บทที่ 25 มิตรภาพราคาไข่ดาว

หยางหลินไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง หลังจากกินข้าวฟรีมื้อใหญ่กับถง เหยียนเสร็จ เขาก็ตรงดิ่งกลับฐานทัพทันที

จะว่าไป รสชาติอาหารภัตตาคารหรูมันก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ ทุกคำที่เคี้ยวกลืนลงไปล้วนเป็นรสชาติของเงินตราทั้งนั้น

ส่วนเรื่องความอร่อยน่ะเหรอ... ยังไงก็สู้ไข่ไก่ฟองละห้าสิบของเขาไม่ได้หรอก!

“เงินคนรวยนี่มันหาง่ายจริง ๆ!”

นั่นคือข้อสรุปเดียวที่หยางหลินได้จากมื้อนี้

พอกลับถึงซูเปอร์มาร์เก็ต หยางหลินโทรเรียกช่างมาลากรถไปซ่อม จากนั้นก็นั่งประจำที่หลังเคาน์เตอร์ เตรียมตัวสุ่มรางวัล

พอกดเปิดหน้าต่างระบบ ก็พบว่าข้อมูลส่วนตัวมีการอัปเดต

หน้าต่างสเตตัสที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้มีข้อมูลปรากฏขึ้นมาให้เห็น

โฮสต์: หยางหลิน

อายุ: 25 ปี

ทักษะ: ทักษะช่างไฟฟ้าระดับสูง, ทักษะการทำอาหารระดับเริ่มต้น

ไอเทม: ปืนพก (กระสุน x4)

ฉายา: นักขายมือใหม่

ระดับระบบ: 1

ค่าประสบการณ์อัปเกรด: 1,500,000 / 10,000,000

เพิ่มเติม: ฟังก์ชันอื่น ๆ อยู่ระหว่างรอการปลดล็อก

...

“ระบบ ฉันจำได้ว่ายังมีสิทธิ์สุ่มรางวัลเหลืออีกครั้งใช่ไหม? ฉันจะสุ่มเดี๋ยวนี้แหละ!” หยางหลินกวาดตามองผ่าน ๆ แล้วเข้าประเด็นทันที

วงล้อเสี่ยงโชคหมุนติ้วอยู่ตรงหน้า สุดท้ายเข็มสีแดงก็หยุดลงที่ช่องรางวัล

[ยาเม็ดพลังกายเพชร x2!]

หยางหลินรีบอ่านคำอธิบายด้านล่าง

ยาเม็ดพลังกายเพชร: เมื่อใช้งานจะได้รับสถานะเสริมแกร่งเป็นเวลา 10 นาที เพิ่มสมรรถภาพร่างกาย ความเร็ว และพละกำลังในทุกด้าน ไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ

อ่านจบ หยางหลินก็ทำหน้าไม่ถูก

ของพรรค์นี้... เอาไว้กินตอนแบกของเหรอ?!

สมัยนี้ใครเขาต่อยตีกัน มีหวังได้โดนตำรวจเชิญไปกินกาแฟที่โรงพักพอดี แล้วถ้านับกันจริง ๆ โตมาจนป่านนี้เขายังไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใครจริงจังเลยสักครั้ง แม้แต่กับจางเหว่ย เขาก็ไม่เคยลงไม้ลงมือ

ยาเม็ดพลังกายเพชร ฟังชื่อดูฮึกเหิมดี แต่เสียดาย ไม่มีโอกาสได้ใช้

รอบนี้หยางหลินกดรับของรางวัลแต่โดยดี ตัดบทไม่ให้ระบบมีโอกาสได้เหน็บแนมเขา

พอเก็บของเสร็จ ประตูก็เปิดออก ไอ้หนุ่มผมทองคนเดิมก็เดินเข้ามา

เจ้าคนที่เคยกินบะหมี่แกล้มไข่ดาวนั่นแหละ พอมาถึงก็ตะโกนลั่น “เถ้าแก่! ไข่ผมล่ะ? ที่ตกลงกันไว้ว่าจะเก็บไว้ให้สองฟองน่ะ!”

“เก็บไว้ให้แล้ว!” หยางหลินหยิบไข่สองฟองออกมาวาง ไอ้หนุ่มผมทองเห็นแล้วยิ้มแก้มปริ

“เถ้าแก่ พูดก็พูดเถอะ ไข่ร้านเถ้าแก่แม่งอร่อยจริง! เห็นว่ามีโซนอาหารเพิ่มมานี่ งั้นผมนั่งกินตรงนี้นะ รอบนี้ขอไข่ดาวเหมือนเดิม อ้อ ขอแบบไข่ดาวคู่เลยนะ แล้วก็ขอเป็นบะหมี่กึ่งฯ ด้วย!”

“นายจะกินแต่บะหมี่กึ่งฯ หรือไง?” หยางหลินเก็บไข่ฟองหนึ่งกลับไป แล้วหันไปหยิบถ้วยบะหมี่ “เอารสอะไร?”

“รสหมูสับดั้งเดิม! ไข่ดาวขอแบบสุกสองด้านนะ!” ไอ้หนุ่มผมทองเดินไปนั่งที่โซนอาหาร แล้วแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองสุด ๆ “ผมทำงานอยู่บริษัทข้างหลังนี่เอง เรียกผมว่า ‘เสี่ยวเหมา’ ก็ได้! ชื่อจริงผม เหมา ตงตง!”

หยางหลินหัวเราะหึ ๆ “นามสกุลดีนี่หว่า! ฉันชื่อหยางหลิน อายุมากกว่านาย เรียก ‘พี่หยาง’ ก็แล้วกัน!”

“พี่หยาง! เหยาะน้ำมันงาให้หน่อยได้ป่ะ?” เหมา ตงตงนั่งกระดิกขา เรียกพี่หยางได้ลื่นไหลไม่มีติดขัด

“จัดไป!”

พอยกบะหมี่ที่ชงเสร็จแล้วไปเสิร์ฟ หยางหลินก็เหลือบมองป้ายโซนอาหาร แอบคิดในใจว่าแค่มานั่งกินตรงนี้ก็นับเป็นยอดลูกค้าแล้วใช่ไหม?

เขากดเปิดหน้าต่างระบบ ดูภารกิจโซนอาหาร ตัวเลขยังคงค้างอยู่ที่ 0/100 ไม่รู้ว่าพอเสี่ยวเหมากินบะหมี่ถ้วยนี้หมด ตัวเลขจะขยับหรือเปล่า

หยางหลินกลับไปทอดไข่ดาว กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยฟุ้งไปทั่วร้าน พอคีบไข่ดาวโปะลงในถ้วยบะหมี่ เสี่ยวเหมาก็ทนไม่ไหว คีบเส้นซดเสียงดัง ซู้ดซ้าด

“หอมโคตร! พี่หยาง ฝีมือระดับพี่ไม่ไปเป็นเชฟภัตตาคารนี่เสียของแย่! ปกติผมก็ชอบกินบะหมี่กึ่งฯ อยู่แล้วนะ แต่ไม่เคยกินที่ไหนหอมขนาดนี้มาก่อน! พอใส่ไข่ดาวพี่ลงไป บะหมี่ถ้วยละไม่กี่บาทกลายเป็นอาหารหรูไปเลย! สุดยอด!”

เหมา ตงตงพูดไปเคี้ยวไป ไม่นานบะหมี่ก็หมดเกลี้ยง น้ำซุปสักหยดก็ไม่เหลือ

“เอิ๊ก! รู้สึกเหมือนกินได้อีกชามว่ะ!”

สิ้นเสียง ตัวเลขในหน้าต่างระบบก็ขยับ

1/100

หยางหลินมองเลข 1 นั่นด้วยความรู้สึกกึ่งดีใจกึ่งท้อใจ

แบบนี้เมื่อไหร่จะครบภารกิจวะเนี่ย ลูกค้าเข้าร้านก็น้อยนิด... หรือต้องให้เสี่ยวเหมากินบะหมี่ร้อยถ้วย?!

กินแต่บะหมี่อย่างเดียวก็ไม่ได้ ต่อให้เสี่ยวเหมาชอบกินแค่ไหน ขืนกินติดกันร้อยถ้วยคงได้อ้วกแตกเลิกกินไปตลอดชีวิต

ถ้ามีเมนูเพิ่มขึ้นมาหน่อยก็น่าจะดี... สงสัยต้องลองคิดเมนูใหม่ ๆ ดูบ้าง

หยางหลินกำลังครุ่นคิดเรื่องเมนูอาหาร ไม่ทันสังเกตว่าเหมา ตงตงจ่ายเงินแล้วแต่ยังไม่ยอมลุกไปไหน

“พี่หยาง เห็นแก่ไข่ดาวแสนอร่อย ผมมีเรื่องจะบอกพี่เรื่องนึง!”

หยางหลินเตรียมจะเดินไปเช็ดโต๊ะ พอได้ยินก็ชะงัก “เรื่องอะไร?”

“เรื่องนี้ผมก็รู้มาแบบงง ๆ เหมือนกัน ถ้าเมื่อกี้พี่ไม่บอกชื่อว่าหยางหลิน ผมก็คงไม่นึกถึงพี่หรอก!” เหมา ตงตงเลียคราบน้ำซุปที่มุมปาก “ผมมีเพื่อนรู้จักกันอยู่กลุ่มนึง พวกนั้นไม่ได้เรียนต่อ จบ ม.ต้น ก็ออกมาเดินสายนักเลง พี่หยางพอจะเข้าใจความหมายผมใช่มะ?”

“ความหมายอะไร?” หยางหลินงง “จะไปตีกันเหรอ?”

“ไม่ใช่! คือมีคนในวงการนักเลงจ้างคนจะมาเล่นงานพี่น่ะสิ! บังเอิญจริง ๆ ตอนผมเดินมาที่ร้าน เพื่อนผมเพิ่งเล่าให้ฟัง คนจ้างเหมือนจะเป็นคนรวยด้วยนะ พี่หยาง พี่ไปแหย่รังแตนพวกคนรวยเข้าได้ไงเนี่ย?”

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าเหมา ตงตงกลับดูเลื่อมใสศรัทธา เห็นได้ชัดว่าการที่หยางหลินไปมีเรื่องกับคนรวยได้ เป็นวีรกรรมที่น่านับถือมาก!

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ มักจะมีมุมมองต่อความเท่และลูกผู้ชายที่แปลกประหลาดแบบนี้เสมอ

“ไม่ได้โม้ใช่ไหมเนี่ย?” จะบอกว่าไม่เชื่อเลยก็ไม่ใช่ เพราะคนประสาทแดกอย่างจางเหว่ยยังมีได้ ทำไมจะมีคนอื่นที่เหม็นขี้หน้าเขาอีกไม่ได้

“ไม่โม้! ด้วยมิตรภาพระดับเรา ผมจะโม้พี่ทำไม!”

มิตรภาพระดับไหน... ระดับไข่ดาวสองฟองเนี่ยนะ... แถมเก็บตังค์ด้วย...

“แล้วรู้ไหมว่าใคร?”

เหมา ตงตงส่ายหน้า “ใครจ้างมาผมไม่รู้ รู้แต่ว่าเป้าหมายที่มันระบุมาคือพี่ชัด ๆ หยางหลิน เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งความสุข”

มุมปากหยางหลินกระตุก “เชี่ย เป็นฉันจริง ๆ ด้วย?”

“ชัวร์ป้าบ! พี่หยาง ช่วงนี้พี่ไปขัดขาใครเข้าหรือเปล่า?”

“ฉันจะไปตรัสรู้ได้ไง!” หยางหลินเซ็งจัด ช่วงนี้ดวงตกหรือไงฟะ มีแต่เรื่องวิ่งเข้าหา

“พี่หยาง เอาจี้ไหม เดี๋ยวผมเรียกเพื่อนมาช่วยคุมเชิงให้ ถ้าพวกมันกล้าโผล่หัวมาจริง ๆ พวกเราจะได้ช่วยกันรับมือ!” เหมา ตงตงตบอดยืดอก แผ่รังสีแห่งความยุติธรรมออกมาเต็มเปี่ยม

หยางหลินซาบซึ้งใจ “แต่ยกพวกตีกันมันจะ...”

“เราป้องกันตัวต่างหาก! อีกอย่าง ถ้าฝ่ายตรงข้ามเห็นพวกเราคนเยอะ ดีไม่ดีอาจจะฝ่อจนไม่กล้าเข้ามาก็ได้! พี่หยางเอาไง ว่ามาเลย ให้ผมช่วยไหม!”

“เอา! งั้นนายพาเพื่อนมาเลย!” หยางหลินรีบตอบรับ คนเยอะย่อมอุ่นใจกว่า

“งั้นพี่หยางต้องเลี้ยงข้าวนะ!”

“นายกะจะกินล้างผลาญร้านฉันเลยหรือไง?”

“บ้าน่า! ฮี่ ๆ ๆ ขอแค่ไข่ดาวคนละฟองก็พอ”

“ไข่หมดแล้ว สองฟองสุดท้ายก็อยู่ในท้องนายนั่นแหละ! ยังไม่ได้ของมาเพิ่มเลย... เอาเป็นบะหมี่น้ำซุปเห็ดแทนได้ไหม?”

หยางหลินคิดคำนวณในใจ ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงก็ดีไป แต่ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็ถือว่าเลี้ยงบะหมี่เด็กมันหน่อย ของป่ายังเหลือเห็ดโคนอยู่อีกนิดหน่อย ถ้าพวกนั้นกินแล้วชอบ ก็ถือว่าช่วยปั๊มยอดความพึงพอใจให้ภารกิจไปด้วย ไม่ขาดทุนหรอก!

“ได้เลย! พี่หยางว่าไงผมก็ว่างั้น!” เหมา ตงตงคว้ามือถือขึ้นมาเริ่มโทรตามพวกทันที

จบบท