บทที่ 33 ฆ่า

ฉินซางแสดงสีหน้ายินดี "อย่างนี้ไม่ดีหรือ? พี่หลิวอาจไม่ทราบ ข้าเพิ่งได้รับสารนกพิราบจากแม่ทัพหวางที่นอกเมือง เนื่องจากเส้นทางภูเขาลำบาก ต้องล่าช้าอีกสองวันจึงจะมาถึง เช่นนี้ก็ทำตามที่เจ้าว่าไว้ ส่งคนไปแจ้งแม่ทัพมู่ มะรืนนี้ปฏิบัติตามแผน เช้ามืดวันรุ่งขึ้นเปิดประตูเมือง"

เห็นหลิวจี้และลูกน้องตื่นกลัวสับสนเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียวของตน ฉินซางแอบหัวเราะเยาะในใจ

หอเสื้อเลือดไม่ได้เป็นเนื้อเดียวกัน หัวหน้าหอเสื้อเลือดคือแม่ทัพนกกระเรียนดำ ใต้บังคับบัญชามีผู้พิทักษ์ใหญ่สี่คน ได้แก่ ท่านเฒ่าเยว่ เซียนหัวฟาง นักพรตผู้ยากไร้ชุดขาว และแม่นางปักแดง ทั้งสี่ไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองคนเดียวกัน และยังมีความขัดแย้งระหว่างกัน

เขากับท่านเฒ่าเยว่ฟังคำสั่งจากคุณหนูตงหยางเท่านั้น

แม่นางปักแดงเป็นคนสนิทของรัชทายาท ฉินซางเคยพบแม่นางปักแดงครั้งหนึ่ง สงสัยว่าหญิงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนผู้นี้ อาจเป็นชู้รักของรัชทายาท

เซียนหัวฟางเป็นคนของคุณชายสามแห่งจวนอ๋อง เป็นฝ่ายที่อ่อนแอที่สุดในหอเสื้อเลือด ในสายตาของฉินซาง ดูเหมือนตำแหน่งนี้เป็นเพียงการปลอบประโลมเท่านั้น

นักพรตผู้ยากไร้ชุดขาวเป็นคนสนิทของแม่ทัพนกกระเรียนดำ และหลิวจี้นี้เป็นคนของนักพรตผู้ยากไร้ชุดขาว

เพียงประโยคเดียวหลอกให้หลิวจี้เผยพิรุธ แม่ทัพหวางกับหลิวจี้สมคบกัน แสดงว่าแม่ทัพนกกระเรียนดำอาจเอนเอียงไปทางรัชทายาทแล้ว นี่เป็นข่าวร้ายสำหรับฝ่ายคุณหนู

ในจวนตงหยางอ๋อง ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งมีสี่คน ไม่ต้องพูดถึงรัชทายาท ในอีกสามคนที่เหลือผู้มีอำนาจมากที่สุดคือคุณชายสาม แต่ก็ไม่อาจคุกคามตำแหน่งของรัชทายาทได้

อย่างไรก็ตาม ในจวนตงหยางอ๋องมีตัวแปร นั่นคือคุณหนูตงหยาง

ชื่อเดิมของคุณหนูตงหยางคือคุณหนูอันหนิง เป็นธิดาองค์โตของตงหยางอ๋องจากภรรยาเอก หลังจากฮองเฮาเฟิงสิ้นไปด้วยโรคภัย องค์อ๋องคิดถึงนางด้วยความเศร้าโศก ยิ่งรักใคร่คุณหนูตงหยาง

เมื่อคุณหนูตงหยางเติบโตขึ้น แสดงให้เห็นถึงความฉลาดปราดเปรื่องเหนือคนทั่วไป ยิ่งได้รับความรักจากองค์อ๋อง ที่อนุญาตทุกสิ่งให้คุณหนู ถึงขนาดตั้งฉายาให้เป็นคุณหนูตงหยาง

เบื้องหลังคุณหนูมีการสนับสนุนจากตระกูลฝ่ายมารดา มีอำนาจไม่ด้อยกว่ารัชทายาทแม้แต่น้อย แต่อย่างไรก็เป็นสตรี รัชทายาทยึดครองความชอบธรรม แม่ทัพนกกระเรียนดำหันไปเข้ากับรัชทายาทก็เป็นเรื่องปกติ

การงานใหญ่ยังไม่ลงตัว แต่ละฝ่ายก็เริ่มมีความคิดเล็กๆ น้อยๆ แล้ว

หลิวจี้ไม่สงสัยอะไร ถือโอกาสรับลูก "หัวหน้ากองฉินสุขุมปราดเปรื่อง เขตเจียงโจวภูเขาสูงชัน ป่าลึก ล่าช้าไปหนึ่งสองวันก็เป็นเรื่องธรรมดา... ขอให้แม่ทัพมู่เคลื่อนทัพช้าๆ เช่นนี้เวลาจะพอดี นับเป็นสวรรค์เข้าข้างพวกเราจริงๆ!"

"เรื่องนี้ไม่เร่ง" ฉินซางโบกมือ "แม่ทัพมู่อยู่ใกล้แล้ว พรุ่งนี้ส่งคนออกจากเมืองส่งข่าวก็ยังทัน คืนนี้ทบทวนแผนการให้ชัดเจน พรุ่งนี้เจ้าพาข้าไปรู้จักเมือง จะได้ไม่สับสนในเวลาสำคัญ"

เมืองเหอหนิงมีการห้ามออกนอกเคหสถานยามวิกาลอย่างเข้มงวด พวกเขาเป็นคนหน้าใหม่ ออกไปตอนกลางคืนไม่เหมาะสม

"ขอรับ!"

...

วันรุ่งขึ้นจนกระทั่งฟ้ามืด ฉินซางกับหลิวจี้และคนอื่นๆ จึงกลับมาที่พัก พวกเขาเดินออกไปรอบเมืองเหอหนิงอย่างโจ่งแจ้ง ส่วนใหญ่ดูการป้องกันเมือง รวมถึงที่พักของนายอำเภอและชูต้าจวง ฉินซางยังถามเส้นทางการเคลื่อนไหวประจำวันของพวกเขาอย่างละเอียด

"พวกเจ้าเฝ้าด้านนอก"

ฉินซางสั่งวานรน้ำเสร็จ ชี้ไปที่หลิวจี้ "รบกวนคุณหลิวพาคนมารับสิ่งของจากข้า ออกจากเมืองไปบอกแม่ทัพมู่"

หลิวจี้ไปอย่างรีบร้อน กลับมาอย่างรีบร้อน นำคนเข้ามา เคาะประตูห้องฉินซาง

"เข้ามา ปิดประตู"

ทั้งสองเบาๆ ผลักประตูเข้ามา พอหันหลังปิดประตู จู่ๆ ก็มืดตาลง หมดสติไป

ร่างของฉินซางปรากฏด้านหลังหลิวจี้ รองรับศพทั้งสอง ค่อยๆ ขนย้ายศพไปยังห้องด้านใน รอให้เยี่ยนหวางเรียกวิญญาณออกมา เริ่มสอบสวน

หลิวจี้มีการติดต่อกับแม่ทัพหวางจริง และเป็นคำสั่งที่ส่งมาจากนักพรตผู้ยากไร้ชุดขาว ฉินซางหัวเราะเยาะ แต่ในใจไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้อยากเป็นขุนนางไปตลอดชีวิต ไม่สนว่าใครจะเป็นจักรพรรดิ แต่คุณหนูสัญญาจะให้โอกาสรับมอบที่เขาโหว่เซิง ดังนั้นในสายตาเขาจึงมีแต่คุณหนูคนเดียว

ปีนี้ เพื่อนร่วมงานที่ตายในมือเขามีไม่น้อย หากขวางทาง ล้วนต้องฆ่า

วันนี้อย่าว่าแต่หลิวจี้ แม้แต่นักพรตผู้ยากไร้ชุดขาวมาเอง หากต้องฆ่าก็ฆ่า

สอบสวนต่อไป หลิวจี้ค่อนข้างซื่อสัตย์ แผนโดยรวมไม่แตกต่างจากที่บอกไว้มากนัก แต่หลิวจี้โกหกเกี่ยวกับที่ซ่อนของลูกน้อง

ฉินซางจดจำพวกนี้ให้หมด จนกระทั่งดึกสงัด เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดดำออกไป

ฉินซางฆ่าผู้ติดตามสนิทของหลิวจี้ด้วยฝ่ามือเดียว นำกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้วานรน้ำ กล่าวเสียงเย็นเฉียบ "หลิวจี้ทรยศ แอบเข้าร่วมฝ่ายจักรพรรดิปลอม พยายามหักหลังพวกเรา ข้าฆ่ามันด้วยฝ่ามือแล้ว คนของมันไม่น่าไว้ใจ นี่คือที่ซ่อนของพวกมัน ไม่ต้องเหลือใครไว้ จัดการศพให้สะอาด เมื่อทำเสร็จแล้วให้ไปพบข้าที่ประตูเมือง"

เจิ้งคุนและวานรน้ำไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว รับคำสั่งและไป

ฉินซางเร่งใช้วิชาย่างไร้เงา ออกเดินทางไปยังที่ว่าการอำเภออย่างเงียบเชียบ

นายอำเภอหลี่จี้อาศัยอยู่ในที่ว่าการอำเภอ จวนชูของพระบ้าตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่ว่าการอำเภอ เป้าหมายแรกของฉินซางคือพระบ้า

รอบๆ ที่ว่าการอำเภอมีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดกว่าที่อื่นมาก แต่กองกำลังพลเรือนและผู้คุมเหล่านี้ก็แค่สามารถป้องกันคนธรรมดา ไม่มีทางพบร่องรอยของฉินซางได้

ในจวนอันกว้างใหญ่ มีเพียงพระบ้าและผู้รับใช้สองสามคนอาศัยอยู่ ฉินซางหาที่พักของพระบ้าได้อย่างง่ายดาย พระบ้ามีวรยุทธ์ไม่อ่อน ฉินซางไม่อยากเสี่ยง จึงหยุดอยู่นอกห้อง

กำลังจะปล่อยเยี่ยนหวางเข้าไป ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกจากในห้องทันที

"คนร้ายจากที่ใด!"

เสียงนี้ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวัน ฉินซางสมองอื้ออึง รู้สึกมึนงงวิงเวียน รีบกัดลิ้นตัวเอง ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขากลับมามีสติ ในใจเตือนภัยอย่างรุนแรง ถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ในชั่วขณะต่อมา ฉินซางรู้สึกถึงกระแสพลังอันรุนแรงปรากฏขึ้นจากในห้อง พุ่งมา

'ตูม!'

เงาหมัดสีแดงพุ่งทะลวงกำแพงเป็นรูใหญ่ พาความร้อนรุนแรงมา ไล่ตามจุดที่ฉินซางซ่อนตัว พื้นหินถูกทำลายเป็นหลุมลึก

เศษหินกระจาย ใบไม้แห้งร่วงหล่น

ปล่อยลมปราณออกมาโจมตีภายนอก!

สีหน้าฉินซางเปลี่ยนไปเล็กน้อย พระบ้าได้บรรลุถึงขั้นสูงแล้วหรือ?

ไม่ถูก ในห้องมีสองคน!

พระชราก้าวออกมาจากช่องกำแพงที่แตก ตามหลังมาด้วยพระอ้วนร่างสูงใหญ่ คนนี้คือพระบ้าชูต้าจวง

ฉินซางไม่รู้จักพระชรา เห็นเพียงว่าพระชราดูเหมือนคนแก่ทั่วไป ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ร่างผอมแห้ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ ฉินซางกลับรู้สึกถึงภยันตรายที่คุกคามอย่างใกล้ชิด ขนลุก

ภายในร่างที่ผอมแห้งนี้ ซ่อนพลังอันน่าตะลึง

คนที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ ฉินซางไม่เคยพบมาก่อน ท่านเฒ่าเยว่และไป๋เจียงหลานก็ยังด้อยกว่าพระชราผู้นี้

พระบ้าจ้องมองฉินซางด้วยดวงตาเหมือนเสือ กล่าวเย็นชา "พระอาจารย์ คนผู้นี้อาจเป็นสมุนของกบฏ!"

พระอาจารย์ของพระบ้า หัวหน้าโถงอรหันต์แห่งวัดเสวี่ยนจี้ พระหยวนเจว๋อ!

ในสมองของฉินซางมีประกายสว่างวาบ ตระหนักว่าตนเองปะทะกับแผ่นเหล็ก พระหยวนเจว๋อคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของวัดเสวี่ยนจี้ มีคนคาดเดาว่าพระหยวนเจว๋อได้บรรลุขั้นสูงแล้ว และดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ