ตอนที่ 49 – งานเข็มเย็บปัก
ตอนที่ 49 – งานเข็มเย็บปัก
เมื่อวานไฉ่อวี้กำชับไว้แล้วว่าต่อไปไม่ต้องไปรอรับที่ห้อง ให้ไปรอหน้าห้องคุณหนูได้เลย
ฟ้ายังมืดสลัว ชิงเหมียวยืนรออยู่ใต้ระเบียง ไม่นานเรือนฟางเฟยก็เริ่มคึกคัก บ่าวไพร่เริ่มทำงานกันขวักไขว่
"ชิงเหมียว มาแล้วหรือ" ไฉ่อวี้ทักทาย แล้วมายืนรอคำสั่งด้วยกัน
เสียงกุกกักในห้องบ่งบอกว่าเจ้านายตื่นมาล้างหน้าล้างตาแล้ว หงอวี้เดินถืออ่างล้างหน้าออกมา
ชิงเหมียวเหลือบมองไฉ่อวี้ พอเห็นนางพยักหน้านิด ๆ ชิงเหมียวก็รีบเข้าไปรับอ่างทันที
"พี่หงอวี้ งานหนัก ๆ แบบนี้เรียกใช้ข้าได้เลยนะเจ้าคะ ข้าแรงเยอะ"
"ดีจริง ขอบใจนะ" หงอวี้ยิ้มให้แล้วเดินกลับเข้าไป นางยังต้องช่วยคุณหนูเกล้าผม
"ไม่เลวนี่ ตาไวใช้ได้" ไฉ่อวี้รู้สึกว่าชิงเหมียวออกจะประจบไปนิด แต่เมื่อกี้เด็กสาวก็ส่งสายตาขออนุญาตนางก่อน แถมชิงเหมียวก็แรงเยอะจริง ๆ เวลาทำงานด้วยกันนางก็ช่วยผ่อนแรงไฉ่อวี้ได้มาก
"งานละเอียดข้าสู้พี่ ๆ ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ต้องให้พี่ ๆ ช่วยชี้แนะอีกเยอะ แต่งานใช้แรงนี่ไว้ใจข้าได้เลย"
ชิงเหมียวทำหน้าซื่อตาใสจนไฉ่อวี้พูดไม่ออก
ไฉ่อวี้รู้ดีว่าการเป็นมิตรกับชิงเหมียวคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด เด็กคนนี้อยู่ในความดูแลของนาง อนาคตย่อมมีความผูกพันกัน คุณหนูใหญ่ก็ดูจะโปรดปราน นางลองใจชิงเหมียวมาหลายรอบ เด็กคนนี้ก็รอดมาได้ทุกครั้ง
เมื่อรู้ว่าชิงเหมียวฉลาด ไฉ่อวี้ก็วางแผนรับมือได้ถูก การคบคนฉลาดมีข้อดีตรงที่ต่างฝ่ายต่างรู้ขอบเขต
วันทั้งวันผ่านไปเหมือนเมื่อวาน ทำงานบ้านเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ต่างกันแค่ตอนบ่าย หงอวี้เอางานเย็บปักถักร้อยมาให้ทำ
ปกติถ้าไม่ยุ่ง หงอวี้กับโม่ถงจะทำเอง แต่ช่วงนี้งานล้นมือเลยต้องแบ่งงานมาให้ไฉ่อวี้กับคนอื่น ๆ ช่วย
หลังเทศกาลไหว้พระจันทร์อากาศเริ่มเย็นลง คุณหนูใหญ่กำลังโตวันโตคืน เสื้อตัวในต้องตัดเผื่อไว้อีกเยอะ
"ฝีมือเย็บปักเจ้าเป็นยังไงบ้าง?" ไฉ่อวี้นั่งบนตั่งตรงข้ามชิงเหมียว วางตะกร้าอุปกรณ์ไว้บนตัก
ชิงเหมียวหน้าแดงก่ำ อึกอักตอบ "ฝีมือข้า... ไม่น่าอวดใครหรอกเจ้าค่ะ"
ไฉ่อวี้คิดว่านางถ่อมตัว เลยหยิบเศษผ้าให้ลองเย็บถุงใส่ของดู
ชิงเหมียวถือเข็มกับด้ายแล้วปวดหัวตึบ นางไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เลยจริง ๆ ตอนเด็กเฉินเอ้อร์หนีเคยพยายามสอน แต่นางก็เรียนแบบขอไปที
นิ้วโดนเข็มทิ่มจนพรุน ฝีเข็มก็บิดเบี้ยวดูไม่ได้ จนแม่นางทนสงสารไม่ไหวเลยเลิกบังคับ กะว่าโตขึ้นค่อยสอนใหม่ แต่ยังไม่ทันโต ชีวิตก็พลิกผันเสียก่อน
คิดถึงเรื่องที่บ้านแล้วใจหายวูบ แต่พอก้มมองเข็มในมือ ความเศร้าก็หายวับ เหลือแต่ความเครียด
"พี่ไฉ่อวี้ ข้าทำไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ ถ้าเสร็จแล้วอย่ารังเกียจผลงานข้านะ" นางรีบออกตัวไว้ก่อน
"เอาน่า ไม่รังเกียจหรอก" ไฉ่อวี้ก้มหน้าก้มตาทำของตัวเอง จะแย่สักแค่ไหนเชียว
2 เค่อต่อมา (ครึ่งชั่วโมง) ไฉ่อวี้มองถุงในมือแล้วเงียบกริบ
"ถุงใบนี้ของเจ้า..."
ชิงเหมียวอยากจะมุดดินหนี ภายใต้สายตาที่ยากจะอธิบายของไฉ่อวี้ นางพูดเสียงอ่อย "ข้าบอกแล้วว่าฝีมือข้าแย่มาก"
ไฉ่อวี้พยายามกลั้นขำ "ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะบอกพี่โม่ถงให้ วันหลังเจ้าไม่ต้องทำแล้ว"
เหตุผลหนึ่งคือไม่มีเวลาสอน อีกเหตุผลคือเย็บออกมาสภาพนี้ แสดงว่าไร้พรสวรรค์อย่างสิ้นเชิง ต่อให้ได้ครูดีที่สุดในจวนมาสอนก็คงเข็นไม่ขึ้น
"ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ไฉ่อวี้ ช่วยพูดให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ ข้าทำได้ทุกอย่างยกเว้นเย็บปักถักร้อยจริง ๆ"
ชิงเหมียวก้มหน้าวิ่งหนีด้วยความอับอายขายขี้หน้า พอกลับมาถึงห้องก็นึกได้ว่าลืมถุงอัปลักษณ์นั่นไว้ที่ไฉ่อวี้ จะกลับไปเอาก็ไม่กล้า ได้แต่นั่งกลุ้มใจ
ส่วนไฉ่อวี้พอเพื่อนออกไปปุ๊บก็ระเบิดหัวเราะจนตัวงอ พอหยุดขำ หันไปมองถุงใบนั้นทีไรก็หลุดขำออกมาอีก... มันน่าเกลียดจนน่าขำจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ชิงเหมียวรู้สึกว่าแม่นมฉินและคนอื่น ๆ มองนางด้วยสายตาแปลก ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม
"ชิงเหมียว ไม่เป็นไรหรอก คนเรามีถนัดมีไม่ถนัด งานเย็บปักไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ เจ้าแรงเยอะทำงานที่พวกข้าทำไม่ได้ตั้งหลายอย่าง"
ชิงเหมียวชะงัก ค้างเคี้ยวข้าว หันไปมองเฉิงอวี้ที่พูดปลอบ
"ถ้าวันหลังเจ้าต้องเย็บปะอะไรแล้วทำไม่เป็น มาหาข้าสิ เดี๋ยวข้าช่วย"
ชิงเหมียวหันไปมองไฉ่อวี้ อีกฝ่ายยิ้มแห้ง ๆ "แม่นมฉินไม่เชื่อว่าเจ้าจะฝีมือแย่ขนาดนั้น เลยคะยั้นคะยอขอดู ข้าเลยเอาถุงใบนั้นให้ดู..."
ชิงเหมียวหน้าแดงแปร๊ดถึงใบหู มิน่าล่ะทุกคนถึงมองนางแปลก ๆ
นางรีบยัดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก "ข้าอิ่มแล้ว ขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"
มองแผ่นหลังที่วิ่งหนีไป ไฉ่อวี้กับเฉิงอวี้สบตากันแล้วระเบิดหัวเราะ
ปกติชิงเหมียวทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินตัว นาน ๆ ทีจะเห็นนางเขินอายแบบนี้
"พูดจริง ๆ นะ ก่อนเห็นถุงใบนั้น ข้าก็นึกไม่ออกว่าคนเราจะเย็บผ้าได้แย่ขนาดไหน แต่ตอนนี้ข้ารู้ซึ้งแล้ว"
ไฉ่อวี้ชี้ไปที่เฉิงอวี้ที่หัวเราะจนตัวโยน
"ขายขี้หน้าชะมัด! ถ้ารู้แบบนี้เมื่อวานข้ากลับไปเอาถุงนั่นคืนมาดีกว่า"
ชิงเหมียวยืนหลบมุม เอานิ้วขูดกำแพงระบายความอาย ยิ่งคิดยิ่งอาย โดยเฉพาะตอนนึกถึงสายตาคุณหนูใหญ่เมื่อเช้า... ที่แท้คุณหนูก็แอบขำนางอยู่นี่เอง
"ชิงเหมียว ที่บ้านเจ้ามาหาน่ะ... รออยู่ที่ประตูข้าง"