บทที่ 49 ต้ากวงขายมีด ณ อำเภอหยวนคัง
บทที่ 49 ต้ากวงขายมีด ณ อำเภอหยวนคัง
ชาวบ้านตาดำ ๆ ไหนเลยจะเคยเห็นมีดคุณภาพดีขนาดนี้ แค่รูปลักษณ์ภายนอกก็กินขาดมีดทำครัวที่พวกเขาใช้กันอยู่ลิบลับ
มีดของพวกเขาไปจ้างช่างตีเหล็กตีมา ผิวขรุขระ ด้ามจับก็หยาบ ไม่เหมือนมีดของท่านเทพที่ผิวเรียบเนียนวาววับจนส่องเห็นเงาคนได้!
“ทำไม? ใช้ไม่ได้เหรอ?” หยางหลินถาม
“ใช้ได้! ต้องใช้ได้แน่นอนขอรับ!” หลี่ ต้ากวงก็ไม่รู้หรอกว่าใช้ได้จริงไหม แต่ของที่ท่านเทพเอามา มีอันไหนไม่ดีบ้าง? เป็นไปไม่ได้หรอก!
เห็นอีกฝ่ายมั่นใจขนาดนั้น หยางหลินก็ยิ้มออก “ดีเลย ข้าเอามาเพียบ!”
ว่าแล้วก็ล้วงมีดออกมาจากเป้อีกหลายชุด เทกองลงบนพื้นเสียงดัง เคร้งคร้าง
หลี่ ต้ากวงเด้งตัวลุกจากม้านั่งโดยอัตโนมัติ ตาจ้องเป๋งไปที่กองมีดบนพื้น
“อยากได้เหรอ? อ่ะ ชุดนี้ให้เจ้า!”
“ไม่... ไม่ได้หรอกขอรับ!” หลี่ ต้ากวงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ทั้งที่ใจอยากได้จนตัวสั่น
“เกรงใจทำไม เอาไปเถอะ! จะได้ลองดูด้วยว่ามีดของเจ้ากับมีดของข้า อันไหนเจ๋งกว่ากัน!”
“ต้องเป็นของท่านเทพอยู่แล้วขอรับ!” หลี่ ต้ากวงเกาหัวแก้เขิน รับชุดมีดมาด้วยมือสั่นเทา
“ลองเอามีดเจ้ามาเทียบกันดูไหม?”
หลี่ ต้ากวงรีบไปเอามีดทำครัวของตัวเองมาวางเทียบ สีดำมะเมื่อม บิ่นเป็นรอย ด้ามก็เบี้ยว แถมยังหนาเตอะ ดูแล้วน่าอับอายจนเขาต้องเกาหัวแกรก ๆ
หยางหลินหยิบมีดปังตอเล่มหนึ่งขึ้นมา ฟันฉับลงไปที่เป้าหมาย
เคร้ง!
มีดทำครัวสีดำของหลี่ ต้ากวงหักสะบั้นเป็นสองท่อน กลับบ้านเก่าไปในพริบตา
เฮือก...
เสียงสูดลมหายใจดังไปทั่วบริเวณ
ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าของท่านเทพต้องดีเลิศ แต่พอมาเห็นกับตาตัวเองแบบนี้ ก็อดตกตะลึงไม่ได้!
หยางหลินหยิบมีดปังตอขึ้นมาตรวจดู ไร้รอยขีดข่วน เขาพยักหน้าอย่างพอใจ “ใช้ได้ ไม่บิ่นเลย”
นี่เรียกว่าแค่ ‘ใช้ได้’ เหรอ? นี่มันของวิเศษชัด ๆ!
มีดคมกริบขนาดนี้ ถ้าเอามาถือไว้ในมือ ไม่ดีกว่าถือจอบถือเสียมสู้รบเหรอ?
หลี่ ต้ากวงอยากจะขอเก็บไว้ใช้ป้องกันตัว แต่ก็กลัวจะเป็นการล่วงเกินท่านเทพ เลยได้แต่กลืนคำพูดลงคอไป
“หลี่ ต้ากวง เจ้าว่ามีดพวกนี้ขายได้ไหม? ขายเท่าไหร่ดี?”
ขายข้าแทนเถอะ... หลี่ ต้ากวงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้มาฟรี ๆ ชุดนึง ก็ยิ้มแก้มปริ รีบตอบอย่างนอบน้อม “มีดล้ำค่าขนาดนี้ เกรงว่าจะไม่มีใครมีเงินซื้อนะขอรับ!”
หยางหลินชะงัก “ไม่ได้การสิ ของดีแค่ไหนถ้าเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ก็ไร้ค่า เอาเถอะ เดี๋ยวลองไปดูลาดเลาที่ตลาดก่อน”
จากค่ายไปถึงอำเภอหยวนคังเป็นทางภูเขาหลายสิบกิโลเมตร เดินเท้าอย่างเดียวกินเวลาไปครึ่งค่อนวัน หยางหลินกลัวเสียเวลา เลยเจาะจงให้หลี่ ต้ากวงกับโจว ซวนติดตามไปด้วย ส่วนคนอื่นให้ทำงานบนเขาต่อไป
หวัง เอ้อร์โก่วอยากไปใจจะขาด ครั้งที่แล้วปืนพกก็อด ครั้งนี้มีดทำครัวก็อด ถ้าไม่ได้ส่วนแบ่ง ขอแค่ได้ดูใกล้ ๆ ก็ยังดี
หยางหลินทนสายตาเว้าวอนเหมือนลูกหมาของเขาไม่ไหว เลยดึงกรรไกรเล่มหนึ่งออกมาจากชุดมีดส่งให้ หวัง เอ้อร์โก่วรับไปอย่างดีใจ หยางหลินจึงหันหลังเดินจากไปอย่างเท่ ๆ
ณ อำเภอหยวนคัง
หยางหลินรู้สึกว่าน่องตัวเองกำลังสั่นพั่บ ๆ
ทางภูเขาหลายสิบกิโลเมตร เขาเดินมาได้ยังไงเนี่ย ถึงระหว่างทางจะได้นั่งเกวียนบ้าง แต่ก็เดินเท้าไปกว่าครึ่ง
งานนี้นับก้าวเดินคงพุ่งทะลุชาร์ตแน่
“ท่านเทพ ไหวไหมขอรับ?” หลี่ ต้ากวงเป็นห่วง แต่ก็สงสัยในใจ
ทำไมเดินแค่นิดเดียว ท่านเทพถึงหน้าซีดขนาดนั้น?
“ก็พอไหว” หยางหลินนวดน่อง กลัวตะคริวจะกิน
“ท่านเทพ ถ้าเดินไม่ไหว ให้ข้าแบกท่านเถอะขอรับ!” หลี่ ต้ากวงวางตะกร้าสานลง เสียงมีดกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
หยางหลินมองซ้ายมองขวา ผู้คนเดินขวักไขว่ อาจเป็นเพราะการแต่งตัวที่แปลกตา ผู้คนเลยพากันมองเขาเป็นตาเดียว
ขืนให้หลี่ ต้ากวงแบกขึ้นหลังอีก...
“มะ... ไม่ต้องหรอก ข้าแค่ไม่ชินกับการเดินเยอะ ๆ เท่านั้นเอง”
หลี่ ต้ากวงตบหน้าผากฉาด จริงด้วย! ปกติท่านเทพไปมาไร้ร่องรอย เหาะเหินเดินอากาศ จะมาเดินดินกินข้าวแกงแบบนี้ได้ไง! ที่ยอมเดินไกลขนาดนี้ ก็เพื่อจะมาเป็นเพื่อนข้านี่เอง!
“ท่านเทพ ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าแรงเยอะ ให้ข้าแบกเถอะ!” หลี่ ต้ากวงตบไหล่ตัวเองป้าบ ๆ แสดงความแข็งแกร่ง
“ไม่ต้อง ๆ” กลางวันแสก ๆ ให้ผู้ชายมาแบกขึ้นหลังเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!
โจว ซวนช่วยพูด “พี่ต้ากวงแรงเยอะจริง ๆ นะขอรับ ไม่ทำท่านเทพตกหรอก วางใจได้!”
มันใช่เรื่องกลัวตกที่ไหนเล่า!
“ไม่เอา” หยางหลินปฏิเสธเสียงแข็ง
หลี่ ต้ากวงนึกว่าท่านเทพเกรงใจ ซาบซึ้งน้ำตาจะไหล “ท่านเทพไม่ต้องเกรงใจ ข้าแรงเยอะจริง ๆ นะขอรับ!”
“บอกว่าไม่ก็คือไม่!”
“ไม่เป็นไรหรอกน่าท่านเทพ ให้ข้าแบกเถอะ!”
“ไม่เอา!”
“ท่านเทพ งั้นให้ข้าแบกแทนไหม? ข้าก็แรงเยอะนะ!” โจว ซวนเสนอหน้ามาอีกคน
พวกเอ็งนี่มันคนดีจริง ๆ... หยางหลินหมดคำจะพูด
เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้ชายสองคนมาแย่งกันแบกขึ้นหลัง
“พอได้แล้ว ข้าบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร รีบไปหาที่วางขายของกันเถอะ!”
เห็นท่านเทพยืนกราน ทั้งสองคนเลยเลิกตื๊อ แบกตะกร้าเดินเข้าตลาดไป
ตลาดแห่งนี้ดูวุ่นวายไร้ระเบียบ เพราะทางการไม่ค่อยเข้มงวด แผงลอยตั้งกันระเกะระกะ ผู้คนร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันมั่วไปหมด
มองปราดเดียว หยางหลินก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันธพาลจากพ่อค้าแม่ค้าบางร้าน
พวกเขามาช้าไปหน่อย ทำเลดี ๆ โดนจับจองไปหมดแล้ว
จำใจต้องไปตั้งแผงตรงมุมอับ หลี่ ต้ากวงวางตะกร้าลง แล้ววิ่งไปยืมโต๊ะจากร้านน้ำชาข้าง ๆ มาตัวหนึ่ง เอามีดมาวางเรียงราย ดูเป็นร้านค้าขึ้นมาบ้าง
“ต้องตะโกนเรียกลูกค้าไหมขอรับ?”
หลี่ ต้ากวงยิ้มร่า “เรื่องนี้ข้าถนัด! เมื่อก่อนข้าก็เคยขายของกระจุกกระจิก ท่านเทพวางใจ ปล่อยเป็นหน้าที่ข้าเอง!”
หลี่ ต้ากวงกระแอมไอ “เร่เข้ามา! เร่เข้ามา! มีดวิเศษขายแล้วจ้า เป่าผมขาดได้ในพริบตา ฟันเหล็กเหมือนฟันหยวก! รีบมาดูรีบมาซื้อ! มีดวิเศษ หนึ่งเดียวในใต้หล้า!”
โจว ซวนไม่เคยทำอะไรแบบนี้ เลยได้แต่ยืนเป็นลูกคู่ “ใช่ ๆ! หนึ่งเดียวในใต้หล้า!”
เสียงตะโกนดังลั่นเรียกความสนใจจากผู้คนได้ไม่น้อย
หยางหลินสังเกตเห็นชายฉกรรจ์สองคนดูโดดเด่นสะดุดตา
คนหนึ่งเป็นหลวงจีนร่างยักษ์ หนวดเคราเฟิ้ม คิ้วหนาตาโต ดูดุดันน่าเกรงขาม ในมือถือคทาขรักขระเหล็กยาวกว่าส่วนสูง ดูแล้วหนักเป็นพันชั่ง
อีกคนก็ไม่ธรรมดา สวมหมวกสานปีกกว้างปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ยังเห็นรอยปานสีเขียวบนใบหน้าชัดเจน ในมือถือดาบด้ามยาว แค่เห็นแวบเดียวก็จำได้ติดตา
สองคนนี้เดินมาด้วยกัน ดูแปลกแยกจากชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป หยางหลินไม่อยากสนใจก็ต้องสนใจ
“หลวงพี่ได้ยินเสียงคนขายมีดอยู่ข้างหน้านู้น?” หลวงจีนหนวดกระดิก “จำได้ว่าน้องหยางเคยขายมีดที่เมืองเปี้ยนจิงมาก่อนนี่นา? แต่มีดของน้องหยางเป็นดาบวิเศษประจำตระกูล ย่อมต้องเป็นสุดยอดศัสตราวุธในใต้หล้า ส่วนไอ้พ่อค้าหน้าเลือดนั่น ไม่อายปากเลยนะ กล้าโม้ว่าเป็นมีดวิเศษ! ต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่ ๆ เดี๋ยวหลวงพี่จะไปกระชากหน้ากากมันเอง!”
ชายหน้าปานเขียวรีบห้าม “อย่าหาเรื่องเลยท่านพี่ เขาแค่ทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง...”
“น้องหยางพูดผิดแล้ว ถ้ามันหลอกลวงชาวบ้าน ก็เท่ากับทำเรื่องชั่วช้า! ถ้าหลวงพี่ไม่เจอก็แล้วไป แต่นี่มาเจอซึ่ง ๆ หน้า จะปล่อยผ่านไปได้ยังไง!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ทั้งสองคนก็เดินมาหยุดอยู่หน้าแผงแล้ว
หลี่ ต้ากวงเห็นคนตัวใหญ่กว่าบานประตูบ้านสองคนมายืนค้ำหัว ก็ใจสั่นริก ๆ
“ทั้งสองท่านจะมาซื้อมีดหรือ?” หยางหลินก้าวออกมายืนข้างหน้า หลี่ ต้ากวงค่อยอุ่นใจขึ้น แววตากลับมามั่นคงอีกครั้ง
“พวกข้าได้ยินว่ามีคนขายมีดวิเศษ เลยแวะมาดู! ไหนล่ะมีด! เอามาให้ข้าพิสูจน์หน่อยว่าเป็นของจริงหรือของปลอม! ถ้าเป็นของปลอม อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจนะโว้ย!”
จบบท