บทที่ 177 สามเดือน

บทที่ 177 สามเดือน

เวลารอบๆตัวเหมือนกับจะหยุดลง ร่างกายของเซียวหยูซวนแข็งทื่อ สมองของเธอว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด จมูกของเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของจี้เฟิง มันทำให้เธอลืมไปแล้วว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

จี้เฟิงยังคงไม่หยุดการกระทำที่อุกอาจของเขา เขากอดเอวที่เด้งสู้มือของเซียวหยูซวนแน่นขึ้นและจูบริมฝีปากสีแดงของเธออย่างเร่าร้อนเขาใช้ลิ้นสอดแทรกผ่านฟันของเธอได้อย่างง่ายดายและดูดลิ้นของเธอเบาๆ

“อื้อ~!” เซียวหยูซวนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา กว่าเธอจะรู้ตัวเธอก็พบว่าจี้เฟิงนั้นกำลังจูบเธออยู่

แต่ในไม่ช้าจูบที่อ่อนโยนแต่ก็หนักแน่นในเวลาเดียวกันของจี้เฟิงก็ทำให้เซียวหยูซวนลืมทุกอย่างไปจนหมด จากนั้นเธอก็ถอนหายใจเบาๆ อารมณ์ที่อ่อนหวานและซับซ้อนของเธอท่วมท้นอยู่ในหัวใจ เธอหลับตาลงเล็กน้อยและปล่อยให้จี้เฟิงเป็นผู้นำทาง

ต่อมาเซียวหยูซวนก็ค่อยๆตอบสนองแม้ว่าการเคลื่อนไหวลิ้นเล็กๆของเธอจะสั่นและแผ่วเบามาก แต่มันก็ทำให้จี้เฟิงมีกำลังใจและรู้สึกฮึกเหิมมากยิ่งขึ้น

ลูกค้าในร้านกาแฟที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นการกระทำของทั้งสองคน พวกเขาต่างคิดว่าหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างใจกล้าและเปิดเผยมากเกินไปจริงๆ

แต่ก็มีหนุ่มๆบางคนรู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ นั่นเป็นเพราะรูปร่างอันเย้ายวนของเซียวหยูซวนนั้นชวนให้เพ้อฝันและอยากจะให้ตัวเองเป็นชายหนุ่มที่ได้สัมผัสกับเธออย่างใกล้ชิดในเวลานี้

“ดอกไม้ติดอยู่ในโคลนตม!” บางคนอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบเซียวหยูซวนและจี้เฟิงด้วยความอิจฉา

แน่นอนว่าในเวลานี้จี้เฟิงไม่สนใจสายตาและความคิดของคนอื่นๆ มือที่แข็งแกร่งของเขาลูบเอวที่เรียวบางและเด้งนุ่มของเซียวหยูซวนไปมา พร้อมกับลิ้มรสริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มที่เนียนนุ่มของเธอ

“อ่า..” หลังจากนั้นไม่นานจี้เฟิงก็ยอมหยุดจูบเซียวหยูซวนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ในตอนนี้เซียวหยูซวนรู้สึกหายใจติดขัดเล็กน้อย

เมื่อจี้เฟิงมองไปยังดวงตาที่พร่ามัวและใบหน้าสวยที่แดงก่ำของเซียวหยูซวน จี้เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“อ๊ะ!” จู่ๆเซียวหยูซวนก็เหมือนจะได้สติขึ้นมา เธอรีบผละออกจากจี้เฟิงอย่างรวดเร็ว แต่อย่างไรก็ตามอ้อมแขนอันทรงพลังของจี้เฟิงทำให้การดิ้นรนของเธอนั้นไร้ประโยชน์ เธอจึงทำได้แค่เพียงอยู่ในอ้อมแขนของเขาต่อไป

“อะ.. ไอ้เด็กบ้า ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้!” เซียวหยูซวนถามด้วยความเขินอายและทำตัวไม่ถูก

“เพราะผมชอบคุณ แล้วคุณล่ะ ไม่ชอบที่ผมทำแบบนี้เหรอ?” จี้เฟิงกล่าวพลางบีบมือที่แข็งแกร่งของเขาที่เวลานี้จับเอวของเซียวหยูซวนอยู่

“อา~!” เซียวหยูซวนรู้สึกสยิว เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนเหมือนกับมีเลือดออก

จี้เฟิงทำให้เธอรู้สึกอับอายมาก เธออยากจะตำหนิเขาสำหรับพฤติกรรมที่หยาบคายของเขา อย่างไรก็ตามดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาของเธอดูเหมือนจะไม่มีวี่แววของการตำหนิเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความเย้ายวนและความต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุดผ่านสีหน้าและแววตาของเธอ เมื่อจี้เฟิงเห็นแบบนี้มันจึงทำให้ร่างกายของเขาเกิดการตอบสนองขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเองเซียวหยูซวนก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างดันสะโพกของเธอ ตั้งแต่เธอเติบโตมาจนเป็นผู้ใหญ่แม้เธอจะไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่เธอก็รู้ว่ามันคืออะไร ดังนั้นใบหน้าสวยงามของเธอที่แดงมากอยู่แล้วจึงยิ่งแดงก่ำมากขึ้นไปอีกจนตอนนี้สีแดงนั้นไล่ไปจนถึงใบหูของเธอแล้ว

“เด็กบ้า!” เซียวหยูซวนสบถเบาๆ “ปล่อยฉันได้แล้วคนอื่นมองกันใหญ่แล้ว!”

“ผมจะปล่อยคุณไปก็ได้ แต่คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของผมเลยว่าคุณชอบมันรึเปล่า” จี้เฟิงถามพร้อมกับรอยยิ้ม

“ฉันไม่ชอบ!” เซียวหยูซวนตอบอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นจี้เฟิงก็ก้มลงไปจูบที่แขนของเธอทันที แม้เธอจะชอบความรู้สึกแบบนี้ แต่มันก็อยู่ในที่สาธารณะ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องรู้สึกเขินอายตามสัญชาตญาณของลูกผู้หญิง มันจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะไม่ยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกมาง่ายๆ

“ไม่ชอบ?” จี้เฟิงขึ้นเสียงเล็กน้อยแต่ก็อมยิ้มพร้อมกับพูดว่า “พอดีเลย ผมชอบทำในสิ่งที่คนอื่นไม่ชอบซะด้วย ในเมื่อคุณไม่ชอบผมก็จะทำมันอีกครั้ง!”

เขาก้มศีรษะลงและกำลังจะจูบไปที่ริมฝีปากสีแดงของเซียวหยูซวนอีกครั้ง

“อย่านะ!” มือเล็กๆของเซียวหยูซวนรีบปิดปากของจี้เฟิงและพูดอย่างเขินๆ “ทำไมนายเป็นคนหน้าด้านได้ขนาดนี้ นายรู้ตัวหรือเปล่าว่านายกำลังทำเรื่องไม่เหมาะสมกับฉันอยู่? นายกำลังทำผิดกฎหมายอยู่นะ!”

“แน่นอนผมรู้ แต่ถ้าคุณยังไม่ตอบตามความจริง ผมก็จะทำมันอีกครั้งแล้วค่อยยอมมอบตัว” จี้เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์

“โอเค โอเค ฉันชอบ! พอใจรึยัง?” เซียวหยูซวนตอบอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอาย เมื่อเห็นแล้วว่ายังไงจี้เฟิงก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆแน่

“จริงเหรอ?!” จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะถามย้ำอีกครั้ง เขาจ้องไปที่ดวงตาคู่สวยของเซียวหยูซวนที่ดูเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

“จริง!”

จี้เฟิงยิ้มกว้าง “เมื่อกี้คุณชอบเหรอ?”

“ชอบ!”

“ถ้าผมปล่อยคุณไปคุณจะชอบมั้ย?”

“ดี!”

“ชอบหรือไม่ชอบ?”

“....ชอบ!”

“คุณชอบผมมั้ย?”

“ชอบ... ไม่! ฉันไม่รู้!” เซียวหยูซวนตอบตกลงทันทีแต่เธอก็รีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

จี้เฟิงจ้องมองไปที่ดวงตาของเซียวหยูซวนอย่างลึกซึ้งจนเธอมีอาการลุกลี้ลุกลน จากนั้นเขาก็ถามอีกครั้งว่า “คุณไม่ชอบผมจริงๆเหรอ?”

“เรื่องแบบนี้คุณต้องเป็นคนบอกฉันมั้ยล่ะ?” อารมณ์ของเซียวหยูซวนในเวลานี้นั้นซับซ้อนมาก

“แน่นอน ผมชอบคุณ!” จี้เฟิงพูดโดยไม่ลังเล โอกาสเช่นนี้มีไม่มาก หากในอนาคตเซียวหยูซวนไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด ก็เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องยาก

“แล้วนายคิดว่าฉันชอบนายได้งั้นหรือ?” เสียงของเซียวหยูซวนดังขึ้นเล็กน้อย “ถ้าฉันชอบนายเข้าจริงๆ นายคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อนายก็มีถงเล่ยอยู่แล้ว แถมเธอยังเคยเป็นนักเรียนของฉันมาก่อนด้วย แล้วจะให้ฉันไปต่อสู้แย่งชิงผู้ชายคนเดียวกันกับนักเรียนของตัวเองยังงั้นเหรอ? เรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้จี้เฟิงก็ยิ้มออกมาทันที

“ยังมีหน้ามายิ้มอีกเหรอ!” เซียวหยูซวนรู้สึกทั้งอายและโกรธในเวลาเดียวกัน เธอเข้าใจว่าจี้เฟิงนั้นกำลังหัวเราะเยาะเธอ

จี้เฟิงยิ้มและถามว่า “ก็ถ้าคุณคิดอย่างนั้นจริงๆ ทำไมเมื่อกี้คุณถึงจูบตอบผมล่ะ?”

อ่ะ...

เซียวหยูซวนเม้มปากใบหน้าสวยของเธอแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “ใคร? ใครจูบตอบนาย!”

“ฮ่าฮ่า~” ทันใดนั้นจี้เฟิงก็หัวเราะอย่างห้ามไม่ได้

“เจ้าเด็กบ้า หน้าด้านไร้ยางอาย นายกล้าล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันได้ยังไง!” เซียวหยูซวนรู้สึกอับอายมากเธออดไม่ได้ที่จะทุบตีจี้เฟิงที่ไหล่ของเขาสองสามครั้ง ในแววตาของเธอมีร่องรอยแห่งความเสียใจอยู่ไม่น้อย “ในเมื่อนายกับถงเล่ยก็รักกันดี แล้วทำไมนายถึงต้องมายั่วโมโห มาล้อเล่นกับความรู้สึกฉันด้วย!”

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ก็เพราะผมชอบคุณ”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ชัดเจนจริงจังโดยไม่มีความลังเลเจือปนอยู่ในน้ำเสียงของจี้เฟิงเลย ความรู้สึกวาบหวามก็พุ่งเข้าสู่หัวใจของเซียวหยูซวนอีกครั้ง แต่เมื่อนึกถึงสถานะของเธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “นายชอบฉัน? แล้วถงเล่ยล่ะ?”

“ผมก็ชอบถงเล่ยเช่นกัน ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณกับถงเล่ยนั้นเหมือนกันและมันก็เป็นความรู้สึกจากใจจริงของผม!” จี้เฟิงพูดอย่างจริงจัง

“ไร้ยางอาย!” เซียวหยูซวนก่นด่าด้วยความโกรธ “พวกผู้ชายนี่มันก็เหมือนๆกันหมด กินข้าวจากชามแต่ก็ยังมองไปที่หม้อ! นายก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นเลย!”

จี้เฟิงส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวว่า “แม้ผลสุดท้ายผมจะมีความต้องการเหมือนผู้ชายทั่วๆไป แต่จุดเริ่มต้นของผมนั้นแตกต่างจากพวกเขา”

“ต่างยังไง?!” เซียวหยูซวนกล่าวอย่างโกรธๆ “พวกผู้ชายวันๆก็หมกมุ่นแต่เรื่องแบบนั้น สุดท้ายก็คบหาผู้หญิงเพียงเพราะต้องการแค่ร่างกาย!”

“คนพวกนั้นมุ่งหน้าไปที่ร่างกายของผู้หญิง แต่ผมมุ่งเน้นไปที่คุณ” จี้เฟิงกล่าวยิ้มๆ

“นั่นแตกต่างกับคนอื่นแล้วเหรอ?”  เซียวหยูซวนลุกขึ้นเตรียมที่จะจากไปอีกครั้ง “สุดท้ายแล้วเป้าหมายของผู้ชายก็คือร่างกายของผู้หญิงอยู่ดี!”

“แต่สำหรับคุณผมต้องการทั้งร่างกายและหัวใจ!” จี้เฟิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“นาย...” เซียวหยูซวนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ จี้เฟิงอาศัยจังหวะที่เซียวหยูซวนกำลังลังเล ดึงเธอเอาไว้ให้เธอนั่งลง

“อ๊ะ! นายจะทำอะไร?!”

จี้เฟิงยิ้มเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่ดวงตาของเซียวหยูซวนด้วยท่าทีสงบนิ่งและพูดอย่างจริงจังเคร่งขรึม “หยูซวน ผมชอบคุณ!”

“อืม!” หยูซวนตอบแบบกระแทกเสียงแต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

“ฮ่าฮ่า~” จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

“นาย..! หัวเราะอะไรนักหนา?!” เซียวหยูซวนจ้องเขม็งไปที่จี้เฟิงและถามอย่างขุ่นเคือง เห็นได้ชัดว่าเธอยังมีความรู้สึกโกรธอยู่เล็กน้อย แต่เธอนั้นรู้สึกเขินอายมากกว่ากับการที่จี้เฟิง ‘กลั่นแกล้ง’ เธอในตอนนี้

“ไม่มีอะไร แค่หัวเราะเฉยๆ” จี้เฟิงส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

นั่นเป็นเพราะเซียวหยูซวนในเวลานี้นั้นหน้าแดงด้วยความเขินอายแต่กลับขมวดคิ้วเพราะความโกรธ มันจึงเป็นภาพที่น่ารักจนทำให้จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะด้วยความเอ็นดู อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ให้เธอรู้

ดูเหมือนว่าเซียวหยูซวนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอรู้ว่าจี้เฟิงไม่มีทางหัวเราะเยาะความรู้สึกของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ในเวลานี้ไม่มีความโกรธอยู่ในแววตาของเธอแล้ว แต่กลับมีความซับซ้อนเป็นประกายอยู่ในดวงตาที่สวยงามของเธอ

ถึงแม้ระหว่างเธอกับจี้เฟิงจะมีกำแพงของถงเล่ยกั้นขวางแต่การจู่โจมด้วยจูบของจี้เฟิงนั้นทำให้เธอเข้าใจได้ในทันทีว่าจี้เฟิงได้เข้ามาตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธอแล้ว และคงเป็นไปไม่ได้ที่ชีวิตนี้เธอจะลืมผู้ชายคนนี้ อย่างไรก็ตามเมื่อเธอคิดถึงถงเล่ย เธอก็ต้องเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกไว้อย่างไม่เต็มใจ ดังนั้นเธอจึงได้แต่ถอนหายใจ

“เจ้าตัวเล็ก ฉันคงปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันก็ชอบนายเหมือนกัน!” หลังจากที่หยุดคิดอยู่สักพัก เซียวหยูซวนก็ยอมรับในที่สุด

ทันใดนั้นใบหน้าของจี้เฟิงก็มีรอยยิ้มที่สดใส ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของความเย็นชาของเซียวหยูซวนจนมาถึงจูบที่ร้อนแรงอย่างกะทันหัน จนกระทั่งตอนนี้เซียวหยูซวนก็ยอมรับหัวใจของเธอในที่สุด

“อย่ารีบดีใจเร็วเกินไปนัก ต่อให้ฉันยอมรับว่าฉันชอบนาย แต่ก็ไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องมีความสัมพันธ์ใดๆต่อกัน!” เมื่อเห็นท่าทางของจี้เฟิงเซียวหยูซวนก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอถึงนึกถงเล่ยแฟนตัวจริงของจี้เฟิงความรู้สึกผิดก็ผุดขึ้นมาในจิตใจของเธอ

จี้เฟิงสะดุ้งทันที “ในเมื่อคุณยอมรับว่าคุณชอบผม ผมก็ควรที่จะดีใจและมีความสุข ไม่ถูกเหรอ?”

เซียวหยูซวนถอนหายใจ “ที่ฉันบอกว่าฉันชอบนาย มันก็แค่เพราะฉันไม่อยากโกหกตัวเอง แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะให้ฉันคบหากับนายในฐานะแฟนอีกคนหนึ่ง”

“แล้วจะให้ผมทำยังไง?” จี้เฟิงรีบถามอย่างรวดเร็ว

“ถ้านายอยากให้ฉันยอมเป็นแฟนของนายมันก็ต้องมีกระบวนการ ฉันคือเซียวหยูซวน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีใครต้องการ! แล้วจะให้ฉันเป็นฝ่ายจีบนายก่อนงั้นเหรอ? ฉันไม่ใช่ผู้หญิงราคาถูกแบบนั้น!” เซียวหยูซวนกล่าวอย่างโกรธเคือง

จี้เฟิงยิ้มอย่างขมขื่น “ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการกระบวนการแบบไหน?”

“นายต้องเป็นฝ่ายจีบฉันและต้องทำอย่างเป็นทางการไม่ใช่ทำเล่นๆ!” เซียวหยูซวนตะคอก “ฉันรู้ดีว่าหากนายทำแบบนี้ถงเล่ยจะต้องรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนแน่นอน แต่นายจะไปจัดการหรือพูดกับเธอด้วยวิธีไหนนั่นก็เป็นปัญหาของนาย ไม่เกี่ยวกับฉัน! อย่างไรก็ตามคนอื่นๆต้องรับรู้ว่านายเป็นคนที่ตามจีบฉัน ไม่ใช่ฉันที่เป็นฝ่ายต้องการนายและตามจีบนายจนอาจจะทำให้คนอื่นต้องมาดูถูกเหยียดหยาม!”

ทันใดนั้นหัวใจของจี้เฟิงก็รู้สึกสั่นไหวทันที เมื่อเซียวหยูซวนพูดมาขนาดนี้แล้วเขาจะไม่เข้าใจเจตนาของเธอได้อย่างไร?

เป็นเพราะเขามีถงเล่ยอยู่ เซียวหยูซวนจึงไม่อยากที่จะกลายเป็นผู้หญิงไม่ดีที่แย่งแฟนของคนอื่น แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้ เธอจึงพูดให้จี้เฟิงเป็นฝ่ายแสดงความจริงใจและความรู้สึกที่มีต่อเธออย่างเปิดเผย และหาวิธีที่จะทำให้ถงเล่ยยอมรับเรื่องนี้โดยธรรมชาติอีกแง่หนึ่งมันจะได้ไม่เหมือนกับทำเรื่องนี้ลับหลังถงเล่ย

ความรักของเซียวหยูซวนที่มีต่อจี้เฟิงนั้นจริงจังและหนักแน่นมากจริงๆ

“หยูซวน.. ขอบคุณ” จี้เฟิงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง มีความรู้สึกอบอุ่นไหลเวียนอยู่ในหัวใจของเขาทันที

“สามเดือน ฉันให้เวลานายแค่สามเดือนเท่านั้น!” นิ้วเรียวยาวขาวสวยสามนิ้วของเซียวหยูซวนชูขึ้นต่อหน้าของจี้เฟิง “ถ้าภายในสามเดือนการจีบของนายทำให้ฉันรู้สึกได้ว่านายจริงจังและจริงใจกับฉันจริงๆ ฉันจะยอมตกลงเป็นแฟนกับนาย อย่างไรก็ตามถ้าเกิดสามเดือนฉันยังสัมผัสไม่ได้ว่า นายทำเรื่องนี้อย่างจริงจัง ก็เลิกพูดถึงเรื่องนี้ไปได้เลย แล้วถ้านายใช้วิธีขู่บังคับฉัน ฉันจะออกจากเจียงโจวและจะไม่กลับมาอีกเลย!”

“ตกลง ผมสัญญา!” จี้เฟิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

เซียวหยูซวนกล้าที่จะตัดสินใจในเรื่องที่เธออาจจะต้องเสียใจในภายหลัง แต่มันเป็นเรื่องดีสำหรับเขา แล้วทำไมเขาถึงจะไม่กล้าทำอะไรเพื่อเธอบ้างสักครั้ง?

ส่วนเรื่องของถงเล่ย... จี้เฟิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที แต่ยังเหลือเวลาอีกสามเดือน ระหว่างสามเดือนนี้เขาหวังว่าจะพอมีหนทางและการเปลี่ยนแปลงที่ดีเกิดขึ้น!

…จบบทที่ 177~❤️