ตอนที่ 75 – ก็ข้าแค่หิว

ชิงเหมียวกำลังคิดถึงครอบครัวเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็ถูกเรียกชื่อ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคุณชายรองมองมาด้วยสายตาเป็นประกาย

จ้าวซื่อจินพูดนำขึ้นก่อน "ใช่แล้ว ชิงเหมียวเก่งมาก ตอนงานโคมไฟนางก็ปกป้องข้าไว้ด้วยนะเจ้าคะ"

"คุณชายรอง" ชิงเหมียวย่อกายคารวะตามมารยาท แล้วกลับไปยืนนิ่งเป็นเสาไม้ตามเดิม

จ้าวซื่ออันหันไปสนใจคำพูดของน้องสาวทันที พอซักไซ้ไล่เลียง ก็ได้รู้เรื่องเหตุการณ์เหยียบกันตายที่น่าหวาดเสียวในคืนนั้น ซึ่งภายหลังมีข่าวจากที่ว่าการอำเภอว่ามีคนตายจริง ๆ

"อันตรายจริง ๆ โชคดีที่มีชิงเหมียวอยู่ข้างกายน้องหญิง" จ้าวซื่ออันยังรู้สึกสยองขวัญ

"ท่านแม่ ข้าว่าให้แม่นางชิงเหมียวไปเรียนวิทยายุทธ์กับ 'ครูฝึกอู๋' ที่เรือนหน้าสักหน่อยดีไหมขอรับ? นางแรงเยอะอยู่แล้ว ถ้าได้ฝึกทักษะการต่อสู้เพิ่ม วันหน้าเวลาติดตามน้องหญิงออกไปไหนมาไหน จะได้อุ่นใจยิ่งขึ้น"

ฮูหยินชุ่ยฟังแล้วเห็นด้วย หันไปมองลูกสาว เรื่องนี้ต้องให้เจ้าของตัวตัดสินใจ

"ความคิดพี่รองก็ดีเจ้าค่ะ แต่ชิงเหมียวเป็นผู้หญิง ฝึกวรยุทธ์มันลำบากนะเจ้าคะ" จ้าวซื่อจินสงสารบ่าว กลัวนางจะเหนื่อยเกินไป อีกอย่างนางก็ไม่ได้ออกนอกจวนบ่อยขนาดนั้น

"แม่นางชิงเหมียว เจ้าคิดว่ายังไง?" จ้าวซื่ออันหันไปถามเจ้าตัว

ตั้งแต่ได้ยินข้อเสนอ ชิงเหมียวก็ใจเต้นแรง... นางอยากเรียน! อยากเรียนมาก! ถ้ามีวิชาติดตัว วันหน้าออกจากจวนไปทำมาหากินจะได้ไม่ต้องกลัวใครรังแก

แต่นางต้องรอท่าทีเจ้านายก่อน พอถูกถามตรง ๆ นางก็เงยหน้ามองคุณหนูใหญ่

"ชิงเหมียว แล้วแต่เจ้าเลย ถ้าเจ้าอยากเรียนก็ไป แต่บอกไว้ก่อนนะว่ามันเหนื่อยมาก" จ้าวซื่อจินเริ่มรู้นิสัยชิงเหมียวดี เห็นแววตาครุกรุ่นนั่นก็รู้คำตอบแล้ว

"บ่าวยินดีเรียนเจ้าค่ะ บ่าวไม่กลัวลำบาก" ชิงเหมียวตอบเสียงหนักแน่น เทียบกับความอดอยากและความไม่มั่นคงในชีวิตที่ผ่านมา การฝึกหนักแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อย ยิ่งมีความรู้มาก นางยิ่งมั่นใจ

ฮูหยินชุ่ยพยักหน้าเงียบ ๆ เด็กคนนี้ใจสู้ดี

"งั้นก็ตกลงตามนี้ ถึงเวลาเจ้าพาชิงเหมียวไปฝากฝังกับครูฝึกอู๋หน่อยแล้วกัน" ฮูหยินชุ่ยสั่งลูกชาย

"ไม่มีปัญหาขอรับ"

เมื่อตกลงกันได้ ชิงเหมียวก็ถอยกลับไปยืนข้างหงอวี้ พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มปวด

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวซื่อจินขนของขวัญที่พี่ชายซื้อมาฝากกลับเรือนฟางเฟยอย่างมีความสุข

"จริงสิ ชิงเหมียว ถ้าฝึกแล้วไม่ไหวต้องบอกข้านะ เดี๋ยวข้าไปคุยกับพี่รองให้"

ชิงเหมียวรู้ว่าเจ้านายเป็นห่วง ก็พยักหน้ารับ แต่ในใจตั้งตารอคอยวันฝึกอย่างใจจดใจจ่อ

สามวันต่อมา ชิงเหมียวเริ่มไปฝึกวรยุทธ์กับครูฝึกอู๋ที่เรือนหน้า นางตื่นก่อนฟ้าสาง ฝึกเสร็จก็กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนชุด แล้วติดตามคุณหนูไปเรียนหนังสือ ตารางชีวิตแน่นเอี๊ยด

ครูฝึกอู๋เห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิง ช่วงแรกเลยสอนพื้นฐานง่าย ๆ ชิงเหมียวเลยยังไหว แถมรู้สึกกระปรี้กระเปร่าด้วยซ้ำที่ได้ออกกำลังกายตอนเช้า

จากนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของชิงเหมียวก็ยุ่งสุด ๆ

เช้ามืดฝึกยุทธ์ กลางวันแอบเรียนหนังสือ บ่ายฝึกคัดลายมือ วันเว้นวันไปเรียนทำขนมกับย่าหวัง

"จะไหวเหรอเนี่ยเรา?" ย่าหวังมองหลานสาววัยสิบขวบอย่างเป็นห่วง

"ช่วงนี้ใช้พลังงานเยอะ ข้าเลยหิวบ่อย ตอนกลางคืนต้องฝากคนซื้อซาลาเปามากินรองท้อง ไม่งั้นนอนไม่หลับจ้ะ"

พูดจบ ชิงเหมียวก็ล้วงซาลาเปาไส้ผักลูกใหญ่สองลูกออกมาจากอกเสื้อ ยัดใส่มือย่าหวัง

"ท่านย่า ข้าซื้อมาฝาก ลองชิมดูสิ ร้านนี้อร่อยนะ"

"ไม่เอา ๆ ซื้อกินทุกวันเปลืองแย่" ย่าหวังดันคืน "อาหารสาวใช้ขั้นสองก็ดีอยู่แล้วนี่นา แต่เจ้ากินเยอะกว่าคนอื่น... เมื่อก่อนยังพอไหว แต่พอฝึกยุทธ์คงไม่อิ่มสินะ"

ย่าหวังลำบากใจ อาหารในจวนมีมาตรฐานตายตัว จะให้ตักเพิ่มพิเศษให้ชิงเหมียวบ่อย ๆ คนอื่นจะเขม่นเอาได้

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะท่านย่า ข้าไม่อยากให้ท่านเดือดร้อน ข้าซื้อกินเองได้" ชิงเหมียวรู้กฎดี

ผลก็คือ บ่ายวันถัดมา ขณะที่คุณหนูทั้งสองกำลังดีดพิณ และอาจารย์จางกำลังอ่านหนังสือ ท่ามกลางความเงียบสงบ...

โครกคคค~~

เสียงท้องร้องดังสนั่นหวั่นไหว

ครั้งแรกไม่มีใครทัก แต่พอมีครั้งที่สองที่สามตามมา ชิงเหมียวหน้าแดงแปร๊ด เอามือกุมท้อง ไม่กล้าเงยหน้าสู้สายตาใคร

จ้าวซื่อจินอายแทน ส่งสายตาให้หงอวี้ไปดู

หงอวี้ลากชิงเหมียวออกมานอกห้อง "ปวดท้องเหรอ? จะไปห้องน้ำไหม?"

ชิงเหมียวส่ายหน้า "ไม่ได้ปวดท้องเจ้าค่ะ"

"แล้วเป็นอะไร?" หงอวี้งง

"ข้าแค่หิว... ท้องมันเลยร้อง"

หงอวี้: "???"

"ไม่ได้กินข้าวเที่ยงเหรอ?"

"กินแล้วเจ้าค่ะ"

"แล้วทำไมยัง..."

"มันไม่อิ่มเจ้าค่ะ"

หงอวี้หลุดขำก๊าก "เป็นมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย?"

ชิงเหมียวตอบเสียงอ่อย "ตั้งแต่เริ่มฝึกกับครูฝึกอู๋ ก็หิวเร็วขึ้นทุกวัน เมื่อก่อนแค่หิวตอนดึก แต่วันนี้ดันหิวกลางวันแสก ๆ..."

หงอวี้ส่ายหน้าขำ ๆ "ทำไมไม่บอกแต่แรก? ไปขอเพิ่มข้าวกับแม่นมฉินก็ได้ ทรมานตัวเองอยู่ได้"

ชิงเหมียวยิ้มแห้ง "ข้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ ไม่รู้นี่นาว่าขอเพิ่มได้"

"รอก่อน เดี๋ยวคุณหนูถามค่อยบอก... เอ้านี่ ข้าพกขนมติดตัวมา กินรองท้องไปก่อน แล้วค่อยเข้าไปรับใช้"

"ขอบคุณเจ้าค่ะพี่หงอวี้" ชิงเหมียวรับขนมมายัดใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยความซาบซึ้ง