บทที่ 45 เยี่ยมชมฟาร์มเพาะเลี้ยง!
บทที่ 45 เยี่ยมชมฟาร์มเพาะเลี้ยง!
เมื่อเห็นรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของชาวบ้าน หยางหลินก็ฉุกคิดขึ้นมาได้
ทำไมไม่ต่อไฟเข้าบ้านทุกหลังไปเลยล่ะ?
ตอนนี้พวกเขายังใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดอยู่เลย นอกจากจะเปลืองเงินแล้วยังไม่สว่างเท่าไหร่ด้วย
“ตั้งใจทำงานกันให้ดีนะ คราวหน้าข้าจะต่อไฟให้พวกเจ้าทุกบ้านเลย! รับรองสว่างจ้าแบบนี้เหมือนกัน!”
พวกผู้ชายได้ยินว่าจะได้ใช้ไฟวิเศษในบ้านตัวเอง ก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
“ทะ... ท่านเทพ จะดีหรือขอรับ...”
ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่ความกลัวมันมีมากกว่า
เรื่องต้องใช้สายฟ้าฟาดนั่นเป็นเรื่องรอง ที่กลัวจริง ๆ คือพวกเขามีบุญวาสนาไม่ถึงต่างหาก
พวกเขาเป็นแค่ชาวบ้านตาดำ ๆ ต่ำต้อยด้อยค่า ของวิเศษจากสวรรค์แบบนี้จะเอาไปไว้ในบ้านได้ยังไง! เกิดสวรรค์ลงโทษขึ้นมาจะทำยังไง?
ความปรารถนากับความหวาดกลัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
“ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก ข้าเอามาให้ ข้าจะให้ใครใช้ก็เรื่องของข้า!”
รู้ดีว่าความคิดหัวโบราณแบบนี้ฝังรากลึก จะอธิบายไปก็เสียเวลา สู้ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งไปเลยง่ายกว่า
“ตราบใดที่พวกเจ้าไม่ไปยุ่งกับสายไฟมั่วซั่วก็ไม่มีปัญหา ตกลงตามนี้!”
“ท่านเทพประทานพร! ท่านเทพประทานพรให้พวกเราแล้ว!” ไม่รู้ว่าชายชราคนไหนเป็นคนนำ ตะโกนปุ๊บทุกคนก็คุกเข่าลงกราบปั๊บ
หยางหลินชินชาเสียแล้ว รับไหว้สองสามทีก็สั่งให้ลุกขึ้นอย่างใจเย็น
“จำไว้ให้ดี ของสิ่งนี้เรียกว่าหลอดไฟ ควบคุมด้วยสวิตช์ อันนี้คือสวิตช์ ตอนนี้ข้าเปิดอยู่ ถ้ากดอีกทีก็จะปิด เห็นไหม? ง่าย ๆ แค่นี้แหละ เดี๋ยวพอกลางคืนทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว อย่าลืมมาปิดไฟตรงนี้ด้วย ไม่มีคนอยู่ก็อย่าเปิดทิ้งไว้เปลืองไฟเปล่า ๆ”
“ขอรับ! พวกเราจะจำใส่ใจไว้!”
สั่งความเสร็จ หยางหลินก็กลับไปนอนแผ่บนเตียงสนาม
เปรี้ยะ ๆ
เสียงยุงโดนช็อตตายดังเป็นระยะ ๆ
หยางหลินโบกพัดสานเก่า ๆ ไปมา แล้วผล็อยหลับไปอย่างสบายใจเฉิบ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลี่ ต้ากวงยกจานใส่อาหารเช้ามาให้ ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก
“ท่านเทพ กินอะไรหน่อยเถอะขอรับ! ในค่ายไม่มีของดีอะไร ท่านเทพโปรดอย่ารังเกียจ!”
บอกว่าเป็นหมั่นโถว แต่ความจริงมันคือก้อนแป้งผสมผักป่ากับแป้งบัควีท
หยางหลินอยากกินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋มากกว่า แต่ก็ยอมหยิบหมั่นโถวผักป่ามาแทะ
รสชาติ... หมาไม่แดกแน่นอน นอกจากจะไม่มีกลิ่นหอมแล้ว รสขมฝาดของผักป่ายังติดลิ้นฝาดคอไปอีกนาน
ต้องจดไว้... เกลือ น้ำตาล!
ต้องจัดมาด่วน!
หยางหลินจดลงในรายการสิ่งที่ต้องทำในใจ แล้วถามว่า “ช่วงนี้เจ้าช่วยดูให้หน่อยนะว่าบนเขามีไข่อะไรบ้าง เอาแบบที่เมื่อวานยังหาไม่เจอ! แล้วก็... เจ้ากับโจว ซวนฝึกยิงปืนไปถึงไหนแล้ว?”
หลี่ ต้ากวงตัวเกร็งขึ้นมาทันที “เรียนท่านเทพ พวกเรายังฝึกอยู่ขอรับ! เรื่องความแม่น... โจว ซวนแม่นกว่าข้านิดหน่อย”
เขาอายแทบแทรกแผ่นดินหนี โจว ซวนอายุน้อยกว่าเขาตั้งสองปี แต่ฝีมือกลับดีกว่าเขาซะงั้น
หยางหลินไม่ได้ใส่ใจ “กระสุนเหลือเท่าไหร่?”
“เหลืออีกสามสิบกว่านัดขอรับ!”
“เมื่อวานยังยิงไม่หมดอีกเหรอ?” หยางหลินกัดหมั่นโถวอีกคำ แทบจะคายทิ้ง
“ยังขอรับ”
“วันนี้ยิงให้หมด อย่าไปเสียดาย หมดแล้วเดี๋ยวข้าเอามาให้อีก! ไม่ต้องถึงขั้นร้อยนัดร้อยเข้าเป้า แต่อย่างน้อยสิบนัดต้องเข้าเป้าสักเจ็ดแปดนัด!”
“ขอรับ! ข้าทราบแล้ว!” หลี่ ต้ากวงกำหมัดแน่น แววตามุ่งมั่น
หยางหลินวางหมั่นโถวคืนลงจาน “อีกเรื่อง บอกทุกคนว่ามีอะไรก็กิน ๆ ไปเถอะ อย่าไปกั๊กไว้ ข้ารับรองว่าต่อจากนี้ไปจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าอดอยากเด็ดขาด เด็ก ๆ ในค่ายกำลังโต ต้องได้กินดีอยู่ดี เดี๋ยวข้าจะหาเป็ดไก่ปลาเนื้อมาให้ วันข้างหน้าจะมีของดี ๆ กินทุกวัน!”
เอาของเป็น ๆ มาไม่ได้ เอาของปรุงสุกมาก็ได้นี่หว่า เป็ดย่างอะไรพวกนี้ก็หอมดี ดีกว่าก้อนแป้งผักป่านี่เยอะ
ริมฝีปากหลี่ ต้ากวงสั่นระริกด้วยความตื้นตัน “ผู้น้อยรับทราบ จะรีบไปบอกข่าวดีกับทุกคนเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!”
เป็ดไก่ปลาเนื้อ... นั่นมันชีวิตเสวยสุขของพวกขุนนางชัด ๆ!
ตอนนี้ชีวิตในค่ายก็ดีขึ้นเยอะแล้ว บนเขามีผักป่าให้เก็บ มีสัตว์ให้ล่า ในน้ำมีปลาให้จับ แต่ของพวกนี้ไม่ยั่งยืน ไม่มีใครรับประกันได้ว่ากินมื้อนี้แล้วมื้อหน้าจะมีกินอีก
แต่พอได้ยินคำยืนยันจากท่านเทพ หลี่ ต้ากวงก็มั่นใจว่าวันเวลาดี ๆ ของพวกเขายังอีกยาวไกล!
พอถึงเวลา หยางหลินก็หอบหิ้วของป่ากองโตกลับซูเปอร์มาร์เก็ต
กลับมาถึงปุ๊บก็รีบเปิดเป้เช็กไข่ที่เอามา พอเห็นว่าอยู่ครบทุกฟองก็โล่งอก
ต้องรีบไปฟาร์มด่วน!
หยางหลินปิดประตูร้าน ดูเวลาแล้วพระอาทิตย์ยังอยู่กลางหัว
ใครเขาปิดร้านตอนกลางวันแสก ๆ กันเนี่ย...
สงสัยต้องจ้างพนักงานมาเฝ้าร้านสักคนแล้ว!
รถกระบะคู่ใจแล่นฉิวไปบนถนน มุ่งหน้าสู่ฟาร์มเพาะเลี้ยง
หยางหลินไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าตัวเองจะเป็นเจ้าของภูเขาทั้งลูก นี่มันยุคปัจจุบันนะเว้ย ไม่ใช่ยุคโบราณแบบหลี่ ต้ากวงที่หนีไปยึดเขาแล้วตู่ว่าเป็นของตัวเอง
เขามีโฉนดมีใบอนุญาตครบถ้วนถูกต้อง!
หยางหลินสะพายเป้ลงจากรถ ภาพที่เห็นทำเอาตะลึง
ฟาร์มถูกแบ่งโซนอย่างเป็นระบบระเบียบ กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งภูเขา ทิวทัศน์ธรรมชาติสวยงามจนน่าหลงใหล
หยางหลินไม่มีเวลาชมวิว รีบตรงดิ่งไปที่โซนเลี้ยงไก่ป่า
“ทั้งหมดนี่ของฉันเหรอ?”
[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่โซนเลี้ยงไก่ป่า สัมผัสประสบการณ์การเลี้ยงแบบธรรมชาติ 100%]
หยางหลินเห็นว่าระบบถึงขั้นเตรียมรังฟักไข่ไว้ให้พร้อมสรรพ จำลองสภาพแวดล้อมเดิมมาแบบเป๊ะ ๆ
“แสดงว่าฉันแค่เอาไข่มาวางไว้ตรงนี้ มันก็จะฟักเป็นตัวเหรอ?”
[ถูกต้อง]
หยางหลินรีบหยิบไข่ทั้งหมดออกมาจากเป้... อ้อ ยกเว้นไข่เต่า อันนั้นไม่ใช่สัตว์ปีก
“ระบบ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเห็นผล?”
[หนึ่งสัปดาห์]
“หนึ่งสัปดาห์ก็ฟักแล้วเหรอ? เร็วขนาดนั้นเลย!”
[หนึ่งสัปดาห์พร้อมจำหน่าย]
“!!! เร็วเวอร์!!!”
หยางหลินช็อกตาตั้ง ตามมาด้วยความดีใจสุดขีด ด้วยความเร็วระดับนี้ ไข่พวกนี้จะโตเต็มวัยในหนึ่งอาทิตย์ แล้วก็จะออกไข่ แล้วก็ฟักต่อ...
ไม่เกินเดือน ประชากรไก่คงล้นภูเขาแน่?
หยางหลินตื่นเต้นจัด รีบเอาไข่ที่เหลือออกมาวางให้หมด จากนั้นก็ขับรถตระเวนดูรอบ ๆ ฟาร์ม
ไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วตกใจ ใหญ่ชิบเป๋ง!
โดยเฉพาะโซนป่าทึบ รถเข้าไม่ถึงด้วยซ้ำ
หยางหลินกำลังคิดว่าจะปลูกต้นไม้อะไรเพิ่มดี
โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น หยิบมาดูเป็นเบอร์ของหลิว หงซาน
“เสี่ยวหยาง ว่างไหมช่วงนี้? อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดพ่อพี่ พี่อยากเชิญเรามาร่วมงานด้วย!”
วันเกิดพ่อหลิว หงซาน?
ระดับหลิว หงซาน ถึงกับเชิญเขาไปงานวันเกิดพ่อตัวเองเชียวเหรอ?
“งานแซยิดคุณผู้เฒ่า ต้องว่างอยู่แล้วครับ!”
“ดีเลย ๆ งั้นเดี๋ยวพี่ส่งการ์ดเชิญไปให้ ถึงวันงานต้องมาให้ได้นะ!”
“ไม่มีปัญหาครับ!”
วางสายแล้ว หยางหลินก็เริ่มกลุ้ม
หลิว หงซานซื้อกระบี่โบราณจากเขาไปเป็นของขวัญวันเกิด แสดงว่ารสนิยมคุณผู้เฒ่าหลิวต้องสูงส่งมาก เขาไปร่วมงานจะให้ไปมือเปล่าก็น่าเกลียด
ในค่ายโจรมีแต่ของเก่าก็จริง แต่มันไม่ค่อยมีราคานี่สิ... เอาเถอะ เดี๋ยวลองให้หลี่ ต้ากวงพาไปเดินตลาดในเมืองดู เผื่อจะเจอของดี!
คิดยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก คราวนี้เป็นฟาง ชิง
อีกฝ่ายพูดเข้าประเด็นทันทีไม่อ้อมค้อม
“เย็นนี้กินข้าวกัน แม่ฉันอาการดีขึ้นมากแล้ว อยากจะขอบคุณนายด้วยตัวเอง! แล้วก็มีข่าวที่นายปฏิเสธไม่ได้มาบอก... ท่านผู้เฒ่าเกาก็จะมาด้วย!”
หยางหลินงง วันนี้วันดีอะไรกันเนี่ย มีแต่คนเลี้ยงข้าว
“ฮ่า ๆ ๆ พี่ชิงตลกจัง ผมก็ต้องอยากไปเจอคุณป้าอยู่แล้วสิครับ! งั้น... ขอที่อยู่หน่อยครับ!”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะชอบใจของฟาง ชิง “งั้นฉันถือว่านายพูดจริงนะ เดี๋ยวส่งโลเคชันให้”
“ครับผม! ผมไปตรงเวลาแน่นอน!”
ฟาง ชิงตอบรับ แต่ก่อนวางสายก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “แต่งตัวหล่อ ๆ หน่อยนะ”
หยางหลินยังงง ๆ สายก็ตัดไปแล้ว
กินข้าวก็ต้องแต่งตัวหล่ออยู่แล้วสิ!
“ถ้ามัดใจท่านผู้เฒ่าเกาได้ นอกจากจะช่วยรักษาลุงลู่ได้แล้ว ยังทำภารกิจกราบอาจารย์สำเร็จด้วย! งานสำคัญขนาดนี้ไม่แต่งหล่อได้ไง จะให้รอแต่งตอนดูตัวหรือไง!”
หยางหลินเหยียบคันเร่งมิด รีบกลับไปเสริมหล่อด่วน ๆ
จบบท