบ้างจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น...” จี้เฟิงจ้องคาโต้เขม็งด้วยสายตาขุ่นมัว ทิ้งท้ายประโยคไว้ให้คิดต่อ ซึ่งการแสดงออกที่ดูไม่เป็นมิตรนั้นก็สื่อความหมายได้ชัดเจนพอแล้ว

ในใจของจี้เฟิงแทบจะขำจนตัวสั่น แต่เขาต้องกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ในเมื่อจะแสดงละครแล้ว ก็ต้องเล่นให้ถึงบทบาทที่สุด

“ฉันควรจะตีความว่านี่คือการข่มขู่หรือเปล่านะ?” คาโต้จ้องจี้เฟิงกลับด้วยสายตาเย็นเยียบ

“ถ้าเราร่วมมือกัน มันก็เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย แต่ถ้าเราต้องมาสู้กันเอง สุดท้ายก็พังพินาศกันทั้งคู่ เพราะงั้นผมว่าเรามาคุยกันดีๆจะดีกว่า” จี้เฟิงไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ แต่น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เหอะ! ร่วมมืองั้นเหรอ?”

ใบหน้าของคาโต้ฉายแววเย้ยหยัน “หนุ่มน้อยดูเหมือนนายจะยังไม่รู้จักสถานะของตัวเองดีพอนะ ขอบอกให้รู้ไว้ ตั้งแต่วินาทีที่นายก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ นายก็หมดสิทธิ์ที่จะต่อรองแล้ว ที่นี่นายมีหน้าที่แค่เชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นนายจะต้องชื่อเสียงป่นปี้! ลองคิดดูสิ ถ้าฉันเอาคลิปวิดีโอและเสียงอัดพวกนี้ไปเปิดเผยต่อสาธารณะ จะมีบริษัทไหนกล้ารับนายเข้าทำงานอีก? เท่าที่ฉันรู้มา ถึงคนจีนจะกระดูกอ่อนกันทุกคน แต่ก็เกลียดพวก ‘ไส้ศึก’ เข้าไส้เลยไม่ใช่เหรอ...”

‘ไอ้ชาติหมา!’

จี้เฟิงสบถด่าในใจ ไอ้คาโต้นี่มันคือจิ้งจอกเฒ่าชัดๆ พอได้รับสายจากเขา มันก็วางแผนล้อมคอกไว้ทันที พอเขามาถึงก็ติดกับดักจนดิ้นไม่หลุด

เป็นอย่างที่คาโต้ว่า ถ้ามันเปิดเผยหลักฐานพวกนี้ออกมา ต่อให้ประเทศจีนจะกว้างใหญ่แค่ไหน เขาก็คงไม่มีที่ให้ยืน ไม่มีบริษัทไหนอยากจ้างคนทรยศ และต่อให้เขาจะไปเปิดบริษัทเอง ก็คงไม่มีใครอยากร่วมธุรกิจด้วย ใครจะอยากทำมาค้าขายกับคนที่สังคมตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ?

ทุกคนต่างก็กลัวโดนแทงข้างหลังกันทั้งนั้น!

ถ้าเป็นคนอื่นมาเจอสถานการณ์นี้ คงต้องยอมสยบให้คาโต้ไปแล้ว ต้องยอมรับจริงๆว่าหมอนี่ ลงมือได้เหี้ยมเกรียมและอำมหิตสุดๆ

จี้เฟิงด่าในใจรัวๆ แต่ใบหน้ากลับเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ในเมื่อถูกต้อนเข้ามุมก็ต้องแสดงความแค้นเคืองออกมาให้สมจริง ถ้าถูกหลอกแล้วยังยิ้มระรื่น มันก็เท่ากับบอกใบ้ให้อีกฝ่ายรู้ว่า ‘ฉันไม่กลัวที่แกวางแผนหรอก’

“คาโต้ แกต้องการอะไรกันแน่!” จี้เฟิงถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

“หนุ่มน้อยอย่าโมโหไปเลย จริงๆที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อตัวนายเองนะ” คาโต้กล่าวเสียงเรียบ “ฉันบอกไปแล้วว่าคนจีนน่ะลื่นไหลและกระดูกอ่อน ถ้าฉันไม่กุมความลับของนายไว้ ฉันจะเชื่อใจนายได้ยังไง?”

“หึ!”

จี้เฟิงแค่นยิ้มเยาะ “พูดแบบนี้หมายความว่า การที่แกวางแผนเล่นงานฉัน คือการสร้างเงื่อนไขเพื่อให้เราไว้ใจกันงั้นสิ?”

“ถูกต้อง!”

คาโต้พยักหน้ายอมรับหน้าตาเฉย “เพราะฉันกุมจุดอ่อนของนายไว้ ฉันถึงมั่นใจได้ว่านายจะไม่มีวันทรยศฉัน และเพราะเหตุนี้ จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ถามแม้แต่ชื่อหรือฐานะของนายเลย รู้แค่ว่านายเป็นผู้ช่วยของหลี่ซิน นี่ไม่เรียกว่าความเชื่อใจแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?”

“เชื่อใจกับผีน่ะสิ!”

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่นและพูดด้วยความโกรธ “แกแค่ต้องการจะควบคุมฉัน!”

“หนุ่มน้อยคำพูดที่นายพูดออกมาตอนนี้มันไม่ฉลาดเลยนะ ถ้าใช้คำของคนจีนก็ต้องบอกว่า ‘ไม้กลายเป็นเรือ’ หรือ ‘ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก’ ไปแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้ยอมรับความจริงดีกว่า!” คาโต้กล่าวอย่างเฉยชา

“ไอ้... บัดซบ!”

จี้เฟิงอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะสบถออกมา “ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกกับแกน่ะสิ! ถ้าไม่รู้ภาษาจีนก็อย่าพูดมั่ว คาโต้ พูดมาตรงๆเลยดีกว่า ว่าแกต้องการให้ฉันทำอะไร!”

“ฉันต้องการให้นายทำหน้าที่เป็นสายลับในเถิงเฟยอิเล็กทรอนิกส์ให้ฉัน!” คาโต้พูดเข้าประเด็นทันที “ส่วนภารกิจของนาย นายก็เตรียมตัววางแผนไว้เองแล้วก่อนจะมา จากนี้นายก็แค่ต้องคอยรายงานความเคลื่อนไหวของบริษัท รวมถึงความคิดและแผนการของหลี่ซินให้ฉันรู้ตลอดเวลา เรื่องพวกนี้สำคัญกับฉันมาก และสำคัญกับ ‘อนาคต’ ของนายยิ่งกว่า”

“แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ?” จี้เฟิงยิ้มเยาะ “แกกะจะจับเสือมือเปล่าชัดๆ!”

“หนุ่มน้อยคิดถึงอนาคตตัวเองให้ดี อย่าให้เรื่องมันต้องจบแบบพังกันไปข้างหนึ่ง มันไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น” คาโต้กล่าวเสริม “อีกอย่าง ถ้าเกิดว่านายให้ข้อมูลพวกนั้นแก่ฉัน จากนี้ไปเราก็คือเพื่อนกัน นอกจากเงินเดือนที่นายได้รับจากเถิงเฟยอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ฉันจะให้เงินนายอีกก้อนหนึ่ง ซึ่งมันไม่ใช่น้อยๆเลยนะ ฉันเชื่อว่ามันน่าดึงดูดใจสำหรับนายมากทีเดียว ลองเก็บไปคิดดูก่อนดีไหม?”

สีหน้าของจี้เฟิงดูสับสนและเคร่งเครียด ราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดในหัวอย่างหนัก

ผ่านไปครู่ใหญ่ จี้เฟิงจึงกัดฟันถามว่า “ฉันอยากรู้ว่า... แกจะให้เงินฉันเท่าไหร่?!”

“นั่นแหละถึงจะถูก!” เมื่อได้ยินประโยคนี้ คาโต้ก็ยิ้มออกมาทันที “หนุ่มน้อยอย่าหันหลังให้อนาคตตัวเอง และที่สำคัญ อย่าหันหลังให้เงิน!”

“เลิกพร่ำเพ้อได้แล้ว บอกมาว่าให้เท่าไหร่!” จี้เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“หนึ่งแสน!”

คาโต้ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “เดือนละหนึ่งแสนหยวน เป็นไง? นี่ถือเป็นเงินเดือนที่สูงมากเลยนะสำหรับนาย นอกจากนี้ นายจะได้เป็นเพื่อนกับมิตซูชิตะกรุ๊ป ถ้าวันไหนนายอยู่ที่เถิงเฟยอิเล็กทรอนิกส์ไม่ได้แล้ว นายสามารถมาทำงานกับเราได้ทุกเมื่อ ถึงตอนนั้นเงินเดือนนายจะสูงกว่านี้อีก!”

“และถ้าวันหน้าเถิงเฟยอิเล็กทรอนิกส์ถูกมิตซูชิตะกรุ๊ปเทคโอเวอร์ไป นายอาจจะได้ขึ้นเป็นรองประธานของมิตซูชิตะอิเล็กทรอนิกส์เลยนะ!” คาโต้เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ลองพิจารณาดูหน่อยไหม?”

จี้เฟิงนิ่งเงียบไปทันที

ทว่าในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ คาโต้คนนี้เป็นตัวอันตรายจริงๆ วิธีการที่เขาใช้ทั้งข่มขู่และล่อลวง (ตบหัวแล้วลูบหลัง) มันเป็นกับดักที่ยากจะต้านทานสำหรับคนทั่วไป

เริ่มจากการกุมหลักฐานเรื่องที่เขา ‘ทรยศ’ บริษัทและหลี่ซินเพื่อข่มขู่ จากนั้นก็ใช้เงินเดือนสูงๆ และตำแหน่งงานดีๆมาหลอกล่อ ถ้าเป็นคนที่ตั้งใจมาทำข้อตกลงกับคาโต้จริงๆ คงยอมจำนนไปนานแล้ว

แต่เสียใจด้วยที่คนที่คาโต้กำลังเผชิญหน้าอยู่คือจี้เฟิง คาโต้ไม่มีทางรู้เลยว่าเงินเดือนหรือตำแหน่งที่เขาสัญญามานั้น มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาจี้เฟิง นอกจากจะไม่ทำให้จี้เฟิงเปลี่ยนใจแล้ว มันยังทำให้จี้เฟิงมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าต้องจัดการกับมิตซูชิตะกรุ๊ปและคาโต้ให้สิ้นซาก!

ไอ้สารเลวคาโต้นี่จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าคนแบบนี้ยังอยู่ในประเทศจีน จะต้องเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นต่อความมั่นคงของชาติหรือต่อเถิงเฟยกรุ๊ปเองก็ตาม

พฤติกรรมของคาโต้ในวันนี้ทำให้จี้เฟิงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องหาทางกำจัดคาโต้ทิ้งเสีย และต้องทำแบบไร้ร่องรอยที่สุด

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคาโต้จะเป็นแบบไหน เขาก็ยังเป็นคนญี่ปุ่น ถ้ามีใครรู้ว่าจี้เฟิงเป็นคนกำจัดเขา ผลกระทบที่ตามมาจะร้ายแรงเกินไป และทางฝั่งญี่ปุ่นคงไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆแน่...

“หนุ่มน้อยคิดได้หรือยัง?” คาโต้ถามย้ำ

ทันใดนั้นสีหน้าของจี้เฟิงก็เปลี่ยนไป เขาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน “เสียใจด้วยคำขู่ของแกใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอก ฉันยอมเป็นคนไม่มีที่ซุกหัวนอน ดีกว่ายอมเป็นสุนัขรับใช้ ไม่อย่างนั้นบรรพบุรุษของฉันแปดชั่วอายุคนคงต้องถูกสาปแช่ง!”

พูดจบจี้เฟิงก็ทิ้งท้ายด้วยเสียงเย็นชา “ขอตัว!”

จากนั้นเขาก็เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไป สายตาเหลือบมองไปที่ซอกโซฟาฝั่งตรงข้ามกับคาโต้ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดสังเกต เขาก็เบาใจลง

“หนุ่มน้อยฉันแนะนำให้นายกลับไปคิดดูให้ดี อย่าใช้อารมณ์ตัดสินใจ!” คาโต้ตะโกนไล่หลัง

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะนับถือไอ้เจ้าคนญี่ปุ่นคนนี้เลยจริงๆ มันทั้งเจ้าเล่ห์ สุขุม และดูมั่นใจในตัวเองมาก เป็นตัวปัญหาที่รับมือยากสุดๆ หรือพูดให้ถูกคือมันเป็นไอ้คนสารเลวที่น่ารำคาญที่สุด!

“ไม่ต้องคิดแล้ว ลาก่อน!” จี้เฟิงแค่นเสียงเย็นแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

คาโต้ที่มองตามแผ่นหลังของจี้เฟิงไป ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ครู่ต่อมาชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาคือผู้ช่วยของคาโต้

เขามองตามออกไปข้างนอกก่อนจะเอ่ยถาม “คุณคาโต้ ปล่อยเขาไปแบบนั้นเลยเหรอครับ? ให้ผมจัดการเขาไหม?”

“ไม่จำเป็น!”

คาโต้โบกมือห้าม “หมอนี่น่ะกลายเป็นหมาของฉันไปเรียบร้อยแล้ว เราต้องดีกับเขาหน่อย เขาจะได้ทำงานให้เราอย่างสุดความสามารถ!”

“แต่เขาไม่ได้ตอบตกลง ข้อเสนอของคุณเลยนะครับ!” ผู้ช่วยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่หรอก!”

คาโต้โบกมืออย่างมั่นใจ “ความจริงเขาตกลงไปแล้ว เพียงแต่ตอนนี้เขายังเสียหน้าอยู่ และยังเตรียมใจไม่ทัน เขาแค่ต้องการเวลา แต่ฉันเชื่อว่าสุดท้ายเขาก็ต้องยอมสยบ คนจีนก็เป็นแบบนี้แหละ กระดูกอ่อนกันทั้งนั้น ในอดีตบรรพบุรุษของเราเคยพิชิตประเทศจีนได้เกินครึ่ง มันเป็นบทเรียนที่พิสูจน์เรื่องนี้ได้ดีที่สุดแล้ว ตอนนี้เราแค่ทำตามตำราเดิมๆ ก็เพียงพอที่จะจัดการคนจีนได้แล้ว!”

ผู้ช่วยดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “งั้นผมขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จล่วงหน้าเลยนะครับ!”

“หึ!”

ใบหน้าของคาโต้ปรากฏรอยยิ้มที่น่าเกลียดออกมา “แค่สำเร็จงั้นเหรอ? ฉันจะทำให้เถิงเฟยอิเล็กทรอนิกส์กลายเป็นทรัพย์สินของมิตซูชิตะกรุ๊ปให้ได้ ฉันจะทำให้คนจีนต้องทำงานให้เราต่อไป ประเทศญี่ปุ่นของเราต่างหากที่ควรจะเป็นผู้นำเทคโนโลยีระดับโลก... ไม่ว่าจะในอุตสาหกรรมไหนก็ตาม!”

....จบบทที่ 1462~