บทที่ 23 คำเชิญจากเทพธิดา!
บทที่ 23 คำเชิญจากเทพธิดา!
ฝนตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่าย ๆ
หยางหลินล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อดูเวลา โดยไม่ได้สังเกตสายตาหวาดกลัวของคนรอบข้างที่มองเห็น ‘ก้อนอิฐเรืองแสง’ ในมือเขา
ตอนนี้เขาอยู่ได้แค่หนึ่งชั่วโมง ซึ่งเวลาก็ใกล้จะหมดลงเต็มที
“ดึกแล้ว ข้าต้องไปแล้วล่ะ”
“ท่านเทพจะไปแล้วหรือขอรับ?” หลี่ ต้ากวงอาลัยอาวรณ์สุด ๆ คนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน
พวกเขาพบว่าทุกครั้งที่ท่านเทพมา พวกเขาจะมีความสุขเป็นพิเศษ ไม่ใช่แค่เพราะมีของกิน แต่เพราะความรู้สึกปลอดภัย เหมือนกับว่าตราบใดที่มีท่านเทพอยู่ ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายได้!
ซึ่งความจริงก็เป็นแบบนั้น ถ้าครั้งนี้ไม่มีท่านเทพ พวกหลี่ ต้ากวงคงตายกันไปหมดแล้ว
จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้นมา
“ท่านเทพรอเดี๋ยว! พวกเราขอไปหาของป่ามาถวายเพิ่มอีกหน่อย!”
“ใช่ ๆ จะละเลยการบูชาท่านเทพไม่ได้ ข้าไปด้วย!”
“ข้าก็ไป!”
“พวกเราไปด้วย!”
หยางหลินรีบห้าม “ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ จะขึ้นเขากันทำบ้าอะไร! ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น!”
ทุกคนทำหน้าลำบากใจ พวกเขาคิดจริง ๆ ว่าถ้าไม่ถวายของบูชาท่านเทพ อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ใจคอไม่สงบเลย
หยางหลินคิดสักพัก “เอาอย่างนี้ พวกเจ้ายังมีไข่ไก่อยู่ไหม? เอามาให้ข้าบ้างก็พอ ส่วนของป่า อย่าขยันขุดกันนัก เดี๋ยวบนเขาก็เหี้ยนเตียนหมดป่าพอดี! ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีของมาแลกอาหารกับข้าหรอก วันหน้าข้ามีงานให้พวกเจ้าทำ ถ้าทำดีก็แลกของกินได้เหมือนกัน!”
พอได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบวิ่งไปหาไข่ไก่ ไม่นานก็ได้ไข่ไก่สิบกว่าฟองกลับมา
“ท่านเทพเป็นพยาน นี่เป็นไข่ไก่ที่แม่ไก่ในค่ายออกไข่มาช่วงไม่กี่วันนี้...”
มีแค่สิบกว่าฟอง ท่านเทพจะโกรธไหมนะ?
ไม่ได้การ แม่ไก่มีอยู่แค่นี้ ออกไข่ทุกวันก็ได้แค่นี้ ท่านเทพดูจะชอบกินไข่ไก่มาก หรือว่าพวกเราควรรวมเงินกันลงเขาไปซื้อแม่ไก่ไข่มาเพิ่มดี?
“ใช้ได้ เอาไข่ไก่นี่แหละ วันนี้ฝนตก ห้ามใครขึ้นเขาเด็ดขาด!”
ทุกคนพากันสรรเสริญท่านเทพเสียงดังสนั่น แต่ยังไม่ทันจะตะโกนจบประโยคที่สอง ร่างของท่านเทพก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
“ท่านเทพกลับสวรรค์ไปแล้วสินะ?”
“แหงอยู่แล้ว ท่านเทพดีกับเราจริง ๆ ขอแค่ไข่ไก่ไม่กี่ฟองเอง!”
“พวกเราหาทางรวบรวมเงินไปซื้อแม่ไก่ไข่เพิ่มเถอะ! ไม่งั้นคราวหน้าท่านเทพอยากได้ไข่อีก แต่เราไม่มีให้ จะแย่เอา!”
“ท่านเทพจะมาสนไข่ไก่กระจอก ๆ ของพวกเราจริงเหรอ? ท่านเทพเมตตาต่างหาก รู้ว่าพวกเราจน ไม่มีของดี ๆ มาถวาย...”
“คราวหน้า... คราวหน้าเราไปล่าสัตว์ป่ามาถวายท่านดีกว่า!”
“อุ๊ย ถ้าเอ็งไม่พูดข้าเกือบลืมไปเลย อุ้งตีนหมีที่ถวายให้ท่านเทพ ท่านเหมือนจะไม่ได้เอาไปด้วยนี่หว่า!”
...
หยางหลินหิ้วไข่ไก่สิบกว่าฟองกลับมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต
แต่ประตูกระจกที่ปิดสนิทกลับมีเสียงทุบ ปัง ๆ ๆ ดังสนั่น พร้อมกับเสียงเดินวนเวียนไปมาอยู่ข้างนอก
หยางหลินตื่นตัวทันที วางไข่ไก่ลงบนเคาน์เตอร์แล้วรีบไปเช็กกล้องวงจรปิด
ในจอมอนิเตอร์ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ทุบประตูอย่างเกรี้ยวกราดเหมือนจะพังร้านเข้ามาให้ได้
“ไอ้แซ่หยาง! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! อย่ามาแกล้งตายอยู่ข้างใน ออกมา!”
“ถ้าไม่ออกมาแม่จะพังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
“อย่าคิดว่าหลบหน้าแล้วจะจบนะ วันนี้ไม่เคลียร์แม่ไม่กลับ!”
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ข้างนอกมีคนออกมาเดินเล่นกันเยอะ เห็นความวุ่นวายตรงนี้ก็พากันหยุดดู ชี้ชวนกันนินทาผู้หญิงคนนั้น
หยางหลินรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตายัยป้าคนนี้ชอบกล เลยตัดสินใจเปิดประตูออกไป พอประตูเปิดถึงได้รู้ว่าเป็นเมียของจางเหว่ย
พอเห็นหน้าเขา อีกฝ่ายก็พุ่งเข้าใส่ทันที “ไอ้ลูกหมา! แกแกล้งตายอยู่ในร้านจริง ๆ ด้วย วันนี้แกไม่ให้คำตอบฉัน ฉันไม่เลิกราแน่!”
“จะทำอะไร!” หยางหลินเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พอเจ๊แกจะพุ่งเข้ามาอีกรอบ เขาก็คว้าแขนเจ๊ไว้แน่น ผลักออกไปให้พ้นตัว “มีปากก็พูดมา อย่ามาทำไม้ทำมือ!”
“แกกล้าตบฉันเหรอ! ผัวฉันโดนแกทำแสบจนเข้าคุกไปแล้ว แกยังจะกล้าลงไม้ลงมือกับฉันอีกเหรอ! พี่น้องช่วยดูหน่อยเร้ว ไอ้คนใจดำนี่มันทำร้ายผัวฉันไม่พอ ยังข่มขู่จะทำร้ายฉันอีก!”
“พูดบ้าอะไรของป้า?” หยางหลินขี้เกียจจะเสวนากับหมาบ้า “จางเหว่ยโดนจับ? ตำรวจจับเขาทำไม?”
เมียจางเหว่ยเห็นมุกนี้ไม่ได้ผล ก็ลุกขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตา ด่ากราดด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ไอ้ชาติชั่วสารเลว ยังจะมาตีหน้าซื่อ! ถ้าแกไม่ไปแจ้งความว่าผัวฉันปล่อยข่าวลือ เขาจะโดนตำรวจลากคอไปเหรอ! อย่าคิดว่ามีเส้นมีสายแล้วจะแน่ ฉันจะบอกให้นะ ถ้าแกไม่ไปถอนแจ้งความปล่อยผัวฉันออกมา ฉันจะมาอาละวาดทุกวัน คอยดูสิว่าแกจะทำมาหากินยังไง!”
“ปล่อยข่าวลือ?” หยางหลินร้องอ๋อ หัวเราะหึ ๆ “ที่แท้ก็ฝีมือผัวป้านี่เอง นึกว่าใครที่ไหนมันจะชั่วได้ขนาดนี้! สมน้ำหน้า โดนจับก็สาสมแล้ว!”
“แก... แกวอนหาที่ตาย!”
“จะทำไม? จะตบฉันเหรอ?” หยางหลินคว้าไม้กวาดข้างตัวขึ้นมา “เข้ามาสิ”
“แกกล้าตีผู้หญิงเหรอ?!”
“ผู้หญิงแล้วไง ผัวป้ายังกล้าใส่ร้ายป้ายสีชาวบ้าน ฉันจะตบป้าสักทีจะเป็นไรไป? ไหนว่าจะมาป่วนให้ทำมาหากินไม่ได้ไง? เอาสิ! มาเลย! ดูซิว่าใครจะกลัวใคร!” หยางหลินหยิบมือถือขึ้นมาแกว่งตรงหน้า “เบอร์นี้คุ้น ๆ ไหม? เบอร์สายด่วนกรมการค้าภายใน ป้าว่าถ้าฉันโทรไปแจ้งว่าร้านป้าขายเหล้าบุหรี่ปลอม ขายหมูฉีดน้ำ... สุดท้ายร้านใครกันแน่ที่จะเจ๊ง?”
เมียจางเหว่ยหน้าถอดสี “แกพูดพล่อย ๆ! อย่าไปฟังมันนะ! ร้านเราซื่อสัตย์สุจริตที่สุดแล้ว!”
คนมุงดูอยู่รอบทิศ ใครจะเชื่อไม่เชื่อก็แล้ววิจารณญาณ
หยางหลินหัวเราะเยาะ “คนทำมาหากินด้วยกัน เรื่องแจ้งจับกันเองฉันก็ไม่อยากทำหรอก แต่ถ้าป้ายังจะลามปามได้คืบจะเอาศอก ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะกำจัดภัยสังคมหรอกนะ!”
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง แล้วเมียจางเหว่ยก็สับเท้าวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้กลัวหยางหลินหรอก แต่คนมุงเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ขืนคำพูดของหยางหลินแพร่ออกไป ร้านโชห่วยของนางคงได้ปิดกิจการถาวรแน่!
แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงคือ ดันมีคนเอาเรื่องนี้ไปโพสต์ลงบอร์ดชุมชนจริง ๆ
ขายเหล้าบุหรี่ปลอมแถมหมูฉีดน้ำ เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนไหว โดยเฉพาะคนในชุมชนที่ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าขาประจำของร้านนั้น!
หยางหลินไม่สนใจ ยัยป้าบ้านั่นไปพ้นหูพ้นตาก็พอ ถ้ายังกล้าโผล่มาอีก เขาจะแจ้งจับให้ร้านเจ๊งจริง ๆ ด้วย
วิ้ง!
[กำลังประกาศภารกิจจากระบบ...]
[จง 'ปรับโครงสร้าง' ซูเปอร์มาร์เก็ตจางเหว่ย และก้าวขึ้นเป็นราชันแห่งซูเปอร์มาร์เก็ตหนึ่งเดียวในย่านซิ่งฝู!]
หยางหลิน “...”
ปรับโครงสร้างบ้านป้าแกสิ! ระบบไปจำคำศัพท์ HR บริษัทไหนมาใช้เนี่ย?
เขากำลังจะถือไม้กวาดเดินกลับเข้าร้าน จู่ ๆ ก็ได้รับภารกิจจากระบบ เล่นเอาไปไม่เป็น
บทพูดโคตรจะเบียวเลย
แต่มันก็... เหมาะกับเขาดีแฮะ
โค่นร้านไอ้จางเหว่ยหน้าเลือด นั่นคือเป้าหมายเดียวในชีวิตเขาเมื่อก่อนเลยนะ!
ไม่นึกว่าระบบจะรู้ใจขนาดนี้
“เป็นแค่ระบบขายของ ไม่นึกว่าจะมีความทะเยอทะยานใช้ได้นี่หว่า!”
[คำแนะนำจากระบบ: หากทำภารกิจสำเร็จจะได้รับสิทธิ์ในการสุ่มรางวัล ขอให้โฮสต์รีบดำเนินการโดยด่วน!]
“จัดไป!”
หยางหลินปิดประตูร้าน ปัง สายตาจับจ้องไปที่ตะกร้าไข่ไก่บนเคาน์เตอร์
ของน้อยแค่นี้ ไม่ต้องถึงมือหลิว หงซานหรอก
คราวที่แล้วในไลฟ์ก็มีคนอยากได้ตั้งเยอะ
เขาหยิบไข่ไก่สองฟองที่ไอ้หนุ่มผมทองจองไว้ออกมา ที่เหลือเอาขึ้นตะกร้าสินค้าในไลฟ์ทั้งหมด
เปิดไลฟ์ปุ๊บ แฟนคลับกลุ่มหนึ่งก็แห่เข้ามาทันที
ความรู้สึกเหมือนมีแฟนคลับเดนตายมันเป็นแบบนี้นี่เอง
“สตรีมเมอร์ทำไมลงแค่ไข่ไก่อะ?”
“ในที่สุดฉันก็กดทัน! จะได้รู้สักทีว่าไข่ฟองละห้าสิบมันรสชาติยังไง!”
“คนที่ซื้อไปคราวที่แล้วบอกจะรีวิว หายเงียบไปไหนกันหมด? คลิปรีวิวอยู่ไหน?”
“ทำไมมีแค่สิบกว่าฟองเองอะ! ฉันกดไม่ทันอีกแล้ว!”
“พี่ ๆ รวยกันจัง ไข่ฟองละห้าสิบ! ยายฉันรู้ยายคงร้องไห้หนักมาก”
“สตรีมเมอร์ จิตสำนึกคุณไม่เจ็บปวดบ้างเหรอครับ?”
หยางหลินปรับกล้องเสร็จ ถึงเพิ่งเห็นว่าไข่ในตะกร้าหมดเกลี้ยงแล้ว
“มือไวกันจริง ๆ รอบนี้ของเข้าน้อยครับ ถ้าใครอยากลองชิมของอร่อย แวะมาที่ร้านผมได้นะ ช่วงนี้ผมเปิดโซนอาหารในร้าน ทำของกินขายด้วย! ใครอยู่แถวนี้แวะมาอุดหนุนได้ครับ!”
“สตรีมเมอร์ทำธุรกิจกว้างขวางจัง ลามไปออฟไลน์แล้วเหรอเนี่ย?”
“ไม่กลัวโดนคนไปพังร้านเหรอ?”
“สตรีมเมอร์ขอพิกัดหน่อย เดี๋ยวเลิกงานจะแวะไป!”
หยางหลินเกาหัว “บอกพิกัดได้ครับ แต่เวลานี้ร้านปิดแล้วนะ พี่ชายมาตอนกลางวันได้ไหม?”
“ร้านบ้าอะไรไม่เปิด 24 ชั่วโมง!”
“ก็ไม่ใช่ร้านสะดวกซื้อ จะเปิด 24 ชั่วโมงหาพระแสงอะไร? สตรีมเมอร์ผมหนุนหลังคุณนะ ว่าแต่แถมไข่ฟรีให้ผมสักฟองได้ป่ะ?”
“กลางวันทำงานอะ”
หยางหลินหยิบกระดาษปากกามาจากลิ้นชัก เขียนชื่อร้านลงไป “เพื่อน ๆ ครับ ร้านผมชื่อซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งความสุข อยู่หน้าหมู่บ้านซิ่งฝู ใครอยากมาก็ลองเสิร์ชหาดูนะครับ!”
“เจอแล้ว ขับรถไปแค่สิบแปดชั่วโมงเอง สตรีมเมอร์ล้างก้นรอเลยนะ”
“เชี่ย ใกล้มาก อยู่ห่างไปแค่สองโลเอง?”
“มีแต่ฉันคนเดียวเหรอที่เสิร์ชเจอซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งความสุขเป็นสิบร้าน...”
“เราคืออาเหยียนนะคะ อยากถามว่าช่วงนี้ว่างมาเจอกันไหม? เรามีธุระอยากคุยด้วยน่ะค่ะ!”
“เมนต์บนใครกัน!!!”
“กรี๊ดดดด! เทพธิดาของฉัน! อาเหยียน!”
“กะแล้วเชียวว่าต้องดักเจอเทพธิดาได้ที่นี่!”
“เทพธิดาจ๋าหนูอยากมีลูกกับพี่!”
ตอนแรกหยางหลินไม่เห็นข้อความของถง เหยียน แต่พอเห็นคนกรี๊ดกร๊าดกันเลยเดาว่าเธอคงมาแล้ว เลยไล่ดูคอมเมนต์ย้อนหลังจนเจอ
“มีธุระอะไรเหรอครับ?” หยางหลินดีใจนิด ๆ “พรุ่งนี้ผมว่างพอดี”
“ไอ้สตรีมเมอร์หน้าหมากล้านัดเจอเทพธิดาของข้า! อ๊ากกก! อิจฉาโว้ย!”
“แกว่างตลอดแหละไอ้เวร! ไอ้ผู้ชายหิวเงิน!”
“ฉันก็อยากไป! ฉันอยากเจออาเหยียนนน!”
อาเหยียนชวนชิม: งั้นดีเลยค่ะ เดี๋ยวเราส่งโลเคชันให้นะคะ!
หยางหลินพยักหน้า เมินเฉยต่อคอมเมนต์ที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความอิจฉาริษยา
“สตรีมเมอร์โดนอาเหยียนเลี้ยงต้อยแล้วใช่ไหม?”
“ฉันว่าใช่ เตรียมจิ้นคู่นี้ได้เลย”
“ยอมรับนะว่าสตรีมเมอร์หล่อใช้ได้ แต่แบบ... นั่นอาเหยียนนะเว้ย! อาเหยียนขาวสวยหมวยอึ๋มของฉัน! โดนหมูคาบไปแดกซะแล้วเหรอเนี่ย!”
โทรศัพท์ของหยางหลินเด้งแจ้งเตือน เป็นโลเคชันที่ถง เหยียนส่งมา
อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์?!
นี่มันสถานที่นัดพบระดับไฮโซชัด ๆ!
หยางหลินยิ้มกว้าง “เพื่อน ๆ ครับ ผมขอตัวไปซื้อสูทหล่อ ๆ สักชุดก่อนนะครับ!”
คอมเมนต์ไหลเร็วกว่าเดิม เต็มไปด้วยคำด่าทอสาปแช่งหมูที่จะไปล่อผักกาดขาว และคำบ่นเสียดายที่หมูตัวนั้นไม่ใช่ตัวเอง
จบบท