บทที่ 46 คลับเฮาส์หรู กับ รถกระบะคู่ใจ
บทที่ 46 คลับเฮาส์หรู กับ รถกระบะคู่ใจ
สถานที่นัดพบตั้งอยู่ในรีสอร์ตส่วนตัวหรูหรา หยางหลินขับรถเข้าไปจอด พลางนึกเสียใจเป็นรอบที่ร้อยว่าทำไมไม่ซื้อรถใหม่สักที
เคยเห็นคนใส่สูทผูกไทขับรถกระบะส่งของไหม?
ผู้น้อยหยางหลินคนนี้ไงล่ะครับ
หยางหลินมองสำรวจตัวเองในกระจกมองหลัง ก็ดูดีใช้ได้ พอผูกเนกไทปุ๊บ ราศีจับปั๊บ ดูภูมิฐานขึ้นมาทันที
พอเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว ก็พบว่าพวกฟาง ชิงมารอกันอยู่แล้ว
“เสี่ยวหยางมาแล้วเหรอจ๊ะ!”
หญิงวัยกลางคนท่าทางสง่าผ่าเผยเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเป็นกันเอง ดวงตาคู่สวยถอดแบบมาจากฟาง ชิงเปี๊ยบ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือฮูหยินฟาง หรือแม่ของฟาง ชิงแน่นอน
ฮูหยินฟางดึงแขนเขาให้นั่งลง “แหม หล่อเหลาเอาการจริง ๆ มิน่าล่ะยัยหนูชิงชิงถึงได้ชมให้แม่ฟังทุกวันว่าเธอเป็นคนหนุ่มอนาคตไกล พอได้เจอตัวจริงถึงรู้ว่าไม่ได้พูดเกินจริงเลย!”
อนาคตไกลเขาดูกันที่หน้าตาเหรอครับเนี่ย...
“คุณป้าชมเกินไปแล้วครับ”
“เกินไปที่ไหนกัน! ถ้าไม่ได้เสี่ยวหยางช่วยหายามาให้ ป่านนี้ป้าคงไม่ได้มานั่งคุยกับเธอแบบนี้หรอก! จริงไหมคะท่านผู้เฒ่า!”
ผู้เฒ่าเกาหัวเราะร่า “ฮูหยินฟางพูดถูก ถ้าไม่ได้เสี่ยวหยาง ลำพังตาแก่อย่างฉันก็จนปัญญาเหมือนกัน!”
หยางหลินโดนผู้อาวุโสสองคนรุมชมจนทำตัวไม่ถูก
ฟาง ชิงลุกขึ้นรินไวน์ “แม่คะ สำรวมหน่อยค่ะ หยางหลินเขาเขินหมดแล้ว”
“เขินเหรอ?” ฮูหยินฟางถึงยอมปล่อยมือหยางหลินอย่างเสียดาย
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่หยางหลินรู้สึกว่าสายตาที่คุณป้ามองมา มันเหมือนแม่ยายมองลูกเขยยังไงชอบกล
อืม... คิดมากน่า ท่านคงแค่เป็นคนอัธยาศัยดีเฉย ๆ
“เสี่ยวหยาง ตอนนี้ทำงานอะไรอยู่จ๊ะ?”
“เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตครับ รายได้พอเลี้ยงตัว”
“แล้วพ่อแม่ล่ะจ๊ะ...”
หยางหลินยิ้มบาง ๆ “พ่อแม่ผมเสียไปเมื่อสองปีก่อนครับ อุบัติเหตุ ตอนนี้ผมตัวคนเดียว”
ฮูหยินฟางฟังแล้วใจหายวาบ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร “โถ... พ่อคุณ น่าสงสารจริง ๆ ต่อไปถ้าว่างก็แวะมาเล่นที่บ้านป้าบ่อย ๆ นะ คิดซะว่าป้าเป็นแม่คนหนึ่ง! มีปัญหาอะไรก็บอกได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เรื่องของเธอก็เหมือนเรื่องของคนในครอบครัวป้านั่นแหละ! เราคนกันเองทั้งนั้น!”
หยางหลินอึ้ง
คนกันเองตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?
ฟาง ชิงทนดูไม่ไหว “แม่คะ!”
ฮูหยินฟางทำหูทวนลม ตบหลังมือหยางหลินเบา ๆ แล้วถามต่อ “แล้วตอนนี้มีแฟนหรือยังลูก?”
“...ยะ... ยังครับ ไม่รีบ...”
ฟาง ชิงเริ่มร้อนรน “แม่คะ ถ้าไม่กินข้าวเดี๋ยวกับข้าวเย็นหมดนะ!”
“จริงด้วย ๆ กินข้าวกันเถอะ!” ฮูหยินฟางถึงยอมปล่อยหยางหลินไปในที่สุด
ผู้เฒ่าเกานั่งยิ้มดูเหตุการณ์เงียบ ๆ รอจนดื่มไวน์ไปได้สามรอบ ถึงเริ่มเข้าประเด็น “เสี่ยวหยาง วิชาแพทย์ของเธอนี่เรียนมาจากใครรึ?”
หยางหลินรู้ว่าจานหลักมาเสิร์ฟแล้ว
“เรียนมาจากที่บ้านครับ รู้งู ๆ ปลา ๆ แค่พอรักษาตัวเองได้ พูดไปก็อายขายขี้หน้าเปล่า ๆ”
หยางหลินไม่ได้โกหก แม่เขาเคยเป็นพยาบาลมาก่อน เพียงแต่เขาไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้เรียนสายแพทย์
ผู้เฒ่าเกาสืบประวัติมาหมดแล้ว รู้ดีว่าหยางหลินไม่ได้เรียนหมอมาตามระบบ
แต่นั่นยิ่งทำให้ท่านรู้สึกทึ่ง พรสวรรค์ล้วน ๆ สินะ
“พรสวรรค์ของเธอไม่ธรรมดาเลยนะ เดี๋ยวนี้จะหาคนที่เรียนรู้ด้วยตัวเองจนเก่งกาจขนาดนี้แทบไม่มีแล้ว หรือต่อให้มี ก็คงแค่พื้น ๆ แต่คนที่เป็นหมอ สิ่งสำคัญที่สุดคือจิตใจที่ไม่ยอมแพ้ เธอสามารถผ่าตัดช่วยชีวิตคนในสถานการณ์วิกฤตที่ต่างประเทศได้ แค่นี้ก็ทำให้พวกหมอที่เรียนจบสูง ๆ อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว!”
ทุกถ้อยคำของผู้เฒ่าเกาล้วนเต็มไปด้วยความชื่นชม
ฮูหยินฟางแอบเตะขาหยางหลินใต้โต๊ะ แล้วขยิบตาปริบ ๆ ส่งสัญญาณให้รีบคว้าโอกาสทอง
จะว่าไป ถ้าหน้าตาไม่เหมือนกัน หยางหลินคงไม่เชื่อว่าสองแม่ลูกคู่นี้เป็นแม่ลูกกันจริง ๆ นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว
ผู้เฒ่าเกาเกริ่นมาขนาดนี้แล้ว ไม่รอให้หยางหลินตั้งตัว ท่านก็ถามตรง ๆ “เธอสนใจจะมาเป็นลูกศิษย์ฉันไหม? ถ้าเธอตกลง ฉันยินดีถ่ายทอดวิชาความรู้ทั้งหมดให้!”
ฟาง ชิงกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องไปที่หยางหลิน
พอถึงเวลาจริง หยางหลินกลับใจเย็นลงอย่างน่าประหลาด “ท่านผู้เฒ่าให้เกียรติผมขนาดนี้ ถือเป็นวาสนาของผมจริง ๆ ครับ! เพียงแต่... ผมไม่ใช่เด็กนักเรียนแล้ว ผมต้องทำมาหากิน ซูเปอร์มาร์เก็ตที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ผมต้องดูแลให้ดี ผมคงไม่มีเวลาทุ่มเทให้กับการเรียนหมอได้เต็มที่ ผมกลัวว่าจะทำให้ท่านผิดหวัง”
“กังวลเรื่องนี้เองรึ? ไม่ต้องห่วงหรอก” ผู้เฒ่าเกายิ้มอย่างใจดี ท่านนึกว่าหยางหลินจะรีบตะครุบโอกาสนี้ไว้ทันที ไม่นึกว่าจะมีความคิดความอ่านรอบคอบขนาดนี้
“การแพทย์ถ้าเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องวิจัย ก็กลายเป็นหนอนหนังสือพอดี แพทย์แผนจีนเน้นการปฏิบัติจริง ประวัติศาสตร์จีนหลายพันปี มีหมอเทวดาคนไหนบ้างที่เก่งขึ้นมาได้จากการนั่งเทียนเขียนตำราอยู่ในห้อง? การเป็นหมอก็เหมือนการทำงานเพื่อมวลชน ต้องลงพื้นที่ ต้องสัมผัสคนไข้จริง ถ้าฉันอยากได้เด็กเรียนเก่งท่องตำราแม่น ฉันคงไม่ต้องมาตามตื๊อเธอหรอก จริงไหม?”
ฮูหยินฟางรีบเสริม “ท่านผู้เฒ่าพูดถูก! เสินหนงยังต้องชิมสมุนไพรทั่วสารทิศ ป้าไม่เคยได้ยินว่ามีหมอคนไหนเก่งได้เพราะนั่งแทะตำราหรอกนะ!”
“ถ้าเธอตกลง ก็แวะมาหาฉันที่บ้านได้ทุกเมื่อ ฉันจะสอนเธอเป็นการส่วนตัว”
ฟาง ชิงสะกิดแขนหยางหลิน เตือนสติไม่ให้เหม่อ
หยางหลินรู้สึกเหมือนฝันไปจริง ๆ
“เสี่ยวหยาง นี่เป็นโอกาสทองเลยนะ ได้เรียนกับท่านผู้เฒ่าเกา เป็นความฝันของคนค่อนประเทศ เธอมีพรสวรรค์ อย่าปล่อยให้เสียของสิลูก!” ฮูหยินฟางจับมือเขาเขย่า “การรักษาคนได้บุญกุศลแรงนะ แถมท่านผู้เฒ่ายังมองเธอเป็นผู้สืบทอดวิชาด้วย เสี่ยวหยาง ท่านผู้เฒ่าเอ็นดูเธอขนาดนี้ เธอยังมัวบื้อใบ้อะไรอยู่อีก?”
“ผมตกลงครับ! แน่นอนว่าต้องตกลง! ผมแค่... ตื่นเต้นไปหน่อย ท่านผู้เฒ่า... ท่านยินดีรับผมเป็นศิษย์จริง ๆ เหรอครับ?”
“จะมาเรียกท่านผู้เฒ่าอะไรกัน ต้องเรียกว่าอาจารย์สิ!” ฟาง ชิงมองเขาขำ ๆ
“ครับ... อาจารย์!” หยางหลินลุกขึ้นยืนถือแก้วไวน์ “ศิษย์ขอดื่มคารวะอาจารย์หนึ่งแก้ว!”
ไวน์แก้วนั้นถูกดื่มจนหมด บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครึกครื้นขึ้นทันตา
วิ้ง!
[แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจกราบอาจารย์สำเร็จ]
[แจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์ได้รับสิทธิ์ในการสุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง]
[ต้องการสุ่มทันทีหรือไม่]
วงล้อเสี่ยงโชคปรากฏขึ้นตรงหน้า หยางหลินสั่งการในใจ วงล้อหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว
สุดท้าย เข็มหยุดลงที่ช่องสี่เหลี่ยมที่มีตัวหนังสือสี่ตัว
[ขอบคุณที่ร่วมสนุก]
…..!
ไอ้ระบบเฮงซวย @￥#%……&?!*
“เสี่ยวหยาง ทำไมหน้าแดงจังลูก? ไวน์นั่นดีกรีไม่แรงนะ...” ฮูหยินฟางเอามืออังหน้าผากเขาด้วยความเป็นห่วง “ตัวรุม ๆ นะเนี่ย ไม่สบายหรือเปล่า?”
“เปล่าครับ ผมแค่ตื่นเต้นเกินไป...”
ตื่นเต้นจนอยากจะพ่นคำหยาบออกมาให้รู้แล้วรู้รอด!
มื้ออาหารผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่นานหยางหลินก็ลืมเรื่องระบบกวนประสาทไป ผู้เฒ่าเกาชวนคุยอย่างถูกคอ แถมยังให้รหัสผ่านประตูบ้านมาด้วย บอกว่าให้แวะไปหาได้ตลอดเวลา
พองานเลี้ยงเลิกรา หยางหลินก็นึกถึงอาการป่วยของลู่ เกินฉวนขึ้นมาได้
“อาจารย์ครับ ผมมีคุณลุงคนหนึ่ง สมัยหนุ่ม ๆ เคยเป็นทหารแล้วได้รับบาดเจ็บ เมื่อไม่กี่วันก่อนผมไปเยี่ยมแกมา ตอนนี้แกเป็นอัมพาตติดเตียงไปแล้ว ผมอยากจะให้อาจารย์ช่วยไปดูอาการแกหน่อย ไม่ทราบว่าอาจารย์จะสะดวกไหมครับ?”
“หาเวลาพาเขามาหาฉันได้เลย” ผู้เฒ่าเกาตอบตกลงง่าย ๆ รอยยิ้มบนหน้ายังไม่จางหาย “เสี่ยวหยาง หวังว่าต่อไปเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”
หยางหลินยืนตัวตรงด้วยความเคารพ “อาจารย์วางใจได้ครับ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!”
แค่เรื่องช่วยรักษาลุงลู่ ก็เป็นบุญคุณล้นเหลือแล้ว หยางหลินไม่มีทางทำให้ท่านเสียชื่อเสียงแน่นอน
อีกอย่าง นี่เป็นโอกาสหาได้ยากจริง ๆ!
ฟาง ชิงพาแม่และผู้เฒ่าเกากลับไปแล้ว หยางหลินล้วงกุญแจรถออกมาถึงนึกได้ว่าตัวเองดื่มเหล้ามา ขับรถไม่ได้ เลยต้องเรียกคนขับรถแทน
คนขับรถแทนขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาถึง พอเห็นรถกระบะจอดอยู่ท่ามกลางรถหรูในรีสอร์ต ก็ทำหน้างง ๆ สายตามองสลับไปมาระหว่างรีสอร์ตหรู ชุดสูทของหยางหลิน และรถกระบะคันเก่า
มองอะไร?
ไม่เคยเห็นคนใส่สูทขับรถกระบะมากินข้าวในโรงแรมหรูหรือไง!
แถมไม่ใช่รถกระบะธรรมดานะเว้ย นี่มันรถเทพในตำนาน!
หยางหลินขึ้นไปนั่งฝั่งคนนั่งข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัย “ขับเกียร์กระปุกเป็นไหมพี่?”
“...”
คนขับรถแทนหยิบมือถือออกมาเงียบ ๆ พิมพ์สเตตัสลงโซเชียล:
เพื่อน ๆ ใครจะเข้าใจอารมณ์นี้บ้าง มาขับรถให้ลูกค้าที่รีสอร์ตหรู เจอรถกระบะส่งของไม่พอ ยังโดนลูกค้าถามเหยียด ๆ อีกว่าขับเกียร์กระปุกเป็นไหม... ชีวิตหนอชีวิต
จบบท