ตอนที่ 50 – ครอบครัวมาเยี่ยม

"ที่บ้านมาหาข้าหรือ?" ชิงเหมียวรีบหันไปถามสาวใช้ที่มาแจ้งข่าวเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ รีบไปเถอะ มีคนจากเรือนหน้ามาบอกเมื่อกี้"

"ขอบใจนะ ข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ชิงเหมียววิ่งกลับไปที่ห้องพัก เปิดหีบหยิบห่อผ้าใส่เงินออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหยิบเงินก้อนหนึ่งยัดใส่อกเสื้อ

ที่ประตูข้างบานเดิม แต่คราวนี้นอกจากย่า ยังมีเด็ก ๆ อีกสามคน

ทันทีที่ชิงเหมียวก้าวเท้าออกมา ก็ถูกมือน้อย ๆ สองคู่กอดหมับเข้าที่ขา

"พี่ใหญ่! ในที่สุดท่านก็ออกมา!"

"พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงท่านจังเลย"

ชิงเหมียวก้มมองน้องสาวและน้องชายตัวน้อยด้วยความแปลกใจ นางย่อตัวลง "ทำไมถึงมากันล่ะ? ทางไกลออกขนาดนี้ ลำบากแย่"

นางเงยหน้าขึ้นทักทายย่าและน้องชายคนโต

"คนอื่นเขาเคยมาเจอพี่ใหญ่แล้ว เหลือแต่พวกข้าสองคน เดิมทีจะมาหาตั้งแต่วันไหว้พระจันทร์ แต่พี่รองกับท่านพ่อติดงานข้างนอกไม่ได้กลับบ้าน เลยต้องรอมาจนถึงวันนี้"

"พี่ก็คิดถึงพวกเจ้า ไม่เจอกันไม่กี่เดือน ไหนดูซิ อืม... ชิงอวี้กับเสี่ยวซู่ดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นนะ แถมสูงขึ้นด้วย"

"พี่ใหญ่ ข้ากับน้องเล็กเป็นเด็กดีนะ ทุกวันช่วยขุดไส้เดือนให้ไก่กิน ไก่บ้านเราขยันออกไข่มาก! คราวนี้พวกเราเอาไข่ต้มมาฝากท่านด้วย ท่านต้องลองชิมนะ"

"อื้ม ๆ พวกเราเป็นเด็กดี" เสี่ยวซู่พยักหน้าสนับสนุนพี่สาว

"เก่งมาก! งั้นพี่ต้องลองชิมแล้วล่ะ" ชิงเหมียวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ลูบหัวน้องทั้งสองด้วยความเอ็นดู

นางดีใจเหลือเกินที่พวกเขายังรักและคิดถึงนาง

"ท่านย่า ต้าซู่ ที่บ้านเป็นยังไงบ้างจ๊ะ?" ชิงเหมียวลุกขึ้นยืนโดยที่มือยังถูกน้องเล็กเกาะแจ มองดูย่าและน้องชายคนโตที่ดูสดใสกว่าครั้งก่อนมาก

"ที่บ้านสบายดี เงินที่เจ้าให้มาคราวก่อน ย่าเอาไปซื้อไก่มาเลี้ยง เด็กสองคนนี้ช่วยกันดูแลดีมาก ตอนนี้ออกไข่แล้ว นี่... เอามาฝากเจ้ากับย่าหวัง ต้มมาแล้ว รีบกินเสียนะ"

อวี๋ชุ่ยฮวายื่นตะกร้าให้ "ข้างในยังมีเสื้อตัวในที่แม่เจ้าเย็บฝากมาให้ด้วย"

ชิงเหมียวรับตะกร้ามา แหวกเศษผ้าดูก็เห็นไข่ต้มกว่าสิบฟองและเสื้อผ้าที่แม่เย็บให้

"ช่วงนี้ที่บ้านต้องใช้เงิน ข้าอยู่ที่นี่มีครบทุกอย่าง วันหลังไม่ต้องเอาอะไรมานะจ๊ะ เอาไข่ไปขายเก็บเงินไว้เถอะ"

ชิงเหมียวขอบตาแดงระเรื่อ ซาบซึ้งในน้ำใจของครอบครัว แต่ก็อดสงสารไม่ได้ รู้ว่าพวกเขาคงไม่กล้ากินไข่พวกนี้เองแน่ ๆ

"พี่ใหญ่รับไว้เถอะ ท่านพ่อกับข้าเริ่มรู้ลู่ทางในเมืองแล้ว หางานรับจ้างได้เรื่อย ๆ ได้เงินดีกว่าตอนทำในเมืองตำบลตั้งเยอะ"

"ต้าซู่เพิ่งจะเท่านี้ ก็ออกไปทำงานข้างนอกแล้วหรือ?" ชิงเหมียวมองน้องชายคนโตอย่างทึ่ง ๆ

อวี๋ชุ่ยฮวามองหลานชายคนโตด้วยความภาคภูมิใจ "น้องชายเจ้าเก่งนะ กล้าพูดกล้าเจรจา พ่อเจ้าได้งานทำในเมืองก็เพราะต้าซู่นี่แหละ"

เหรินต้าซู่เขินที่ถูกชมต่อหน้าพี่สาว ได้แต่ก้มหน้าเกาหัว

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้าซู่เก่ง แล้วเรื่องหาที่เรียนงานในเมืองล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?"

เหรินต้าซู่ยิ้มอาย ๆ "ยังไม่เจอเลย แต่เรื่องแบบนี้รีบไม่ได้ ข้าค่อย ๆ ดูไปเรื่อย ๆ"

เขาไม่ได้ตามพ่อไปทำงานตลอด บางครั้งก็อาศัยวาทศิลป์ขอติดสอยห้อยตามไปช่วยงาน แต่บางครั้งเถ้าแก่ไม่รับเด็ก เขาก็จะเดินสำรวจลู่ทางในเมืองแทน

เมืองใหญ่นัก นอกจากถนนสายหลัก ยังมีตรอกซอกซอยย่านที่พักอาศัยและร้านรวงอีกมากมาย

"ชิงเหมียว นี่เงินสามร้อยอีแปะที่เจ้าให้ยืมคราวที่แล้ว พ่อเจ้ากับน้องชายหาเงินได้พอสมควร ตอนนี้ที่บ้านพอมีเงินเหลือบ้างแล้ว"

อวี๋ชุ่ยฮวาหยิบพวงเงินอีแปะใส่ลงในตะกร้าที่คล้องแขนชิงเหมียว

"ที่บ้านยังต้องใช้เงินอีกเยอะ ท่านย่าเก็บไว้เถอะจ้ะ" ชิงเหมียวพยายามปฏิเสธ

"พี่ใหญ่รับไว้เถอะ ชีวิตความเป็นอยู่เราดีขึ้นมาก ข้าวในนาก็งาม พ่อกับข้าก็มีงานทำ ย่ากับแม่ก็เลี้ยงไก่ ห่วงก็แต่ท่านพี่คนเดียวนั่นแหละ"

เหรินต้าซู่เชื่อมั่นว่าอีกสักปีสองปี พอเขาโตกว่านี้และรู้จักคนมากขึ้น เขาต้องหางานมั่นคงในเมืองได้แน่

ช่วงเวลาที่ผ่านมาหล่อหลอมให้เขาเติบโตขึ้น รู้จักสังเกตสีหน้าคน รู้จักพูดจา และมีไหวพริบ

"ข้าก็มีข่าวดีจะบอก" ชิงเหมียวตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น (โดยละเว้นบางส่วนไว้)

"ข่าวดีอะไร?" น้องเล็กทั้งสองเขย่าแขนพี่สาวถามก่อนใคร

"คราวก่อนข้าติดตามเจ้านายไปเที่ยวบ้านพักตากอากาศ บังเอิญช่วยชีวิตคุณชายรองไว้ ฮูหยินเลยตบรางวัลเป็นเงินก้อนโต แถมคุณหนูใหญ่ยังเลื่อนขั้นให้ข้าด้วย ตอนนี้ชีวิตในจวนข้าดีขึ้นเยอะเลย"

"พี่ใหญ่สุดยอดไปเลย!"

แต่อวี๋ชุ่ยฮวามองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ "เจ้าช่วยคน... บาดเจ็บหรือเปล่า?"

ชิงเหมียวตั้งใจจะปิดบัง แต่รู้ว่าปิดคนแก่ไม่มิด จึงพยักหน้ายอมรับ "แขนถลอกนิดหน่อยจ้ะ แต่ตอนนี้หายสนิทแล้ว"

อวี๋ชุ่ยฮวาขมวดคิ้ว รอยยิ้มบนหน้าเด็ก ๆ จางหายไป

"เจ็บนิดเดียวจริง ๆ ตอนนี้หายดีแล้ว แถมยังถือว่าฟาดเคราะห์แล้วได้ลาภ อีกไม่กี่วันข้าจะได้เลื่อนเป็นสาวใช้ขั้นสอง อาหารการกินและเบี้ยหวัดจะดีกว่าเดิมตั้งเยอะ"

อวี๋ชุ่ยฮวาขัดขึ้น "ถึงเจ้าจะเป็นบ่าว การปกป้องเจ้านายคือหน้าที่ แต่ความปลอดภัยของเจ้าก็สำคัญเหมือนกัน ที่พวกเราทุกคนทำงานหนัก ก็เพื่อจะได้ตั้งตัวได้ไว ๆ เก็บเงินมาไถ่ตัวเจ้ากลับบ้าน ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป พ่อกับแม่ แล้วก็น้อง ๆ เจ้า คงเสียใจไปตลอดชีวิต"

"ใช่แล้วพี่ใหญ่ พวกเรารอรับท่านกลับบ้านอยู่นะ ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ"

"ไม่ถามข้าหน่อยหรือว่าได้เงินรางวัลเท่าไหร่?" ชิงเหมียวสูดจมูก เสียงเริ่มสั่นเครือ

"เงินนั่นเจ้าแลกมาด้วยความเจ็บปวด เก็บไว้กับตัวเถอะ ในจวนคนรวยกฎระเบียบเยอะแยะ มีเงินติดตัวไว้เผื่อฉุกเฉินจะได้ไหว้วานคนอื่นได้ง่าย"

ชิงเหมียวอยากจะยัดเยียดเงินให้ แต่ย่าปฏิเสธเสียงแข็ง "ที่บ้านตอนนี้อยู่ได้ ไม่ต้องการเงินของเจ้า ขอแค่เจ้าดูแลตัวเองให้ดี พวกเราก็เบาใจแล้ว"

"เอาล่ะ เวลาไม่คอยท่า รีบกลับไปทำงานเถอะ พวกเราก็ต้องรีบกลับเหมือนกัน"

อวี๋ชุ่ยฮวาดันหลังหลานสาวให้กลับเข้าไป ชิงเหมียวมองครอบครัวด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ถ้าที่บ้านต้องการใช้เงินด่วน ต้องรีบมาหาข้านะจ๊ะ"

"รู้แล้ว รีบไปเถอะ"

พูดจบ อวี๋ชุ่ยฮวาก็พาหลาน ๆ เดินออกจากตรอกไป