บทที่ 48 พนักงานตัวน้อย

“พี่หยางหลิน พี่คงอยากถามเรื่องผู้ชายคนเมื่อกี้ใช่ไหมคะ?” ลู่ เยียนเยียนถามเสียงอู้อี้

หยางหลินอยากรู้จริง ๆ นั่นแหละ เลยพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร

“เขาชื่อเฉิน จ่าน เป็นคนมาจากเมืองหลวง ทางบ้านน่าจะมีอิทธิพลพอสมควร ครูใหญ่กับอาจารย์ในโรงเรียนชอบเขากันทั้งนั้น ไม่รู้ทำไมเขาถึงมาตามตื๊อหนู จะให้หนู... เป็นแฟนเขาให้ได้”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของลู่ เยียนเยียนก็ซับซ้อนขึ้น ฐานะทางบ้านเธอไม่เอื้ออำนวยให้มีความรักแบบเด็กวัยรุ่นทั่วไป สิ่งแรกที่เธอต้องคำนึงถึงคือปากท้อง ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธไปโดยไม่ลังเล

เฉิน จ่านคงไม่เคยโดนปฏิเสธมาก่อน พอโดนบอกให้รักษาระยะห่าง แทนที่จะถอย กลับยิ่งรุกหนักกว่าเดิม

เขาสืบรู้ว่าเธอไปทำงานที่จินปี้ฮุยหวง ก็เลยมาดักรอหน้าบ้าน พูดจาดูถูกเหยียดหยามสารพัด ลู่ เยียนเยียนโมโหเลยไล่ตะเพิดไป ไม่นึกว่าพอเจอหยางหลิน เฉิน จ่านจะย้อนกลับมาหาเรื่องอีก กลายเป็นฉากดราม่าอย่างที่เห็น

หยางหลินฟังจบก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เด็กวัยรุ่นหนุ่มสาว ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นเกินงาม เรื่องความรักความชอบมันก็ห้ามกันยาก

“ช่างเถอะ เยียนเยียน ต่อไปมีอะไรก็บอกพี่ อย่าเก็บไปคิดมากให้เสียสุขภาพจิตเลย”

ลู่ เยียนเยียนพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังดูหม่นหมอง

หยางหลินขับรถผ่านร้านขายโทรศัพท์มือถือ ก็จอดรถแล้วลากเธอเข้าไปในร้าน

“เธอไม่มีโทรศัพท์ พี่ติดต่อลำบาก อีกอย่างต้องใช้สั่งของเข้าร้านด้วย จะให้คนติดต่อไม่ได้ได้ยังไง?”

“แต่ว่า...”

“ที่ร้านไม่มีโทรศัพท์บ้าน ถือซะว่าเป็นสวัสดิการพนักงาน รับไปเถอะ!”

หยางหลินไม่รอฟังคำปฏิเสธ จ่ายเงินแล้วยัดโทรศัพท์เครื่องใหม่ใส่มือเธอทันที

ลู่ เยียนเยียนมองโทรศัพท์ใหม่เอี่ยมในมือ น้ำตาคลอเบ้า “ขอบคุณค่ะพี่หยางหลิน”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก!” หยางหลินลูบหัวเธอเบา ๆ “ไปเถอะ กลับร้านไปดูงานกัน ต่อไปพี่ต้องฝากร้านไว้กับเธอแล้วนะ!”

ลู่ เยียนเยียนยิ้มทั้งน้ำตา เดินตามเขาขึ้นรถกลับซูเปอร์มาร์เก็ต

“ว้าว! ร้านสวยจังเลยค่ะ!”

พอเท้าแตะพื้นร้าน ลู่ เยียนเยียนก็ตาค้าง

นี่มันคนละเรื่องกับร้านโชห่วยหน้าปากซอยในจินตนาการของเธอเลย!

ทำเลชุมชนซิ่งฝูดูไม่น่าจะมีซูเปอร์มาร์เก็ตหรูขนาดนี้ตั้งอยู่ได้

เธอเคยทำงานพาร์ตไทม์ในซูเปอร์มาร์เก็ตกลางเมืองมาแล้ว ร้านนี้ดูดีไม่แพ้กันเลย

“เดินดูรอบ ๆ ก่อนนะ ทำความคุ้นเคยไว้! เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อของหน่อย”

“ได้ค่ะ! พี่หยางหลินไปทำธุระเถอะ หนูขอดูรอบ ๆ ก่อน!” ลู่ เยียนเยียนฮึกเหิม ตั้งใจว่าจะดูแลร้านให้ดีที่สุด บริการลูกค้าทุกคนด้วยใจ!

หยางหลินขับรถไปร้านอุปกรณ์ไฟฟ้า เหมาหลอดไฟมาอีกยี่สิบกว่าหลอด พร้อมสวิตช์และปลั๊กไฟอีกเพียบ

เถ้าแก่ร้านคุ้นหน้าเขาเป็นอย่างดี “น้องชาย จะตกแต่งบ้านใหม่เหรอ?”

“บ้านแพงจะตาย ผมจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ!” หยางหลินหัวเราะ

“อย่ามาถ่อมตัว ได้ข่าวว่าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตของน้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แถมยังลือกันว่าน้องทำอาหารอร่อยเหาะ ว่าง ๆ พี่ต้องไปลองบ้างแล้ว!”

“เถ้าแก่รู้ได้ไงครับเนี่ย?”

“ลูกค้าที่มาซื้อของเขาคุยให้ฟัง!”

“งั้นวันหลังต้องเชิญเถ้าแก่ไปชิมให้ได้นะครับ!”

ซื้อของเสร็จ หยางหลินก็รีบกลับร้าน

ลู่ เยียนเยียนกำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดถูร้านอย่างขยันขันแข็ง ท่าทางทะมัดทะแมงสมกับที่ทำงานบ้านเป็นประจำ

หยางหลินขนของขึ้นไปชั้นสอง เอาหลอดไฟและอุปกรณ์ต่าง ๆ ยัดลงกระเป๋าเดินทาง

ชั้นล่างเป็นร้าน ชั้นสองเป็นที่พัก ต่อไปถ้ามีลู่ เยียนเยียนอยู่ เขาต้องวาร์ปจากชั้นสองเท่านั้น ไม่งั้นได้ทำเด็กช็อกตายแน่

“พี่หยางหลิน เครื่องนี้ใช้ยังไงคะ?” ลู่ เยียนเยียนเห็นเขาลงมา ก็รีบถามเรื่องเครื่อง POS

“ง่ายมาก เดี๋ยวพี่สอน”

จังหวะนั้นมีลูกค้าเข้ามาพอดี ลู่ เยียนเยียนเลยได้ลองวิชา

“เถ้าแก่ รับพนักงานใหม่เหรอ?”

“น้องสาวผมน่ะครับ ปิดเทอมเลยมาช่วยงาน!” หยางหลินยิ้มตอบ

“ดีจัง รู้จักทำมาหากิน ไม่เหมือนไอ้ลูกไม่รักดีที่บ้าน สอบเสร็จก็นอนกระดิกตีนเป็นคุณชาย! เถ้าแก่ รับคนเพิ่มไหม? ผมส่งลูกชายมาดัดนิสัยหน่อยได้เปล่า?”

หยางหลินรีบปฏิเสธ ลูกค้าเลยได้แต่หิ้วของกลับบ้านไปอย่างเซ็ง ๆ

“เยียนเยียน พอทำได้ไหม?” หยางหลินเหลือบมองเวลา อีกครึ่งชั่วโมงจะหมดเวลาคูลดาวน์

“อื้ม! สบายมากค่ะ!”

งานแคชเชียร์ไม่ยาก ยิ่งมีเครื่องคิดเงินอัตโนมัติยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่

“ดีแล้ว อ้อ เดี๋ยวจะมีคนมาส่งของ ฝากรับของด้วยนะ! พี่มีธุระต้องไปจัดการ ฝากร้านแป๊บนึง!”

“ค่ะ!” ลู่ เยียนเยียนตื่นเต้นปนดีใจ มองส่งหยางหลินขึ้นบันไดไป แล้วกลับมานั่งหลังตรงเฝ้าเคาน์เตอร์อย่างตั้งใจ

บนชั้นสอง หยางหลินตรวจเช็กข้าวของในกระเป๋าอีกรอบ

รอบนี้ขนของกินไปเยอะ ส่วนใหญ่เป็นเป็ดพะโล้ มีทั้งเนื้อทั้งผัก รสชาติเด็ดดวง

พอถึงเวลา หยางหลินลืมตาขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่ค่ายฉางฟู่

แต่รอบนี้ซวยหน่อย ดันไปโผล่กลางป่าเขา

มือหิ้วกระเป๋าเดินทาง 24 นิ้ว หลังแบกเป้ใบยักษ์

ทางเดินขรุขระเต็มไปด้วยหิน หยางหลินอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วกลางแจกของลับให้ท้องฟ้าอย่างเป็นมิตร

จากนั้นก็แบกกระเป๋าเดินทุลักทุเลกลับค่าย

ระหว่างทางเจอชาวบ้านกำลังขนหินอยู่พอดี

พอเห็นท่านเทพแบกของพะรุงพะรังเดินออกมาจากป่า ทุกคนก็รีบวิ่งเข้ามารับของ บ้างก็คุกเข่ากราบไหว้

หยางหลินชินกับการโดนกราบแล้ว แต่ไอ้ธูปสามดอกที่จุดควันโขมงนั่น... รับไม่ได้จริง ๆ!

มันเหมือนไหว้คนตายชัด ๆ...

หยางหลินสูดหายใจลึก ดูเวลาแล้วได้เวลาอาหารกลางวันพอดี

“ทุกคนหยุดงานก่อน ตามข้ากลับไปที่ค่าย!”

หยางหลินหยิบอาหารที่เตรียมมาออกจากเป้ วางเรียงรายเต็มโต๊ะ แล้วหยิบถุงข้าวสารออกมาถุงหนึ่ง หนักตั้งยี่สิบจิน เป็นข้าวหอมมะลิเกรดดีที่สุดในร้าน

คนที่รับหน้าที่หุงข้าวเทข้าวออกมาดู ถึงกับตาค้าง

ข้าวขาวจั๊วะ!

ไม่ใช่ข้าวฟ่างหรือข้าวกล้อง แต่เป็นข้าวสารเม็ดสวย ขาวสะอาดไร้ที่ติ!

พอดมดู ก็ได้กลิ่นหอมของข้าวใหม่

คุณพระช่วย!

คนหุงข้าวไม่กล้าซาวข้าว ข้าวสวยขนาดนี้ ขนาดตอนตรุษจีนยังไม่มีปัญญากินเลย!

ถ้าหุงกินหมดนี่ มันจะสิ้นเปลืองเกินไปไหม...

“มัวยืนบื้ออะไรอยู่? นี่ถ้าข้าแบกไหว ข้าขนมาให้ร้อยจินแล้ว!” หยางหลินโบกมือไล่ “ไปหุงมาให้หมด!”

ท่านเทพสั่งมาแบบนี้ พวกเขาก็ต้องทำตามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ข้าวตั้งยี่สิบจิน กินมื้อเดียวไม่หมดหรอก อย่างน้อยก็ได้กินข้าวสวยร้อน ๆ ไปอีกหลายมื้อ!

พอข้าวสุก หยางหลินก็หยิบชามกระเบื้องขาวสะอาดออกมาแจก

“เอาชามพวกนี้ไปใช้ อย่าไปเสียดาย แค่ชามใบเดียวเอง!”

หลี่ ต้ากวงกลืนน้ำลายเอือก รับหน้าที่แจกชามให้ทุกคน

ชาวบ้านรับชามไปด้วยมือสั่นเทา ชามกระเบื้องเนื้อดีขนาดนี้ ไม่มีตำหนิเลยสักนิด

ถ้าเอาไปขายในเมือง แลกเนื้อได้ตั้งหลายสิบจิน!

เอามาใส่ข้าวให้พวกเขากิน เสียของชะมัด!

แต่ก็ได้แค่คิด ของท่านเทพให้มา ใครจะกล้าเอาไปขายกิน

พอกับข้าวเสร็จ ทุกคนถือชามใบใหม่ ตักข้าวสวยร้อน ๆ กินกับเป็ดพะโล้หอมกรุ่น

หยางหลินกินมาแล้ว เลยนั่งจิบน้ำอัดลมดูทุกคนกิน พลางถามหลี่ ต้ากวงเรื่องตลาดที่ใกล้ที่สุด

“ห่างออกไปหลายสิบลี้มีอำเภอหยวนคังขอรับ พวกเราเคยเป็นคนหมู่บ้านอันเล่อในอำเภอนั้น ถ้าท่านเทพอยากไป ข้าพาไปได้ขอรับ!”

“ไปตลาดต้องใช้เงินใช่ไหม?” หยางหลินถาม

“แน่อยู่แล้วขอรับ!” หลี่ ต้ากวงเริ่มกลุ้ม พวกเขาถังแตก ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว ปกติจะใช้วิธีเอาของไปแลก ถ้าท่านเทพจะซื้อของ เขาไม่มีปัญญาจ่ายให้หรอก...

หยางหลินก็กำลังคิดเรื่องเงิน จะไปซื้อของก็ต้องมีทุน

เขานึกอะไรขึ้นมาได้ คว้าเป้มาค้นของกุกกักอยู่พักใหญ่

“นี่เกลือกับน้ำตาล เกือบลืมไปเลย เอาไปแบ่งกันนะ”

หยางหลินค้นต่อ คราวนี้หยิบชุดมีดทำครัวออกมาทั้งชุด!

มีดหั่นผัก มีดสับกระดูก ครบเซต ทำจากเหล็กกล้าอย่างดี แข็งโป๊ก! เอาไปทุบกระเทียมทั้งวันก็ไม่บิ่น!

ตอนแรกกะจะเอามาให้พวกหลี่ ต้ากวงใช้ เพราะมีดที่นี่หั่นปลายังไม่ค่อยจะเข้า

แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว ของพวกนี้ถ้าเอาไปขาย น่าจะแลกเงินได้ไม่น้อย!

จบบท