บทที่ 12 บ้านทำธุรกิจอะไรเนี่ย กินไข่ไก่ฟองละห้าสิบ!

[กำลังตรวจสอบสินค้า...]

[ตรวจสอบเสร็จสิ้น กำลังคัดแยกคุณภาพ...]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวไม่หยุดหย่อน

“หมายความว่าไง? คัดแยกคุณภาพอะไร?”

[ระบบจะทำการจัดการสินค้าที่โฮสต์จัดหามาแบบครบวงจร เพื่อให้มั่นใจว่าสินค้าทุกชิ้นมีคุณภาพสูงสุด]

“หืม? แกหมายถึงของป่าพวกนั้นกับไข่ไก่ตะกร้านั้นน่ะเหรอ?”

[คัดแยกคุณภาพเสร็จสิ้น]

[โปรดเลือกวาจะวางจำหน่ายหรือไม่]

“วางจำหน่าย? ขึ้นเชลฟ์เหรอ? แกช่วยทำตรงนี้ให้ได้ด้วยเหรอ! งั้นก็สวยเลย วางขายเลย!”

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะเอาของพวกนี้มาวางขายในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่แล้ว รอบนี้ประหยัดแรงไปได้เยอะ ไม่นึกว่าระบบจะมีลูกเล่นแบบนี้ด้วย

แต่รออยู่ตั้งนาน ในร้านก็ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไร

“อะไรของมัน?” หยางหลินกระตุกยิ้มมุมปาก เลิกสนใจเรื่องของป่า เพราะตอนนี้ฝักกระบี่สำคัญกว่า!

เขาหยิบมือถือโทรหาหลิว หงซาน อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที

“พี่หลิว ผมเจอฝักกระบี่แล้วนะ”

“คุณอยู่แถวนี้เหรอ? ได้เลย งั้นเข้ามาที่ร้านผมเลย!”

หยางหลินวางสาย หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

ถ้าการซื้อขายฝักกระบี่ราบรื่น บัญชีเขาก็จะมีเงินเพิ่มขึ้นอีกหกแสน!

ตอนแรกคิดว่ายอดขายเดือนละล้านเป็นเรื่องเพ้อฝัน ใครจะไปคิดว่า...

หยางหลินคิดพลางกดเปิดไลฟ์สดไปด้วย

“สวัสดีครับเพื่อน ๆ! อย่างที่บอกไปคราวที่แล้วว่าถ้ามีอะไรคืบหน้าจะมาอัปเดตให้ฟัง”

“กระบี่เล่มนั้นพี่ชายใจป๋าซื้อไปแล้วครับ แต่คราวที่แล้วยังขาดฝักกระบี่อยู่”

“นี่ครับ ของในมือผมนี่แหละ ตอนนี้พี่ชายท่านนั้นกำลังเดินทางมา พอส่งมอบฝักกระบี่เสร็จ การซื้อขายครั้งนี้ก็ถือว่าปิดจ๊อบสมบูรณ์!”

สิ้นเสียง ห้องไลฟ์สดก็แทบระเบิด

“ขายไปเท่าไหร่เนี่ย? ขอส่วนแบ่งด้วย!”

“เศรษฐีระดับร้อยล้านซื้อไป ของต้องไม่ใช่ของปลอมแน่ ๆ สตรีมเมอร์รีบสารภาพมาซะดี ๆ ไปขุดสุสานที่ไหนมา!”

“ตอนนี้ฉันอยากรู้แค่ว่าขายได้เท่าไหร่ ถึงเงินจะไม่ใช่ของฉัน แต่ฉันก็อยากเสือก”

“บอกตัวเลขมาเถอะ ให้ฉันตัดใจตายตาหลับ”

“สตรีมเมอร์มีน้องสาวที่พลัดพรากจากกันบ้างไหม? ฉันรู้สึกว่าหน้าเราคล้ายกันนะ”

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำ ส่วนใหญ่ถามเรื่องราคา

หยางหลินยิ้ม แล้วชูนิ้วขึ้นมาเจ็ดนิ้ว “ไม่ขอพูดตรง ๆ นะครับ ให้ทุกคนไปเดากันเอาเอง!”

“เชี่ย! เจ็ดหลัก!”

“ฉันจะแจ้งตำรวจ! สตรีมเมอร์เป็นโจรขุดสุสานชัวร์!”

“@ตำรวจไซเบอร์!”

...

ในขณะที่คนดูในไลฟ์กำลังเม้าท์มอยกันสนุกปาก คอมเมนต์แย่ ๆ บางส่วนก็ดึงดูดความสนใจของหยางหลิน

“พ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ ไข่ไก่ฟองละ 50 โสมป่าต้นละแสน! พี่ชายคนนั้นโดนต้มตุ๋นแน่ ๆ!”

“โฮ่! ปล้นกันชัด ๆ!”

หยางหลินที่กำลังอ่านคอมเมนต์เพลิน ๆ ถึงกับสะดุดกึก ไข่ไก่ฟองละ 50? โสมป่าต้นละแสน? นี่เขาเผลอกดวางสินค้าลงในตะกร้าเหลืองหน้าไลฟ์ตั้งแต่เมื่อไหร่!

พอกดเข้าไปดูในตะกร้าสินค้า หยางหลินแทบจะทำตาถลน!

ไข่ไก่ 50 หยวน ขายแยกเป็นฟอง

เห็ดหัวลิง (ยามาบูชิตาเกะ) เจ็ดร้อยต่อจิน!

เห็ดโคน ห้าร้อยต่อจิน!

เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลัง สุดท้ายสายตาไปหยุดที่สินค้าคงเหลือหนึ่งชิ้น มูลค่าหนึ่งแสนหยวน... โสมป่า

เขาแทบจะเป็นลมล้มตึง

โสมป่าต้นละแสนยังพอ... พอจะเข้าใจได้บ้าง?

แต่อย่างอื่นมันบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย!

หืม? มีโสมป่าด้วยเหรอ? น่าจะเป็นชาวค่ายเผลอขุดติดมาด้วย...

หยางหลินเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ที่ระบบบอกว่าวางจำหน่าย คือการวางขายในตะกร้าหน้าไลฟ์นี่เอง!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร! บอกฉันทีซิว่าไข่ไก่อะไรฟองละ 50 ข้างในยัดทองคำไว้หรือไง!” หยางหลินตะโกนก้องในใจ

[คำเตือนจากระบบ: สินค้าที่ผ่านการคัดแยกคุณภาพจากระบบ ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพหรือรสชาติ ล้วนเป็นไปตามมาตรฐานสูงสุด รับประกันว่าคุ้มค่าเกินราคาแน่นอน]

คุ้มไม่คุ้มมันไม่สำคัญ ประเด็นคือไม่มีใครเขาเชื่อต่างหากเล่า!

“แกอธิบายมาให้เคลียร์เลยนะ...” หยางหลินสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะตอนนี้ห้องไลฟ์แตกตื่นกันไปหมดแล้ว

หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความด่าว่าเขาหิวเงิน บ้างก็ถกเถียงกันว่าไข่ไก่นี่มาจากไก่ฟ้าพญาลอหรือไง ถึงได้ขายฟองละตั้ง 50 หยวน

“แบนร้านค้าหน้าเลือด! เป็นหน้าที่ของทุกคน!”

“แบนบ้าบออะไร คนมีสมองเขาไม่กดซื้อกันหรอกย่ะ?”

“คุณพระช่วย ใครมันบ้ากดซื้อไข่ไก่ฟองละ 50 กันเนี่ย?!”

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันกดเอง อยากรู้เหมือนกันว่าไข่ไก่ฟองละ 50 รสชาติมันจะเป็นยังไง!”

“รู้ซึ้งหรือยังว่าทำไมวัยรุ่นสมัยนี้ถึงไม่มีเงินเก็บ?”

หยางหลินอ่านคอมเมนต์ไปพลาง พยายามทำความเข้าใจข้อมูลสินค้าที่ระบบยัดเยียดเข้ามาในหัวไปพลาง

ฟังไปฟังมา... เออมันก็ดูมีเหตุผลแฮะ

เผลอ ๆ จะคุ้มเกินคุ้มด้วยซ้ำ

“ทุกคนครับ ผมไม่ใช่พ่อค้าหน้าเลือดนะ!” หยางหลินยิ้มสู้กล้อง แต่ในใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เขาเชื่อระบบ แต่คนดูจะเชื่อหรือเปล่านี่สิ!

“เพื่อนที่กดสั่งไข่ไก่ไปตาถึงมากครับ คุณภาพของไข่ไก่ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ทั้งสายพันธุ์ อาหารการกิน และวิธีการเลี้ยงดู...”

“อย่างแรก ไก่ของเราเป็นสายพันธุ์ไก่กระดูกดำขนไหมชื่อดังในสมัยโบราณ อาหารที่กินก็ไม่ใช่อาหารไก่ทั่วไป แต่เป็นตั๊กแตน จิ้งหรีด และแมลงป่านานาชนิดตามธรรมชาติ ซึ่งแมลงพวกนี้อุดมไปด้วยโปรตีนชั้นสูง แถมน้ำที่ไก่กินก็ไม่ใช่น้ำก๊อก แต่เป็นน้ำแร่จากภูเขาชั้นเลิศ!”

“จบเรื่องไข่ไก่ มาต่อกันที่เห็ดโคน เห็ดโคนทุกคนคงเคยเห็น ราคามีตั้งแต่หลักสิบไปจนถึงหลักร้อยต่อจิน แต่เห็ดโคนของผมคุณภาพถือว่าไม่ธรรมดา เป็นเห็ดโคนเกรดพรีเมียมจากเขาจิ่วฉง ราคาตลาดทั่วไปก็ปาเข้าไปสี่ร้อยกว่าแล้ว ของผมคุณภาพดีกว่าเกรดท็อปในตลาดเสียอีก!”

“ส่วนเห็ดหัวลิง ราคาตลาดทั่วไปแค่ไม่กี่สิบหยวน แต่นั่นมันเห็ดฟาร์มเลี้ยง เห็ดหัวลิงป่ามีคุณค่ามากกว่านั้นเยอะ ของสวย ๆ ปกติก็ขายกันหลายร้อยต่อจินอยู่แล้ว!”

หยางหลินพยายามอธิบายปากเปียกปากแฉะ คอมเมนต์ก็ยังไหลไม่หยุด

“ฉันเคยซื้อเห็ดหัวลิงป่า แพงหูฉี่เลย! แต่ไม่รู้ของสตรีมเมอร์จะของแท้หรือของเทียม”

“ขี้โม้ ร้านโชห่วยรูหนูจะมีของดีขนาดนั้นได้ไง?”

“อย่าลืมสิว่าสตรีมเมอร์เพิ่งขายกระบี่ราคาเจ็ดหลักไป! ฉันว่าเขาพูดจริงนะ ถึงฉันจะไม่มีปัญญาซื้อ แต่ฉันสนับสนุนทางใจก็แล้วกัน!”

“ไข่ไก่นี่เวอร์ไป ไข่ดีแค่ไหนก็ไม่น่าถึง 50 หยวนหรอก ฉันไม่เชื่อ!”

“บ้านทำธุรกิจอะไรเนี่ย กินไข่ไก่ฟองละ 50! เงินห้าสิบหยวนฉันซื้อไข่ได้ตั้งหลายแพ็ก!”

“ค่ากินอยู่ฉันทั้งอาทิตย์ซื้อเห็ดโคนได้แค่จินเดียวเอง”

“สตรีมเมอร์โอนมาให้ฉัน 50 ไม่งั้นฉันกดรีพอร์ตแน่!”

ราคามันแพงจริง ๆ นั่นแหละ อย่าว่าแต่คนทั่วไปเลย ต่อให้หยางหลินที่กำลังจะมีเงินล้าน ก็ยังไม่กล้าซื้อกินมั่วซั่ว

“ระบบ ฉันตั้งราคาเองได้ไหม?” หยางหลินคิดว่า ถ้าลดลงมาหน่อยก็น่าจะดี

[ระดับของโฮสต์ต่ำเกินไป ไม่มีสิทธิ์กำหนดราคา]

“...”

หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ

หยางหลินเผลอเหม่อไปนิดเดียว พวกแอนตี้แฟนก็เริ่มทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง พวกที่เข้ามาแซวเล่นยังพอทน แต่พวกเจตนาป่วนนี่ทนไม่ไหวจริง ๆ

โดยเฉพาะไอ้คนที่ชื่อ ‘เหว่ยต้าจ้วง (ผู้ยิ่งใหญ่)’ ข้อความที่พิมพ์มาแต่ละที กลิ่นเน่าโชยทะลุจอ

“กระจอกก็คือกระจอก หิวเงินจนหน้ามืด”

“ใครขายของปลอมขอให้ตายยกครัว!”

“พูดกันตามตรง หน้าตาสตรีมเมอร์บอกยี่ห้อว่าไม่ใช่คนดี”

ข้อความอื่น ๆ ส่วนใหญ่โดนระบบไลฟ์คัดกรองออกไปแล้ว แต่หยางหลินขมวดคิ้ว ตัดสินใจกดแบนเจ้า ‘เหว่ยต้าจ้วง’ นี่ทิ้งทันที

จบบท