บทที่ 16 ยูทูบเบอร์สาวสวยกดติดตาม!

ไอ้หนุ่มผมทองโซ้ยบะหมี่แกล้มไข่ดาวจนเกลี้ยงชาม ไม่เหลือน้ำแกงสักหยด กินเสร็จยังมิวายเลียริมฝีปากด้วยความเสียดาย “เถ้าแก่ ไข่ดาวร้านเถ้าแก่อร่อยเหาะไปเลย ทำยังไงอะ?”

“ใส่น้ำมัน ตอกไข่ เหยาะน้ำมันงากับซีอิ๊วนิดหน่อย”

“แค่นี้?” ไอ้หนุ่มผมทองทำหน้าช็อก “ทำง่ายกว่าผมทำกินเองอีก?”

“วิธีทำมันไม่ยากหรอก ที่มันอร่อยเพราะไข่ใบนี้ต่างหาก! ไม่งั้นฉันจะกล้าขายฟองละห้าสิบเรอะ?” หยางหลินบุ้ยใบ้ให้เขาเอาถ้วยบะหมี่ไปทิ้ง จะได้เช็ดโต๊ะ

ไอ้หนุ่มผมทองรีบคว้าผ้าขี้ริ้วมาช่วยเช็ดโต๊ะอย่างกระตือรือร้น ปากก็ถามไม่หยุด “เถ้าแก่ ไข่ไก่นี่มีที่มาที่ไปยังไง? ฟองละห้าสิบฟังดูแพงหูฉี่ แต่รสชาติแม่งของจริงว่ะ! มีอีกไหม? เดี๋ยวผมไปตามเพื่อนมาลองชิม!”

หยางหลินส่ายหน้า “วันนี้หมดแล้ว ถ้าอยากกิน ไว้ของเข้าเมื่อไหร่จะบอก หรือไม่นายก็ไปกดสั่งในไลฟ์สดก็ได้”

“เถ้าแก่ขายออนไลน์ด้วยเหรอ? งั้นก็แจ๋วเลย บอกชื่อช่องมา เดี๋ยวผมกดติดตามไว้ วันหลังผมกดสั่งในเน็ต แล้วมารับของเอง ประหยัดค่าส่ง!”

“จัดไป!”

หยางหลินไม่นึกว่าจะปิดการขายได้อีกหนึ่ง

ไอ้หนุ่มผมทองกดติดตามช่องไลฟ์สด แถมอุดหนุนขนมขบเคี้ยวในร้านไปอีกนิดหน่อย ก่อนจะเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

“รู้งี้เก็บไข่ไว้กินเองเยอะกว่านี้ก็ดี... แล้วไหนจะเห็ดพวกนั้นอีก... ขนาดไข่ไก่ยังอร่อยขนาดนี้ เห็ดพวกนั้นต้องรสชาติขั้นเทพแน่ ๆ มิน่าล่ะพี่หลิวถึงโทรมาจองของล่วงหน้า”

หยางหลินรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที พอเก็บกวาดร้านเสร็จก็รีบเปิดไลฟ์สด

เวลานี้คนดูในไลฟ์ยังไม่เยอะเท่าไหร่

คงเป็นเพราะของในตะกร้าเหลืองเมื่อคราวก่อนมันน่าทึ่งจนต้องร้องขอชีวิต พอมีคนเข้ามาใหม่ก็เริ่มเม้าท์มอยเรื่องไข่ฟองละ 50 เห็ดหัวลิงจินละ 700 แล้วก็โสมป่าต้นละแสน

หยางหลินรีบเช็กดู พบว่าระบบจัดการเอาของลงจากตะกร้าหมดแล้ว

ดูท่าของที่ขายออกไป ระบบจะจัดการให้เสร็จสรรพโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลย

พอลองเช็กสถานะคำสั่งซื้อไข่ไก่สามฟองนั้น ก็ขึ้นสถานะจัดส่งเรียบร้อยแล้วด้วย

เหมือนมีผู้ช่วยส่วนตัวมาคอยจัดการให้ แถมไม่ต้องกลัว Human Error อีกต่างหาก

“สตรีมเมอร์เอาของลงแล้วว่ะ ขำกลิ้ง ไหนบอกของดีจริงไง? แน่จริงอย่าเพิ่งเอาลงดิ!”

“ไอ้หน้าโง่สามคนที่กดซื้อไข่ไป ป่านนี้คงนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่มุมห้องแล้วมั้ง”

“สตรีมเมอร์เจ๋งว่ะ ขายไข่สามฟอง กำไรเน้น ๆ อย่างต่ำ 149!”

หยางหลินอ่านคอมเมนต์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น “สินค้าในตะกร้าขายหมดเกลี้ยงแล้วนะครับ ส่วนเพื่อน ๆ สามท่านที่กดสั่งไข่ไก่ไป ของส่งออกไปแล้วนะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดน่าจะถึงภายในสามวัน ได้ของแล้วอย่าลืมรีวิวนะครับ!”

สิ้นเสียง ห้องไลฟ์สดก็ระเบิดลงทันที

“อะไรนะ? ขายหมดเกลี้ยง? ล้อกันเล่นปะเนี่ย?”

“คนสติแบบไหนถึงกล้ากดซื้อของพวกนี้ไป?”

“เดี๋ยวนี้ขายของปลอมมันรวยง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ของปลอมมันยังพยายามทำให้เหมือนของจริง แต่อีนี่มันดูถูกสติปัญญาพวกเราชัด ๆ!”

“พ่อรูปหล่อ หน้าตาก็ดี ทำไมหากินทางลัดแบบนี้ล่ะ?”

“ฉันแจ้งตำรวจแล้ว สตรีมเมอร์เตรียมคืนเงินให้ผู้เสียหายได้เลย!”

“แจ้งตำรวจ +1”

ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนว่ามีสตรีมเมอร์ระดับบิ๊กเข้ามาในห้อง หยางหลินเหลือบมองชื่อไอดี รู้สึกคุ้น ๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าใคร

“อาเหยียนชวนชิม? ตาฝาดปะเนี่ย! นี่มันตัวแม่ระดับสองล้านซับเลยนะเว้ย!”

“เทพธิดาอาเหยียน! พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก เทพธิดาของฉันมาทำอะไรที่นี่!”

“กรี๊ดดดด!”

“แม่มา!”

วินาทีถัดมา หน้าจอไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยของขวัญรูปดอกกุหลาบ 666 ดอก

อาเหยียนชวนชิม: พี่สุดหล่อ ของที่พี่ขายอร่อยมากกกก ลุงหลิวบอกหนูว่าสั่งของเพิ่มกับพี่ได้! พี่จะเปิดตะกร้าอีกเมื่อไหร่คะ? เก็บไว้ให้หนูบ้างได้ไหมอ่า?

“ช็อกโลก! เทพธิดาของฉันเปย์ผู้ชาย! แถมยังอ้อนด้วย!”

“รับไม่ได้! นี่จ้างเน็ตไอดอลมาเป็นหน้าม้าเลยเหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้! ระดับอาเหยียนจะมารับงานหน้าม้าทำไม! หรือว่าของจะเป็นของจริง?”

“วงในเขารู้กัน บ้านอาเหยียนรวยจะตาย ซื้อตัวไม่ได้หรอก ชีไม่ขาดเงิน”

“ร้านที่อาเหยียนไปรีวิวไม่เคยพลาด ฉันเริ่มเชื่อสตรีมเมอร์แล้วแฮะ”

หยางหลินสังเกตเห็นชื่อ ‘ลุงหลิว’ ที่อีกฝ่ายเอ่ยถึง เลยถามกลับไป “คนสวย คุณเป็นเพื่อนพี่หลิวเหรอครับ?”

“ใช่ค่าใช่ค่า แหม ลุงหลิวอายุปูนนี้แล้วยังเนียนให้พี่เรียกพี่อีกนะ ฮ่า ๆ ๆ!”

น้ำเสียงขี้เล่นแถมดูสนิทสนมกับหลิว หงซานขนาดนี้ รอยยิ้มบนหน้าหยางหลินก็กว้างขึ้นทันที

“ดีใจที่คุณชอบนะครับ ไว้ของมาเมื่อไหร่ ผมจะเอาลงตะกร้าในไลฟ์เลย!”

อาเหยียนชวนชิม: ถ้าสะดวกขอเบอร์ติดต่อได้ไหมคะ? หนูมัวแต่ไลฟ์ กลัวกดไม่ทันชาวบ้านเขา!

“กดไม่ทันคืออะไร? ไม่มีใครเขาแย่งซื้อหรอกครับคุณหนู อาเหยียนบ้าไปแล้วเหรอ ชีเชื่อคนง่ายขนาดนี้เลยเหรอ!”

“อาเหยียนเคยกินจริงดิ?”

“ตัวจริงปะเนี่ย?”

“ชักสงสัยแล้วสิว่าตัวจริงหรือตัวปลอม!”

“แงงงง ฉันก็อยากได้เบอร์อาเหยียนเหมือนกัน!”

อาเหยียนชวนชิม: พี่คนนี้ขายของอร่อยจริง ๆ ค่ะ หนูชิมมาแล้ว การันตีเลย! ทุกคนซื้อตามกำลังทรัพย์นะ เอาที่ไหว อย่าหน้ามืดตามกระแสน้า!

หยางหลินได้รับข้อความหลังไมค์เรียบร้อย เขาจึงส่งเบอร์ติดต่อกลับไป พร้อมถือโอกาสส่องดูรูปโปรไฟล์อีกฝ่ายด้วย

ผิวขาว สวย หมวย ขาเรียวยาว... มิน่าล่ะแฟนคลับถึงตรึม!

“งั้นพี่สุดหล่อ หนูไปก่อนนะ มีของเมื่อไหร่บอกด้วยน้า!”

“เชี่ย! อาเหยียนกดติดตามสตรีมเมอร์แล้ว!”

“ฉันก็อยากให้อาเหยียนกดติดตามบ้าง!”

แฟนคลับของอาเหยียนแห่คอมเมนต์กันยกใหญ่ บางคนเริ่มส่งของขวัญให้หยางหลิน ห้องไลฟ์คึกคักอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งทุกคนเห็นว่าอาเหยียนออฟไลน์ไปจริง ๆ ถึงเริ่มหันมาถามสตรีมเมอร์ว่าจะเติมของในตะกร้าอีกเมื่อไหร่

“เรื่องเติมของต้องดูสถานการณ์ครับ แต่จะพยายามให้เร็วที่สุด ใครสนใจก็รออุดหนุนได้ แต่ก็อย่างที่อาเหยียนบอก ซื้อเท่าที่ไหวนะครับ!” หยางหลินครุ่นคิด ดูจากทรงแล้ว ไข่ไก่น่าจะขายดีที่สุด แต่ไข่มันต้องรอแม่ไก่เบ่งออกมา ค่ายฉางฟู่มีแม่ไก่แก่ ๆ อยู่ไม่กี่ตัว วันหนึ่งน่าจะได้เต็มที่แค่เจ็ดแปดฟอง...

แถมเขาจะไปเหมามาหมดเกลี้ยงก็ไม่ได้ด้วย

ดูท่าทางคงต้องเน้นขายของป่าเป็นหลัก เพราะบนเขามีของเยอะแยะ!

ทันใดนั้น เสียง วิ้ง ก็ดังขึ้นในหัว

[ประกาศภารกิจใหม่ โปรดตรวจสอบ]

[บนเส้นทางสู่การเป็นนักขายที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล การมีซูเปอร์มาร์เก็ตอเนกประสงค์เป็นสิ่งจำเป็น เริ่มต้นจากการมีโซนอาหารแยกเป็นสัดส่วนกันเถอะ!]

โซนอาหารแยกส่วน?

หยางหลินเงยหน้ามองมุมที่ไอ้หนุ่มผมทองนั่งซดบะหมี่เมื่อกี้

ตรงนั้นมีแต่ของวางระเกะระกะ มีโต๊ะวางอยู่ตัวเดียว ปกติสินค้าที่ยังจัดไม่เสร็จก็จะถูกโยนกองไว้ตรงนั้น

แต่การมีโซนอาหารจริงจัง มันเป็นสเปกของพวกซูเปอร์มาร์เก็ตเฟรนไชส์ใหญ่ ๆ ไม่ใช่เหรอ?

ก้าวกระโดดแบบนี้ เดี๋ยวเป้าก็ฉีกพอดี?

[ภารกิจระบบ 1: ซูเปอร์มาร์เก็ตต้องมีโซนอาหารแยกส่วน]

[ภารกิจระบบ 2: ให้บริการลูกค้าในโซนอาหารให้ได้รับความพึงพอใจสูงสุด ครบหนึ่งร้อยคน]

[คำเตือนจากระบบ: ลูกค้าทุกคนต้องพึงพอใจ 100% หากมีลูกค้าให้คะแนนแย่แม้แต่คนเดียว ภารกิจจะถือว่าล้มเหลว และรางวัลจะถูกยกเลิก]

[คำเตือนจากระบบ: หากทำภารกิจย่อยทั้งสองสำเร็จ จะได้รับทักษะการทำอาหารระดับสมบัติแห่งชาติ]

ทักษะการทำอาหารระดับสมบัติแห่งชาติ?

ชื่อนี้ฟังดูเข้าท่ากว่า ‘คู่มือปฏิบัติงานช่างไฟฟ้าระดับสูง’ ตั้งเยอะ

แถมยังใช้งานได้จริงกว่าด้วย!

พอนึกถึงรางวัลที่สุ่มได้ก่อนหน้านี้ หยางหลินก็ยังปวดตับไม่หาย

“สตรีมเมอร์เหม่ออะไร หรือกำลังคิดมุกหลอกคนใหม่อยู่!”

“ฉันว่านังอาเหยียนเมื่อกี้ก็หน้าม้าจ้างมาแหง ๆ ไม่รู้สตรีมเมอร์จ่ายไปเท่าไหร่! พวกต้มตุ๋นรวมหัวกันชัด ๆ!”

“วิธีสกปรกชะมัด วงการเน็ตไอดอลนี่มันเน่าเฟะจริง ๆ เงินชั่ว ๆ ก็ยังจะเอากัน!”

“เมนต์บนหุบตูดไปเลย กองพลอาเหยียนทราบแล้วเปลี่ยน รวมพล! ขุดประวัติมันออกมาให้หมด!”

หยางหลินกำลังครุ่นคิดว่าจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จยังไง จู่ ๆ ก็เห็นว่าในห้องไลฟ์ทะเลาะกันเดือด

พวกเกรียนคีย์บอร์ดด่ากราดอีกแล้ว แต่รอบนี้เจ้าหมอนั่นดวงกุด ดันไปด่าพาดพิงอาเหยียนเข้า ซึ่งในห้องมีแฟนคลับอาเหยียนอยู่เพียบ ไม่ต้องถึงมือหยางหลิน พวกแฟนคลับก็รุมสกรัมกลับไปเละเทะ

จบบท