บทที่ 26 คนมันมืออาชีพ

เหมา ตงตงโทรศัพท์กริ๊งเดียว ก็เรียกพลพรรคหัวแดง หัวเขียว หัวม่วง หัวชมพู... สารพัดสีผมมารวมตัวกันได้ครบทีม

พอมองรวม ๆ แล้ว ไอ้หัวทองของเขาดูปกติขึ้นมาถนัดตา

นับคร่าว ๆ รวมเหมา ตงตงด้วยก็สิบห้าคนพอดี

หยางหลินอยากลองของอยู่แล้ว เลยเดินไปต้มบะหมี่ ใส่เห็ดโคนลงไปนิดหน่อย

“พี่หยาง! พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลย จะให้กินฟรีแบบนี้มันไม่ดีมั้งพี่?”

เหมา ตงตงถือคติมีหลักการ ถึงจะตะกละแต่ก็ไม่กล้าเนียนกินฟรีแบบหน้าด้าน ๆ เดิมทีเขากะว่ารอเคลียร์เรื่องจบแล้วค่อยกิน

หยางหลินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “บะหมี่ไม่กี่ห่อเองน่า กิน ๆ ไปเถอะ ถือว่าลองชิมรสชาติ! ถ้าอร่อย วันหลังก็แวะมาอุดหนุนบ่อย ๆ ก็แล้วกัน!”

เหล่า ‘แก๊งหัวสี’ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายทนกลิ่นหอมยั่วน้ำลายไม่ไหว คว้าชามโซ้ยกันหนุบหนับ

“โอ้โห หอมโคตร! นี่มันบะหมี่อะไรเนี่ย?”

“ยี่ห้อไหนเนี่ย ทำไมอร่อยจัง!”

“ไอ้เหมาไม่ได้โม้นี่ ฝีมือพี่หยางของจริง!”

“พี่หยาง วันนี้ใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องพี่ วางใจได้เลย พวกผมไม่ยอมให้มันแตะพี่แม้แต่ปลายเล็บ!”

“ใช่!”

หัวหลากสีในโซนอาหารขยับไปมาดุ๊กดิ๊ก กลิ่นหอมของซุปเห็ดโคนหอมฟุ้งจนหยางหลินเองยังทนไม่ไหว ต้องตักมากินเองชามหนึ่ง

อร่อยเหาะ!

หยางหลินกินไปพลางเช็กหน้าต่างระบบไปพลาง ภารกิจโซนอาหารคืบหน้าไปเป็น 15/100 แล้ว!

ความเร็วไม่เลวเลยแฮะ!

ถ้าพวกนี้แวะมาบ่อย ๆ ภารกิจร้อยคนก็หมู ๆ!

แต่หยางหลินก็สังเกตเห็นจุดสำคัญ ถ้าทุกคนพึงพอใจหมด มันควรจะได้ 16 แต้มสิ

นั่นแสดงว่า ลูกค้าซ้ำไม่นับ

โอเค เจ้าเหมา นายหมดสิทธิ์ปั๊มยอดด้วยการกินบะหมี่ร้อยชามแล้ว... เสียใจด้วยนะเพื่อน...

หยางหลินซดน้ำซุปจนหมดชามอย่างพอใจ

[ความคืบหน้าภารกิจ 15/100]

[สามารถกำหนดเมนูอาหารประจำโซนได้ จำนวน 2 เมนู]

เมนูอาหาร?

เขากำลังคิดเรื่องนี้อยู่พอดี นอกจากบะหมี่ซุปเห็ดแล้ว เขายังนึกไม่ออกเลยว่าจะขายอะไรดี

[1. บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป + ไข่ดาว 59 หยวน/ชาม]

[2. บะหมี่น้ำซุปเห็ดโคน 199 หยวน/ชาม]

[โปรดให้โฮสต์ยืนยันเมนู ระบบจะดำเนินการพิมพ์ป้ายเมนูให้]

หยางหลินสำลักน้ำซุป ไอค่อกแค่กจนแสบจมูกไปหมด

ความรู้สึกแรกคือ... แพงบรรลัย ความรู้สึกที่สองคือ... บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไข่ดาวก็นับเป็นเมนูด้วยเรอะ?!

หยางหลินรับป้ายเมนูใหม่เอี่ยมมา เช็ดคราบน้ำซุปที่มุมปาก แล้วเดินไปแขวนป้ายบนผนัง

พวกเด็กหัวสีที่กำลังซดน้ำซุป เงยหน้าขึ้นมาเห็นป้ายเมนูถึงกับชะงักกึก

1... 199?!

ปล้นกันชัด ๆ!

เหมา ตงตงสำลักน้ำซุปจนน้ำตาไหลพราก มองหยางหลินด้วยสายตาวิิงวอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ

“ใจเย็น! วันนี้พวกนายมาช่วยฉัน มื้อนี้ไม่คิดตังค์!”

สิ้นเสียง หยางหลินก็ได้ยินเสียงถอนหายใจโล่งอกดังขึ้นพร้อมกันสิบกว่าเสียง

“รสชาติเป็นไงบ้าง?”

“อร่อยครับ! พี่หยางลงมือเองไม่ธรรมดาอยู่แล้ว!”

“นั่นสิ ถ้าไม่ติดว่าแพงไปหน่อย ผมคงเบิ้ลอีกชามแล้ว...”

บะหมี่ชามละ 199 วันนี้ได้กินฟรี ถือว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

เสียดายที่พวกเขาไม่ได้รวยขนาดนั้น จะให้มากินบ่อย ๆ คงไม่ไหว

แต่บะหมี่กึ่งฯ ใส่ไข่ดาว อาทิตย์ละครั้งพอไหวอยู่... ว่าแต่รสชาติมันจะสู้บะหมี่ซุปเห็ดได้ไหมนะ?

เวลานี้ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ

ตามสายข่าวของเหมา ตงตง อีกฝ่ายน่าจะใกล้ถึงแล้ว

“พี่หยาง! รถคันนั้นมาแล้ว!” เหมา ตงตงตาไว ชี้ไปที่รถตู้ไม่มีป้ายทะเบียนคันหนึ่งอย่างมั่นใจ “พวกมันต้องอยู่บนรถแน่! ผมได้กลิ่นตุ ๆ!”

“ไป เตรียมตัว!”

หยางหลินมองรถตู้คันนั้น ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมากันกี่คน เหมา ตงตงกับพรรคพวกดูท่าทางเอาเรื่อง แต่ก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่น อาศัยลูกบ้ากับความรักพวกพ้อง ถ้าเกิดตะลุมบอนกันจริง ๆ เขาอาจจะต้องออกโรงเอง

ยาเม็ดพลังกายเพชรถูกกำไว้ในมือแล้ว

สิบนาที เวลาเสริมแกร่งมีแค่สิบนาที

แน่นอน ถ้าเหมา ตงตงกับเพื่อนพึ่งพาได้ เขาอาจจะไม่ต้องเปลืองแรง

แต่กันไว้ดีกว่าแก้!

หยางหลินสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องเขม็งไปที่รถตู้คันนั้น

รถตู้จอดเทียบท่าหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตจริง ๆ ประตูเปิดออก ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนกระโดดลงมา สองคนในนั้นถือท่อนเหล็กขนาดเท่าข้อมือติดมือมาด้วย ท่าทางไม่เป็นมิตรสุด ๆ

ลงรถปุ๊บก็พุ่งตรงมาที่ร้าน เป้าหมายชัดเจน

มาหาเรื่องเขาจริง ๆ ด้วย!

หยางหลินกำยาเม็ดพลังกายเพชรแน่น

เขาจะไม่บ่นระบบอีกแล้วว่าของรางวัลไร้สาระ...

ทันใดนั้น เหมา ตงตงก็ตะโกนลั่น “พี่น้อง ลุย! อัดพวกมันให้น่วม!”

ฝูงชนพุ่งพรวดออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต รวดเร็วจนกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เพิ่งมาถึงตั้งตัวไม่ติด โดนดักตีหัวเข้าบ้านเต็ม ๆ

เปิดฉากมาก็เสียเปรียบ แต่ฝั่งตรงข้ามก็ไม่ใช่กระจอก พอรู้ตัวว่าข่าวรั่วและคนในร้านเตรียมพร้อมรับมือ ก็เริ่มตั้งหลักสู้

ข้างนอกชุลมุนวุ่นวาย หยางหลินกำยาแน่นเตรียมจะพุ่งออกไปช่วย แต่กลับพบว่า... เหมา ตงตงกับพวกกำลังได้เปรียบเห็น ๆ!

“หนีเร็ว!”

หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ทนไม่ไหว ยกมือป้องหัววิ่งหนีขึ้นรถ คนอื่น ๆ ก็เผ่นแน่บตามไป ทิ้งท่อนเหล็กไว้ดูต่างหน้าสองอัน

หยางหลินยืนเก้ออยู่ที่หน้าประตู ในมือกำยาเม็ดพลังกายเพชร ทำตัวไม่ถูก

เขา... ควรจะตามไปซ้ำ หรือควรจะยืนเฉย ๆ ดี?

“พี่หยาง! เรียบร้อย!”

เหมา ตงตงเชิดคางขึ้น ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

คนมันมืออาชีพ! โบราณว่าไว้ไม่ผิดจริง ๆ!

บะหมี่ซุปเห็ดมื้อนี้ เลี้ยงไม่เสียข้าวสุก!

จู่ ๆ เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล เหมา ตงตงกับพวกที่กำลังดีใจหน้าถอดสีทันที

“พี่หยาง ผมไปก่อนนะ!”

ใช้เวลาไม่ถึงห้าหกวินาที กลุ่มวัยรุ่นก็อันตรธานหายไปจนไร้ร่องรอย

แม้แต่ตอนหนีก็ยังเป็นมืออาชีพ!

หยางหลินเก็บยาเม็ดเข้ากระเป๋าเงียบ ๆ ในใจหมายมั่นว่าคราวหน้าถ้าพวกนี้มาอีก จะใส่เห็ดให้เยอะกว่าเดิม!

ไม่ไกลนัก ตำรวจหญิงสวมกางเกงหนังขี่มอเตอร์ไซค์เปิดไซเรนพุ่งเข้ามา ดริฟต์เข้าจอดหน้าหยางหลินอย่างสวยงาม

เธอถอดหมวกกันน็อกออก เผยใบหน้าสวยดุแบบสาวมั่น กวาดตามองรอบ ๆ อย่างสงสัย ก่อนจะหยุดสายตาที่หยางหลิน

“เมื่อกี้มีคนตีกันแถวนี้ใช่ไหม?”

หยางหลินส่ายหน้าดิก “ไม่มีครับ! คุณตำรวจเอาอะไรมาพูด?”

“ฉันได้ยินเสียงเอะอะมาแต่ไกล พวกนั้นไปไหนแล้ว?” เธอไม่เชื่อสายตาใสซื่อของเขา ยังคงมองหาพิรุธรอบ ๆ

“เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิดกันใหญ่! ไม่มีใครตีกันทั้งนั้น ผมทำมาหากินสุจริต จะไปมีเรื่องมีราวกับใครได้! เมื่อกี้ลูกค้าเยอะ อาจจะเสียงดังไปหน่อย คุณตำรวจเข้าใจผิดแล้วครับ!”

“งั้นเหรอ?” ตำรวจสาวเลิกเซ้าซี้ “ไม่มีก็ดี ถ้ามีอะไรผิดปกติรีบแจ้งตำรวจทันทีนะ ฉันไม่ยอมให้มีเรื่องผิดกฎหมายเกิดขึ้นในเขตที่ฉันดูแลเด็ดขาด!”

“รับทราบครับ คุณตำรวจวางใจได้ ผมจะเป็นพลเมืองดีเคารพกฎหมายแน่นอน!”

“ไม่ใช่พลเมือง... เขาเรียกว่าประชาชน!” เธอแก้คำให้ด้วยสีหน้าจริงจัง

โครกคราก...

เสียงท้องร้องดังขึ้นขัดจังหวะ มาจากท้องของตำรวจสาวแสนสวยคนนี้เอง

เธอหน้าแดงด้วยความอับอาย

ออกตรวจมาทั้งวัน ข้าวมื้อเย็นยังไม่ได้ตกถึงท้อง พอเห็นว่าเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตเลยตัดสินใจลงจากรถ

กะว่าจะหาอะไรกินรองท้องสักหน่อย แต่พอก้าวขาเข้าไป กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ลอยมาเตะจมูก

หันไปมอง ถึงเห็นว่าในร้านมีโซนอาหารแยกเป็นสัดส่วน

“เถ้าแก่ ที่นี่มีอาหารตามสั่งขายด้วยเหรอ?”

จบบท