ตอนที่ 52 – เลื่อนขั้น

ตลอดหนึ่งเดือนต่อมา ชิงเหมียวไม่เคยลดความระมัดระวังลงเลย จนกระทั่งนางเริ่มคุ้นเคยกับงานทุกอย่างในห้องคุณหนูใหญ่

"ชิงเหมียว พรุ่งนี้เราไปเบิกชุดกันหนาวด้วยกันนะ"

มือที่กำลังถือไม้ขนไก่ชะงักกึก "จวนแจกชุดกันหนาวให้ด้วยหรือเจ้าคะ?" ชิงเหมียวถามด้วยความดีใจ

"แน่นอนสิ" ไฉ่อวี้นมองท้องฟ้าครึ้ม "ขนาดพี่หงอวี้กับพี่โม่ถง ยังมีช่างมาวัดตัวตัดชุดใหม่ให้ทุกฤดูเลยนะ"

ชิงเหมียวพยักหน้าเข้าใจ ก็เวลาคุณหนูออกไปข้างนอกก็มักพาพี่ ๆ สองคนนี้ไปด้วย สาวใช้คนสนิทจะแต่งตัวซอมซ่อได้ยังไง

นึกถึงชุดกันหนาวตัวใหม่ ชิงเหมียวก็ยิ้มแก้มปริ ตอนนี้เดือนสิบแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ แม้ทำงานในห้องจะไม่หนาวมาก แต่ถ้าต้องออกไปข้างนอกนาน ๆ ก็สั่นเอาเรื่องเหมือนกัน ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนก็เถอะ

คนอื่นเขาควักกระเป๋าซื้อผ้ามาตัดเสื้อตัวในใส่กันหนาวเอง แต่ชิงเหมียวเย็บผ้าไม่เป็น และไม่อยากไปรบกวนคนอื่น ก็เลยรอความหวังจากจวนนี่แหละ

ตอนแรกนางกะว่าถ้ารออีกไม่กี่วันแล้วยังไม่มีข่าว ก็คงต้องกัดฟันซื้อผ้าไปจ้างเขาตัด แต่โชคดีที่ข่าวดีมาถึงวันนี้พอดี

หลังเลิกงาน ชิงเหมียวเดินตามไฉ่อวี้ไปหาแม่บ้านเพื่อเบิกชุด

"พี่ไฉ่อวี้... ชุดนี้มันแปลก ๆ นะเจ้าคะ?" ชิงเหมียวมองชุดผ้าฝ้ายสีเขียวในมืออย่างสงสัย

"แปลกยังไง?" ไฉ่อวี้ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก

"ทำไมชุดของข้าถึงแบบเดียวกับของพี่ล่ะเจ้าคะ? มันไม่น่าจะใช่นะ"

ไฉ่อวี้เอานิ้วจิ้มหน้าผากชิงเหมียวเบา ๆ "หัวไวดีนี่ ลองคิดดูสิว่าทำไมเจ้าถึงได้ชุดแบบเดียวกับข้า?"

ดวงตาของชิงเหมียวเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ปากพะงาบ ๆ จะพูดแต่พูดไม่ออก

เห็นท่าทางแบบนั้น ไฉ่อวี้ก็พยักหน้ายืนยัน

คราวนี้ชิงเหมียวมั่นใจแล้ว นางร้องเฮเบา ๆ ด้วยความดีใจ กอดชุดแน่น ยิ้มหน้าบาน "ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ไฉ่อวี้"

"ขอบใจข้าทำไม? ขอบใจคุณหนูใหญ่สิ ต่อไปนี้เราเป็นสาวใช้ขั้นสองเหมือนกันแล้ว ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจข้าทั้งวันหรอก"

"เจ้าค่ะ ๆ ข้าต้องขอบคุณคุณหนูใหญ่ พรุ่งนี้เข้าเวรข้าจะไปกราบขอบคุณทันทีเลย"

ระหว่างเดินกลับ ชิงเหมียวลูบคลำชุดใหม่ไม่หยุด แต่พอใกล้ถึงเรือนฟางเฟย นางก็นึกคำถามสำคัญขึ้นมาได้

"พี่ไฉ่อวี้ แล้วเดือนนี้เบี้ยหวัดข้าจะได้ค่าตอบแทนขั้นสามหรือขั้นสองเจ้าคะ?"

ไฉ่อวี้มองชิงเหมียวอย่างผิดหวัง (ปนขำ) "ชิงเหมียว เวลานี้เจ้ายังจะห่วงเศษเงินไม่กี่ร้อยอีแปะอีกเหรอ?"

ชิงเหมียวหน้าแดง ยิ้มเขิน ๆ ช่วยไม่ได้นี่นา นางชอบเก็บเงินที่สุด เงินไม่กี่ร้อยอีแปะสำหรับนางมันหนักอึ้งเชียวนะ

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวตอนรับเบี้ยหวัดก็รู้เองแหละ" พูดจบไฉ่อวี้ก็เดินหนีไป

"พี่ไฉ่อวี้ งั้นเดี๋ยวข้าไปเก็บของย้ายไปอยู่กับพี่เลยนะเจ้าคะ"

ไฉ่อวี้โบกมือบอกว่าตามสบาย แล้วหันมากำชับ "งานมงคลแบบนี้อย่าขี้เหนียวนักล่ะ ซื้อขนมนมเนยไปฝากจูอวี้ เฉิงอวี้ แล้วก็คนอื่น ๆ เป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลช่วงที่ผ่านมาด้วย"

ชิงเหมียวพยักหน้าอย่างจริงจัง "ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ"

หลังแยกย้าย ชิงเหมียวหอบชุดใหม่ไปบอกข่าวดีเพื่อนรัก

"ในที่สุดก็ได้เลื่อนขั้นสักที อีกไม่กี่วันเราต้องฉลองกันหน่อยแล้ว"

ไม่ซุ่ยเสริม "ต่อไปนี้พี่สาวคนดีของข้าเป็นสาวใช้ขั้นสองแล้ว ดีจังเลย"

ชิงเหมียวพูดเสียงอ่อย "แต่ข้าต้องย้ายออกแล้วสิ ไม่ได้นอนห้องเดียวกับพวกเจ้าแล้ว"

"จะเป็นไรไป? ว่างงานก็แวะมาหากันได้ เราอยู่เรือนเดียวกันแท้ ๆ กลัวอะไร"

"นั่นสิ ใกล้แค่นี้เอง ว่างเมื่อไหร่ก็มา"

ชิงเหมียวยิ้มพยักหน้า แล้วกลับไปเก็บของ

"เดี๋ยวพวกข้าช่วยเก็บ" หยางชุ่ยชุ่ยอาสา

"จะไม่ดีมั้ง พวกเจ้ายังมีงานต้องทำ" ชิงเหมียวไม่อยากรบกวน

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ซุ่ยไปขออนุญาตแม่เฒ่าเฉินแป๊บเดียว บอกว่ามาช่วยเจ้าขนของ แป๊บเดียวก็เสร็จ" หยางชุ่ยชุ่ยรู้ว่าแม่เฒ่าเฉินเอ็นดูชิงเหมียว เรื่องแค่นี้นางอนุญาตแน่

ไม่นานไม่ซุ่ยก็กลับมา "ไปกันเถอะ แม่เฒ่าบอกว่ารีบไปรีบมา นางจะมาดูด้วยตัวเองเลย"

สามสาวจูงมือกันกลับห้องพัก

สมบัติของชิงเหมียวมีน้อยนิด เก็บแป๊บเดียวก็เสร็จ

"ชิงเหมียว ของเจ้ามีแค่นี้จริง ๆ เหรอเนี่ย?" ไม่ซุ่ยมองเทียบกับหีบและข้าวของของตัวเอง

"ชิงเหมียวชอบเก็บเงินที่สุด ถ้าไม่จำเป็นนางไม่ควักกระเป๋าหรอก ของเลยน้อยแบบนี้แหละ"

หยางชุ่ยชุ่ยชื่นชมชิงเหมียวจริง ๆ อายุเท่ากันแต่ใจแข็งเรื่องเงินมาก ไม่ยอมจ่ายแม้แต่อีแปะเดียว คนธรรมดาทำไม่ได้หรอก ต้องใจเด็ดจริง ๆ

"เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ" ชิงเหมียวมองห้องที่อยู่มาหลายเดือนเป็นครั้งสุดท้าย รู้สึกใจหายแต่ก็ตื่นเต้นกับอนาคตข้างหน้ามากกว่า

วันรุ่งขึ้น ชิงเหมียวไปกราบขอบคุณคุณหนูใหญ่แต่เช้า แล้วฝากคนซื้อขนมมาแจกจ่ายทุกคนในเรือนหน้า แน่นอนว่าได้รับคำยินดีจากทุกคน

"พี่ไฉ่อวี้ นี่ 'ขนมตุ๊บตั๊บ' ข้าซื้อมาฝากพี่โดยเฉพาะ ได้ยินพี่จูอวี้บอกว่าพี่ชอบร้านนี้ที่สุด"

เย็นวันนั้น ชิงเหมียววางห่อกระดาษไว้บนโต๊ะไฉ่อวี้

"เมื่อเช้าก็แจกขนมไปแล้วนี่ ทำไมเตรียมอันนี้ให้ข้าอีก?" ไฉ่อวี้ประหลาดใจ เห็นตราประทับร้านแล้วก็รู้ว่าเป็นเจ้าโปรด ชิงเหมียวใส่ใจรายละเอียดดีจริง ๆ

"ช่วงที่ผ่านมาพี่ไฉ่อวี้สอนงานข้าเยอะที่สุด ข้าจะปฏิบัติกับพี่เหมือนคนอื่นได้ยังไงล่ะเจ้าคะ" ชิงเหมียวขยิบตาให้

"ปากหวานนะเรา... เห็นแก่ขนม ข้าจะบอกข่าวดีให้"

ไฉ่อวี้แกะห่อ หยิบขนมเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข

"ข่าวดีอะไรเจ้าคะ?" ชิงเหมียวขยับเข้าไปใกล้

"ข้าไปถามเรื่องเบี้ยหวัดให้แล้ว เดือนนี้เจ้าจะได้ค่าตอบแทนสาวใช้ขั้นสองเลย"

"จริงเหรอเจ้าคะ! ขอบคุณพี่ไฉ่อวี้มากเจ้าค่ะ!" ชิงเหมียวที่กำลังปวดใจเรื่องค่าขนมเมื่อวาน อาการดีขึ้นทันตาเห็น

ต่อจากนี้ไป นางจะได้เบี้ยหวัดเดือนละห้าร้อยอีแปะ! มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

"ดีใจล่ะสิ? เป็นสาวใช้ขั้นสองยังมีสวัสดิการดี ๆ อีกเยอะ เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองแหละ... ยัยงกเอ๊ย"

ไฉ่อวี้รู้ไส้รู้พุงชิงเหมียวหมดแล้ว อยู่มาหลายเดือนเงินน่าจะมีพอสมควร แต่เสื้อผ้าใหม่ไม่เคยซื้อใส่ ทนใส่ของเก่าได้หน้าตาเฉย

งกตัวจริงเสียงจริง ประเภทรับเข้าอย่างเดียว ขาออกปิดตาย!