บทที่ 21 คู่ผัวตัวเมียบ้าดีเดือด

"ป้าครับ ป้าครับ แย่แล้ว ลุงต้าไห่ฆ่าคนแล้วครับ!"

เพล้ง!

หลิวกุ้ยฟางที่กำลังเติมฟืนใส่เตา หน้าซีดเผือดลงทันที เหล็กเขี่ยไฟในมือร่วงหล่นลงพื้น

"ป้าครับ รีบไปดูเร็ว อยู่ที่ร้านขายของชำ ลุงต้าไห่ตีลุงสวีเหล่าซานตายแล้วครับ" คนที่วิ่งกระหืดกระหอบมาส่งข่าวคือเอ้อร์ลวี่จื่อ เพื่อนร่วมชั้นของลู่เหวยนั่นเอง

ชั่วขณะนั้น หลิวกุ้ยฟางรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า คำว่า "ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต" ถาโถมเข้ามาดั่งหินก้อนยักษ์

พอคิดว่าลู่ต้าไห่อาจต้องโดนยิงเป้า ขาแข้งก็อ่อนเปลี้ยเหมือนเส้นบะหมี่ต้มสุก หมดเรี่ยวหมดแรงไปดื้อๆ

เธอฝืนพยุงร่างที่อ่อนระทวย วิ่งโซซัดโซเซออกจากบ้าน ย่ำไปบนหิมะที่ถูกเหยียบจนแข็งและลื่น

ใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา ระหว่างทางเธอล้มลุกคลุกคลานไปสองรอบ เสื้อนวมเปื้อนหิมะขาวโพลน ฝ่ามือครูดไปกับพื้นน้ำแข็งจนแสบ แต่เธอก็ไม่สนใจ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งต่อไปยังต้นเสียงอึกทึก

"เซิงจื่อ ให้ไปเอาผ้ากอซที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ได้มาหรือยัง?"

"ผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่ครับ"

"งั้นไปบ้านแม่หม้ายหวัง แกต้องอยู่ที่นั่นแน่"

"อาเล็ก เอาผ้าขนหนูมาเพิ่มอีกผืน จางไห่ล่ะ? รีบเอารถม้าไปรับหมอเท้าเปล่ามาเร็วเข้า"

ในลานบ้าน สวีเหล่าซานนั่งตาลอยอยู่บนพื้น เหลียงเหล่าต้าขาใหญ่ประจำหมู่บ้านกำลังเอาผ้าขนหนูกดแผลที่หัวเพื่อห้ามเลือด ปากก็สั่งการคนโน้นคนนี้ให้วุ่นวาย ทั้งไปหาผ้ากอซ ทั้งเตรียมรถม้าไปรับหมอ

เหลียงเหล่าต้าเป็นเหมือนออแกไนเซอร์ประจำหมู่บ้าน งานบุญงานศพแกเหมาหมด

วันนี้แกอยู่พอดี เลยรับบทผู้บัญชาการจำเป็น

ส่วนลู่ต้าไห่ เพิ่งถูกคนดึงตัวออกมาจากสวีเหล่าซาน นั่งอยู่บนกองฟางข้างๆ จ้องตากับสวีเหล่าซานเขม็ง

เสียงตะโกนของเหลียงเหล่าต้าทำให้สวีเหล่าซานได้สติขึ้นมา

เมื่อกี้นี้แกนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้วจริงๆ

ถึงตอนนี้ก็ยังกลัวว่าหัวจะแบะไปแล้วหรือเปล่า ทำไมเลือดถึงไหลไม่หยุด

พอคิดว่าตัวเองอาจจะตาย สวีเหล่าซานก็กลัวจนตัวสั่น

น้ำตาไหลพรากออกมาทันที

คนเราเวลาตกใจกลัวสุดขีด น้ำตามักจะไหลออกมาเอง บางทีอั้นฉี่อั้นอึไม่อยู่ด้วยซ้ำ

สวีเหล่าซานร้องไห้ไปด่าไป "ไอ้เหี้ยลู่ต้าไห่ มึงกะเอาให้ตายเลยเหรอวะ"

ลู่ต้าไห่เจนจัดเรื่องตีรันฟันแทง ดูอาการแล้วรู้ทันทีว่าไม่ถึงตาย เสียงยังดังฟังชัดขนาดนี้

เลยเบ้ปาก "ตายก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้มึงแตะลูกกู มึงถือพลั่วจะมาฆ่ากู กูแค่ป้องกันตัว

วันหลังถ้ามึงกล้าแตะลูกกูอีก กูจะฆ่าล้างโคตรมึงเลยคอยดู"

สวีเหล่าซานเงียบกริบ ลู่ต้าไห่บทจะบ้าขึ้นมา มันเอาจริงแน่

หลิวกุ้ยฟางวิ่งมาถึงพอดี เห็นสภาพเหตุการณ์ก็รีบถลาเข้าไปหาลู่ต้าไห่ "ตกลงมันยังไงกันแน่? ไหนว่าตีสวีเหล่าซานตายแล้วไง? ทำไมยังนั่งอยู่นี่?"

สวีเหล่าซานได้ยินถึงกับลืมร้องไห้

หมายความว่าไง? กูยังไม่ตายมันผิดตรงไหนวะ?

ลู่ต้าไห่เห็นเมียมาก็ถอนหายใจโล่งอก "ไม่ได้ตีให้ตาย"

สวีเหล่าซานคิดในใจ: ผัวเมียคู่นี้มันบ้าพอกัน

หลิวกุ้ยฟางถามรัวๆ "เรื่องมันเป็นยังไง ทำไมถึงตีกันได้"

ลู่ต้าไห่เล่าเรื่องคร่าวๆ ให้ฟัง หลิวกุ้ยฟางฟังจบก็ของขึ้นทันที

คว้าพลั่วข้างๆ จะเข้าไปฟาดสวีเหล่าซานซ้ำ คนรอบข้างต้องรีบมาห้ามกันพัลวัน

หลิวกุ้ยฟางอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้สวีเหล่าซาน! มึงทำอะไรลูกกู? พูดมานะ! ถ้าลูกกูเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว กูจะฆ่าล้างโคตรมึง!"

ถ้าลู่เหวยมาเห็นฉากนี้ คงรู้เลยว่าน้องสาวได้นิสัยใครมา

ทันใดนั้น ลู่เหวยก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาจากไหนไม่รู้ กระโดดถีบสวีเหล่าซานที่นั่งอยู่จนหงายหลัง

เลือดที่หัวสวีเหล่าซานที่เพิ่งจะหยุดไหล ทะลักออกมาอีกรอบ

"ไอ้สวีเหล่าซาน มึงยังไม่เข็ดใช่ไหม? กล้าหาเรื่องอีกเหรอ วันนี้กูจะเอาให้ตาย!"

แม่ของสวีเหล่าซานวันนี้คงสะดุ้งทั้งวัน โดนด่าวนไปทั้งตระกูล

เมื่อกี้ลู่เหวยนั่งรถจางเหล่าลิ่วเพิ่งถึงหมู่บ้าน

เห็นหลี่จางไห่ควบรถม้าพาหมอเท้าเปล่าวิ่งฉิวสวนไป

จางไห่เห็นลู่เหวยก็ตะโกนบอกเรื่องพ่อตีกับสวีเหล่าซาน

ลู่เหวยได้ยินก็ของขึ้น ไม่นั่งรถแล้ว วิ่งหน้าตั้งเข้าหมู่บ้าน

มาถึงเห็นแม่กำลังจะเอาเรื่องสวีเหล่าซาน นึกว่าพ่อเสียท่า เลยเปิดก่อนได้เปรียบ กระโดดถีบเข้าให้

สวีเหล่าซานแทบกระอักเลือด ครอบครัวนี้มันเป็นบ้าอะไรกันนักหนา

หลิวกุ้ยฟางเห็นลูกชายก็ทิ้งพลั่ว รีบเข้าไปจับตัวหมุนดู

"ลูก! สวีเหล่าซานมันบอกว่ามันตีลูก เจ็บตรงไหน? ให้แม่ดูหน่อยเร็ว"

ลู่เหวยเห็นแม่เป็นห่วง รีบปลอบ "แม่ ผมไม่เป็นไร ฟังมันโม้ มันเนี่ยนะจะตีผมได้? ผมต่างหากกระทืบมันซะน่วม ดูจมูกมันสิ ฝีตีนผมเอง"

ตอนนี้ไทยมุงเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว

สรุปคือ ลู่เหวยอัดสวีเหล่าซานไปรอบนึง แกแค้นเลยจะมาลงที่ลู่ต้าไห่

ผลคือลู่ต้าไห่โหดกว่า เกือบส่งแกไปคุยกับรากมะม่วง

พอรู้ความจริง ทุกคนมองสวีเหล่าซานด้วยสายตาเหยียดหยาม

แล้วหันไปมองครอบครัวลู่ต้าไห่ด้วยความทึ่ง โหดสัสทั้งบ้าน

หมอเท้าเปล่ามาถึงพอดี รีบพยุงสวีเหล่าซานเข้าในร่ม ทำแผลห้ามเลือดเบื้องต้น

"แผลลึกแล้วก็ยาว ต้องไปเย็บที่โรงพยาบาล รีบพาไปส่งโรงพยาบาลในตำบลเถอะ"

ชาวบ้านรีบเตรียมรถม้า เอาผ้าห่มมารอง พยุงสวีเหล่าซานขึ้นรถ มุ่งหน้าสู่ตัวตำบล

คนชนบทก็แบบนี้แหละ ถึงจะมีเรื่องบาดหมางกันบ้าง แต่พอเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็พร้อมยื่นมือเข้าช่วยเสมอ เป็นวิถีเอาตัวรอดที่สืบทอดกันมา

เพราะไม่รู้ว่าวันไหน ตัวเองอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

ครอบครัวลู่เหวยในฐานะคู่กรณีก็ต้องตามไปด้วย

หลิวกุ้ยฟางไม่อยากให้ลูกชายไป ไม่อยากให้มาพัวพัน

ลู่เหวยรีบแย้ง "แม่ครับ เรื่องนี้หนีไม่พ้นหรอกครับ อยู่บ้านก็กังวลเปล่าๆ สู้ไปดูให้เห็นกับตา สบายใจกว่า"

สุดท้าย ครอบครัวลู่เหวยสามคนพ่อแม่ลูก พร้อมด้วยอาเล็ก ลู่ต้าเจียง ก็พากันไปโรงพยาบาล

ฝั่งสวีเหล่าซาน มีเมีย พี่ชาย และน้องชายตามไป

ระหว่างทาง สวีเหล่าซื่อ รู้เรื่องพี่ชายโดนตี ก็มองลู่เหวยด้วยความเคียดแค้น

ลู่เหวยรำคาญสายตา เลยสวนกลับเสียงเย็น "มองอะไร? อยากไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มเป็นเพื่อนพี่มึงไหม? เดี๋ยวจัดให้"

สวีเหล่าซื่อกำลังจะอ้าปากด่า สวีเหล่าต้า พี่ชายคนโตก็ขัดขึ้น "พอได้แล้ว เงียบๆ กันหน่อย"

ลู่เหวยไม่กลัวสวีเหล่าซื่อหรอก คนที่น่ากลัวคือสวีเหล่าต้าจอมเจ้าเล่ห์ต่างหาก

เพราะนอกจากเป็นพี่ใหญ่ของสวีเหล่าซานแล้ว แกยังเป็นผู้ใหญ่บ้านด้วย

ไอ้แก่นี่ ไปถึงตัวตำบล ต้องเล่นตุกติกแน่

ความเป็นไปได้มากที่สุดคือแจ้งตำรวจจับพ่อ

ไม่นาน รถม้าก็มาถึงโรงพยาบาล ลู่เหวยสังเกตเห็นว่าสวีเหล่าต้าหายตัวไป ไม่ได้ตามเข้าไปในโรงพยาบาล ต้องไปแจ้งตำรวจแน่ๆ

ลู่เหวยคิ้วขมวด สวีเหล่าต้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน รู้จักคนในโรงพัก สถานการณ์ไม่ดีแน่

ไม่ได้การล่ะ จะตรุษจีนอยู่แล้ว จะให้พ่อไปนอนคุกข้ามปีไม่ได้ ต้องหาทางช่วย