ตอนที่ 68 – ชิงเหมียวเป็นคนสวย

มองน้องสาวที่อึกอักจะร้องไห้ จ้าวซื่อจินแค่นเสียงในใจ... กะแล้วว่าต้องมาไม้นี้ ทำเหมือนนางเป็นคนใจร้ายรังแกน้อง

ถ้าไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงเพิ่งเริ่ม นางคงลุกเดินหนีไปแล้ว

"เช็ดน้ำตาเถอะน้องหญิง เดี๋ยวคนไม่รู้จะหาว่าพี่รังแกเจ้า"

ชุนเถาที่คอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ อยากจะเถียงแทนเจ้านาย แต่ถูกจ้าวซื่อเย่วดึงแขนไว้

หงอวี้ยืนจ้องเขม็งอยู่ด้านหลังจ้าวซื่อจิน ถ้าสองนายบ่าวนั่นกล้าปากดีอีก วันนี้นางยอมโดนลงโทษแต่ต้องอาละวาดให้รู้เรื่องสักที

ในสายตาหงอวี้ ที่คนพวกนี้กำเริบเสิบสานได้ ก็เพราะคุณหนูของนางใจดีเกินไป

ตลอดงานเลี้ยง สองพี่น้องไม่ได้หัวเราะพูดคุยกันเหมือนปีก่อน ๆ ต่างคนต่างกินเงียบ ๆ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จ้าวซื่อจินก็เย็นชากับจ้าวซื่อเย่วโดยสมบูรณ์

ฮูหยินชุ่ยเห็นแล้วพยักหน้าในใจ ลูกสาวนางฉลาดและเด็ดขาด สมกับที่ฟูมฟักมาหลายปี

แต่เพราะแบบนี้ ปีใหม่ของจ้าวซื่อจินเลยไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ ยิ่งพี่รองตัวแสบไม่อยู่ ไม่มีใครให้ทะเลาะด้วย ชีวิตเลยเหงาพิลึก

จนกระทั่งถึงวันที่สิบห้า (เทศกาลโคมไฟ) จ้าวซื่อจินตื่นมาก็วิ่งไปเรือนใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

"ท่านแม่ ท่านยังไม่ลืมสัญญาใช่ไหมเจ้าคะ?"

ฮูหยินชุ่ยแกล้งทำไขสือ พลิกสมุดบัญชีต่อ "สัญญาอะไรหรือ?"

จ้าวซื่อจินกระทืบเท้าเร่า ๆ แย่งสมุดบัญชีจากมือแม่ "ท่านแม่! ท่านลืมจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

ฮูหยินชุ่ยมองลูกสาวหน้าบูด แล้วหันไปสบตาแม่นมโต้ว ทั้งสองระเบิดหัวเราะ

"โธ่ ทูลหัวของแม่ อย่าเพิ่งโกรธสิ แม่จำได้น่า เมื่อวานก็สั่งคนเตรียมการไว้หมดแล้ว เอ้า... คืนสมุดบัญชีแม่มาเร็ว"

จ้าวซื่อจินรู้ตัวว่าโดนแกล้ง ก็ฮึดฮัด "ท่านแม่ เมื่อไหร่พี่รองจะกลับมาเจ้าคะ?"

ตอนพี่รองอยู่ นางเป็นฝ่ายดูเขาโดนแกล้ง ตอนนี้กรรมตามสนอง กลายเป็นนางโดนแกล้งซะเอง

"คิดถึงพี่รองเหรอ?"

"ก็งั้น ๆ แหละเจ้าค่ะ" จ้าวซื่อจินปากแข็ง

"ถ้าออกเดินทางหลังเทศกาลโคมไฟ ต้นเดือนหน้าก็น่าจะถึงแล้ว" ฮูหยินชุ่ยเองก็คิดถึงลูกชาย

ตอนเจ้าลิงทะโมนอยู่นางรำคาญ แต่พอห่างไปหลายเดือน ไม่มีคนกวนประสาท ก็รู้สึกเหงาแปลก ๆ

ฮูหยินชุ่ยส่ายหน้าขำ หัวอกคนเป็นแม่ สุดท้ายใจก็จดจ่ออยู่กับลูกวันยังค่ำ

...

อนุหลิวได้ข่าวว่าฮูหยินจะพาคุณหนูใหญ่ไปเที่ยวงานโคมไฟ มองดูลูกสาวที่ดูสนใจ ก็รู้สึกขมขื่น

นางเป็นแค่อนุ เทศกาลแบบนี้ถ้านายท่านไม่พาไป นางก็หมดสิทธิ์ แต่นายท่านมีนัดสังสรรค์กับเพื่อนฝูง ต่อให้อ้อนวอนยังไงก็คงไม่ได้ไป

"ปีก่อน ๆ คุณหนูใหญ่ชวนเย่วเอ๋อร์ตลอดไม่ใช่เหรอ? ปีนี้เงียบกริบ... ไหนว่ารักกันนักกันหนา แค่เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้ก็โกรธน้อง ไม่มีความเป็นพี่สาวเอาซะเลย"

อนุหลิวมองลูกสาวที่นั่งซึม พลางคิดว่าฮูหยินชุ่ยที่ใคร ๆ ว่าใจบุญสุนทาน สุดท้ายก็แค่สร้างภาพ ถึงเวลาก็นึกถึงแต่ลูกตัวเอง

ชุนเถาเล่าเรื่องวันปีใหม่ให้อนุหลิวฟังแล้ว อนุหลิวรู้ดีว่าฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ต้องไม่พอใจแน่ ๆ แต่นางไม่สน ในเมื่อทำดีไปก็เท่านั้น สู้หักดิบแย่งความรักจากนายท่านมาให้ลูกสาวดีกว่า อย่างน้อยถ้าวันหน้านางหมดอำนาจวาสนา ลูกสาวก็ยังมีพ่อคอยหนุนหลัง

จ้าวซื่อเย่วไม่ได้เถียงแม่ ครั้งนี้นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมพี่สาวถึงเมินเฉยใส่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ หรือจะเป็นอย่างที่แม่ว่า... คือความแตกต่างระหว่างลูกเมียหลวงกับลูกเมียน้อย? ที่ผ่านมาพี่ดีด้วยก็แค่สร้างภาพงั้นหรือ?

โดยไม่รู้ตัว จ้าวซื่อเย่วเริ่มถูกคำพูดของแม่ครอบงำทีละน้อย สายใยพี่น้องที่เปราะบางอยู่แล้ว ถูกลมปากพัดทีเดียวก็ขาดสะบั้น

...

ณ เรือนฟางเฟย

ชิงเหมียวแต่งตัวเสร็จแล้ว วันนี้นางขอให้ไฉ่อวี้ช่วยเกล้าผมทรงสวยให้ เพราะต้องออกไปเจอคนเยอะแยะและต้องติดตามฮูหยิน ต้องดูเรียบร้อยหน่อย

"ดูไม่ออกเลยนะ ปกติชิงเหมียวขี้เกียจแต่งตัว พอเปิดหน้าผากเกล้าผมขึ้นแล้วอย่างกับคนละคน... เป็นคนสวยนะเนี่ยเรา"

จูอวี้มองชิงเหมียวอย่างพินิจพิเคราะห์ วันนี้นางดูโดดเด่นจริง ๆ

"ใช่มะ? ชิงเหมียวเครื่องหน้าสวย แต่ปกติผมเผ้ารุงรังปิดหมด วันนี้ข้าหวีให้ยังตะลึงเลย" ไฉ่อวี้เสริม

ชิงเหมียวจับผมตัวเองอย่างประดักประเดิด พอเปิดหน้าผากแล้วรู้สึกโล่ง ๆ เหมือนไม่มีเกราะป้องกัน กลัวคนอื่นจะอ่านใจนางออกผ่านแววตา

ส่วนเรื่องสวยไม่สวย นางไม่แคร์สักนิด

ชิงเหมียวในตอนนี้ต่างจากตอนเข้าจวนใหม่ ๆ ลิบลับ ตอนนั้นตัวเล็กผอมแห้งหน้าเหลือง ตอนนี้สูงขึ้นมาก แม้จะยังผอมบางแต่ดูมีน้ำมีนวล ผิวพรรณที่ไม่ได้ตากแดดกรำฝนกลับมาขาวผ่องตามธรรมชาติ

ความงามที่ถูกซ่อนเร้นมานาน เริ่มฉายแววออกมาหลังจากได้รับการเลี้ยงดูในจวนมาครึ่งปี

เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม รูปร่างโปร่งบาง แม้จะยังเด็กแต่ก็เริ่มมีเค้าความงามของดรุณีแรกแย้ม

"พี่จูอวี้ พี่ไฉ่อวี้ ช่วยบอกข้าหน่อยเถอะว่าติดตามฮูหยินกับคุณหนูออกไปข้างนอกต้องระวังอะไรบ้าง"

ชิงเหมียวเปลี่ยนเรื่อง สิ่งสำคัญที่สุดคือนางต้องดูแลความปลอดภัยของคุณหนู

จูอวี้กับไฉ่อวี้มองหน้ากัน เด็กคนนี้โดนชมซึ่งหน้ายังไม่เขินอายสักนิด จิตใจจดจ่อแต่เรื่องงานจริง ๆ

"ได้ งั้นข้าจะบอกรายละเอียดให้ฟัง" จูอวี้ก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาด

การออกนอกจวนครั้งนี้ ผู้ติดตามประกอบด้วย แม่นมฉิน, หงอวี้, โม่ถง และชิงเหมียว

หลังมื้อเย็น ฟ้ามืดสนิท จ้าวซื่อจินเร่งฮูหยินชุ่ยยิก ๆ

"รู้แล้วน่า อย่ารีบนักสิ"

ชิงเหมียวสนิทกับหงอวี้มากกว่าโม่ถง เลยเดินตามหลังหงอวี้ต้อย ๆ

"ชิงเหมียว พอคุณหนูลงจากรถม้า เจ้าต้องประกบติดห้ามห่างเลยนะ เข้าใจไหม?"

"แล้วพี่ล่ะเจ้าคะ?"

หงอวี้หัวเราะ "พวกข้าก็ตามติดคุณหนูอยู่แล้ว แต่เจ้าต้องอยู่ใกล้ที่สุด"

ชิงเหมียวหน้าแดง เพิ่งรู้ตัวว่าถามคำถามโง่ ๆ ออกไป

"ฮูหยิน คุณหนู ถึงหัวมุมถนนแล้วเจ้าค่ะ ข้างหน้าคนแน่นมาก รถม้าเข้าไม่ได้แล้ว ต้องเดินไปเจ้าค่ะ" คนขับรถม้ารายงาน

ถนนข้างหน้าสว่างไสวด้วยโคมไฟ ผู้คนเนืองแน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง