ตอนที่ 74 – ใช่แม่นางที่ช่วยชีวิตข้าไหม?
ตอนที่ 74 – ใช่แม่นางที่ช่วยชีวิตข้าไหม?
"ต้าซู่ มารอนานหรือยัง? หิวไหม?" ชิงเหมียวล้วงหมั่นโถวขาวสองลูกออกจากอกเสื้อ แบ่งให้น้องชายลูกหนึ่ง
"พี่ใหญ่ นี่ต้องเป็นมื้อเที่ยงของพี่แน่เลย ข้ากินมาแล้วยังไม่หิว" แม้หมั่นโถวขาวจะน่ากินมาก แต่ต้าซู่ก็อดกลั้นไว้
"รับไปเถอะ ข้าฝากคนไปแลกมาเป็นพิเศษ ตอนนี้พี่เป็นสาวใช้ขั้นสองแล้ว อาหารการกินดีกว่าเดิมเยอะ เมื่อก่อนกินหมั่นโถวธัญพืช แต่เดี๋ยวนี้ได้กินหมั่นโถวแป้งขาววันละลูกแล้ว"
ชิงเหมียวไม่ยอมรับคำปฏิเสธ ยัดหมั่นโถวใส่มือน้องชาย "เชื่อพี่ รับไปกินซะ"
"อื้ม" ต้าซู่มองหมั่นโถวในมือ บิชิ้นเล็ก ๆ เข้าปาก
"อร่อยจัง"
"มา พี่จะสอนสามคำแรกให้วันนี้"
ชิงเหมียวลากน้องชายมานั่งยอง ๆ ข้างกำแพง หยิบกิ่งไม้แห้งออกมาสองอัน
"เหรินต้าซู่... นี่ชื่อเจ้า จำให้ดี แล้วฝึกเขียนตามพี่"
ชิงเหมียวเรียนแบบนกแก้วนกขุนทอง คือจำรูปร่างเอาดื้อ ๆ ไม่มีเทคนิคอะไร นางก็เลยสอนน้องชายด้วยวิธีเดียวกัน
แต่ต้าซู่ไม่เกี่ยง ขอแค่มีคนสอน ต่อให้ต้องกลืนความรู้ลงไปทั้งดุ้นโดยไม่เคี้ยว เขาก็จะตั้งใจจำ
เขารับกิ่งไม้ไป นั่งยอง ๆ คัดตัวอักษรอย่างตั้งใจ ชิงเหมียวคอยชี้แนะจุดที่เขียนผิด เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปอย่างรวดเร็ว
"ต้าซู่ พี่ต้องกลับแล้ว จำอักษรพวกนี้ให้แม่น คราวหน้ามาเขียนให้พี่ดู ถ้าผ่านแล้วพี่จะสอนคำใหม่"
ชิงเหมียวมีเวลาน้อย นี่คือเวลาพักเที่ยงอันมีค่าของนาง
"พี่ใหญ่รีบกลับไปเถอะ วันนี้ข้าไม่มีอะไรทำ เดี๋ยวจะนั่งท่องอยู่ตรงนี้จนจำได้ แล้วค่อยกลับไปหาท่านพ่อ"
"งั้นพี่ไปล่ะนะ" ชิงเหมียวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า แล้วเดินกลับเข้าจวน
นางตัดสินใจไม่เล่าเรื่องที่งานโคมไฟให้ที่บ้านฟัง กลัวพวกเขาจะเป็นห่วง
...
ครึ่งเดือนต่อมา จ้าวซื่ออันเดินทางกลับจากเมืองหลวงถึงอำเภออันผิงอย่างปลอดภัย
จ้าวซื่อจินรู้ข่าวขณะกำลังซ้อมพิณ นางนั่งไม่ติดทันที
"อาจารย์จาง พี่รองข้ากลับมาแล้ว วันนี้ข้าขอลากลับก่อนได้ไหมเจ้าคะ? ข้าคิดถึงพี่รองมาก ไม่เจอกันตั้งนาน"
อาจารย์จางเห็นลูกศิษย์ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ก็พยักหน้าอนุญาต
จ้าวซื่อเย่วนั่งอยู่ข้าง ๆ อยากจะพูดอะไรบ้าง แต่เห็นพี่สาวไม่มีทีท่าจะชวน นางก็เก็บความน้อยใจไว้ นึกถึงความเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันแล้วใจหาย
นางรู้ดีว่าพี่สาวต้องเอาเรื่องแย่ ๆ ของนางไปฟ้องพี่รองแน่ แล้วพอสองพี่น้องรวมหัวกัน นางที่เป็นลูกอนุคงยิ่งดูเป็นส่วนเกินเข้าไปใหญ่
พออาจารย์อนุญาต จ้าวซื่อจินก็ดีดตัวลุกขึ้น คารวะอาจารย์ แล้วเร่งให้ชิงเหมียวกับหงอวี้เก็บของ
"เอาของพวกนี้กลับไปด้วยเหรอ?" ชิงเหมียวมองกองข้าวของในมือ
"คุณหนูรีบขนาดนี้คงไม่แวะกลับเรือนเราแน่ ตามไปเลยเถอะ" หงอวี้พูดอย่างรู้ทัน
นอกจากเรือนชิงเฟิง ชิงเหมียวเคยตามคุณหนูออกไปข้างนอกแค่ครั้งเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ตามไปถึงห้องโถงรับรองแขกที่เรือนหน้า
...
ห้องโถงรับรอง เรือนหน้า
"ท่านแม่ นี่ของอร่อยกับของเล่นที่ลูกหิ้วมาจากเมืองหลวง ดูสิว่าชอบไหม" จ้าวซื่ออันในชุดผ้าไหมสีขาวนวลยืนอยู่กลางห้อง ท่าทางองอาจผึ่งผายขึ้นมาก
"ไม่เลวนี่เจ้าลิงทะโมน แม่ไม่ได้เลี้ยงเจ้าเสียข้าวสุก ยังรู้จักซื้อของมาฝากแม่" ฮูหยินชุ่ยมองลูกชายคนเล็กที่กำลังอวดสมบัติอย่างภูมิใจ
"ฮ่า ๆ ท่านแม่ เมืองหลวงเจริญจริงๆ การไปครั้งนี้เปิดหูเปิดตาข้ามาก ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะตั้งใจเรียน สอบให้ได้ตำแหน่งไว ๆ จะได้ไปเรียนต่อที่เมืองหลวงเหมือนพี่ใหญ่"
ฮูหยินชุ่ยเลิกคิ้ว "อ้อ? คิดได้แล้วเหรอ? ไหนเมื่อก่อนบอกไม่อยากเรียน? ไหงไปเมืองหลวงแป๊บเดียวเปลี่ยนไปขนาดนี้?"
จ้าวซื่ออันกระแอมเบา ๆ ทำหน้าขึงขัง "ท่านแม่ โบราณว่าไว้ 'อ่านหนังสือหมื่นเล่ม มิสู้เดินทางหมื่นลี้' แม้จะไปแค่เมืองหลวง แต่ประสบการณ์ที่ได้ทำให้ข้าคิดอะไรได้เยอะ"
"แต่แม่ได้ยินว่าตอนเจ้าไปเรียนกับพี่ใหญ่ที่นั่น เจ้าไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่นี่?"
ฮูหยินชุ่ยไม่อยากขัดคอลูก แต่จดหมายฟ้องจากลุงใหญ่มันคาใจ
จ้าวซื่ออัน: "..."
"ท่านแม่ นั่นมันช่วงแรก ๆ พื้นฐานข้าไม่ดี ฟังอาจารย์พี่ใหญ่ไม่รู้เรื่อง เลยเบื่อ แต่หลัง ๆ ข้าให้พี่ใหญ่ช่วยติวเข้ม ถ้าไม่เชื่อเขียนจดหมายไปถามพี่ใหญ่ดูได้เลย!"
จ้าวซื่ออันหน้าแดงเถือก พยายามแก้ตัว เขาพูดความจริงนะ ไม่อยากให้แม่เข้าใจผิด
"เอาเถอะ ๆ แม่เชื่อเจ้า เจ้าลูกลิงคนนี้แม้จะชอบพูดจาเลื่อนเปื้อน แต่ไม่ค่อยโกหกแม่หรอก"
"ท่านแม่พูดอะไรน่ะ? พี่รองเคยโกหกอะไรท่านแม่เมื่อไหร่?"
ตัวยังไม่มา แต่เสียงจ้าวซื่อจินลอยมาก่อนแล้ว
"นี่น้องสาวคนสวย ไม่คิดจะอวยพรพี่ชายสักคำเลยเหรอ?" จ้าวซื่ออันมองน้องสาวที่เดินอาด ๆ เข้ามาอย่างหมั่นไส้
"ฮิ ๆ ก็เมื่อกี้ได้ยินอยู่หยก ๆ... โอ้โห พี่รอง หายไปไม่กี่เดือน หล่อขึ้นตั้งเยอะ ดูท่าจะอยู่ดีกินดีนะเนี่ย"
จ้าวซื่อจินเดินวนรอบตัวพี่ชาย สแกนตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อะแฮ่ม พี่รองเจ้าสง่างามดุจหยกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ตอนนี้ยิ่งกว่าเดิม เจ้าต้องทำใจให้ชินนะ"
พูดจบก็เสยผมเก๊กหล่อ
"ท่านแม่ ลูกว่าพี่รองแปลก ๆ นะเจ้าคะ"
"แปลกตรงไหน?" จ้าวซื่ออันฮึดฮัด
"ทำตัวเหมือนผู้หญิงเลย หลงตัวเองชะมัด"
จ้าวซื่ออันหน้าตึง: "..."
"ฮ่า ๆ ๆ เอาล่ะ ๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ไม่เจอกันตั้งนาน นั่งลงคุยกันดี ๆ"
จ้าวซื่อจินแลบลิ้นใส่พี่ชาย แล้วนั่งลงข้าง ๆ อย่างว่าง่าย
"ไม่ได้เรียนอยู่กับอาจารย์จางเหรอ? วิ่งมาทำไม?" ฮูหยินชุ่ยมองชิงเหมียวกับหงอวี้ที่เพิ่งตามเข้ามา
"ก็ลูกคิดถึงพี่รองนี่นา"
"เหรอ? ทำไมข้าไม่รู้สึกเลยล่ะ? ข้าว่าเจ้าแค่อยากมาดูข้าหน้าแตกมากกว่ามั้ง"
"พี่รองฉลาดจริง ๆ รู้ทันตลอด"
ชิงเหมียวยืนสงบเสงี่ยมอยู่หลังคุณหนู ก้มหน้าฟังพี่น้องเถียงกัน ในใจนึกถึงตอนเล่นกับน้อง ๆ ที่บ้าน
"เอ๊ะ? นี่ใช่แม่นางที่ช่วยชีวิตข้าตอนนั้นหรือเปล่า?"