ตอนที่ 66 – ความขัดแย้งในวันปีใหม่

"เจ้าเป็นสตรี แถมยังมีแรงเยอะ เหมาะมากที่จะคอยดูแลคุณหนูในที่คนพลุกพล่านอย่างงานเทศกาลโคมไฟ"

ไฉ่อวี้ก้มมองรูปร่างตัวเอง "ถ้าหุ่นบาง ๆ อย่างพวกข้า ขืนไปเดินเบียดกับคนเยอะ ๆ มีหวังกระเด็นไปไหนต่อไหน เมื่อปีก่อน ๆ คุณชายรองเป็นคนพาคุณหนูใหญ่เดินเบียดฝูงชน ส่วนพวกข้าก็ได้แต่วิ่งตามต้อย ๆ"

ชิงเหมียวคิดตามแล้วก็เห็นด้วย หลังปีใหม่คุณหนูใหญ่จะเจ็ดขวบแล้ว ถือว่าเป็นเด็กโต ต้องระวังเรื่องความใกล้ชิดชายหญิง จะให้คุณชายรองจูงมือเหมือนก่อนคงไม่ได้ ต้องมีสาวใช้ประกบติด ซึ่งคนแรงเยอะอย่างนางเหมาะสมที่สุด

"พี่ไฉ่อวี้ ข้ายังไม่เคยเดินเที่ยวในเมืองเลย เคยเห็นแค่แวบๆ ตอนตามคุณหนูไปบ้านพักตากอากาศ พี่เคยตามคุณหนูไปงานเทศกาลโคมไฟไหมเจ้าคะ?" ชิงเหมียวถามอย่างสนใจใคร่รู้

"เคยสิ แต่ไม่ได้ไปทุกปีหรอก ฟังจากพี่หงอวี้ ปีนี้ข้าคงอดไป" ไฉ่อวี้เสียดายนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ดีว่าปีนี้ชิงเหมียวจำเป็นกว่า

"เทศกาลโคมไฟเป็นงานที่คึกคักที่สุดในรอบปี ทุกบ้านจะแขวนโคมไฟ สว่างไสวเหมือนกลางวัน คนเยอะมาก มีทั้งกายกรรม ทายปริศนาโคมไฟ ขายของเล่น ขนม ของกินเพียบ สนุกสุด ๆ ไปเลยล่ะ"

ไฉ่อวี้นึกถึงภาพความหลัง ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ชิงเหมียวฟังตาเป็นประกาย ยิ่งทำให้อยากไปเปิดหูเปิดตามากขึ้นไปอีก

...

เรือนหลัก

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกมาอวยพรปีใหม่เจ้าค่ะ!" เสียงสดใสของจ้าวซื่อจินดังมาจากห้องชั้นนอก

"เด็กคนนี้ตื่นเช้าจริง" ฮูหยินชุ่ยมองสามีแล้วยิ้ม

นายท่านรองกำลังให้บ่าวช่วยแต่งตัว หันมาสบตาภรรยา "จินเอ๋อร์กตัญญูต่างหาก อยากมาอวยพรพ่อแม่เป็นคนแรก"

"นางจ้องถุงเงินของท่านต่างหากล่ะ" ฮูหยินชุ่ยหัวเราะปิดปาก

นางรู้ทันลูกสาวดี แต่ก็ยอมตามใจ เพราะเด็กผู้หญิงมีความสุขได้ไม่กี่ปี โตขึ้นแต่งงานไปก็ต้องเจอกฎระเบียบเคร่งครัด

"ฮูหยินไม่ต้องห่วง ข้าเตรียมไว้พร้อมแล้ว" นายท่านรองลูบเครา ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ฮูหยินชุ่ยส่ายหน้าขำกับท่าทางอวดดีของสามี

"ฮูหยินแต่งตัวตามสบายนะ ข้าออกไปหาจินเอ๋อร์ก่อน" นายท่านรองจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย แล้วเดินอ้อมฉากกั้นออกไป

"นายท่านรักลูกจริง ๆ นะเจ้าคะ" แม่นมโต้วยิ้ม

"ถ้าไม่ใช่เพราะข้อนี้ ข้าคงไม่ยอมอ่อนข้อให้หรอก" ฮูหยินชุ่ยรู้ดีว่าสามีรักลูกทุกคนเท่าเทียมกัน นางจึงไม่เคยก้าวก่ายลูกอนุ ขอแค่เกิดมาปลอดภัย นางก็เลี้ยงดูตามกฎระเบียบ

ตราบใดที่ไม่มาล้ำเส้นนางหรือลูก ๆ นางก็จะไม่หาเรื่อง

"ฮูหยิน แต่งตัวเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

ฮูหยินชุ่ยมองหญิงงามสง่าในกระจกทองแดง รัศมีเจิดจรัสแม้จะมีเครื่องประดับเต็มหัว นางยิ้มมุมปาก

"เอาล่ะ พยุงข้าออกไปดูสองพ่อลูกนั่นหน่อยซิ ไม่รู้จะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก"

ปากบ่นแต่ตายิ้ม

หลังสามคนพ่อแม่ลูกทานมื้อเช้าเสร็จ อนุทั้งสองก็พาลูก ๆ มาคารวะ อนุหลิวเหลือบมองนายท่านรองเป็นระยะด้วยสายตาตัดพ้อ

วันสำคัญแบบนี้นายท่านต้องอยู่กับภรรยาเอก นางได้แต่เจ็บช้ำน้ำใจอยู่เงียบ ๆ นายท่านรองรู้แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็น เขารู้หน้าที่ดี

ถึงเวลาลูก ๆ อวยพรปีใหม่

พี่ชายทั้งสองไม่อยู่ จ้าวซื่อจินเป็นพี่ใหญ่สุด เดินไปกลางห้อง คุกเข่าโขกศีรษะอวยพรพ่อแม่ด้วยถ้อยคำมงคลคล่องปร๋อ

"ดี! ดีมาก! สมกับที่เรียนกับอาจารย์จาง จินเอ๋อร์ก้าวหน้าขึ้นมาก"

นายท่านรองลูบเคราอย่างพอใจ สาวใช้ยกถาดใส่อั่งเปามาให้ จ้าวซื่อจินรับไว้ยิ้มร่า ขอบคุณพ่อแม่แล้วกลับไปนั่งที่

ต่อมาเป็นคิวของจ้าวซื่อเย่ว ซึ่งน่าจะเหมือนปีก่อน ๆ

แต่ใครจะนึกว่า พอรับอั่งเปาเสร็จ ชุนเถาก็ถือถาดก้าวเข้ามา

"ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือถุงหอมที่เย่วเอ๋อร์ปักเองกับมือเจ้าค่ะ"

มองถุงหอมลวดลายประณีต ฮูหยินชุ่ยตาเป็นประกายวาบ แต่สีหน้ายังคงอ่อนโยน "เย่วเอ๋อร์ช่างมีน้ำใจ พ่อกับแม่รับไว้ด้วยความยินดีจ้ะ"

นายท่านรองมองลูกสาวคนเล็กด้วยความรักใคร่ "ในที่สุดพ่อก็ได้ถุงหอมฝีมือลูกสาว เดี๋ยวพ่อจะห้อยติดตัวเลย"

จ้าวซื่อเย่วหน้าแดง "ถ้าท่านพ่อชอบ วันหลังลูกจะเย็บให้บ่อย ๆ เจ้าค่ะ"

"ดี ๆ ๆ"

ฮูหยินชุ่ยมองสองพ่อลูก แล้วเหลือบไปเห็นอนุหลิวที่ก้มหน้าอยู่ แต่นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงกำลังยิ้มกระหยิ่มใจ

จ้าวซื่อจินนั่งหน้าแดงอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกทำตัวไม่ถูก ปกติแค่รับอั่งเปาแล้วจบ ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ของขวัญผู้ใหญ่ จู่ ๆ น้องรองก็มาไม้นี้ ทำเอานางไปไม่เป็น

โดยเฉพาะเมื่อนางเย็บปักถักร้อยไม่เก่ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าฝีมือน้องรองเหนือกว่านางมาก

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ยกเว้นสองพ่อลูกที่กำลังชื่นชมกันเอง อนุเฉียนรู้สึกถึงรังสีอำมหิต รีบกระชับมือลูกชายคนเล็กแน่น

หลังอวยพรเสร็จ นายท่านรองพาจ้าวซื่อซู (ลูกชายคนเล็กของอนุเฉียน) ไปไหว้บรรพบุรุษที่ศาลเจ้า

ฮูหยินชุ่ยเมินจ้าวซื่อเย่วที่ยังปลื้มปริ่มกับคำชม หันไปพูดกับอนุหลิว

"ช่วงนี้อนุหลิวลำบากแย่เลยนะ"

อนุหลิวตอบเสียงอ่อย "ฮูหยินพูดอะไรเจ้าคะ เป็นฮูหยินต่างหากที่ลำบาก"

"งั้นหรือ? ข้าเห็นเจ้าอบรมคุณหนูรองได้ยอดเยี่ยมมาก อายุแค่นี้งานเข็มก็ออกหน้าออกตาได้แล้ว ซื่อจินที่เป็นพี่สาวยังเทียบไม่ติดเลย"

ฮูหยินชุ่ยพูดเนิบ ๆ นางรู้ทันแผนการตื้น ๆ ของอนุหลิวดี

อนุหลิวแสร้งทำเป็นใสซื่อ "อ้อ... แค่ความกตัญญูของเด็กน่ะเจ้าค่ะ ช่วงนี้คุณหนูรองไม่ได้ไปเรียนที่เรือนชิงเฟิง ว่าง ๆ เลยคิดอยากเย็บถุงหอมให้ท่านพ่อท่านแม่"

"งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นวันหน้าให้เย่วเอ๋อร์หาเวลาฝึกฝนงานเข็มให้มากขึ้นไปอีกก็แล้วกัน"