บทที่ 11 ของขวัญเล็กน้อย แต่น้ำใจยิ่งใหญ่
บทที่ 11 ของขวัญเล็กน้อย แต่น้ำใจยิ่งใหญ่
“โอ้? ถ้าอย่างนั้นเจ้ายังจำที่มาที่ไปของกระบี่เล่มนั้นได้หรือไม่?” คราวนี้เป็นทีของหยางหลินที่ต้องตื่นเต้นบ้างแล้ว
จะหาฝักกระบี่เจอหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคนตรงหน้านี้แหละ
“กระบี่เล่มนั้นมาจากเมืองหลวง!”
เผย ซวนพูดจบก็หันไปมองหยางหลิน เดิมทีนึกว่าอีกฝ่ายจะตกใจ แต่กลับพบว่าหยางหลินมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรู้อยู่แล้ว
แน่นอนว่าหยางหลินต้องรู้อยู่แล้ว แถมยังรู้อีกด้วยว่าเป็นของที่ผลิตจากโรงงานหลวง!
“เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว เจ้าเล่าต่อเถอะ”
เผย ซวนแอบประหลาดใจลึก ๆ แล้วเล่าต่อ “เจ้าของเดิมของกระบี่เล่มนี้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับข้า...”
“พูดเรื่องกระบี่เถอะ!”
เผย ซวนพยักหน้า เดิมทีตั้งใจจะเล่าความหลังอันยาวเหยียดเสียหน่อย...
“เจ้าของกระบี่เล่มนี้เคยมีตำแหน่งสูงส่ง แต่ภายหลังถูกคนชั่วใส่ร้ายจนต้องติดคุก! ข้าตั้งใจจะช่วยรื้อฟื้นคดีให้สหายรัก แต่เสียดายที่กำลังไม่พอ ซ้ำยังทำให้คนผูกใจเจ็บ สุดท้ายข้าเองก็โดนขุนนางกังฉินใส่ร้าย จนถูกสักหน้าเนรเทศไปยังเกาะซาเหมิน...” เผย ซวนกำหมัดแน่น ดวงตาแดงฉาน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจาง ๆ
หยางหลินกลืนน้ำลายเอือก ไม่กล้าพูดอะไรขัดจังหวะ
เผย ซวนเล่าต่อ “ก่อนสหายรักจะสิ้นใจ ได้มอบกระบี่ล้ำค่าเล่มนี้ให้ข้า ต่อมาข้ามาปักหลักอยู่ที่นี่ กระบี่เล่มนั้นก็ติดตัวมาด้วย เพียงแต่หลังจากนั้นเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ข้าต้องรีบหนีไปอย่างรีบร้อน เลยไม่ได้เอากระบี่ติดตัวไปด้วย”
“แล้วฝักกระบี่ล่ะ?” ในที่สุดหยางหลินก็ถามเข้าจุดสำคัญ
“น่าจะอยู่ใน ‘สุสานฝังอาภรณ์’ ที่ข้าสร้างไว้ให้สหายรัก” เผย ซวนนึกขึ้นได้ เขาเองก็ไม่ได้ไปเซ่นไหว้สหายรักมานานแล้ว ผ่านไปนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสุสานนั้นจะยังอยู่หรือเปล่า
“เจ้าหมายความว่า ฝักกระบี่อยู่บนภูเขาลูกนี้งั้นรึ?” หยางหลินหน้าบานด้วยความยินดี “เยี่ยมไปเลย ว่าแต่ตำแหน่งมันอยู่ตรงไหน?”
“อยู่แถวหลังเขา แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ไม่แน่ว่าจะยังหาเจอหรือไม่”
หยางหลินไม่คิดว่าเป็นปัญหา ภูเขาก็มีอยู่แค่นี้ สุสานคงไม่วิ่งหนีไปไหนหรอก ตราบใดที่มันยังอยู่ ก็ต้องหาเจอ!
“หลี่ ต้ากวง! เจ้าไปเกณฑ์คนตาดี ๆ สักหลายคนไปช่วยข้าหา ‘สุสานฝังอาภรณ์’ ที่หลังเขา ถ้าเจอแล้วรีบมาบอกข้าทันที!”
หลี่ ต้ากวงรับคำแข็งขัน ก่อนจะถามด้วยความซื่อบริสุทธิ์ใจว่า “ท่านเทพเป็นพยาน ไอ้สุสานฝังอาภรณ์นี่มันคืออะไรหรือขอรับ?”
“...”
หยางหลินเกือบจะหลุดปากสบถออกมาแล้ว แต่พอคิดอีกที หลี่ ต้ากวงก็น่าเอ็นดูในแบบของเขา จะไปดุก็ใช่ที่ “มันก็คือหลุมศพปลอม ๆ เข้าใจหรือยัง?”
หลี่ ต้ากวงร้องอ๋อ แต่หน้าตายังคงไม่เข้าใจ “ทำไมถึงมีคนทำเรื่องอัปมงคลพรรค์นั้นกันนะ?”
เผย ซวนเดินออกมาพอดี ได้ยินหลี่ ต้ากวงด่าตัวเองว่าทำเรื่องอัปมงคล หนังหน้าถึงกับกระตุกยิก ๆ
เขารู้ว่าหยางหลินจะไปตามหาสุสานฝังอาภรณ์ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากกินข้าวแบบลวก ๆ เสร็จมื้อหนึ่ง ก็ขอตัวลาจากไปอย่างเร่งรีบโดยอ้างว่ามีธุระสำคัญ
...
แดดฤดูร้อนแผดเผา คลื่นความร้อนปะทะร่างจนหยางหลินเหงื่อท่วมตัว แต่พอคิดว่าจะได้เจอฝักกระบี่ เขาก็มีความสุขจนลืมร้อน
หลี่ ต้ากวงนำทีมพาหวัง เอ้อร์โก่วและพรรคพวกเดินค้นหาไปทั่วภูเขา เหนื่อยหน่อยก็ค่อย ๆ หยิบบิสกิตอัดแท่งออกมาแทะกินคำเล็ก ๆ ตามด้วยน้ำแร่จากลำธารอึกใหญ่ แค่นี้เรี่ยวแรงก็กลับมาเต็มเปี่ยม!
“ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะได้กินอีกไหมนะ...” หวัง เอ้อร์โก่วกระเพาะคราก บิสกิตอัดแท่งขนาดเท่าฝ่ามือถูกกินไปเกือบหมดแล้วยังไม่อิ่ม
“มีท่านเทพอยู่ด้วย ต่อไปต้องมีของดี ๆ มาให้อีกแน่! แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไร...”
หลี่ ต้ากวงทำหน้าเพ้อฝัน กัดบิสกิตอัดแท่งอีกคำอย่างมีความสุข “ของกินจากสวรรค์นี่มันต่างจากของพวกเราจริง ๆ ไม่ต้องต้มไม่ต้องปรุง กินได้เลย แถมยังมีกลิ่นหอมของธัญพืช ดมดูสิ ของข้านี่มีกลิ่นเนื้อด้วยนะ!”
“มีท่านเทพอยู่ ต่อไปพวกเราคงไม่ต้องทนหิวแล้วใช่ไหมพี่? ปีนี้ผลผลิตไม่ค่อยดี ข้ายังกลัวว่าจะอดตายกันหมดอยู่เลย!”
หลี่ ต้ากวงยัดบิสกิตอัดแท่งที่เหลือเข้าอกเสื้อ “เอาน่า ตั้งใจทำงานรับใช้ท่านเทพให้ดี พวกเราย่อมได้ดีตามไปด้วย อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระ วันนี้ท่านเทพนำอาหารวิเศษมาให้ ครั้งหน้ามีหรือจะแย่กว่านี้? เอ้า ฮึดกันหน่อย! ค่ายเราต้องพึ่งพวกเรานะเว้ย! ไป หา... หาอะไรนะ?”
“สุสานฝังอาภรณ์!” หวัง เอ้อร์โก่วเลียนิ้วเปื้อนเศษขนมจนเกลี้ยง แล้วลุกขึ้นหาฝักกระบี่ต่อ
อีกด้านหนึ่ง พวกคนแก่ในค่ายก็ไม่ได้อยู่เฉย
พวกเขาตะโกนเรียกให้แต่ละบ้านขนของมีค่าออกมา ตั้งใจจะเอามาถวายบูชาท่านเทพ
แต่พวกเขายากจนข้นแค้นเกินไป ทั้งค่ายรวมกันมีแม่ไก่แก่ ๆ แค่สิบกว่าตัว นี่คือสมบัติที่มีค่าที่สุดแล้ว ปกติไข่ไก่จะเก็บไว้ให้เด็ก ๆ กิน แต่วันนี้พวกเขาขนออกมาทั้งหมด ใส่จนเต็มตะกร้า
แต่แค่ไข่ไก่ตะกร้าเดียวมันจะไปพออะไร
“พวกเราไปหาของบนเขากันเถอะ บนเขามีของป่า!”
“ท่านเทพจะมองของป่าพวกนั้นอยู่ในสายตาเหรอ?”
ของป่าบนเขามีเยอะแยะก็จริง แต่กินแล้วไม่อยู่ท้อง ปกติพวกเขาเก็บมากินประทังชีวิต ดื่มน้ำตามเยอะ ๆ ก็พอถูไถไปวัน ๆ
เอาของแบบนี้มาถวายท่านเทพ จะเป็นการลบหลู่ท่านหรือเปล่า?
“มีก็ดีกว่าไม่มี! เก็บมาเยอะ ๆ หน่อย! แค่มีน้ำใจก็พอแล้ว!”
“ไป พวกเราไปหาของป่ากัน เอาให้เยอะที่สุด! เด็ก ๆ ก็อย่ามัวแต่เล่น โก่วตั้น เอ็งหัวไว พาพวกน้อง ๆ ไปหาของป่า ระวังอย่าให้กลิ้งตกเขาไปล่ะ!”
โก่วตั้นได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญ รู้สึกฮึกเหิมเหมือนได้รับความไว้วางใจ ตบอดรับประกันว่าจะทำให้ดีที่สุด แล้วพาแก๊งเด็กผอมโซวิ่งจู๊ดขึ้นเขาไป!
“กินขนมให้น้อย ๆ หน่อย! หิวก็กินน้ำเอา!” ผู้ใหญ่ตะโกนไล่หลัง กลัวเด็ก ๆ ไม่รู้ความ กินของที่ท่านเทพให้มาจนหมด!
หยางหลินไม่รู้เลยว่าชาวค่ายกำลังระดมพลหาของป่ากันอยู่ จนกระทั่งตะกร้าสานใบใหญ่สามใบที่อัดแน่นไปด้วยของป่า กับตะกร้าใส่ไข่ไก่บ้านอีกหนึ่งใบมาวางอยู่ตรงหน้า เขาถึงเพิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ของเหล่านี้ถวายแด่ท่านเทพ ขอท่านเทพโปรดอย่ารังเกียจ!”
คนกลุ่มใหญ่คุกเข่าอยู่กับพื้น สีหน้าเปี่ยมศรัทธา ราวกับมองเขาเป็นพระเจ้าจริง ๆ
“พวกเจ้าอย่าทำแบบนี้ ลุกขึ้นเถอะ! ของพวกนี้เก็บไว้กินกันเองเถอะ” ของป่าดูสะเปะสะปะไปหน่อย มีเห็ดหลายชนิด แล้วก็พืชสมุนไพรแปลก ๆ อีกจำนวนหนึ่ง
ทุกคนเริ่มหน้าเสีย
ท่านเทพไม่รับของถวาย จะทำยังไงดี!
คนเฒ่าคนแก่เริ่มจุดธูปปักลงตรงหน้า แล้วเริ่มโขกหัว
หนังตาของหยางหลินกระตุกยิก ๆ
ไอ้ความรู้สึกที่ทั้งซาบซึ้งใจ ทั้งรู้สึกเหมือนโดนแช่งให้ตายไวนี่มันอะไรกัน
โคตรจะปั่นป่วนเลย
“ก็ได้! ข้ารับของพวกนี้ไว้!”
ยังไงของพวกนี้ก็เอาไปวางขายในซูเปอร์มาร์เก็ตได้ ถ้าเขาไม่รับไว้ พวกชาวบ้านคงอกสั่นขวัญแขวนกันเปล่า ๆ
พอเขาตอบตกลง ทุกคนก็โห่ร้องยินดี สรรเสริญท่านเทพคุ้มครองกันยกใหญ่
จังหวะนั้นเอง หลี่ ต้ากวงก็วิ่งหน้าตื่นกลับมา “ท่านเทพ เจอแล้ว! เจอแล้วขอรับ!”
หยางหลินถือฝักกระบี่ในมือ พยักหน้าไม่หยุด “ไม่เลว ใช่เจ้านี่จริง ๆ ด้วย!”
หลี่ ต้ากวงและพรรคพวกดีใจจนเนื้อเต้น พอหันไปเห็นตะกร้าของป่าสามใบกับตะกร้าไข่ไก่ ก็เข้าใจทันทีว่ากำลังทำอะไรกันอยู่
แต่เอาของแค่นี้มาถวายท่านเทพ มันไม่อนาถาไปหน่อยเหรอ...
“ของพวกนี้ข้ารับไว้แล้ว แต่ข้าจะไม่เอาไปเปล่า ๆ เหมือนกับที่เคยบอกไว้ พวกเรามีมารยาทตอบแทนซึ่งกันและกัน ของพวกนี้สามารถเอามาแลกเปลี่ยนเป็นอาหารจากข้าได้! ต่อไปก็ให้ทำเช่นนี้!”
ดวงตาของหลี่ ต้ากวงเป็นประกาย “แลกบิสกิตอัดแท่งได้ไหมขอรับ?”
แค่เอาของป่าพวกนี้มาแลกบิสกิตอัดแท่งได้ สำหรับหลี่ ต้ากวงแล้วมันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!
ไม่ใช่แค่หลี่ ต้ากวง คนอื่น ๆ ก็คิดเหมือนกัน ถ้าได้กินบิสกิตอัดแท่งทุกวัน ได้กินอิ่มทุกมื้อ ชีวิตคงมีความสุขยิ่งกว่าฝัน!
“แลกบิสกิตอัดแท่งได้ แต่จะกินแต่อันนี้ก็ไม่ได้ ไว้คราวหน้าข้าจะเอาอย่างอื่นมาให้...”
กินบิสกิตอัดแท่งทุกวัน ใครมันจะไปทนไหว
แต่ไม่มีใครฟังประโยคหลังเลย พอได้ยินว่าแลกบิสกิตอัดแท่งได้ ทุกคนก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
“ใกล้ถึงเวลาแล้ว ข้าต้องกลับก่อน”
ระบบเริ่มนับถอยหลังแล้ว หยางหลินรีบเดินเข้าไปรวบตะกร้าของป่าและไข่ไก่เข้ามากอดไว้
พอมองเห็นสภาพแวดล้อมชัดเจนอีกครั้ง เขาก็กลับมายืนอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว ก้มลงมองดู ตะกร้าสานที่กอดไว้ก็ติดมือกลับมาด้วยจริง ๆ
แถมในอ้อมอกยังกอดฝักกระบี่อันนั้นไว้อีกต่างหาก!
จบบท