บทที่ 44 ไข่สารพัดชนิด!
บทที่ 44 ไข่สารพัดชนิด!
หลังจากขนตู้แช่แข็งไปเสียบปลั๊กเรียบร้อยแล้ว หยางหลินก็สังเกตเห็นอ่างปลาที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ภายในอัดแน่นไปด้วยปลาตะเพียนป่า
มีอยู่ตัวหนึ่งอ้วนพีผิดปกติ ท้องป่องเหมือนจะระเบิด
หลี่ ต้ากวงบอกว่าปลาตัวนี้ไข่เต็มท้อง ความจริงไม่ใช่แค่ตัวนี้หรอก ปลาตัวอื่น ๆ ในอ่างส่วนใหญ่ก็ท้องป่องเหมือนกัน
ช่วงนี้เป็นฤดูวางไข่ของปลาตะเพียนพอดี ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่หยางหลินหูผึ่งทันที ระบบบอกว่าเอาไข่ไก่กลับไปฟักได้ งั้นไข่ปลาก็น่าจะได้เหมือนกันสิ?
บั๊กฟรี ๆ แบบนี้ ไม่ใช้ก็โง่แล้ว!
ปลาตะเพียนป่าพวกนี้ ถ้าผ่านการอัปเกรดจากระบบ รสชาติต้องดีกว่าปลาในโลกปัจจุบันหลายเท่าแน่
ประชากรชุดแรกของฟาร์มเขา มีที่ลงแล้ว!
ปลาพวกนี้ชาวบ้านตั้งใจไปจับมาถวายท่านเทพอยู่แล้ว พอเห็นหยางหลินชอบอกชอบใจ พวกเขาก็ยิ้มแก้มปริ คาบไอศกรีมไว้ในปาก แบกหินขึ้นเขากันอย่างคึกคัก
“หลี่ ต้ากวง ปลาพวกนี้ข้าขอนะ แต่ไข่ปลาในท้องห้ามเอาไปกินเด็ดขาด”
“อ้าว? ทำไมล่ะขอรับ? ไข่ปลานึ่งอร่อยมากเลยนะขอรับท่านเทพ!” พอพูดถึงรสชาติ หลี่ ต้ากวงก็น้ำลายสอ
“อย่ากินเลย ข้ามีประโยชน์ต้องใช้”
ท่านเทพสั่งมาแบบนี้ หลี่ ต้ากวงก็ไม่กล้าขัด ยังไงก็ยังมีเนื้อปลาให้กินอีกตั้งเยอะ
“จริงสิ บนเขามีพวกไข่นก ไข่เป็ดไข่ไก่ป่าอะไรพวกนี้ไหม?”
บนเขามีสัตว์เยอะแยะ ต้นทุนเป็นศูนย์ แค่หาให้เจอก็พอ
“มีขอรับ! ตั้งแต่ฝนตกหนักคราวก่อน สัตว์ป่าก็ออกมาหากินกันเยอะขึ้น เดี๋ยวข้าพาคนไปหามาให้!”
หลี่ ต้ากวงเกณฑ์เด็ก ๆ ในค่ายออกไปเป็นกองทัพ
เรื่องปีนต้นไม้ล้วงรังนก เด็กพวกนี้คล่องแคล่วกว่าผู้ใหญ่เยอะ วิ่งขึ้นเขาลงห้วยกันทั้งวันไม่มีเหนื่อย
หยางหลินเองก็ไม่ได้ว่างงาน เขาเดินสำรวจภูมิประเทศของค่ายฉางฟู่คร่าว ๆ แล้วเริ่มวางตำแหน่งติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ที่เหลือ
ตามถนนสายหลักในค่าย ทุก ๆ สามสิบเมตรจะติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์หนึ่งชุด ใช้ท่อนไม้ซุงยาว ๆ ทำเสาไฟ แล้วแขวนหลอดไฟไว้ข้างบน กลางวันชาร์จไฟ กลางคืนก็สว่างไสว
ทุกคนในค่ายต่างยุ่งวุ่นวาย กลุ่มหนึ่งแบกหิน กลุ่มหนึ่งล้วงรังนก คนแก่เก็บผักป่า หยางหลินพาชายฉกรรจ์สองคนเดินติดตั้งไฟ...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่ ต้ากวงพาเด็ก ๆ กลับมาพร้อมผลงานเต็มไม้เต็มมือ
หยางหลินมองกองไข่นกนานาชนิดแล้วตาลาย
เขารู้จักแค่ไข่นกกระจอก ที่เหลือดูไม่ออกเลยสักฟอง
“ท่านเทพ นี่ไข่ไก่ป่า นี่ไข่เป็ดป่า นี่ไข่นกกระทา...”
“นกกระทา? พวกเจ้าไปหาไข่นกกระทามาจากไหน?” หยางหลินทึ่ง
นกกระทาปกติไม่ค่อยอยู่บนภูเขาสูง การจะหาเจอในป่าแบบนี้ถือว่าโชคดีสุด ๆ
“โชคดีไปเจอเข้าพอดีขอรับ! ต้องชมพวกเด็ก ๆ ตาดีกันจริง ๆ ข้ายังมองไม่เห็นเลย!”
เด็ก ๆ ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ หน้าบานกันเป็นแถว
“ดี! เก่งมากทุกคน!”
นกกระทาพวกนี้ ถ้าเอาไปขายในเมือง ราคาดีไม่ใช่เล่น!
“แล้วพวกนี้ล่ะ?”
“อันนี้ไข่ไก่ฟ้า อันนี้ไข่นกคุ่ม อันนี้ไข่เต่าเขา... อ้อ แล้วก็มีปูนาด้วย ช่วงนี้ปูกำลังวางไข่ มันปูอร่อยมากขอรับ”
หลี่ ต้ากวงสาธยายไข่สารพัดชนิดจนหยางหลินอ้าปากค้าง
เขาไม่นึกว่าจะหามาได้เยอะขนาดนี้ ตอนแรกกะว่าจะเอาแค่ไข่ไก่ป่าแท้ ๆ
“จริงสิ ในค่ายมีไข่ไก่บ้านเหลือไหม? ถ้ามีเอามาให้ข้าสักสองสามฟอง!”
หลี่ ต้ากวงไม่เข้าใจว่าทำไมท่านเทพถึงโปรดปรานไข่ไก่บ้าน ๆ ของพวกเขานัก ไข่ไก่มันก็อร่อยดีหรอก แต่ถ้าเทียบกับอาหารทิพย์ที่ท่านเทพนำมา มันต่างกันราวฟ้ากับเหว
แต่ถ้าไข่ไก่ทำให้ท่านเทพพอใจได้ หลี่ ต้ากวงยอมขายสมบัติทั้งค่ายไปซื้อแม่ไก่มาเลี้ยงเพิ่มเลยเอ้า!
“มีขอรับ! ช่วงนี้แม่ไก่ออกไข่มาได้สิบกว่าฟอง เดี๋ยวข้าไปเอามาให้หมดเลย!”
“ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น เอามาแค่สองสามฟองพอ ที่เหลือเก็บไว้ให้เด็ก ๆ กินเถอะ”
เขาแค่จะเอาไปเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ในฟาร์ม ถ้าเพาะได้แล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องมาแย่งชาวบ้านกินแล้ว!
หลี่ ต้ากวงไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง รู้แค่ว่าท่านเทพช่างเมตตาเหลือเกิน ของที่ควรจะถวายให้ท่านแท้ ๆ ท่านยังอุตส่าห์แบ่งกลับคืนมาให้พวกเราอีก
หยางหลินเก็บไข่ทั้งหมดใส่เป้ แยกประเภทอย่างระมัดระวังกลัวจะจำผิด
หลี่ ต้ากวงช่วยรวบรวมไข่ปลาไข่กุ้งไข่ปูส่งให้ หยางหลินโยนเข้าช่องเก็บของระบบไปทั้งหมด
ปลาตะเพียนที่จัดการเสร็จแล้วถูกนำมาย่างไฟ ยัดเครื่องเทศทาด้วยน้ำมัน หอมฉุยไปทั่วค่าย
ทุกคนทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ได้กินเนื้อกระป๋อง กินปลาย่างจนอิ่มแปล้ พุงกางไปด้วยน้ำมัน พอร้อนหน่อยก็เดินไปเปิดตู้แช่หยิบไอศกรีมมาแบ่งกันกิน ฟินจนตัวลอย
โดยเฉพาะตู้แช่แข็ง เด็ก ๆ ชอบกันมาก
แค่เปิดฝา ไอเย็นก็พุ่งออกมาปะทะหน้า เย็นกว่าลงไปแช่น้ำในคลองเสียอีก!
แต่ที่โปรดปรานที่สุดคือไอศกรีมหวานเย็นในตู้ เด็ก ๆ จ้องตาละห้อยอยากจะกินแทนข้าว แต่ผู้ใหญ่สั่งห้ามเด็ดขาด นี่มันของทำจากน้ำแข็ง คนต่ำต้อยอย่างพวกเราได้กินน้ำแข็งหน้าร้อนก็บุญหัวแล้ว จะมาตะกละกินทุกวันได้ยังไง! ถึงกินก็ต้องกินอย่างประหยัด!
ลำพังแค่ปลาย่างคงไม่อิ่ม หยางหลินเลยต้มบะหมี่ที่เหลือจากคราวที่แล้วเลี้ยงทุกคน
พอกินอิ่มหนำสำราญ ก็ถึงมหกรรมตบยุง ผู้หญิงกับคนแก่ช่วยกันคัดแยกของป่า เด็ก ๆ ถือไม้ตียุงวิ่งไล่ช็อตยุงกันสนุกสนาน
ส่วนผู้ชายก็ไปสร้างบ้านต่อ
การลงเสาเข็มทำรากฐานเป็นเรื่องจำเป็น แต่เครื่องมือจำกัดคงขุดลึกมากไม่ได้ หยางหลินเลยปล่อยให้พวกหลี่ ต้ากวงจัดการตามความชำนาญ
“ท่านเทพ คืนนี้น่าจะเตรียมการเสร็จ พรุ่งนี้เช้าก็เริ่มก่อกำแพงหินได้เลยขอรับ!”
“เร็วขนาดนั้นเชียว?”
“พวกเราทำกันจนชินมือแล้วขอรับ แถมคนเยอะช่วยกันทำ ไม่เกินสามวันเสร็จแน่นอน!”
หยางหลินพยักหน้า จากนั้นก็เรียกทุกคนมามุงดูวิธีผสมปูน
“อัตราส่วนระหว่างปูนกับน้ำต้องกะให้พอดี ผสมเสร็จแล้วก็เอาไปฉาบกำแพง เหมือนตอนที่พวกเจ้าใช้โคลนผสมฟางนั่นแหละ”
บ้านในค่ายส่วนใหญ่เป็นกระท่อมมุงจาก ผนังทำจากดินดิบ เพื่อความแข็งแรงชาวบ้านจะเอาโคลนผสมฟางข้าวมาฉาบทับอีกที ชาวบ้านจน ๆ ก็อยู่กันแบบนี้ มีแต่คนรวยเท่านั้นถึงจะมีปัญญาอยู่บ้านก่ออิฐถือปูน
จะให้สร้างบ้านหิน พวกเขาไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่ไม่มีปัญญาทำต่างหาก แค่ค่าดินดิบยังต้องซื้อหา ถ้าจะให้ปั้นดินเองคงต้องนอนกลางดินกินกลางทรายกันเป็นเดือนกว่าจะครบ
พวกผู้ชายพยักหน้าหงึกหงัก สงสัยในใจว่าไอ้ผงสีเทา ๆ นี่มันจะต่างจากโคลนตรงไหน นอกจากสีไม่เหมือนกัน?
“ปูนพวกนี้อย่าให้เสียของนะ”
หยางหลินเห็นพวกผู้หญิงกำลังซักผ้าอยู่ที่ริมแม่น้ำ นึกถึงสมัยเด็ก ๆ ที่บ้านนอกมักจะเทปูนทำเป็นลานซักล้างไว้ริมคลอง สะดวกสบายเวลาซักผ้า
“ไป ไปที่แม่น้ำกัน!”
หยางหลินพาหลี่ ต้ากวงและพวกหาบปูนที่ผสมแล้วไปที่ริมน้ำ
เด็ก ๆ วิ่งตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกผู้หญิงก็ชะเง้อมอง
หยางหลินหยิบหลอดไฟดวงที่ใกล้ที่สุดมาต่อสาย พอไฟติด ริมแม่น้ำก็สว่างไสวขึ้นทันตา
“สว่างจัง!”
หลี่ ต้ากวงอุทานลั่น แม้จะเห็นมาแล้ว แต่ก็ยังอดทึ่งไม่ได้
คนอื่น ๆ ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน พอนึกว่าถนนในค่ายจะมีไฟแบบนี้ติดอยู่ตลอดทาง ก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น
ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท อาศัยแสงไฟดวงเดียวยังพอมองเห็น แต่ถ้าดึกกว่านี้คงต้องใช้ไฟเพิ่ม
“รู้จักกระดานซักผ้าไหม? เทปูนลงตรงนี้ แล้วทำเป็นรูปร่างเหมือนกระดานซักผ้า!”
“กระดานซักผ้า?”
หลี่ ต้ากวงนึกว่าหูฝาด แต่พอเห็นหยางหลินพยักหน้ายืนยัน ก็ไม่ถามต่อ รีบลงมือทำทันที
พวกผู้หญิงพอรู้ว่าจะทำกระดานซักผ้า ก็ยิ่งสนใจกันใหญ่ จ้องตาไม่กะพริบ ซุบซิบกันยกใหญ่
กระดานซักผ้าเป็นของจำเป็นสำหรับพวกเธอที่สุด!
แต่ในค่ายยากจนข้นแค้น กระดานซักผ้าไม้ก็ใช่ว่าจะมีทุกบ้าน ต้องผลัดกันยืมใช้ บ้านนี้ใช้เสร็จก็ส่งต่อให้บ้านโน้น
ปูนนี่เอามาทำกระดานซักผ้าได้ด้วยเหรอ?
ระหว่างที่พวกผู้ชายกำลังง่วนอยู่กับการทำกระดานซักผ้า หยางหลินก็ถือโอกาสเดินไปเปิดไฟตามทางเดินทั้งหมด
พรึ่บ!
วินาทีนั้น ถนนสายเล็ก ๆ ที่เคยมืดมิดก็สว่างไสวขึ้นมาทันตาเห็น พวกผู้ชายที่กำลังสร้างบ้านอยู่ไกล ๆ เห็นภาพมหัศจรรย์นี้ ก็ถึงกับยิ้มแก้มปริ
สว่างไสวดีเหลือเกิน!
จบบท