บทที่ 15 รสชาติแดนมนุษย์
บทที่ 15 รสชาติแดนมนุษย์
“ลุงหลิว เสร็จหรือยังคะ?”
ท้องของถง เหยียนร้องจ๊อก ๆ ประท้วงความหิว เธอรอมาเกือบสี่สิบนาทีแล้ว กลิ่นหอม ๆ จากในครัวลอยมาเตะจมูกไม่ขาดสาย ทำเอาน้ำลายสอจนแทบจะไหลย้อย
“เสร็จแล้ว ๆ มากินได้เลย”
ถง เหยียนนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว แล้วอุทานเบา ๆ “เอ๊ะ? ลุงหลิว ทำไมมีไข่ผัดต้นหอมด้วยล่ะคะ?”
ปกติหลิว หงซานชอบทำอาหารแนวเรียบง่ายแต่พิถีพิถัน เขาค่อนข้างซีเรียสเรื่องฝีมือการทำอาหาร เมนูพื้น ๆ ที่ใคร ๆ ก็ทำได้อย่างไข่ผัดต้นหอม เขาแทบไม่เคยทำให้เธอกินเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ถง เหยียนได้เห็นเมนูนี้บนโต๊ะ
แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เธอหิวจนตาลาย จะอะไรก็กินได้หมดแหละ
“ว้าว... ไข่จานนี้หอมมาก! อร่อยกว่าไข่ผัดที่หนูเคยกินมาทั้งชีวิตเลย รสสัมผัสก็ดี๊ดี พระเจ้าช่วย ลุงหลิว ฝีมือลุงเข้าขั้นเทพขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย! วันหลังหนูต้องมาถ่ายทำรายการเมนูเด็ดก้นครัว สัมภาษณ์ลุงออกช่องให้ได้เลย!”
ถง เหยียนพูดไปเคี้ยวไป เธอรู้สึกว่าฝีมือลุงหลิวพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด ไม่ใช่แค่ไข่ผัดต้นหอม แม้แต่ซุปเห็ดถ้วยนั้นก็รสชาติกลมกล่อมสดชื่นสุด ๆ ถ้าไม่รู้อยู่แล้วว่าเป็นอาหารทำเองที่บ้าน เธอคงนึกว่าแอบใส่ผงชูรสหรือสารปรุงแต่งอะไรลงไปแน่ ๆ
หลิว หงซานเองก็มีสีหน้าประหลาดใจแวบหนึ่ง เขารู้มือตัวเองดี ช่วงนี้มัวแต่วุ่นวายหาของขวัญวันเกิดให้พ่อ ไม่ได้เข้าครัวมานาน วันนี้แค่นึกครึ้มอกครึ้มใจอยากทำอาหาร ฝีมือเขาไม่น่าจะพัฒนาเร็วขนาดนี้
คำอธิบายมีเพียงอย่างเดียว
วัตถุดิบพวกนี้ ไม่เหมือนกับที่เคยใช้!
ที่เห็นชัดสุดคือไข่ผัดต้นหอมจานนี้ นอกจากน้ำมันกับต้นหอม เขาใส่แค่เกลืออย่างเดียว!
แต่รสชาติที่ออกมา...
“อาเหยียน หนูว่าอร่อยจริงเหรอ?”
“อร่อยสิคะ! อร่อยมาก! ลุงหลิวทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้ ถ้าหนูทำได้แบบลุงนะ หนูไปเปิดร้านอาหารนานแล้ว! ดูเห็ดหัวลิงนี่สิ อูย ไม่ถูกแน่ ๆ เอาของดีขนาดนี้มาเลี้ยงหนู สิ้นเปลืองแย่เลย!”
ทันใดนั้นหลิว หงซานก็วางตะเกียบลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก
“ฮัลโหล เสี่ยวหยางเหรอ?”
“ใช่ พี่เอง เสี่ยวหยาง พี่อยากถามว่าของป่าพวกนั้นยังมีเหลืออีกไหม? อ้อ แล้วก็ไข่ไก่ด้วย!”
“ใช่ อร่อยมาก! พี่อยากซื้อเพิ่ม มีเท่าไหร่พี่เหมาหมด”
“โอเค! เก็บไว้ให้พี่ด้วยนะ!”
พอวางสาย ถง เหยียนก็ถามด้วยความงุนงง “ลุงหลิว เดี๋ยวนี้แค่จะซื้อกับข้าว ลุงต้องโทรสั่งเองเลยเหรอคะ?”
หลิว หงซานอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “ฮ่า ๆ ๆ ถ้าเป็นผักหญ้าทั่วไปลุงไม่ไปซื้อเองหรอก แต่ที่ลุงซื้อคือวัตถุดิบระดับเทพแบบวันนี้ไง!”
“วัตถุดิบเหรอคะ? อื้ม ก็ดีจริง ๆ นั่นแหละ! หนูเป็นฟู้ดบล็อกเกอร์มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยกินอาหารที่รสสัมผัสดีขนาดนี้มาก่อนเลย ดูท่าวัตถุดิบดีมีชัยไปกว่าครึ่งจริง ๆ ลุงหลิว ลุงซื้อมาจากไหนคะ? หนูอยากซื้อบ้าง!”
“ของพวกนี้ราคาไม่เบาเลยนะ เห็นเป็นกับข้าวบ้าน ๆ สองอย่างแบบนี้ มื้อนี้รวมกันก็ปาเข้าไปเกือบพันแล้ว!”
ตะเกียบในมือถง เหยียนแทบหลุดมือ “แพงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แพงก็แพงไปสิ ใช่ว่าเธอจะจ่ายไม่ไหว เธอแค่สงสัยมากกว่าว่าใครกันนะที่ขายวัตถุดิบพวกนี้ ขนาดไข่ผัดต้นหอมธรรมดา ๆ ยังทำออกมาได้อร่อยเหาะขนาดนี้
“แพงไม่แพงไม่ใช่ประเด็น สำคัญคือคุณภาพคับแก้วต่างหาก”
เดี๋ยววันงานเลี้ยงวันเกิดพ่อ เขาจะใช้วัตถุดิบพวกนี้แสดงฝีมือทำอาหารชุดใหญ่ บวกกับกระบี่ราชวงศ์ซ่งเหนือเล่มนั้น หลิว หงซานมั่นใจว่างานนี้พ่อเขาต้องยิ้มแก้มปริแน่นอน
“ลุงหลิวบอกมาเร็ว ๆ สิคะว่าซื้อที่ไหน!” ถง เหยียนคีบไข่เข้าปากอีกคำ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกินไข่แล้วไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิด แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เนื้อไข่นุ่มเด้งละมุนลิ้น กินแล้วรู้สึกฟินจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง
“ซื้อจากพ่อค้าหนุ่มที่เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ!”
“ลุงหลิว ขอเบอร์ติดต่อเขาหน่อยสิคะ หนูจะซื้อกลับไปฝากพ่อกับแม่บ้าง!”
...
หยางหลินกำลังนอนหลับฝันหวาน ฝันว่ากำลังลากคอไอ้คนปล่อยข่าวลือไปแห่ประจานกลางเมือง จู่ ๆ ก็ถูกโทรศัพท์ของหลิว หงซานปลุกจนตื่น
“อร่อยขนาดนั้นเชียว?” หยางหลินมองโทรศัพท์ ท้องเจ้ากรรมก็ร้องประท้วงขึ้นมาพอดี “งั้นทำกินบ้างดีกว่า!”
เขาเก็บไข่ไก่ไว้หกฟอง สามฟองมีพ่อพระใจป๋าในไลฟ์สดกดซื้อไปแล้ว ตอนนี้เหลืออยู่สามฟอง
หยางหลินหยิบไข่มาสองฟองเดินเข้าครัวเล็กหลังร้าน ตั้งใจจะทำไข่ตุ๋นกิน
พอนึ่งไข่เสร็จ หยางหลินก็นึกเรื่องส่งของขึ้นมาได้ เลยจัดการแพ็กไข่สามฟองนั้นอย่างดี แล้วเรียกแมสเซนเจอร์มารับของ
ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง ย้อมผมสีเหลืองทั้งหัว ในมือถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดฝาแล้ว “เถ้าแก่ มีน้ำร้อนไหม? ขอน้ำร้อนหน่อย!”
เขาชูถ้วยบะหมี่ให้ดู เป็นเชิงบอกว่าจะขอน้ำมาต้มบะหมี่กิน
“ตู้น้ำอยู่ตรงนั้น กดเอาเองได้เลย!” เรื่องอำนวยความสะดวกเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้หยางหลินไม่เคยหวง ไอ้หนุ่มผมทองกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปกดน้ำ
กลิ่นหอมฉุยลอยออกมาจากในครัว หยางหลินมองไข่ตุ๋นสีเหลืองนวลในชามอย่างตกตะลึง
สีเหลืองสวยน่ากินมาก เหมือนใช้ไข่สี่ห้าฟองทำ ทั้งที่ใช้แค่สองฟอง ผิวหน้าเนียนกริบไร้ฟองอากาศ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนทนแทบไม่ไหว
หยางหลินหิวจนตาลาย รีบตักข้าวสวยร้อน ๆ มาโปะ แล้วตักไข่ตุ๋นคำโตราดลงไป คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วตักเข้าปาก พอได้ชิมคำแรก ตาก็เบิกกว้างทันที
อร่อย!
“เนื้อนุ่มลื่นคอ หอมมัน อร่อยสุดยอด...” หยางหลินไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหิวหรือเปล่า แต่สาบานได้เลยว่าเกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยกินไข่ตุ๋นที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อน!
ทางด้านไอ้หนุ่มผมทองที่กำลังซดบะหมี่อยู่ สูดจมูกฟุดฟิด ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม
“เถ้าแก่ กินอะไรอยู่อะ? หอมจัง!”
“ไข่ตุ๋น!”
ไอ้หนุ่มผมทองถือถ้วยบะหมี่เดินเข้ามามุง ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นหอมยิ่งรุนแรงจนน้ำลายสอ พอมองดูชัด ๆ ก็เห็นว่าเป็นไข่ตุ๋นจริง ๆ
“เถ้าแก่ ฝีมือทำกับข้าวดีขนาดนี้เลยเหรอ?”
หยางหลินไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะมีคนชมฝีมือทำอาหารของเขา “ไข่มันดีต่างหาก!”
“เถ้าแก่ งั้นทำให้ผมกินสักฟองสิ! คิดตังค์มาเลย!” ไอ้หนุ่มผมทองน้ำลายจะหกอยู่แล้ว
หยางหลินตักไข่ตุ๋นเข้าปากอีกคำใหญ่ เงยหน้ามอง “ไข่ฟองละห้าสิบ ไม่คิดค่าแรง!”
“หา?!”
ไข่บ้าอะไรฟองละห้าสิบ?
ฝังเพชรไว้ข้างในหรือไง!
มุมปากไอ้หนุ่มผมทองกระตุก ยอมถอยทัพกลับไปนั่งโซ้ยบะหมี่ที่มุมเดิม ตอนแรกนึกว่าเถ้าแก่ใจดี ที่ไหนได้ หน้าเลือดชิบเป๋ง!
หยางหลินไม่สนใจ ต่างคนต่างกิน ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีเพียงเสียงสูดเส้นและเสียงเคี้ยวข้าว
ผ่านไปห้านาที ไข่ตุ๋นชามโตกับข้าวสวยร้อน ๆ ที่แสนจะธรรมดา แต่หยางหลินกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยงชาม ข้าวสักเม็ดก็ไม่เหลือ สะอาดเหมือนเลียมา
สิ่งที่เขาไม่ทันสังเกตคือ ไอ้หนุ่มผมทองที่มุมห้อง แอบกลืนน้ำลายตามเขาไปหลายอึกแล้ว
หอม... มันหอมเกินไปแล้ว!
กลิ่นหอมนั่นแทบจะกระชากวิญญาณเขาออกจากร่าง
พอหยางหลินวางชามลง ก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดดังมาจากมุมห้อง
“ห้าสิบก็ห้าสิบ! เถ้าแก่ จัดไข่ดาวมาฟองนึง!”
หยางหลินชะงัก เงยหน้ามองไอ้หนุ่มผมทองที่กอดถ้วยบะหมี่แน่น
เอ็งกินบะหมี่ถ้วยละไม่กี่บาท แต่จะสั่งไข่ดาวฟองละห้าสิบเนี่ยนะ?!
บ้าไปแล้ว!
“แน่ใจนะ? ไม่ใช่กินเสร็จแล้วชิ่งหนีนะ?”
แค่ไข่ฟองเดียว ตูจะชิ่งหนีทำซากอะไรเล่า!
ไอ้หนุ่มผมทองหยิบมือถือโอนเงินห้าสิบหยวนให้ทันที คราวนี้เสียงแข็งขึ้นมาเชียว “เถ้าแก่ รีบไปทำมาเร็ว ๆ เข้า!”
“จัดไป!”
เงินห้าสิบหยวนเข้ากระเป๋า หยางหลินไม่รอช้า คว้ากระทะทอดไข่ดาวให้ทันที
ไอ้หนุ่มผมทองใช้ตะเกียบคีบไข่ดาวเข้าปาก กัดลงไปคำแรกแทบจะร้องไห้ออกมา “ฮือ ๆ ๆ เถ้าแก่ อร่อยโคตร ๆ นี่ใส่กัญชาลงไปรึเปล่าเนี่ย...”
หยุดไม่ได้ มันหยุดไม่ได้แล้ว!
“...จะกล่าวหาอะไรต้องมีหลักฐานนะ!”
จบบท