ตอนที่ 46 – ฟื้นตัว

วันรุ่งขึ้น แม่เฒ่าเฉินแวะมาดูอาการชิงเหมียวด้วยตัวเอง

"ต่อไปนี้เจ้าจะได้ทำงานกับแม่นางไฉ่อวี้ โอกาสทองเชียวนะ คนอื่นอิจฉากันตาเป็นมัน เจ้าต้องคว้าไว้ให้ดีล่ะ"

"ข้าทราบเจ้าค่ะ ขอบคุณแม่เฒ่าเฉินที่ชี้แนะ" ท่าทีของชิงเหมียวยังคงเสมอต้นเสมอปลาย แม่เฒ่าเฉินสังเกตเห็นแล้วก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้มีแววรุ่ง อนาคตไกลแน่นอน

"ส่วนงานเก่าของเจ้า ข้าจะให้เด็กสาวที่เจ้าสนิทด้วยมารับช่วงต่อ ที่ชื่อชุ่ยชุ่ยคนนั้นน่ะ"

"ข้าขอบคุณแทนชุ่ยชุ่ยด้วยเจ้าค่ะ" ชิงเหมียวลุกขึ้นแสดงความขอบคุณ

"ไม่ต้องเกรงใจ ข้าแค่แวะมาดูอาการเจ้า พักผ่อนเถอะ ข้าไปทำงานก่อน"

พูดจบ แม่เฒ่าเฉินก็ลุกกลับไปทันที นางแค่มาผูกมิตรไว้ก่อน เผื่อวันหน้าชิงเหมียวได้ดีจะได้เกื้อกูลกัน

แน่นอนว่าแม่เฒ่าเฉินดูออกว่าชิงเหมียวมีความสามารถ ถ้าวันนี้ชิงเหมียวทำตัวเย่อหยิ่ง แม่เฒ่าเฉินคงไม่ยื่นมือเข้าช่วย

นางเป็นบ่าวเก่าแก่ในเรือน เห็นอะไรมาเยอะ คนที่ได้ดีแล้วลืมตัวมักจบไม่สวย แต่พอเห็นท่าทีของชิงเหมียววันนี้ นางถึงยอมเอ่ยปาก

งานในครัวถือว่าดีมาก ชิงเหมียวอยู่มานานย่อมรู้ดี ถ้าหยางชุ่ยชุ่ยได้มาทำครัว ชีวิตคงสบายขึ้นเยอะ ที่สำคัญคือได้เรียนรู้วิชาชีพ ไม่เหมือนงานทำความสะอาดที่ยากจะก้าวหน้า

ตกเย็น หยางชุ่ยชุ่ยกับไม่ซุ่ยก็วิ่งแจ้นมาหาชิงเหมียวเพื่อคุยเรื่องนี้

"ชิงเหมียว ขอบใจเจ้ามากนะ หากแม่เฒ่าเฉินไม่เห็นแก่หน้าเจ้า นางคงไม่เลือกข้ามาแทนที่เจ้าหรอก"

ไม่ซุ่ยง่วนอยู่กับการจัดอาหารให้ชิงเหมียว ถ้าชิงเหมียวไม่ห้ามเสียงแข็ง ไม่ซุ่ยคงป้อนข้าวให้ถึงปากไปแล้ว

"ต่อไปนี้ข้ากับชุ่ยชุ่ยจะได้ทำงานด้วยกัน พวกเราเป็นพี่น้องที่รู้ใจกัน เรื่องน่ายินดีจริง ๆ"

ชิงเหมียวก็ดีใจ ต่อไปนี้นางต้องติดตามพี่ไฉ่อวี้ ส่วนเพื่อนทั้งสองก็ได้ทำงานที่เดียวกันแถมยังสนิทกับแม่เฒ่าเฉิน ชีวิตในจวนคงราบรื่นขึ้นมาก

"พวกเจ้าอย่ามัวแต่คิดเรื่องผ่าฟืนแบกน้ำไปวัน ๆ นะ พอครัวเล็กเปิดใช้งานจริง ๆ ให้หมั่นพูดจาดี ๆ หูไวตาไว คอยสังเกตและเรียนรู้ให้มาก วันข้างหน้าวิชาพวกนี้จะเป็นของพวกเจ้าเอง"

ชิงเหมียวเป็นพี่ใหญ่และเพื่อน ๆ ยังดูเด็กน้อย นางจึงอดไม่ได้ที่จะสอนสั่ง

"พวกข้ารู้แล้ว พี่ชิงเหมียว"

สามสาวมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า

ห้าวันผ่านไป ชิงเหมียวรู้สึกว่าแขนหายดีแล้ว ขืนให้นอนเปื่อยอยู่แต่ในห้องคงรากงอก นางไม่ใช่คนประเภทที่ทนนั่งกินนอนกินเฉย ๆ ได้

หยางชุ่ยชุ่ยไม่เข้าใจเลยสักนิด ได้นอนกินอิ่มนอนหลับสบาย ๆ ไม่ต้องทำงาน ดีจะตายไป! เป็นนางคงนอนได้เป็นครึ่งเดือน แต่ชิงเหมียวกลับกระสับกระส่ายเหมือนหนามทิ่มก้น

"พี่ไฉ่อวี้"

ชิงเหมียวถามทางจนมาหาไฉ่อวี้เจอ

"อ้าว ชิงเหมียว แขนหายดีแล้วหรือ?" ไฉ่อวี้กำลังนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่

"เข้ามานั่งก่อนสิ" ไฉ่อวี้กวักมือเรียก รินน้ำชาให้

"ขอบคุณเจ้าค่ะ แขนข้าหายสนิทแล้ว อยู่แต่ในห้องเบื่อจะตาย เลยออกมาหาพี่ไฉ่อวี้เจ้าค่ะ"

ชิงเหมียวแกว่งแขนโชว์ว่าพร้อมลุยงานแล้ว

"ได้ ๆ เชื่อแล้วว่าหายดี"

ไฉ่อวี้มองชิงเหมียวขำ ๆ เด็กคนนี้บางทีก็ดูสุขุมรอบคอบ แต่บางทีก็ดูซื่อบื้อน่ารัก

ชิงเหมียวหน้าแดงนิด ๆ ยกชาขึ้นจิบแก้เขิน

"ในเมื่อหายแล้ว พรุ่งนี้ก็เริ่มงานกับข้าเลย ย้ายข้าวของมาวันนี้เลยนะ ต่อไปเราจะได้อยู่ห้องเดียวกัน"

"ย้ายห้องเลยหรือเจ้าคะ?" ชิงเหมียวคาดไม่ถึง

"ใช่ พอเจ้าเป็นงาน ก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นสาวใช้ขั้นสอง สาวใช้ขั้นสองพักห้องละสองคน ห้องข้ายังว่างอยู่พอดี จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนกัน"

"รออีกหน่อยดีไหมเจ้าคะ? รอให้ข้าผ่านช่วงเรียนรู้งานไปก่อนค่อยย้าย"

ไม่ใช่ว่าชิงเหมียวเล่นตัว แต่การย้ายไปตอนนี้มันดูข้ามหน้าข้ามตาเกินไป ช่วงนี้นางเป็นเป้าสายตาอยู่แล้ว ขืนย้ายไปอยู่ห้องหรูทั้งที่ยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เดี๋ยวชาวบ้านจะนินทาเอา

"ก็จริง งั้นรอคำสั่งเจ้านายก่อนค่อยย้ายก็ได้" ไฉ่อวี้คิดตาม แม้จะรู้ว่าต่อให้ชิงเหมียวเรียนรู้ได้แค่ระดับกลาง ๆ คุณหนูใหญ่ก็คงเลื่อนขั้นให้อยู่ดี แต่กันไว้ดีกว่าแก้

"ขอบคุณพี่ไฉ่อวี้ที่เข้าใจเจ้าค่ะ งั้นข้าไม่รบกวนแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"

ไฉ่อวี้พยักหน้าเดินไปส่ง พอหันหลังกลับมานั่งลงหยิบงานฝีมือขึ้นทำต่อ นางก็ยิ้มมุมปาก "รอบคอบและสุขุมจริง ๆ"

คำชวนเมื่อกี้อาจไม่ใช่แค่คำชวนธรรมดา แต่เป็นการลองใจ ไฉ่อวี้ไม่ได้เป็นคนโปรดของคุณหนูใหญ่เพราะโชคช่วยหรอกนะ

ขากลับ ชิงเหมียวเองก็ฉุกคิดว่าเมื่อกี้อาจโดนลองใจ

"ช่างเถอะ ยังไงข้าก็ไม่ได้ตกลง ต่อไปต้องทำงานใต้บังคับบัญชานาง อ่อนน้อมถ่อมตนและรอบคอบไว้เป็นดีที่สุด"

บ่ายวันนั้น ไฉ่อวี้รายงานเรื่องนี้ให้โม่ถงทราบ

"ข้ากะว่าจะให้นางพักต่ออีกสักหน่อย แต่นางทนอยู่เฉย ๆ ไม่ไหว วันนี้วิ่งมาบอกว่าหายดีแล้วเจ้าค่ะ"

โม่ถงพยักหน้า "งั้นพรุ่งนี้ให้นางเริ่มงานกับเจ้าได้เลย อีกหนึ่งเดือนข้าจะมาดูว่านางเรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว"

"เจ้าค่ะ"

นอกจากไฉ่อวี้ สาวใช้ขั้นสองในเรือนคุณหนูใหญ่ยังมี 'จูอวี้' และ 'เฉิงอวี้' ทั้งสามคนมีหน้าที่ต่างกัน

จูอวี้ดูแลเรื่องอาหารการกิน และรับผิดชอบงานวิ่งเต้นส่งข่าว

ไฉ่อวี้และเฉิงอวี้ดูแลความเรียบร้อยในห้องนอนคุณหนู การจัดวางข้าวของต้องเป๊ะตามกฎระเบียบ และงานเย็บปักถักร้อยง่าย ๆ เช่น ดูแลชุดชั้นในของเจ้านาย สุดท้ายคือคอยอยู่ข้างกายคุณหนูรอรับคำสั่ง

วันรุ่งขึ้น ชิงเหมียวมารอหน้าห้องไฉ่อวี้แต่เช้าตรู่

"มาเช้าจัง รอนานไหม?" ไฉ่อวี้เปิดประตูออกมาเจอชิงเหมียว

"ไม่นานเจ้าค่ะ" ชิงเหมียวรีบเข้าไปรับอ่างล้างหน้าจากมือไฉ่อวี้ไปเทน้ำทิ้งให้

"ขอบใจนะ เดี๋ยวข้ากลับไปเกล้าผมก่อน เข้ามารอก่อนสิ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

ไฉ่อวี้ชวนนางเข้าไปในห้อง แล้วรีบแต่งตัว

ชิงเหมียวมองไฉ่อวี้เกล้าผมมวยและเสียบปิ่นมุก ดูสวยงามแต่ยุ่งยากชะมัด

นางยังเด็ก แค่ถักเปียแล้วมวยเก็บไว้บนหัว ง่ายและสะดวกกว่าเยอะ

"ไปกันเถอะ เช้านี้ถึงเวรข้าเข้าไปปรนนิบัติคุณหนูพอดี ถือโอกาสพาเจ้าไปคารวะและขอบคุณเจ้านายด้วยเลย"

"เจ้าค่ะ" ชิงเหมียวก้มหน้าจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง