ตอนที่ 45 – การเลื่อนขั้น

พอกลับมาถึงห้อง ชิงเหมียวไม่ได้ทำเอิกเกริก นางเงียบเชียบเข้าห้องไปนับเงินอีกรอบ และล็อคกุญแจหีบอย่างแน่นหนาถึงจะวางใจ

พอพลบค่ำ ไฉ่อวี้ก็แวะมาหา

"พี่ไฉ่อวี้ มาแล้วหรือเจ้าคะ" ชิงเหมียวลุกขึ้นจะรินน้ำชาให้ แต่ไฉ่อวี้ห้ามไว้

"ไม่ต้องหรอก แขนเจ้ายังไม่หาย นั่งลงเฉย ๆ เถอะ ข้ามีเรื่องจะมาบอก"

ชิงเหมียวพอเดาได้ แต่ก็แสร้งทำหน้าสงสัย

"พี่โม่ถงฝากมาบอกว่า ช่วงสองสามวันนี้ให้เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ พอหายดีแล้วให้ตามข้าไปเรียนรู้งาน เมื่อเป็นงานแล้ว เจ้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นสาวใช้ขั้นสอง"

ขณะพูด ไฉ่อวี้ก็อดอิจฉาชิงเหมียวไม่ได้นิดหน่อย นางเป็นลูกหม้อเกิดในจวน แม่นางต้องใช้เส้นสายส่งนางมารับใช้คุณหนูใหญ่ตั้งแต่เด็ก พอย้ายมาเรือนฟางเฟยถึงได้เลื่อนขั้นเป็นสาวใช้ขั้นสอง

เมื่อก่อนตอนอยู่เรือนฮูหยิน มีบ่าวอาวุโสค้ำหัวอยู่เยอะ พอแยกเรือนออกมานางถึงมีบทบาท

ส่วนชิงเหมียว ถูกซื้อมาจากข้างนอก เข้าจวนมาไม่กี่เดือน แต่เพราะมีความดีความชอบครั้งใหญ่ ก็ได้เลื่อนขั้นมาเท่าเทียมกับนาง จะบอกว่าไม่อิจฉาก็คงโกหก แต่ไฉ่อวี้ก็รู้ดีว่าโอกาสแบบชิงเหมียวไม่ใช่ใครจะทำได้ ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสามารถและดวงดีขนาดนั้น

"ขอบคุณพี่ไฉ่อวี้ที่มาส่งข่าวเจ้าค่ะ ไว้ข้าหายดีแล้วจะไปกราบคารวะเจ้านาย วันหน้าคงต้องรบกวนพี่ไฉ่อวี้ช่วยชี้แนะด้วย ข้าเพิ่งเข้าจวนมาไม่นาน ยังมีเรื่องไม่รู้ไม่เข้าใจอีกเยอะเจ้าค่ะ"

ชิงเหมียวลุกขึ้นย่อกายคารวะไฉ่อวี้

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก แขนยังเจ็บอยู่รีบนั่งลงเถอะ เราต่างก็รับใช้เจ้านายเหมือนกัน ช่วยกันทำงานให้ดีที่สุดนั่นแหละสำคัญ"

ไฉ่อวี้ประคองนางให้นั่งลง ปากพูดปลอบใจ แต่ในใจก็รู้สึกพอใจ จากการสังเกตที่ผ่านมา ชิงเหมียวไม่ใช่คนประเภทได้ดีแล้วลืมตัว ซึ่งดูเหมือนนางจะมองไม่ผิด

ได้ยินว่าบ่ายนี้ฮูหยินเรียกพบชิงเหมียวแล้ว คงมีการตบรางวัลและชมเชยกันยกใหญ่ ถ้าเป็นเด็กสาวบางคนคงเก็บอาการไม่อยู่และเริ่มอวดเบ่งไปแล้ว

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอีกครู่หนึ่ง ไฉ่อวี้ยังมีงานต้องทำจึงขอตัวกลับ

พอคนกลับไป ชิงเหมียวนั่งทบทวนเหตุการณ์วันนี้ ทุกอย่างเป็นไปตามคาด

ในเมื่อนางไม่ขออะไร ฮูหยินย่อมตบรางวัลเป็นเงิน ตอนแรกนางเดาว่าสักยี่สิบตำลึง แต่ฮูหยินใจป้ำให้มาตั้งสามสิบตำลึง นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้นางเข้าตาคุณหนูใหญ่ด้วย ไฉ่อวี้เป็นคนโปรดรองจากแม่นมฉิน โม่ถง และหงอวี้

การที่คุณหนูใหญ่ให้ไฉ่อวี้มาสอนงานนาง เป็นการส่งสัญญาณให้รู้ว่านางได้รับความสำคัญ คนอื่นจะได้เกรงใจ ไม่กล้ามากลั่นแกล้ง

ต่อให้มีคนค่อนขอด ชิงเหมียวก็จะทำหูทวนลม นางรู้ดีว่าครั้งนี้นางโชคดีจริง ๆ ถ้าคนอื่นจะอิจฉาบ้างก็ปล่อยไป ทนนิ่งเข้าไว้ เดี๋ยวพวกนั้นก็เบื่อไปเอง

ไม่ใช่ว่านางอ่อนแอยอมคน แต่ตอนนี้แต้มต่อนางสูงกว่า การยอมเสียเปรียบทางคำพูดนิดหน่อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าทำตัวกร่างจนเกิดเรื่อง คนอื่นจะมองว่านางอวดดี เจ้านายรู้เข้าจะมองว่านางไม่มีวุฒิภาวะ เข้ากับคนอื่นไม่ได้

เมื่อวางแผนชีวิตได้แล้ว ชิงเหมียวก็ยกชาขึ้นดื่มรวดเดียว หมดกังวลไปอีกเปราะ

พอไม่ซุ่ยและหยางชุ่ยชุ่ยกลับมา รู้ข่าวว่าชิงเหมียวได้เข้าพบฮูหยิน ก็ซักไซ้ไล่เรียงกันใหญ่ พอรู้ว่าได้เงินรางวัล ทั้งคู่ก็ดีใจไปกับนาง

พวกนางสองคนไม่ได้กะจะออกจากจวน เลยไม่ได้บ้าเก็บเงินขนาดชิงเหมียว

"พอเจ้าเลื่อนขั้นเป็นสาวใช้ขั้นสอง ต่อไปเราต้องเรียกเจ้าว่า 'พี่ชิงเหมียว' แล้วสินะ"

ไม่ซุ่ยแกล้งลุกขึ้นทำความเคารพชิงเหมียว

"พอได้แล้ว รีบลุกขึ้นเถอะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเอาไปนินทาอีก"

ในบรรดาสาวใช้หกคนที่เข้ามาพร้อมกัน ตอนนี้แบ่งเป็นสองก๊ก คือก๊กพวกนางสามคน กับอีกก๊กหนึ่ง ไม่ได้ทะเลาะกันแต่ก็ต่างคนต่างอยู่

"ตอนนี้เรื่องของเจ้าดังไปทั่วเรือนฟางเฟยแล้ว ใคร ๆ ก็อิจฉากันทั้งนั้น แต่เพราะเจ้ามีความดีความชอบช่วยชีวิตเจ้านาย ต่อให้ใครหมั่นไส้ก็ได้แต่ซุบซิบกันลับหลัง ต่อหน้าก็ต้องชมว่าเจ้าเก่ง"

ช่วงบ่าย พอพวกบ่าวไพร่กลับมาจากบ้านพักตากอากาศ ข่าวก็แพร่สะพัด หยางชุ่ยชุ่ยดูออกว่าบางคนอิจฉาตาร้อน คิดว่าถ้าตัวเองอยู่ตรงนั้นบ้างก็คงทำได้เหมือนกัน หาว่าชิงเหมียวแค่ฟลุ๊ค

"ช่างเถอะ ปล่อยเขาพูดไป ยังไงข้าก็ทำความดี พวกเขาว่าร้ายข้าซึ่ง ๆ หน้าไม่ได้หรอก ส่วนใครจะหาเรื่องข้าในอนาคต ข้าไม่เปิดช่องให้หรอก"

เห็นชิงเหมียวนิ่งสงบ หยางชุ่ยชุ่ยกับไม่ซุ่ยก็เบาใจ

หลังมื้อเย็น ชิงเหมียวแอบไปที่ครัวใหญ่ ย่าหวังรออยู่แล้ว พานางเข้าไปในห้องเล็ก

"มา กินข้าวได้แล้ว ย่าขอให้พ่อครัวใหญ่ตุ๋นซุปไก่ให้เจ้าโดยเฉพาะ ดื่มตอนร้อน ๆ นะ"

"จ้ะ ขอบคุณท่านย่านะจ๊ะ" ชิงเหมียวไม่ปฏิเสธ ตักซุปเข้าปากคำแล้วคำเล่า

พอกินใกล้หมด ชิงเหมียวก็พูดขึ้น "ไม่รู้พ่อกับแม่จะมาหาข้าอีกเมื่อไหร่ ข้าอยากบอกข่าวดีนี้กับพวกเขา"

"คงเร็ว ๆ นี้แหละ เพิ่งผ่านไปเดือนกว่า ๆ เอง รอหน่อยเถอะ"

"อื้ม ข้าอยู่ดีกินดีในจวน ได้เงินรางวัล แถมได้เลื่อนขั้น พวกเขาจะได้ไม่ต้องห่วงมาก"

ชิงเหมียวลังเลว่าจะบอกที่บ้านเรื่องเงินสามสิบตำลึงดีไหม

"ถ้าอยากบอกก็บอกเถอะ ย่ารู้นิสัยย่ากับพ่อเจ้าดี พวกเขาไม่ใช่คนโลภอยากได้เงินเจ้าหรอก รอดูตอนเขามาเยี่ยมคราวหน้าว่าเขาจะเอาเงินสามร้อยอีแปะมาคืนไหม แล้วค่อยตัดสินใจก็ได้"

อยู่ด้วยกันมานาน ย่าหวังยอมรับว่านางเอียงเอนไปทางชิงเหมียวมากกว่า แม้จะสนิทกับย่าอวี๋ชุ่ยฮวา แต่นางทนเห็นเด็กดี ๆ อย่างชิงเหมียวเสียเปรียบไม่ได้

ย่าหวังคิดว่าชิงเหมียวทำเพื่อครอบครัวสกุลเหรินมามากพอแล้ว

"ท่านย่า ข้าเข้าใจแล้วจ้ะ ขอบคุณนะจ๊ะ"

ชิงเหมียวรับรู้ถึงความห่วงใยที่แฝงมาในคำเตือน ความจริงนางมีความคิดของตัวเองอยู่แล้ว แต่คำพูดของย่าหวังทำให้นางมั่นใจยิ่งขึ้น

ครอบครัวสำคัญก็จริง แต่ตัวนางเองสำคัญที่สุด นางขายตัวมาเป็นทาสเพื่อครอบครัวแล้ว เส้นทางข้างหน้า นางต้องวางแผนเพื่อตัวเองบ้าง ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตนดีที่สุด